Culturele zondag 15 januari

Afgelopen zondag waren er door heel Utrecht allerlei leuke dingen te beleven. Gratis!
Het geheel aan activiteiten werd Nieuwjaarsduik genoemd en is ‘de feestelijke start van het culturele kalenderjaar in Utrecht.’ Net als tijdens het evenement ‘Gluren bij de buren’ -dat dit jaar trouwens op zondag 17 februari plaatsvindt – is er een overvol programma, zodat je zelf je eigen route kunt uitstippelen. Ik las op internet dat het evenement afgelopen zondag 18.500 bezoekers heeft getrokken.
https://www.facebook.com/culturelezondagen/

Hier volgt een kort verslag van de optredens die ik heb gezien.

* De Deense Detective – Rosa Ensemble (in Ekko.) 
Heel leuk gedaan, geheimzinnig sfeertje, leuk poppodium. Een clubje mannen vertelde een spannend verhaal met muziek en geluidseffecten.
Ik voel mij vrij onnozel, maar het verhaal zelf ging mij eerlijk gezegd een beetje boven de pet. Ik kon het niet goed volgen waar het nou precies over ging of wat de clou van het verhaal was.
voor meer informatie:
http://Rosaensemble.nl

* Creatief met schimmels- Prof. dr. Han Wösten (in Winkel van Sinkel)
In een zaal in de winkel van Sinkel vertelde microbioloog Han Wösten over de mogelijkheden van schimmels voor de wetenschap. Heel interessant. Over hoe schimmels in de natuur groeien en dat er ontzettend veel nuttige toepassingen zijn en veel mogelijkheden in wetenschap en design.  Schimmel als duurzaam alternatief van allerlei materialen zoals  hout, leer en rubber. We hebben een uur lang geboeid naar de man zitten luisteren. Universiteit Utrecht organiseert onder de naam studium generale regelmatig gratis lezingen. Zeker de moeite waard.
Op deze website vind je meer informatie over de lezingen die gegeven worden:
https://www.sg.uu.nl/

Van al die verhalen over schimmels, kregen we trek dus hebben even een patatje gehaald.  😉
Daarna hebben we  een blik geworpen in café Hofman waar iets literairs aan de gang was, maar dat was me echt te druk! (Mooie woorden)

* Cartoontheater: Kantoorvlieg – Theatergroep Dender (in het stadhuis)
Kindervoorstelling
Heel leuk voor jong en oud. Ik ben nooit zulk goed comedy-publiek. Ik zeg altijd dat als het publiek alleen maar uit Charlotte’s zou bestaan, elk optreden zou floppen. Ik ben een stille genieter.
Wel heb ik met een grijns op mijn gezicht zitten kijken. Thom heeft uitbundig gelachen. Net als alle kinderen die uit hun dak gingen.
Het verhaal gaat over twee kantoormannen die je meenemen  naar hun cartoon-wereld.
1 man doet het geluid met live gitaar en allerlei geluidseffecten.
http://Tgdender.nl

* Hoe mooi wil je het hebben -JAFT (in stadskasteel Oudaen)
Heel erg mooi en leuk. Deze grote band zet een goeie show neer met muziek en poëzie. Ook hier hebben wij erg van genoten. Afwisselend, onderhoudend en swingend!
http://Jaft.nl

WP_20170115_18_02_26_Pro[1]
Als laatste hebben we café Willem Slok aangedaan, maar hier stonden we als sardientjes in blik. We hebben geprobeerd ons naar binnen te proppen, maar ik moest naar buiten stappen als er mensen langs wilde, dus toen zijn we maar vertrokken. Wel klonk erg leuk: een bluesband. (Captain Morgan Express)

Al met al een superleuke middag gehad!
Echt een aanrader. Volgend jaar weer.

Hoe is de stemming?

Rond oud en nieuw heb ik niet geblogd en ook dit weekend dreigde het erbij in te schieten. Hoewel ik er soms niet aan toe kom, voel ik een drang of zelfs noodzaak om dingen op papier te zetten.

Ik gebruik dit blog lekker als uitlaatklep en hulpmiddel om voor mezelf dingen op een rijtje te zetten. Mijn gedachten ordenen is een terugkerende taak. Net als de constante stroom aan vieze kleren. Neverending story.
Bovendien vind ik het een leuk naslagwerk voor later. Goed. 

Ervaringen
Ik heb weer veel nagedacht over zaken en kwesties. Ik ben meerdere keren omvergeblazen door een ‘bommetje’ dat in slomo is ontploft. Telkens kwam er een nieuwe golf. Verder is er gelukkig niemand overleden en zijn er geen intimi terminaal. (Even afkloppen)
Ik wil wel zelf alle bijbehorende emoties doorleven (wat mij zeer goed afgaat) en bij het delen in de vorm van dit blog, het grotere plaatje proberen te tonen en meer afstand nemen.
Wat betekenen mijn ervaringen bijvoorbeeld voor anderen? (en wat betekenen ervaringen van anderen voor mij?)
Zijn er wetmatigheden te ontdekken?
Zou het zelfs zo kunnen zijn dat alles wat in mij gebeurt ook collectief gaande is en andersom? Omdat alles met elkaar verbonden is?
Het lijkt me trouwens ook leuk meer te gaan observeren en fantaseren over typetjes die ik tegenkom in plaats van alleen over mezelf te schrijven. Ik heb nog wel een aantal personages liggen..

Loslaten
Ik heb botsingen ervaren en werd min of meer gedwongen na te denken over dingen die mij ongelukkig maken. Nu ga ik verder in de lijn die ik al van plan was en (uit protest) proberen een hoop zaken los te laten. Ik wil mij de komende tijd alleen verdiepen in wat ik echt interessant vind en waar ik plezier aan beleef. (en aan school).  En niet aan het dwangmatig moeten uitzoeken van werkelijk alles en het oneindig verzamelen van (nare) informatie om mijn kennis te vergroten en een visie te ontwikkelen (die ergens op slaat.)

Is deze wereldproblematiek werkelijk relevant voor mij op dit moment? Ik denk het niet. Ik heb de overtuiging dat niemand wat heeft aan mijn verdriet wanneer ik erdoor wordt verlamd. Een hoop grote dingen lijken zorgelijk, onbeheersbaar en beangstigend. Alleen wanneer ik het aankan met mijn emoties iets constructiefs te doen, heeft het zin me te laten raken door groot leed. Op dit moment verg ik zelf (te) veel onderhoud.
Wel wil ik mij dolgraag in positieve zin laten raken door ontroering van liefde, natuur en alle kunstvormen. (Heb weer heerlijk zitten huilen tijdens het kijken van een aantal films). Hierover later meer. (Horns, The age of Adaline, de Surprise, the odd life of Timothy Green)

DOM!
Wat een mens nodig heeft voor zijn mentale gezondheid zijn vooral de volgende 3 dingen, las ik in een artikel: (DOM!) Ik ben dolgraag dom bezig!
Doelen: er staat iets in je agenda
Oplaadpunten: Doe voldoende dingen waarvan je energie krijgt
Mensen: omring jezelf met leuke mensen en maak contact.


Mijn humeur-dagboek
Verder ben ik een dagboekje bij gaan houden en geef ik elke dag een cijfer.
Dit heb ik in een grafiekje gezet en zo kan ik precies zien wat er van invloed is op mijn stemming.
Dit is dan weer even iets heel concreets.

Groetjes

stemming

stemming

Dahag 2016!

Ik heb een fijn nieuw schrijfboekje gekocht bij de Lidl om wat orde op zaken te stellen.
Iets wat steeds terug lijkt te komen is de heilzame werking van het loslaten van dingen.
Er zijn veel zaken die ik los zou moeten laten, en wanneer dat gebeurt, blijken dingen vaak vanzelf op zijn plek te vallen.

Toch denk ik dat bepaalde zaken vastgegrepen dienen te worden. Zaken die houvast bieden, zoals een vorm van planning, doelen en prioriteiten.
Voornemens, zou je het kunnen noemen.

Omdat ik het heel leuk vind om de hoogtepunten uit mijn leven terug te lezen, ben ik sinds kort weer begonnen met mijn positieve dingen – boekje.
Hoewel ik van mening ben dat de jammere dingen in het leven ook benoemd mogen worden, kan het hier wel eens een tandje minder!

Wat waren mijn hoogtepunten van 2016? En hoe zit het eigenlijk met de doelen die ik heb bereikt?  (ben vast nog een hoop vergeten!)
– methoden van onderzoek gehaald en nog een aantal andere schoolvakken (casemanagement, persoonlijk ontwikkelingsplan 2, arbeid en gezondheid)
– mijn 29ste verjaardag gevierd
– kledingruil met vriendinnen.
– sinterklaas gevierd
– Almere city run met Vera
– fietsvakantie met Thom
– Rome met Thom
– Madurodam met Thom
– Denemarken met mama en Liset
– De toerist uitgehangen in Rotterdam toen ik een weekje op Peet’s katten paste.
– vrijgezellenfeestje + bruiloft Yvonne en Niels
– naar de kermis met Marte
– Koeien geknuffeld
– Thoms verjaardag gevierd.

 
Dingen die vet belangrijk zijn voor mij:
* zelfzorg:
– voeding. Meer groente en fruit halen tijdens boodschappen doen. Minder rotzooi eten.
– een goede balans tussen activiteit en rust/ontspanning. Tijd vrijmaken voor hardlopen. Minimaal 2 keer per week. Ik wil ook heel graag een racefiets. Bewegen is heel goed (voor mij).
* studie: Hier wil ik graag meer tijd aan besteden. Ik maak voor elke dag een planning waarbij ik opschrijf van hoe laat tot hoe laat ik aan school werk.
* relaties: (tijd inplannen voor mezelf, Thom en andere sociale contacten).
* geld: (niet meer uitgeven dan er binnenkomt) voorlopig houd ik mijn inkomsten en uitgaven bij.
Het werk plan ik zoveel mogelijk in de middag, zodat ik ‘s ochtends kan studeren, als mijn hersenen nog vers zijn.
* huishouden: (dagen inplannen waarop ik taken in huis kan doen)

+ het motto voor 2017 is: laten we er voor de grap eens van uitgaan dat alles goed komt.
+ mijn missie is: de wereld een klein beetje mooier maken. En een betere wereld begint bij jezelf.

Meer van dit: positivity

Rome 2016

Dag 0 – Maandag 12 december
Vandaag rijden wij ‘s avonds met de auto naar Eindhoven. We vertrekken morgen met een vroege vlucht vanaf Eindhoven airport. Alle documenten zijn geprint: hotelreservering, instapkaarten en andere nuttige informatie. Reisgidsje in de koffer.
We hebben een logeeradres geritseld via een collega van mijn moeder. Super fijn! Dat begint toch wat rustiger dan het lege kraakpand met 8 luchtbedjes naast elkaar dat ik per ongeluk bijna had geboekt via internet. Het is een erg kort nachtje, dat wel. Ons vliegtuig vertrekt om 7:25. Ik krijg wel kriebels in mijn buik als we opstijgen. Het is toch wonderlijk dat zo’n enorm apparaat de lucht in gaat. Gelukkig verloopt alles voorspoedig. Thom kijkt gefascineerd naar het uitzicht.

Dag 1 – Dinsdag 13 december
Op Ciampino Airport blijken de bussen naar Rome af en aan te rijden en alles staat heel duidelijk met bordjes aangegeven. Vanuit de bus zien we gekleurde huisjes, grote tropisch ogende bomen en veel auto’s en scooters. Het weer is heel goed, de zon schijnt. Het is 16 graden.

Het eindpunt van de bus is Station Termini. Ons hotel ligt hier om de hoek. Met onze rolkoffertjes lopen we door de drukke straat. De chaos is overweldigend. Overal zijn geluiden van ronkende motoren,toeterende taxi’s en tourbussen. Ook stinkt het erg naar uitlaatgassen.
We besluiten eerst het hotel te zoeken. Al zijn we te vroeg om onze kamer in te mogen, we kunnen wel vast inchecken en onze koffers dumpen. Ik heb de indruk dat de hotel meneer niet staat te springen om onze komst. Hij maakt op mij een wat norse en geirriteerde indruk, maar ik kan het verkeerd hebben.

Ons eerste uitstapje is naar het Colosseum. Laten we meteen maar gaan, want we hebben maar 3 dagen en er valt verschrikkelijk veel te zien in deze stad. Met onze Roma passes kunnen we 2 dagen onbeperkt gebruik maken van het openbaar vervoer en kunnen we naar binnen bij het Colosseum en Forum Romanum. Thom is erg onder de indruk van de grootsheid en historie van het Colosseum.
Ik voel er eerlijk gezegd niet zo veel bij. Ik kan mij geen voorstelling maken van hoe de mensen hier vroeger hebben gezeten om te kijken naar de gladiatoren en dierengevechten. Ik houd ook helemaal niet van geweld.
In en rondom het Colosseum is een enorme stroom toeristen. In december is het nog relatief rustig. Buiten worden wij nietsvermoedend aangesproken door onze eerste straatverkoper. Een jongen uit Kenia vraagt ons waar wij vandaan komen en geeft ons een cadeautje. Een armbandje voor my brother en een olifantenbeeldje for my sister. Daarna vraagt hij ons of we hem willen steunen door iets van hem te kopen. ‘Alstublieft mevrouw, een schuldgevoel.’ Ik wil helemaal niks kopen en ik hoef ook geen cadeautje. We proberen te bedanken en het cadeautje terug te geven, maar daar wil hij niks van weten. Later blijken er nog tientallen van dit soort verkopers door de straten te struinen. Dat geeft ons wel een beetje een rotgevoel. Het is voor mensen die hier leven vast niet makkelijk om aan inkomsten te komen. Met onze beleefde en onnozele hoofden komen we geen stap verder tenzij we een knop omzetten en mensen compleet negeren.

Even wat achtergrondinformatie:
Het Colosseum is een reusachtig amfitheater dat 2000 jaar geleden in opdracht van keizer Vespasianus door slaven werd gebouwd. Op de tribunes was plaats voor 50.000 toeschouwers.
De gladiatoren waren krijgsgevangenen of slaven die werden opgeleid tot vechtersbazen die met elkaar of met wilde dieren vochten. Vaak tot de dood erop volgde.
Nu is het Colosseum een enorme ruïne en de stenen ervan worden weggevreten door de uitlaatgassen van de enorme hoeveelheden auto’s en bussen die er dag en nacht door de stad rijden.

In de middag bezoeken we Forum Romanum. Dit is een grote tuin naast het Colloseum vol ruïnes dat in de oudheid een bruisend centrum was met een marktplein en veel politieke en religieuze activiteiten.
Aan het eind van de middag komen we erachter dat onze hotelkamer erg krakkemikkig is. Het bed valt van ellende uit elkaar en de kamer is erg krap. Ook heeft iemand de verwarming op 30 graden gezet.
Ik voel me behoorlijk overprikkeld en moet even bijkomen.
Er moet ook nog wat gegeten worden, dus schrapen wij onze moed bij elkaar om op zoek te gaan naar een leuk tentje om een hapje te eten. We proberen hier en daar stiekem een menukaart te bekijken, maar zodra ze ons in de smiezen hebben, worden we besprongen om ons naar binnen te lokken. Echt vermoeiend. De prijzen van pizza vallen erg mee. De drankjes daarentegen zijn schrikbarend duur. Een glas huiswijn kost 8 euro! Een Klein biertje van 0,2 liter 3,50.
Zo vriendelijk als we buiten de deur benaderd worden, zo nonchalant worden we bediend. Ze kijken ons amper aan en mompelen wat of laten woorden geheel achterwege wanneer zij het bord op tafel smijten. Misschien overdrijf ik een klein beetje, maar ik voel me niet echt heel erg gewenst. Op mij komt het vrij onbeleefd over.
De pizza smaakt in ieder geval goed.

S’avonds gaan we lekker vroeg naar bed. Ik heb wat in te halen.

Dag 2 – woensdag 14 december
Vandaag zien wij voor het eerst de ontbijtzaal, die ik echt shockerend lelijk vind. Echt, ik vind het gewoon naar om hier te moeten zitten. Ze hebben echt geen moeite gedaan om het hier een beetje gezellig te maken. We zitten in een soort knalgele grot zonder aankleding, zonder raampjes. Bah!
Het ontbijt bestaat uit witte boterhammen met kaas, ham, jam of chocoladepasta en zoete broodjes waarvan het glazuur van je tanden springt. Dan eten we maar even een appeltje buiten de deur om aan een paar vitamientjes te komen.
We gaan op zoek naar onze tourbus en rijden naar het Vaticaan, de Trevi fontein en Park Borghese.
De Trevifontein is mooi. We maken een paar kiekjes en gooien een muntje in de fontein. Net als de tientallen andere toeristen. Het is soms een hindernisbaan van selfie-sticks.
Op een terrasje eten we een tosti. Net als bij het diner zijn de prijzen van spijzen een stuk redelijker dan van de drankjes.

De weg naar het Vaticaan is moeilijk door te komen langs de vele straatverkopers en bedelaars. Ook zitten er veel stinkende zwervers die in dozen slapen. Er ligt een man op straat met grote bulten op zijn hoofd. Jeetje mina.
Het dieptepunt wat betreft commerciële agressie is wel een vrouw die Thom aanspreekt en een heel stuk meeloopt om ons rotzooi aan te smeren. Ik ben het helemaal zat en zeg: “could you please leave us alone?” ‘Don’t be jealous’ zegt ze. Arrgg. Uiteindelijk lopen we een hekje door waar voorbij de verkopers niet mogen komen, zodat we even bij kunnen komen!
De zon schijnt en vanaf het plein hebben we een mooi uitzicht op de Sint Pieter.

Aan het eind van de middag is Park Borghese een verademing. Het groen, de rust, heerlijk!
Ik ben dol op natuur en merk direct het weldadige effect ervan.
Toch houd ik erg van dingen ontdekken en zien. In Utrecht heb ik alles binnen handbereik op mijn fiets. Ik vind het centrum van Rome echt extreem. In dit park is het eerste plekje waar je even tot rust kunt komen. Zelfs in onze hotelkamer hoor je de de hele nacht geluiden van de straat: het verkeer, schreeuwende mensen en vlak onder ons raam een rinkelende glasbak.
Savonds eten we in een restaurantje dat er gezellig uitziet. De bediening is wel ok (vergeleken met die andere). Het eten is lekker. We eten rundvlees met aardappeltjes en groente, heel leuk geserveerd in een dampende bakpan.

Dag 3 – donderdag 15 december
Vandaag gaan we na het ellendige ontbijt lekker vroeg naar het Vaticaan om de binnenkant te bekijken. Qua verkopers is het een stuk rustiger, gelukkig. Zowel de wachtrij (het gebrek daaraan) en de toegangsprijs vallen reuze mee. Onderweg staan er wederom tientallen mensen die ons ‘skip the line- tickets’ willen aansmeren voor 29 euro, terwijl een toegangsticket bij de kassa 16 euro kost en er helemaal geen rij staat! Het Vaticaan is enorm groot met als hoogtepunten de Sixtijnse kapel met plafondschilderingen van Michelangelo en de Sint Pieter.

‘S middags gaan we naar de Torre Argentina kattenopvang. Op dit plein lopen tussen de ruïnes heel veel straatkatten rond die door een vrijwilligersorganisatie opgevangen en verzorgd worden. Voor mij als kattenliefhebber natuurlijk erg leuk om te zien. Wat wel heel gevaarlijk is, is dat er geen hek om de ruïnes geplaatst mag worden, waardoor katten soms tussen het verkeer belanden. Je kunt de katten ook fysiek of alleen op papier adopteren om de organisatie financieel te steunen.

Vandaag doen we alles te voet en hebben er dan ook al aardig wat kilometers opzitten. Alsof we nog niet genoeg indrukken hebben gehad, gaan we ook nog naar Via Veneto. Dit is een heel bijzonder kerkhof/museum waar de botten van 4000 kapucijner monniken heel kunstig zijn gesorteerd. Het is een beetje luguber, maar vooral bijzonder om te zien. Hier mogen helaas geen foto’s worden gemaakt.

Savonds eten we op een terras pal aan een drukke weg. De bediening is bijzonder vriendelijk en spreekt vloeiend Engels. Het eten stelt dan weer niet zoveel voor. Een stukje gebakken kip, pasta en erwtjes uit blik.

Dag 4 – vrijdag 16 december
Vandaag eten we gelukkig voor het laatst in de afzichtelijke ontbijtzaal. Dan maken wij ons klaar voor de terugweg naar huis. Eigenlijk zijn we veel te vroeg op het vliegveld. Beter te vroeg dan te laat. Nog eens naar de wc, een broodje eten, nog eens een plasje doen, koffie halen, de tax free shop bekijken. Een dutje doen lukt hier niet op die metalen stoeltjes.

Inmiddels zijn we weer veilig thuis aangekomen. Utrechts is echt een oase van rust op dit moment!
Ik wil niet negatief doen, maar ik ben blij dat ik weer thuis ben.
Ik vond het een bijzondere ervaring, maar mijn conclusie is toch dat Rome niet echt mijn ding is.
Toch hebben we veel leuke momenten ervaren op onze trip en heel erg veel bijzondere dingen gezien.

dscn1618

Peinzen

Ik ben nog steeds verschrikkelijk moe. Dat is hoe veel dag-beschrijvingen beginnen.
Een ‘stemmetje’ in mijn hoofd put me uit. Een stemmetje dat constant zegt wat ik allemaal moet.
Het heeft een ontembare drang om zaken tot op de bodem uit te pluizen.
Zo heb ik nu een stapel van 6 boeken thuisliggen over Rome. Want een ‘reiziger’ moet wel weten waar ie het over heeft. Sowieso.
Ik heb nu uit zelfbescherming besloten dat het even welletjes is met het naar binnen proppen van buitenproportionele hoeveelheden informatie. Al is er ‘as we speak’ een interne strijd gaande.

Balans
Voor een deel is het mooi, die motivatie, het enthousiasme en de nieuwsgierigheid.
Voor een ander deel is het een vorm van ziekelijk obsessieve en uitputtende bewijsdrang.

Ik geloof dat ik ontzettend in herhaling val, maar het blijft dus lastig om een juiste balans te vinden op het gebied van eigenlijk alles. In elk aspect van het leven.

De ene week maak ik bijvoorbeeld veel te veel afspraakjes met mensen, de week erna trek ik me volledig terug in mezelf. Dan heb ik het gevoel dat ik in mezelf zit opgesloten en wordt opgeslokt door hersenkrakende overpeinzingen. Overpeinzingen over mezelf en het leven en alle zaken die ik nog niet heb doorgrond, of waarop ik nog onvoldoende visie heb ontwikkeld. Een visie die grondig is onderbouwd met betrouwbare kennis. + De waarheid bestaat niet, dus het niet is nooit klaar. Maar kennis is geen wijsheid. Kennis is ook geen geluk. ‘Kennis is macht’, is een uitdrukking. Is dat zo?

Wat zullen ze wel niet denken?
Tegelijkertijd ben ik teveel bezig met wat andere mensen van me vinden en twijfel ook over het feit dat ik erover twijfel. (And the fact that it bothers me, bothers me also).
‘Ik ben veel te veel met mezelf bezig.’ Heb behoefte te praten over wat er in me omgaat, maar staat hier wel voldoende tegenover? Of ik anderen wel genoeg te bieden heb/biedt. Een luisterend oor, aandacht en waardering voor anderen. Ik heb het gevoel dat het me soms niet  goed lukt om echt contact te maken. Contact met de ander, met mezelf, met mijn gevoel.
Zijn mijn drijfveren wel zo nobel? Nobelheid is wel het streven. Al weet ik eerlijk gezegd niet eens de letterlijke betekenis van dit woord. Maar wat ik bedoel is: meer verbinding, minder ego.

Dat mensen me zullen veroordelen als lui, narcistisch, egoïstisch, ondankbaar en verwend.
Deze gedachten komen op momenten dat het me niet lukt me blij te voelen. “Die jeugd van tegenwoordig, ze realiseert zich niet hoe goed ze het heeft.”

Alleen sukkels hebben het druk
Terwijl er ook algemeen bekend is dat ‘wie het druk heeft, een sukkel is.’ Het druk hebben is een (domme) keuze. Bovendien heeft niemand wat aan stress en weinig aan gestresste personen.
Dus hou ermee op! Ik zou graag met volle overtuiging meegaan in de trend van geen buckit-lijst, maar een fuck it- lijst. Tegelijkertijd trekken dingen als een helweek me heel erg. Jezelf uitdagen, weten wat je waard bent (want wanneer je niet presteert, ben je niks waard?) efficiënt werken.

Ik kan het duidelijk moeilijk loslaten. Het idee dat ik overal alles/ van veel dingen veel zou moeten weten en begrijpen. Er zijn zo veel dingen waar ik nog veel te weinig over weet. Zoveel dingen die interessant zijn en de moeite van het onderzoeken waard. Maar er is te veel informatie beschikbaar!
Zo vreselijk veel dat ik regelmatig lamgeslagen wordt.

Time to relaxzzz
Gisteravond is het me gelukt de criticus aan de kant te zetten en ongegeneerd te ontspannen.
Ik heb heerlijk genoten van een aantal luchtige televisieprogramma’s zoals ‘baby te huur’ en ‘de brabander bakt’.

Vandaag hoef ik van mezelf even niet zo heel vreselijk veel, al lukt het me niet echt om me te ontspannen. De bestraffende ‘blik’ van de interne criticus bezorgt me een schuldgevoel.

Wat ik MOET uitzoeken!
Dingen die nog op mijn overdenkings/uitpluis-lijstje staan en waarover ik wil bloggen:
– hoe werkt het politieke systeem + wat is mijn visie hierop (ik volg een extra schoolvak hierover buiten de studie)
– hoe werkt het financiële systeem? (+ hoe ik met geld omga)
– iets over creativiteit (ik heb nog een boek uit de jaren 80 over dit onderwerp)
– wat is mijn visie op religie?
– iets over sociale vaardigheden en vriendschap.
– de basis van de filosofie, bijvoorbeeld: wat is goed en slecht, hoe ziet de ‘ideale’ samenleving eruit? Is een goed mens, ook een leuk mens? Etc etc.
– iets over fysieke uitdagingen en sport
– iets over emancipatie en integratie
– faith in humanity/ de toekomst van de wereld en de mensheid.

Daarnaast, eigenlijk op de eerste plaats zou ik mij voornamelijk bezig moeten houden met mijn studie. En andere praktische zaken. Morgen ga ik weer aan de ‘conflicthantering.’ Mijn tentamen ga ik inplannen in het begin van januari.

Over januari gesproken: Een heel nieuw jaar staat voor de deur. Dit vind ik altijd een moment om de balans op te maken en mijn voornemens/doelen op een rijtje te zetten. Het zal iets te maken hebben met balans en ontspanning.

Groetjes.

isolated-1052504_960_720

Ik ben een goede schoonmaakster/hoi winterdip

De afgelopen dagen heb ik even heel veel behoefte om te mopperen. Laat me maar even, misschien knap ik ervan op.
Gister heb ik voor het eerst sinds twee weken weer flink zitten studeren en daar wordt ik even een beetje niet goed van.
Als ik te weinig studeer, wordt ik superzenuwachtig en gestresst omdat ik bang ben om in tijdsnood te komen. Als ik ‘te veel’ studeer zoals gister, dan draai ik weer door, omdat ik veel te veel in mijn hoofd ga zitten. Ik ben even verder gegaan met het vak ‘conflictbeheersting’. Dat ‘interculturele samenwerking’ heb ik nu even geen zin in. Ik wil eerst weer eens ‘gewoon’ een tentamen maken. Al is het beide op een andere manier heel lastig/uitdagend: theoretische kennis reproduceren en die kennis toepassen door aan opdrachten te werken.

Over-analyseren
Psychologie gaat natuurlijk over menselijk gedrag, iets dat ik zelf continue aan het uitvoeren ben en dus aan het (over)analyseren. Het is voor mij onmogelijk om niet alles op mezelf te betrekken, en dat komt me momenteel mijn neus uit. Ik ben zo vreselijk moe.

Een moeilijke maand
December is echt de maand die ik het meest haat. Ik trek het slecht dat de dagen zo kort zijn. Om 8 uur schemert het nog. Op dit moment is de lucht wel een mooi kleurtje, maar van zonneschijn is geen sprake. Rond half 5 begint het geloof ik alweer donker te worden. En daarbij vind ik het nu al stervenskoud. Ik voel me bluh. Futloos. Ik zit in de winterslaap-modus.
21 december is de kortste dag van het jaar. Het wordt dus nog erger. Ik heb de grootste moeite om mijn bed uit te komen, laat staan de deur uit. Bewegen..
Verschrikkelijk! Het lukt me ook maar zelden om dingen los te laten die ik niet kan dragen. Bepaalde onrealistische verwachtingen. Jeweetwel, persoonlijke ontwikkeling enzo. Alles willen begrijpen. Het frustreert me dan dan ik na het studeren geen energie meer heb om al die andere belangrijke en interessante dingen te bestuderen, ordenen, ondernemen en oplossen. Zodra de zon onder is, zie ik scheel van vermoeidheid.

Lastige activiteiten
Van de week moest ik boodschappen doen: de horror! Toen kwam de meid achter me in de rij bij de kassa zo vreselijk dicht bij me staan dat ze de grenzen van mijn persoonlijke ruimte op brute wijze overschreed. Ik werd er helemaal kriegel van. Toen heb ik maar een stapje opzij gedaan en gekeken hoeveel ruimte er tussen de vrouw voor mij en de meid achter mij zat. Daar pas ik toch onmogelijk tussen?! Savonds ging er urenlang een helicopter rond boven de flat. Tureluurs! En zo kan ik nog wel even doorgaan. Soms heb je van die dagen.. maanden..
Ik wilde zeggen: ik hoef geen oplossingen, laat me maar gewoon even. Maar toch denk ik zelf (vind ik) ook in oplossingen.
Zo heb ik bijvoorbeeld een daylight lamp. Maar dat is ook geen pretje hoor. Op de vroege ochtend met je hoofd voor een superfelle lamp gaan zitten. Het is niet bepaald sfeervol licht. Het doet me denken aan het licht bij de Lidl. Hele felle TL-lichten. Iets wat ik ook maar moeilijk kan verdragen. Af en toe ga ik even onder de zonnebank. Dan doe ik mijn ogen dicht en lig even 12 minuutjes (onder de lichtste) op een imaginair strand. Dat is heel fijn, maar kost klauwen met geld.
Ook moet ik misschien meer vitamine D slikken. Goed inpakken ook.

+ grote mensen dingen
Maar naast de winterdip, ben ik natuurlijk sowieso een stresskip en had ik erg te lijden onder mijn grote mensen to do lijst: Administratie, geldzaken, calorieën, gemeentebelasting, etc etc.
Er moeten zaken geregeld worden, er moet gebeld worden met instanties waarbij ik soms 20 minuten aan de telefoon hang met doorverbindingen en wachtmuziekjes.

Geld verdienen
Ook als ik moet werken, vooral als dit voor 10 uur sochtends is, heb ik erg veel zelfmedelijden.
Je weet wel, als heel je lijf NEE schreeuwt! Als je een stuk door de kou moet fietsen op een fiets die steeds meer tegenstribbelt. Soms voel ik me dan even mislukt omdat ik bij andere mensen hun huis schoonmaak. Vooral bij wc’s voel ik me zo. Dat het bepaalt niet iets is op trots op te zijn. Dat er zelf een beetje schaamte bij komt kijken.
Maar ik doe mijn best om positief te blijven, echt waar. Ik moest gewoon echt even mopperen.
Ik knap daarvan op. Als dat gewoon even mag.

Maar ook trots
Ik ben tegelijkertijd zelfs wel een beetje trots op mezelf omdat zo hard mijn best doe om zoveel mogelijk mijn eigen geld bij elkaar te werken.
En ik heb super toffe reacties gehad van mensen, wat ik echt heel fijn vind. Ik ben een hele goede schoonmaakster. Ik heb zelfs behoefte om er even over op te scheppen. Ik heb namelijk 5 van de 5 sterren gekregen van alle vier de mensen die een beoordeling hebben achtergelaten.
Moet je deze zien: ‘Charlotte has done great work, she’s extremely detail oriented, excellent communicator, and the house is always spotless. Best cleaner so far, by far.’

Gister zei J tegen me: ‘Superbedankt voor wat je allemaal voor ons doet. Ik wordt elke keer helemaal gelukkig als ik thuis kom als jij bent geweest!’

Dat is ook wat waard. Qua omstandigheden heb ik het echt niet slecht. Met mezelf daarentegen heb ik het soms even erg zwaar. Wel ben ik blij dat ik erover kan praten en schrijven en dat dit op kan luchten. Dat relativering vaak net op tijd komt.

Even ertussenuit!
Ik heb zelfs iets heel bijzonders in het vooruitzicht. Thom en ik gaan in december een paar dagen naar Rome! Ook dit levert me momenteel stress op. Want er kan natuurlijk van alles misgaan bijvoorbeeld met reizen, tickets, inchecken etc etc. Maar laat ik me voornemen vooral niet keihard te MOETEN genieten. Maar het gewoon met kinderlijke nieuwsgierigheid over me heen te laten komen. Als je persé alle toeristische attracties moet bekijken, heb je een erg strak reis-schema. Alleen dat woord al! Ook kan ik maar moeilijk loslaten wat ik de wereld aandoe door in een vliegtuig te stappen en zoveel CO2 uit te stoten. En is het ook niet erg verwend en decadent om uberhaupt op vakantie te gaan in december? Zo put ik mijzelf uit waar ik bijzit.  Eigenlijk is dit tripje gewoon noodzaak
😛
Ik probeer het overdenken even uit te zetten, omdat het weinig zin heeft. Dat wereldverbeteren, daar moet ik een andere keer nog maar eens over nadenken.

Vandaag ga ik proberen het beste van de dag te maken door, na deze verbale ventilatie van het hoofd, mijn futloze lijf in beweging te brengen. Daarna is er misschien zelfs nog ruimte voor wat conflicthantering. En dan moet ik ook nog iets gezonds verzinnen om te eten. Pfff Wat moet een mens toch veel.
1205714884_47f94be01d_b

Charlottes Hitlijst November 2016

November was voor mij een vrij manische en enerverende maand.

Een greep uit de hoogte- en dieptepunten: Ontmoeting tussen ouders en schoonouders, het overlijden van mijn oma en een bezoekje van Sinterklaas.
Omdat het me duizelt van de hoeveelheid spinsels, gedachten en ideeën, ga ik het vandaag hebben over iets ‘simpels’ dat mij veel brengt: Muziek! De soundtrack van mijn leven op dit moment.
Bij wijze van muziektherapie breng ik regelmatig vrije tijd door met het samenstellen van allerhande muzieklijstjes. Ik kan daar helemaal in opgaan en ben dan ook uren zoet!
Al zit ik op dit moment met zoveel punten van mijn to-do lijstje in mijn hoofd, dat het me tegelijkertijd frustreert dat de tijd voorbijvliegt!

Wat ik onlangs trouwens merkte was dat ik op een dag geen enkel nummer kon verdragen en alles ontzettend irritant was. Toen brak een bepaalde tijd van de maand aan en klonk alles ineens weer fantastisch. Dat is gelukkig mijn natuurlijke staat van zijn wat betreft mijn lievelingsmuziek.  Al kan ik regelmatig zeer prikkelbaar en onverdraagzaam zijn.
Hier ben ik momenteel lyrisch over (top 10)

luister op Spotify

Of op youtube:

1. Radiohead – Lotusflower
2. Dire Straits – Sultans of Swing
3. The Doors – People are strange
4. Fink – Deep calm
5. Wild Child – Pillow Talk
6. Benjamin Francis Leftwich – Pictures
7. Max Brodie – Be good
8. Trentemoller – The forest
9. Efteling – Indische waterlelies
10. O’Jays – Sing a happy song

 

Omschrijving: 
1. Radiohead – Lotus Flower
Over Radiohead ben ik tamelijk lyrisch. De liefde voor de band is begonnen toen ik 15 was. Tegelijkertijd ontwikkelde ik ook een hysterische obsessie voor de band Muse. Dat laatste is bijna volledig opgelost. Wat een dramatische bombast! En moet je eens horen hoe Matthew Bellamy (de zanger van muse) ademhaalt op het album ‘Origin of Symmetry’. Maar goed, ik dwaal af. In tegenstelling tot mijn liefde voor Muse, is de liefde voor Radiohead wel altijd blijven hangen. Ik vind Radiohead, en in het bijzonder Thom Yorke vrij geniaal. De clip bij dit nummer vind ik ook prachtig. Ik kan heel erg v genieten van dit geheel en er helemaal in opgaan. In de zweverige, melancholische en psychedelische tonen en melodieën en ook in de beelden van een spastisch dansende Thom. Hoewel het objectief gezien een (vrij) lelijke man is (vet draadjeshaar, een hangend oog en scheve tanden) vind ik zijn uitstraling fascinerend, zo expressief.

2. Dire Straits – Sultans of Swing.
Dit is een klassieker die ook in de top 2000 van radio 2 stond. Dit is gewoon objectief een heel erg goed nummer. Dat kan niemand het toch met mij oneens zijn?! Het zit heel goed in elkaar, het klinkt lekker. Die diepe stem en geweldige gitaren met als hoogtepunt de solo aan het eind. Gewoon simpel luistergenot, prachtig!

3. The Doors – People are strange.
Weer eentje uit de oude doos. Die stem van Jim Morrison vind ik geweldig. Een beetje rauw en hees en vol passie. Er hangt een spannend, duister sfeertje in dit nummer. Ook de instrumenten vind ik erg mooi.

4. Fink- Deep calm
Voor dit nummer moet je echt even de tijd nemen. Het is een heel rustig en melancholisch nummer, waarvoor je wel in de stemming moet zijn. Meditatief. Erg mooi, vooral ook weer die diepe stem, daar ben ik echt dol op, die intensiteit. Dromerig en sfeervol.

5. Wild Child – Pillow talk
Een vrolijk nummer met pingelende gitaartjes en zachte stemmen. Schattig en romantisch, dat is het.

6. Benjamin Francis Leftwich – Pictures
Een heel zoetsappig zachtaardig liedje, een beetje triestig. Hier kun je lekker op huilen als je verdrietig bent. Ik vind het ook zo mooi dat met mijn lievelings-instrument, de gitaar (enkel passief), zoveel verschillende sferen gecreëerd kunnen worden.

7. Max Brodie, Tom Rosenthal – Be Good
Vergelijkbare sfeer met bovenstaand nummer. Die mix tussen triestigheid en hoop vind ik prachtig.
De ingetogenheid, maar toch met veel passie. Mooie pingeltjes.

8. Trentemoller – The forest
En weer iets heel anders. Geen bands en zangers, maar een Deense DJ met een heel typisch, herkenbaar geluid. Een mix van onder andere house en triphopbeats. In een ander genre ook weer een melancholische sfeer.

9. Efteling – Indische waterlelies.
Deze blijft tot in den treuren terugkomen in al mijn lijstjes. Heb hem bijna kapotgedraaid.
Ik vind dat dit nummer echt heel goed in elkaar zit. Het is supervrolijk en sfeervol en natuurlijk met mooie herinneringen aan de Efteling van zo’n 20 jaar geleden.

10. The O’Jays – Sing a happy song
Mega-vrolijk nummer waarmee ik kennismaakte tijdens het kijken van een superleuke film: The Voices. Doet het goed op feestjes, al zeg ik het zelf. hihi
dance-108915_960_720

Oma

Afgelopen woensdagavond is mijn oma in het ziekenhuis overleden.
Zij is een dag daarvoor opgenomen met bloedvergiftiging. Veroorzaakt door een open wond aan haar been. Ze had al langere tijd huidproblemen, wat ervoor zorgde dat er ‘zomaar’ wonden ontstonden.
De afgelopen jaren had zij steeds meer hulp nodig. Wat ze zelf allemaal maar overdreven vond.
“wat een onzin, dat doe ik zelf wel even!” Autorijden, boodschappen doen, naar de keuken en badkamer lopen, uit bed komen, van de bank af komen..
Dit alles werd voor haar steeds lastiger, wat voor haar zo moeilijk te accepteren was, dat ze zelf de risico’s niet leek te zien. Ondanks dat het steeds vaker mis ging.
Wie nog bij haar in de auto durfde te stappen heeft doodsangsten uitgestaan.

Al jarenlang kwakkelde zij met haar gezondheid en had steeds meer nare kwaaltjes.
Vaak mopperde ze: ‘Nee, ik ben geen blij oudje’ en: ‘Denk nog maar eens aan me als je zelf oud bent’. Toch hield zij zich altijd groot. Als ik haar sprak, vermande zij zich. Ik had het idee dat ze vooral niemand tot last wilde zijn. Ik heb oma geloof ik nog nooit zien huilen, alleen een keertje bijna toen ze zei dat ze misschien toch naar een verzorgingstehuis zou moeten. Dit idee maakte haar zo vreselijk verdrietig. Haar zelfstandigheid verliezen was voor haar het allerergste. Bovendien had ze ‘een hekel aan oude mensen’.

Daarom ben nu vooral blij voor haar dat ze niet meer hoeft te lijden onder pijn en afhankelijkheid.

Ook ben ik blij voor mijn moeder, omdat zij zich niet meer de hele tijd zo’n zorgen hoeft te maken over of het allemaal wel goed gaat met oma.
Oma was helemaal niet bang voor de dood. Ze verheugde zich er zelfs op. Ze was het zo zat!
Ze geloofde ook nergens in; een hiernamaals, een hemel, een ziel reïncarnatie..
Wat trouwens wel heel toevallig was; De dag na haar overlijden is in haar woonkamer een kikker gespot. Deze staat symbool voor wedergeboorte en een nieuw begin. Dat klinkt wel goed hè?

Ook ben ik blij dat ik direct naar het ziekenhuis ben gekomen toen mijn moeder belde.
Hoewel oma al niet meer aanspreekbaar was, voelde het toch heel goed om erbij te zijn samen met mama, Liset en Peet.
Ik geloof wel dat oma dit heeft gevoeld.

De dood is altijd confronterend. De eindigheid van het leven. Aftakeling. Ook dit hoort bij het leven. Hoewel oma al 84 was en stond te popelen om het hoekje om te gaan, is het toch verdrietig en ben ik ook een beetje van slag.

Rust in Vrede, lieve oma.

kaarsje

Psychische stoornissen/ eerstewereldleed

Vandaag ben ik weer bezig met studeren voor het vak ‘diagnostische vaardigheden’.

Het is een herkansing en ik heb er wederom moeite mee om de stof te begrijpen en toe te passen in mijn opdracht.
Dit komt niet alleen door de slechte leesbaarheid van het boek. (de schrijvers gebruiken asociaal veel moeilijke woorden en lange zinnen)
Ook heb ik zeer mijn twijfels over de zin en het waarheidsgehalte van deze theorie.
Ik heb er veel moeite mee als mensen in ‘kleine’ hokjes worden gepropt.
(Soms zijn vereenvoudigde weergaven van de werkelijkheid wel heel prettig, hier heb ik ook nog wel een dingetje over).

Het gaat er namelijk om, na het in kaart brengen van de klachten van een cliënt, een diagnose te stellen (wat is er aan de hand en wat voor behandeling is vervolgens nodig?
Het klinkt allemaal heel logisch en praktisch, maar in het echt werkt het volgens mij iets anders. Ik heb veel ideeën hierover en spreek ook uit eigen ervaring. (wie niet, tegenwoordig? Heb je ooit wel eens een normaal mens ontmoet?)

Gek?
Ik heb me vaag afgevraagd hoe ‘normaal’ ik eigenlijk ben.
Wat als normaal wordt gezien is aan meerdere factoren onderhevig zoals tijd, plaats en (culturele) achtergrond. Vaak is de norm datgene dat het meeste voorkomt.

+ heb ik me afgevraagd in hoeverre ik rekening mag houden met mijzelf en mijn wensen en behoeften en in hoeverre ik mij aan moet passen aan anderen en aan wat (ik denk dat) van mij wordt verwacht. Wat mag van mij worden verwacht? Hetzelfde als wat van een ‘normaal’ iemand verwacht mag worden?
Is het tegenwoordig eigenlijk wel redelijk wat van een normaal mens wordt verwacht?

Yes, ik ben niet normaal!
Er zijn veel mensen blij met een diagnose, omdat puzzelstukjes op hun plaats lijken te vallen.
Er wordt een verklaring gegeven voor psychisch lijden en je kunt ermee aan de slag. Voor mij zelf was het ook een soort verantwoording tegenover de buitenwereld: ‘Sorry dat ik niet goed mee kan doen, maar ik kan er niks aan doen, want ik ben ziek.’
Die erkenning stelde me gerust. ik hoefde even niet mee te doen met de ratrace.
Ook voelt het vaak als een erkenning voor je leed. Twijfel aan een diagnose kan daarom als ondermijnend worden ervaren.

Klopt mijn etiket wel?
Toch heb ik ook mijn twijfels over deze etiketten.
Eerder dacht ik dat er iets mis met me was omdat ik niet goed mee kon komen. Tegenwoordig ontmoet is steeds meer mensen met vergelijkbare klachten en heb daardoor het idee dat er vaak iets groters aan de hand is. Dat we niet (alleen) een individueel probleem hebben, maar vooral een sociaal maatschappelijk probleem.

Het vormen van een identiteit is voor veel meer mensen onzeker door alle mogelijkheden, eigen verantwoordelijkheid die hierin van je wordt verwacht, het individualistische karakter van de samenleving en een gebrek aan houvast.

Ohjee
Ik denk dat er tegenwoordig sneller dingen als probleem worden gezien, omdat we constant te horen krijgen dat we zelf het heft in eigen handen moeten nemen, zelf verantwoordelijk zijn voor ons eigen geluk, dat alles mogelijk is. Ik wil het wel geloven, en probeer het soms ook (te hard). Maar er zit een keerzijde aan, en het ligt natuurlijk niet zo zwart-wit. Door deze dominante, opdringerige en sprookjesachtige boodschappen, komt er een enorme druk op ons te liggen en voelt het hebben van ‘negatieve’ emoties als niet ok, als ‘er is iets mis met me, want ik ben niet constant blij.’ en moeten we professionele hulp zoeken. Terwijl ook emoties als angst, verdriet en boosheid gewoon bij het leven horen. Hier heb je niet altijd invloed op. [Later meer hierover]

Bepaalde psychische stoornissen schieten als paddestoelen uit de grond. Ik vraag me af waar dit vandaan komt en geloof dat onder andere bovenstaande hiermee te maken heeft.

Ik denk dat er vooral zo snel mogelijk een diagnose dient te worden gesteld om financiële redenen.
Artsen en psychiaters moeten dit regelen met zorgverzekeraars.
Dit etiketteren in een vroeg stadium staat me erg tegen, omdat ik bang ben dat hierdoor de mens achter de diagnose onvoldoende gezien wordt. Ik ben bang dat mensen hierdoor niet krijgen wat ze echt nodig hebben.
Er zijn zoveel individuele verschillen tussen mensen die hetzelfde stickertje op hun voorhoofd krijgen. Hoe accuraat en geoorloofd is dan zo’n sticker?
Je zou ook kunnen zeggen dat eenieder die overbelast wordt, klachten ontwikkelt.

Anti-depressiva
En wat zijn de drijfveren van bijvoorbeeld de farmaceutische industrie?
Toch ben ik hier dubbel over.
Ik heb zelf een positieve ervaring met antidepressiva.
Ik was toentertijd erg enthousiast over het boek van Mike Boddé – Pil
Later realiseerde ik me dat hij in zijn verhaal eigenlijk nergens echt inhoudelijk op inging. Niet over de mogelijke oorzaken uit zijn jeugd of ontwikkeling, niet over zijn negatieve gedachtenpatronen.
Hij omschreef enkel zijn depressieve gevoel en de invloed hiervan op zijn leven en vervolgens dat hij eindelijk zijn redmiddel vond: antidepressiva. Hij zag het als een fysiologisch probleem met een fysiologische oplossing. Net zoals bijvoorbeeld suikerziekte.
Ik weet niet of dit zo is. Voor mijzelf zit er in ieder geval wel degelijk een psychologische oorzaak achter de klachten die ik ervoer en heb ik door meer inzicht in mijn patronen, geen last meer van depressies. Tegen andere zaken loop ik nog wel regelmatig aan. Hierover ook later meer.

Deze ideeën heb ik ontwikkeld door mijn therapie en studie en ik lees graag artikelen die mijn ideeën bevestigen (ook over andere onderwerpen trouwens)  😉 bijvoorbeeld van Dirk de Wachter en  Paul Verhaeghe.
img_5028
En ik heb het nog niet eens over die toestand in Amerika gehad!
Tot volgende week!

Alle grote wereldproblemen

Zo het is weer zondag-schrijfdag.

Momenteel is het niveau van chaos-gevoel  een 8 op een schaal van 10.
Qua omstandigheden valt het natuurlijk alles mee. Zeker als je je bedenkt dat sommige mensen op de wereld ‘echte problemen hebben.’ Mijn problemen zijn vooral imaginair.

Ik heb het donkerbruine vermoeden dat dit verhaal van de hak op de tak gaat zijn.
Ik wil graag dankbaar en positief in het leven staan, maar kritisch zijn is toch een ‘kernkwaliteit’ die me beter past en die vast ook iets op kan leveren. Ik doe mijn best, en zal een andere keer weer een vrolijk verhaal delen.
Nu word ik opgeslokt door allerlei verwachtingen van mezelf waar ik niet aan kan voldoen.
Vorige keer had ik het al over al die aspecten van het leven. Volgens 365 dagen succesvol-David en Arjan zijn het er geloof ik  4. Die heb ik in een boekje opgeschreven dat ik nu even niet kan vinden. Chaos!
– gezondheid
– liefde
– werk
-geld

Ik voel me gestresst omdat ik teveel van mezelf verwacht, ik raak gefrustreerd en voel me schuldig over het feit dat ik me gefrustreerd voel, waardoor ik me nog gestresster voel.
Mijn plan was om onder andere iets op papier te zetten over diversiteit en interculturele samenwerking. Dit deed ik al eerder in een blog,  (Vooroordelen)maar nu ben ik voor school bezig met een opdracht hierover en moet opnieuw de literatuur bestuderen. En het raakt me wederom. Dit is iets wat naar mijn mening nog meer positieve aandacht vraagt, omdat het altijd actueel blijft.
Voornamelijk de spanningen tussen moslims en niet-moslims. Als je het nieuws volgt, wordt je dagelijks om de oren geslagen met termen als polarisatie en etnisch profileren/rascisme. Ik heb hier nog wel iets zinnigs over te melden op basis van wat achtergrondliteratuur.

Ook een ander boek dat ik al eerder heb gelezen, raakt me weer. Ik wil het allemaal op een rijtje zetten, maar kom er nu dus niet echt aan toe, omdat ik mede door de drang en noodzaak om deze complexe materie te onderzoeken, wordt opgeslokt door lastige emoties.
Het boek heet: alle grote wereldproblemen en hun oplossingen. Het gaat over milieuvervuiling, overbevolking, oorlog en armoede. En over hoe al deze zaken met elkaar samenhangen, hoe het is ontstaan en hoe het kan worden opgelost.

Ik weet dat niemand hier op dit moment iets aan mijn emoties heeft. Niet de mensen die worden genoemd in de literatuur, en niet ikzelf. Het heeft enkel zin hiermee bezig te zijn, wanneer het wordt omgezet in iets constructiefs. Staat ook op mijn lijst. Wel geloof ik dat deze emoties een eerste aanzet zijn om in actie te komen. Voor mij voelt het alleen zo overweldigend dat ik wordt verlamd. Vooral in combinatie met de dagelijkse beslommeringen. Dingen die heel simpel lijken en dat misschien ook zijn, maar voor mij even niet zo voelen. Dingen zoals goed voor jezelf zorgen, voldoende rust nemen etc.  Ik vind het knap lastig.

Je zou zeggen: meid, laat het los.
Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik heb zo’n enorme drang om deze dingen uit te zoeken!
Doseren en balanceren blijft altijd aandacht vergen.
Wel verlang ik ernaar (ten behoeve van mijn eigen geestelijke gezondheid) om zo positief mogelijk te blijven. Dat vind ik een enorme uitdaging: betrokken en sensitief zijn, de lelijke dingen niet ontkennen en wegstoppen, maar ook ruimte geven aan alle positieve initiatieven.
Vertrouwen en hoop groter laten zijn dan cynisme en onverschilligheid.
De Faith in humanity restored verhalen. Die wil ik.

Om mijn verhaal iets minder abstract te maken heb ik hier alvast een voorbeeldje.
Voor nu laat ik het hier verder even bij, maar ik ben er nog lang niet uitgepraat.

Uit interculturele samenwerking:
‘Op zoek naar gemeenschappelijkheid
De nationale 4 meiherdenking op de Dam in Amsterdam werd in 2003 en 2004 behoorlijk bedorven door Marokkaanse jongeren. Zij maakten veel lawaai, ook tijdens de stilteminuten om 20:00, en trapten na afloop de herdenkingskransen van het Nationaal Monument.
Daarop besloten stadsbestuur en politie de herdenking van 2005 met een groep Marokkaanse jongeren gezamenlijk voor te bereiden. Men besteedde aandacht aan de Tweede Wereldoorlog. Tijdens een bijzondere tentoonstelling in het voorjaar van 2005 in de Nieuwe Kerk op de Dam werd de rol van Marokkaanse militairen in het Franse leger bij de bevrijding van Nederland toegelicht.  Marokkaanse oud-militairen namen deel aan de herdenking op 4 mei 2005. Marokkaanse allochtone jongeren namen deel aan de herdenking op 4 mei 2005. Marokkaanse jongeren namen deel aan de herdenking. Er ontstond zoiets als een overkoepelende identiteit voor alle nabestaanden, de Marokkaanse en de Nederlandse. De herdenking verliep in een goede atmosfeer.’
16253287305_9b498a9057_b