Stage en het klimaat

Naast het lopen van stage bij een loopbaancoachingsbureau, houden me nog een aantal andere dingen bezig.

Eerst even iets over mijn stage:
Ik heb mijn eerste stageweek achter de rug en dat is goed verlopen.
Ik ben aanwezig geweest bij 2 totaal verschillende intake-gesprekken, wat erg interessant was om te zien. Ook ben ik mee geweest naar een stage-evaluatie en heb een brainstorm bijgewoond over nieuwe ontwikkelingen binnen het bedrijf.
Verder heb ik vooral gewerkt aan het maken van mijn stageplan waarin ik leerdoelen voor mezelf opstel, invulling geef aan de onderzoeksopdrachten die ik zal moeten uitvoeren en hiervoor een planning maak. Dit plan heb ik met mijn begeleider besproken.
Een aantal taken die ik zal vervullen zijn:
– Een aantal onderdelen van de begeleiding van cliënten op me nemen.
– Een onderzoek doen naar de beschikbare testen die ingezet kunnen worden.
– Meehelpen met het ontwikkelen van trainingen en ook een training geven.

De omstandigheden zijn perfect. Zoals ik al eerder aangaf is mijn stagebegeleider flexibel en denkt zij goed met mij mee. Er valt een hoop te leren en ook kan ik regelmatig vanuit huis werken.

Toch vind ik het nog steeds erg spannend, omdat ik nog niet goed kan overzien hoe de komende periode zal verlopen en het allemaal nieuw voor me is. De komende tijd zal ik veel tijd en energie hierin steken.

Tot zover even over de stage. Inhoudelijk kan ik niet teveel delen in verband met de privacy van cliënten. Voor mezelf maak ik hiervan natuurlijk wel notities.


Andere mensen helpen met dingen waar ik zelf veel mee heb geworsteld. 

Wat verder vaak door mijn hoofd spookt zijn de volgende onderwerpen: (deze dingen wil ik even delen/onthouden)

Het klimaat/milieu
Dit is een artikel op sochicken.nl dat me erg aansprak.
positief omgaan met klimaatverandering
Ik vind het fijn om geïnspireerd te raken door alle duurzame innovatieve projecten zoals verticale landbouw en de ontwikkeling van bacteriën die schadelijke stoffen opschonen. Hier wil ik graag meer over weten.
Ook geeft Jelle tips voor wat je zelf kunt doen om iets duurzamer te leven.

Zondag met Lubach over de bio-industrie
Erg zielig, vooral die schattige varkentjes.

De klimaatmarathon in De Balie
‘Op 15 september komt een unieke groep experts bijeen in De Balie in een 6 uur durende interviewmarathon over het klimaat. Yoeri Albrecht, Femke Halsema en Tijs van den Brink spreken met wetenschappers, kunstenaars, ondernemers, activisten en opiniemakers over de vraag: hoe gaan we om met klimaatverandering, één van de grootste uitdagingen van deze tijd?’

Hier vast een heel klein voorproefje (2 minuutjes):
trailer klimaat marathon

Tot zover over het thema klimaat en milieu.

Dan nog iets over het thema Etnisch profileren/racisme en/of discriminatie:
De snijtafel – wit is ook een kleur
Een kritische analyse van de documentaire van Sunny Bergman.

Een artikel over de documentaire met een reactie van Sunny op de kritiek

Ik wilde een stukje schrijven met een samenvatting van de inhoud van dit alles en mijn visie erop delen, maar daar heb ik de puf even niet voor. Ik vind hier namelijk van alles van, natuurlijk. Wie weet later weer.

En deze docu heb ik gekeken:
Tegenlicht – Het werken van morgen
Ook best wel spannend allemaal.

Groetjes!

Dingetjes van vroeger

Weet je nog, vroeger?
In een nostalgische bui dacht ik terug aan alle dingetjes van vroeger.
Onderstaand een lijstje met 10 van mijn lievelingsdingen (speelgoed)

  1. Barbies!

    Mijn zusje Lisette en ik waren allebei dol op barbies. Op zolder stonden alle spulletjes: de poppen, kleertjes en andere attributen. Als ik een nieuwe had, mocht Liset er niet aanzitten, want anders gingen de haren in de klit. Hier kwam regelmatig ruzie om. Ik had ook een alladin, een pocahontas en bovenstaande zeemeermin barbie. + alle spice girls! Wij waren ook dol op rommelmarkten waar soms ook juweeltjes van poppen te vinden waren.


Alladin en Jasmine.
Alladin had een zware taak, want hij was de enige (knappe) man en moest als Don Guan alle vrouwen tevreden houden.


Spice Girls. Vooral Mel B was bijzonder met haar krulletjeshaar en haar luipaardpakje.


2. De casetterecorder
Hierop speelden we bandjes af met opgenomen hits van de radio, sprookjesverhalen en kinderliedjes (Sesamstraat!) Ook namen we wel eens een slappelach show op of namen interviews af. ‘Zeg, wat vind u daar nou van?’



3. Griezenboeken van  Paul van Loon
Deze las ik savonds in bed en ik vond het echt heel erg eng. Soms brak het zweet me letterlijk uit, maar ik durfde niet onder de dekens vandaan te komen.

4. Slijm
Megaslijm, daar waren we ook dol op, tot ergernis van pappa. Het slijm werd heel snel vies en droogde uit. Weggegooid geld dus. Maar elke keer weer was zo’n potje in de speelgoedwinkel onweerstaanbaar.

5. De modewijzer
Met de modewijzer kon je verschillende outfits ontwerpen met allerlei printjes. Hartstikke leuk.

6. Stickers
Ik was ook dol op stickers, vooral op deze met glitter.
Het waren setjes die je op je bijvoorbeeld op je oorlellen kon plakken als oorbellen. 

7. Nibbit
Ook wij hebben flippo’s gespaard. Maar het leukste aan de flippo’s vond ik de chips. Als een klasgenootje jarig was, werd er weleens getrakteerd op een ketting van dropveter met nibbit. Dat was wel het toppunt!

8. Knettersnoep
Ja, ik ben een snoepkont. Ik herinner mij nog goed de eerste keer dat ik knettersnoep kreeg. Ik was erg onder de indruk

9. De discman
Een poosje na de casetterecorder kwam de discman. Het eerste cd’tje dat ik kocht bij de free record shop was van Geri Halliwel. (die rooie van de spice girls) *Bloos* Marianne van de middelbare school kon thuis cd’tjes branden met gedownloade muziek. Ik gaf dan een bestelling aan haar door.

 

10. Hoe heet zo’n ding? 


Dit ding was een soort privé- diavoorstelling. Het doet me ook denken aan een zaklamp  waar je een plaatje overheen kon schuiven dat een projectie op de muur maakte.
En Glow in the dark sterren voor op de muur..


Ben ik nog dingen vergeten?
Wat waren jullie lievelingsdingen van vroeger?
Ik maak nog een apart lijstje van televisieprogramma’s en computerspelletjes.

Er schiet me nog eentje te binnen:
Polly pocket speelgoedhuisje, dat was Lisette’s ding!

Groetjes!

Seks en eten/ televisieavond

Gisteravond wilde ik even iets luchtigs kijken.
Dat is deels gelukt.  Het ging niet over klimaatverandering, rampen en aanslagen, maar over seks en eten. Kan ook heel gevoelig liggen, want het zijn onderwerpen waar een hoop emoties bij komen kijken.

Hotel Sophie
Een nieuw programma op npo1 is Hotel Sophie.
In elke aflevering staat een ander subthema centraal rond seksualiteit. De eerste ging over seks in langdurige relaties.
3 stellen kwamen langs om hierover openhartig te spreken.

Idee erachter is dat seksualiteit nog steeds een taboe is, hoewel iedereen zich ermee bezig  houdt. Er wordt lacherig of stoer over gedaan, terwijl er vaak veel gevoelens bij komen kijken. Zowel positief als negatief. Liefde en lust, maar ook onzekerheid, angst en jaloezie.

De moraal van het verhaal was: praat met elkaar.

Er kwam een ouder stel langs met een lat-relatie, een stel met een open relatie en een stel dat al jaren geen seks meer met elkaar heeft. Ook kwam een vrouw langs, die onherkenbaar in beeld kwam en haar verhaal deed over second love.

Het taboe ligt een beetje op onconventionele vormen van relaties, maar nog meer op seksloosheid.

Aan de ene kant vind ik het dapper dat mensen hun verhaal durven te delen, maar ik vind  seksualiteit ook iets privé’s wat heel persoonlijk en intiem is.
Hoewel seks tegelijkertijd de hele dag overal om je heen is, bijvoorbeeld in reclame’s op tv en in tijdschriften. En heb je wel eens een videoclip van Beyoncé bekeken? Sex Sells.  En porno is overal toegankelijk. Ik heb wel eens gehoord dat 80% van het internet uit porno bestaat. Wanneer jongeren  mensen zonder ervaring veel van dit soort beelden zien is dit hun referentiekader en dat kan denk ik ook gezonde seksuele relaties in de weg staan, omdat het vaak niet realistisch is.

Ik vind dat Sophie met dit programma op een volwassen manier het onderwerp onder de aandacht brengt.

kijk Hotel Sophie op uitzendinggemist

Heel Holland Bakt
Daarna heb ik gekeken naar Heel Holland Bakt. Lekker gezellig.
Er werden koekjestaarten, Utrechtse spritsen en chocoladetaarten gebakken. Ik had zelf helaas niks in huis. Het is zo ontspannend om te kijken hoe andere mensen aan het werk zijn. Ze werken onder tijdsdruk en met het wedstrijd-element maakt dit dat ze zenuwachtig worden en er allerlei dingen mis gaan. Deels leedvermaak dus, maar de prachtige creaties zijn ook super om te zien.

kijk Heel Holland bakt op uitzendinggemist

Hotel Romantiek
Een ander gezellig feelgood programma is Hotel Romantiek.
De jongens van Streetlab gaan samen met Marlijn en 12 oudere mannen en 12 vrouwen naar een hotel in Zwitserland. Ze krijgen allerlei opdrachten en uitjes en dan worden er matches gemaakt.
Erg leuk om te zien.  De jongens zijn wel echt wijsneuzen zeg!

Bekijk Hotel Romantiek op uitzendinggemist

Maakbaarheid

Ik val regelmatig in herhaling, maar blijkbaar heb ik bepaalde zaken nog niet voldoende op een rijtje.
Ik ben erg bezig met het thema goed en fout.
Sorry dat ik zo’n moraalridder ben. Ik word er zelf een beetje moe van.

Vandaag voel ik me een beetje bluhh, you know what I mean?
Het is weer eens regenachtig en ik heb wat opstartproblemen en weinig motivatie om aan de slag te gaan. Beertjes op de weg, je kent het wel. Perfectionistische ideeën die verlammen. En doe ik wel genoeg mijn best? Om een goed mens te zijn en de wereld te verbeteren..           bluhh
De hoeveelheid (idealistische) ideeën overweldigt me.
Waarschijnlijk is het momenteel een soort vlucht:  Omdat ik het zo idioot spannend vind om met mijn stage te beginnen, dompel ik mij onder in ongrijpbaar grote en abstracte wereldproblematiek.

Stage
Ik begin maandag officiëel met mijn eerste stage-werkweek en vind het erg spannend.
Vanmorgen ben ik bezig om alvast wat dingen voor te bereiden voor het stageplan.
De omstandigheden zijn gunstig: het bedrijf is gevestigd in Woerden, wat goed bereikbaar is met de trein. We hebben in de overeenkomst vastgelegd dat ik 24 uur per week stage loop en dat we samen per week een planning maken voor de komende week. Mijn stagebegeleidster is enthousiast, vriendelijk en flexibel. Toch ‘schijt ik in mijn broek’. Ik voel mij zenuwachtig en gespannen. Maar dat schijnt ook wel ‘normaal’ te zijn bij het aangaan van een nieuwe uitdaging.
Ik ga beoordeeld worden en zal mezelf moeten bewijzen. Waarbij angstige gedachten regelmatig de kop op steken, zoals: ‘Straks komen ze erachter dat ik eigenlijk niks kan, dat ik ongeschikt ben als coach.’

Volwaardig meedraaien
Omdat ik mij in bepaalde periodes in mijn leven heb afgevraagd of ik uberhaupt geschikt was om volwaardig mee te draaien in de samenleving (in de vorm van betaald werk), is dit voor mij een nieuwe rol. Ik weet inmiddels wel dat ik iets te bieden heb, al blijft het soms lastig.
Ik ben trouwens van mening dat ook mensen zonder betaalde baan een waardevol leven kunnen leiden en op andere manieren iets bij kunnen dragen aan de samenleving.
Toch blijft een vorm van werk voor de meeste mensen een belangrijk aspect van het leven: Een sociaal maatschappelijke functie vervullen, erkenning krijgen, geld verdienen, sociale contacten onderhouden en een bepaalde mate van structuur hebben.

Ik wil heel graag ook andere mensen ondersteunen in deze zoektocht. Ik hoop, en verwacht ook wel dat ik hier de komende periode een positieve bijdrage aan kan leveren.

En verder: 
De maakbaarheid van het leven
Ik had weer eens wat gedachten over de volgende ingewikkelde kwestie: In hoeverre is het leven maakbaar? Is geluk maakbaar?

Er heerst, vind ik, een nogal dwingende moraal van gelukkig en succesvol moeten zijn. Alles moet leuk zijn.
Ik vind het troostrijk om los te mogen laten dat we zelf verantwoordelijkheid zijn voor ons eigen geluk. Tot op zekere hoogte natuurlijk.
Er is zoiets als eigen verantwoordelijkheid voor de invulling van je leven. Maar hoe ver reikt deze verantwoordelijkheid? Soms worden mensen behoorlijk tegengewerkt en krijgen net iets teveel tegenslagen te verduren. (ik heb het niet over mezelf)

50% eigen verantwoordelijkheid?
Uit onderzoek bleek dat het geluksniveau van mensen voor 40% genetisch is bepaald.
Mensen hebben een basisniveau waarnaar zij telkens terugkeren. Bij ingrijpende gebeurtenissen kan dit niveau tijdelijk omhoog of omlaag schieten, maar veert vervolgens terug naar het basisniveau.
Het schijnt dat het geluksniveau van mensen voor slechts 10% wordt bepaald door omstandigheden. Dit is moeilijk te geloven omdat de omgeving een grote invloed lijkt te hebben op je humeur: Je woonomstandigheden, de mensen om je heen, je werk etc.
Dan blijft er nog 50% onbepaald over, wat wordt ingevuld als eigen invloed.
Maar is dat wel zo?

Potentieel
Je komt niet ter wereld als een onbeschreven blad.
Baby’tjes worden geboren met een pakketje aan DNA-materiaal met potientieële mogelijkheden. Zij verschillen in behoefte aan prikkels, hebben een temperament. Een goede of minder goede match met de behoeften van de ouders/verzorgers. Vervolgens wordt het kind beïnvloed door de opvoeding en later door klasgenootjes etc.


Baby’tjes zijn toch niet evil?

Ik geloof wel in dat de mens in essentie ‘goed’ is. Dat hufterigheid, klootzakkerij en evilness wordt aangeleerd en ontwikkeld door beschadigingen die iemand gedurende zijn leven oploopt.
Mensen kunnen hard zijn voor zichzelf en een ander.
Heb je psychische problemen ontwikkeld, dan heb je blijkbaar niet positief genoeg gedacht en heb je het er een beetje zelf naar gemaakt.

Heel leerzaam, die kanker. 
Soms gaat het zelfs zo ver dat we ernstige ziektes moeten omdenken, dankbaar moeten zijn voor alle lessen die het leven ons leert, sterker dan ooit uit de put kruipen etc.
We kunnen ons best doen, maar meer niet. En sommige dingen zijn gewoon klote en soms hebben we gewoon dikke vette pech!
En mensen die het goed voor elkaar hebben, hebben dit niet persé aan hun inzet te danken, maar hebben geluk of hebben hun ellebogen gebruikt.

Evilness
Soms geloven we in de evilness van anderen. Dit heeft ook te maken met een psychologisch mechanisme waarbij we bij de beoordeling van onszelf rekening houden met omstandigheden en bij anderen negatief gedrag toeschrijven aan (kut)karakter. Maar natuurlijk moet je ook niet alles goedpraten. (hij kan er niks aan doen, want hij heeft een hele moeilijke jeugd gehad). Zijn sommige mensen niet meer te redden? Is elk leven waardevol? Ook als mensen de levens van anderen (bewust) ruïneren?
Zoals met alles in het leven, is het de uitdaging om een gezonde balans te houden en overtuigingen te ontwikkelen die je verder helpen.
Het leven is niet 100% maakbaar, maar het is niet ok om in de slachtofferrol te blijven hangen.
We proberen er het beste van te maken. Maar ik denk dat het goed is om te kijken naar wat iemand wel kan, en zo veel mogelijk te kijken naar wat iemand nodig heeft om verder te komen.

Dan nog even dit
Ik wilde ook even zeggen dat ik eigenlijk even geen slecht nieuws meer wil horen. Ik vind het een beetje teveel.

Ik heb zelf een aantal verhalen verzameld van mensen die de wereld op verschillende manieren een beetje mooier maken. Die zal ik later op een rijtje zetten.


joehoe

 

Hoi Zieltje

Sta je er weleens bij stil wat een onvoorstelbaar (gods)wonder het is dat we bestaan?
Hoe is het mogelijk dat uit niets iets ontstaat?

Het is even absurd en onvoorstelbaar dat er wel als dat er niet een scheppende kracht is die het universum schiep. Zowel dat er iets is als dat er niets is, is voor mij onvoorstelbaar.

Wat een onzin!
Sommige mensen in mijn omgeving zijn erg nuchter of atheïstisch. God is onzin en verzonnen door de mens omdat deze de zinloosheid van het bestaan niet kan accepteren. Het biedt troost. De fantasie van de mens is inderdaad erg levendig. Maar toch vind ik het te simpel om te stellen dat alles toevallig is ontstaan er daarmee is de kous af.

Wetenschap en levensbeschouwing
Ik vind dat de evolutietheorie en creationisme elkaar niet hoeven uit te sluiten en dat wetenschap en godsdienst elkaar niet hoeven uit te sluiten. Inzichten en ervaringen op beide levensgebieden kunnen elkaar aanvullen. Net zoals lichaam en geest met elkaar samenwerken en elkaar beïnvloeden.

Wie ben ik?
Ik ben mij regelmatig bewust van mijzelf, nu en dan ongemakkelijk overbewust. Mijn innerlijke wereld lijkt een universum op zich.
Wie ben ik? Wat maakt mij tot mij? Wat onderscheidt mij van anderen en wat verbindt mij?
En ik bedoel op een dieper niveau dan aardse en fysieke kenmerken, dan het ego.
Ik heb een naam, een geslacht, een leeftijd en een ‘beroep’
Maar wat is de essentie van het (mens)zijn?

Stel je voor…
In hoeverre ben ik hetzelfde als de mensen om mij heen, wat zijn de overeenkomsten?
Hoe weet ik of anderen echt zijn? Ik zal nooit volledig bevatten hoe het is in het hoofd en hart van een ander. Of wel? Stel je voor dat het leven eigenlijk een grote grap blijkt te zijn (Truman Show)
Of dat we ons hele leven gedroomd hebben (Matrix)

ik ben de wereld en de wereld is in mij
Stel je voor dat je na je dood bij de hemelpoort komt en god zegt: ‘Alles wat is zijn jij en ik. Iedereen die ooit heeft geleefd en ooit zal leven, dat ben jij.’
Stel je voor dat alle zielen uit dezelfde bron afkomstig zijn.

Stel je voor dat de wereld om je heen zoals jij die ervaart, deel is van jou.
Ik heb de laatste tijd vaak het gevoel dat alles wat in mij gebeurt, collectief gebeurt en andersom. Omdat ik zoveel herken bij mensen die zich openstellen. Soms ook helemaal niet trouwens.

De verwarde mens
Ik ben nu een boek aan het lezen: De verwarde mens van Jaap Hiddinga. Zin en betekenis van psychische stoornissen.
Ik vind het Fascinerend. Het zal voor de nuchtere mens veel weerstand oproepen.  ‘wat een waanzin’

Ik heb wel eens gedacht dat het egoïstisch is om kinderen op de wereld te zetten, omdat dit wezentje er niet om heeft gevraagd.
(ik veroordeel mensen die zich voortplanten niet, it’s natural.)
Maar stel je voor dat zieltjes wel een lichaam kiezen om in geboren te worden. Het menselijk lichaam als instrument. Maar welke ziel kiest er nou voor handicaps, stoornissen, misbruik en verwaarlozing oorlog en honger?

Bezieling
Hiddenga zegt dat de ziel een ander doel heeft dan het ego en de zielen ervoor kiezen de uitdaging van het leven aan te gaan.
Hij zegt dat de hersenen niet de bestuurder zijn van de mens, maar dat de ziel de hersenen aanstuurt. Veel mensen zijn in onze moderne tijd alleen niet in contact hiermee.

Oorzaken van depressie
‘Door verkeerd gebruik van de hersenen ontstaan veel psychische problemen zoals depressie.
Oorzaak is de verwachting van een prettig leven. Verwachtingen zijn hooggespannen mede door reclame, televisiebeelden en andere mediavormen die geïdealiseerde situaties laten zien waarin anderen ogenschijnlijk een prettiger leven leiden, mooier zijn, meer geld en geluk hebben.
Die verwachtingen worden niet vervuld. Een negatieve gedachtenspiraal wordt bovendien versterkt door een gebrek aan liefde en aandacht en het gevoel dat  men van weinig waarde is voor de samenleving. Mensen vluchten in allerlei verslavingen: spullen kopen, drank, drugs, slecht eten.’

Dit klinkt herkenbaar. Ik ben benieuwd hoe het boek verder gaat.

 

Vrede kun je leren

Dit is mooi zeg!
Uit het boekje ‘Vrede kun je leren’:

Vrede brengen in hoe je je gedraagt:

Karen Armstrong, Britse onderzoekster, hield in 2008 een indrukwekkende TED-talk over compassie. Zij legt uit dat compassie een centrale deugd is in alle wereldreligies.
De lezing werd zo goed ontvangen dat Karen Armstrong een beurs van 100.000 dollar kreeg om compassie te bevorderen. Dat heeft ze gedaan door het initiatief te nemen tot het Handvest voor Compassie, een beknopt document van nauwelijks 300 woorden, geschreven door denkers en religieuze leiders uit de hele wereld die zij bijeen had gebracht en met bijdragen van meer dan 160.000 mensen. Het Handvest werd in 2009 gelanceerd, is vertaald in meer dan 30 talen en wordt nog steeds onderschreven (het cijfer staat momenteel op 3 miljoen ondertekenaars). Hieronder volgt de Nederlandse tekst:’

‘Het principe van compassie of mededogen ligt ten grondslag aan alle religieuze, ethische en spirituele tradities; steeds opnieuw wordt daarmee een beroep op ons gedaan alle anderen te behandelen zoals wij zélf behandeld willen worden.
Compassie is onze drijfveer om ons onvermoeibaar in te zetten voor het verzachten van het leed van onze medeschepselen, om terug te treden uit het middelpunt van onze wereld en een ander voor het voetlicht te plaatsen, en om recht te doen aan de onschendbare heiligheid van ieder mens en een ieder, zonder enige uitzondering, te behandelen met volstrekte waardigheid, billijkheid en respect.
Daarbij hoort tevens de opdracht om er zowel in het openbare als in het privéleven voor te waken geen enkele vorm van leed te veroorzaken. Door gewelddadig te handelen, door de kwaliteit van het leven van een ander te verslechteren, door de grondrechten van de ander te misbruiken of te ontkennen, en door haat te zaaien met laatdunkende uitingen over anderen – zelfs over onze vijanden – doen wij de menselijkheid die wij allen met elkaar delen geweld aan.
Wij erkennen dat wij er niet in zijn geslaagd een leven te leiden vervuld van compassie en dat sommigen uit naam van hun religieuze overtuigingen het totale menselijke leed zelfs groter hebben gemaakt. Daarom roepen wij iedere man en vrouw op om compassie opnieuw te maken tot de kern van moreel handelen en van religie;

terug te keren naar het oude principe dat iedere interpretatie van geschriften die aanzet tot geweld, haat of minachting geen enkele legitimiteit heeft;

garant te staan voor de verstrekking van correcte en respectvolle informatie over andere tradities, godsdiensten en culturen aan jongeren;

positieve waardering van culturele en religieuze verscheidenheid te stimuleren;

bij te dragen aan medeleven, gebaseerd op kennis, voor het leed van alle mensen – ook van hen die wij als onze vijanden zien.

Het is van wezenlijk belang dat wij compassie in onze gepolariseerde wereld maken tot een duidelijke, lichtende en dynamische kracht. Indien compassie is geworteld in principiële vastbeslotenheid om uit te stijgen boven egoïsme, kan zij politieke, dogmatische en religieuze grenzen slechten.
Als product van onze wezenlijke afhankelijkheid van elkaar, speelt compassie een fundamentele rol binnen menselijke relaties en bij een volwaardig mensdom. Compassie voert naar verlichting en is onmisbaar voor het realiseren van een eerlijke economie en een harmonieuze wereldgemeenschap die in vrede leeft met elkaar.’

Bekijk hier de toespraak van Karen Armstrong op Ted.

‘Tegenwoordig komen rond dit manifest overal ter wereld groepen bijeen, van India en de Verenigde Staten tot Zwitserland. Het ligt ten oorsprong aan een netwerk van ‘compassiesteden’, zoals Rotterdam, Seattle en Karachi (Pakistan), waar de burgemeester zich samen met allerlei lokale mensen inzet om onophoudelijk aan het welzijn van de hele gemeenschap te werken.

Op een meer persoonlijk gebied heeft Armstrong ook een praktische handleiding geschreven voor degenen die aan een wereld met meer mededogen willen werken, om te beginnen bij zichzelf.

Uit Vrede kun je leren van David van Reybrouck en Thomas D’Ansembourg

http://www.handvestvoorcompassie.nl/

https://charterforcompassion.org/dutch

De persoonlijke handleiding op bol.com

Loslaten

Wat een belabberd weer is het vandaag, het hoost! En dat blijft zo de rest van de dag.
Vannacht kon ik totaal niet slapen. Ik was een beetje uitgeput geraakt, maar voelde me onrustig. Te moe om te praten of te lezen, maar niet ontspannen genoeg om in slaap te kunnen vallen.
Ik heb toen op Netflix gekeken naar Brasserie Valentijn, leuk. Daarna heb ik gekeken naar Amerikaanse cabaretier Marc Maron met zijn show ‘too real.’ Die vond ik ook heel vermakelijk. Het ging onder andere over zijn sterfelijkheid, meditatie, documentaires en leven in de moderne wereld. Uiteindelijk ben ik om half 3 gaan slapen.

Schoonmaken
Vanmorgen was ik om 10:00 wakker en heb eerst nog even op bed naar youtube gekeken. Daarna heb ik een sopje gemaakt en de keuken en wc schoongemaakt, kleren opgeruimd en mijn bed opgemaakt. Stofzuigen komt een andere keer weer. Ik en stofzuigers schijnen niet zo goed samen te gaan. Ik heb er in een paar jaar tijd al 4 versleten. Elke keer nam de zuigkracht dramatisch af, heel frustrerend. En ja, ik heb natuurlijk de zakken vervangen, de slang en buis gecontroleerd, filter.. etc. Ze hebben het gewoon niet zo op mij. Nu is er een dingetje afgebroken waardoor de kop er elke keer afvalt. Wat een ellende.
Dit is een vrij overzichtelijk probleem, maar ik ben wel iemand die dit soort dingen maanden kan laten liggen. Een ducktape-je erop plakken zou een tijdelijke oplossing kunnen zijn.
Het huis is weer een stukje meer toonbaar geworden en dat is fijn.

Ik heb wel een beetje buikpijn (afbraak ei) en voel me een beetje slecht over hoe ik de laatste tijd heb gegeten. Vooral gisteravond (patat met een frikandel speciaal) *schaam*. Ik heb behoefte aan een lekker stukje fruit, maar moet eerst moed verzamelen om naar de supermarkt te gaan.

Loslaten
Ik heb wel een leuk stukje gelezen in een boekje over het loslaten van alles wat je moet van jezelf. Alles wat je moet doen en alles wat je moet weten. Veel weten kan leuk zijn, nieuwsgierigheid is een goede eigenschap, maar het lijkt soms meer op achter de feiten aan hollen om alles bij te houden dan op je gemakje een interessant onderwerp bestuderen voor de lol.
Loslaten -Jan Wolter & Ingeborg Deana

Meditatie
Mediteren is ook zoiets wat we tegenwoordig ‘moeten’. De heilzame werking wordt wetenschappelijk ondersteund, het heeft alleen maar voordelen. Dit is DE oplossing voor al je problemen. ‘Weet je wat jij moet doen? Jij moet gewoon gaan mediteren’
Ik denk wel dat ik baat kan hebben bij wat rust, focus en ‘mindfulness’
Daarom heb ik weer een app’je op mijn telefoon gezet met een geleide meditatie die ik regelmatig probeer te doen. Op sommige momenten wekt het weerstand en irritatie op, op andere momenten is het heerlijk. Ik heb het al eens eerder gezegd, maar ik geloof dat er meerdere wegen zijn die naar Rome leiden. Ik hoef trouwens echt niet meer naar Rome. De stad kan de hoeveelheid mensen en auto’s niet aan en is over zijn hoogtepunt heen.

Je hoeft niet persé stil te gaan zitten als dat niet je ding is.
Wat ik prettig vind is dit: (citaat van Osho)

‘onthoud één ding: meditatie betekent gewaarzijn. Alles wat je bewust doet is meditatie. Het gaat er niet om wat je doet, maar om de aandacht die je in de handeling legt. Lopen kan meditatie zijn, als je het bewust doet. Zitten kan meditatie zijn, als je het bewust doet. Naar de vogels luisteren kan meditatie zijn als je met aandacht luistert. Luisteren naar het geraas van je gedachten kan meditatie zijn als je alert en waakzaam blijft. Het gaat er alleen om dat je niet half slapend leeft. Dan is alles wat je doet meditatie.’

Later kom ik nog even terug over andere dingen om los te laten.
Positief denken bijvoorbeeld. Zwaar overschat als je het mij vraagt.

Peace of mind
In een ander boekje Vrede kun je leren van David van Reybrouck en Thomas D’Ansembourg gaat het ook weer over meditatie. Ik ben bijna op de helft. Het is een klein boekje van 100 pagina’s.
Het spreekt me wel erg aan. Ze zeggen dat het eigenlijk vreemd is dat de zelfhulpboeken gescheiden staan van de maatschappelijke thema’s in de boekhandel en bibliotheek. Je kunt geen vrede verwachten tussen een groep mensen als de individuen die er deel van uitmaken niet in vrede zijn met zichzelf. Kinderen zouden op school nog meer moeten leren over zichzelf, over communicatie en over samenleven in plaats van alleen aandacht te besteden aan persoonlijke prestaties. Conflicten hebben in de meeste gevallen te maken met miscommunicatie. Mensen begrijpen zichzelf niet, begrijpen de ander niet en kunnen niet op een geweldloze wijze communiceren wat zij willen.
Interessant.

Van het weekend staan er leuke dingen op het programma, waarover later meer 🙂
groetjes

 

die mensheid van tegenwoordig

Ik ben supergaar van het studeren. Vandaag heb ik in de bibliotheek gewerkt aan mijn beroepsopdracht diagnostisch onderzoek. Over het beoordelen van psychometrische instrumenten. Ik moet daarvoor een Engelstalig wetenschappelijk artikel analyseren. Taai hoor.

alvast wat notities
Aan de ene kant heb ik nu behoefte om heel passief te gaan liggen Netflixen. Maar ik voel tegelijkertijd een drang om een tekstueel overzichtje te maken van alle dingen die mij de afgelopen tijd hebben beziggehouden. Dat is namelijk nogal een hoop. Het zal weer eens niet.

Niet loslaten..
Er zijn wel periodes dat ik meer in mezelf gekeerd ben of meer bezig met mijn eigen leventje dan anders. Luchtiger periodes of onder een steen- periodes. Een korte periode van we zien wel.
En na zo’n korte periode van relatieve rust, komt mijn pitbull-achtige neiging om mij vast te bijten in de vragen des levens weer om de hoek kijken.

Wat een ellende 
Ik heb veel gelezen en bekeken en probeer er een samenhangend geheel van te maken. En een positief verhaal moet het worden. De wereld heeft meer positiviteit en liefde nodig, zo lijkt het.
Veel vervelende en nare dingen waren erbij, bij de berichten die mij ter oren kwamen.
Er zijn gewelddadige optochten geweest in Amerika met allerlei extremisten. Noord Korea showt trots kernwapens. Een hoop mensen op de wereld tonen zich onverdraagzaam, gekrenkt, gefrustreerd, gestresst en agressief. Waarbij zij zich zorgen maken over de economie en over terroristische dreiging.

De verziekte planeet
Mijn grootste zorg blijft het milieu. Hoe zat dat ook alweer met die plek op aarde waar een groot natuurgebied in rap tempo wordt gekapt? De longen van de aarde.

Had ik al eens gezegd dat volgens Stephen Hawkin de mensheid nog ongeveer 100 jaar op aarde zal kunnen leven? Al zijn voorspellingen moeilijk te doen, omdat alles constant verandert. Ook worden er weleens interessante ontdekkingen gedaan die de kijk op zaken verandert. De natuur past zich aan en hervindt telkens op de een of andere manier een nieuw evenwicht.

Oké Doei!
Ik ken mensen die alles als vanaf de maan van een afstandje lijken te bekijken. ‘Goh, interessant wat daar allemaal gebeurt. Mensen maken zichzelf veel te belangrijk. Wat nou, de aarde redden?! De aarde heeft ons niet nodig. Blijkbaar is de mensheid te dom om zichzelf in stand te houden. So be it.’ De mensheid gedraagt zich ook als een plaag, een parasiet, een virus.

Stom zeg 
Ik heb geen oplossing op dit moment, in constateer alleen even een probleem.
Ondertussen probeer ik het beste van mijn leventje te maken. Ik wilde met iets positiefs komen, maar ik heb het idee dat dit niet helemaal lukt vandaag als het om de wereld gaat.
Ik streef altijd naar iets constructiefs met het overdenken van dergelijke kwesties. Ik wil mezelf en anderen geruststellen op de een of andere manier. Of hoop geven. Vertrouwen herstellen.
Ik heb later nog wel een paar positieve dingetjes te melden over vrede, duurzaamheid, praktisch idealisme en mooie initiatieven en ontwikkelingen. Maar nu ben ik echt te moe.

Even tussendoor
Met mijzelf privé gaat het trouwens wel goed de afgelopen tijd. Ik voel veel liefde voor mijn naasten, ik heb plezier, geniet, doe veel leuke dingen. Ik heb een stageplek gevonden bij een loopbaanadvies-bureau in Woerden en heb een aantal schoolvakken afgerond. Het enige is dat mijn motivatie om te koken en huis te houden ver te zoeken is. Ik eet een beetje raar. Ik probeer wel groente en fruit te eten, maar maak geen ‘echte maaltijden’. Brocolli met tosti bijvoorbeeld.
En het huis is een beetje vies. Maandagavond komt een vriendin eten, dus dan moet het gebeuren, want anders schaam ik me. Maargoed.

Series kijken
Ik ga lekker op de bank naar mijn nieuwe dystopische serie ‘3%’ kijken. Het gaat over een wereld waarin de bevolking wordt opgedeeld in armen die in krottenwijken leven en een klein clubje (3%) die tot de elite behoort. Jongeren worden op hun 20ste uitgenodigd om deel te nemen aan een programma dat test of zij geschikt zijn om zich bij de ‘utopische’ wereld van de rijken te voegen.

Lekker dramatisch
Je zou denken: kijk dan toch iets luchtigs en positiefs. Maar de schaduwkant fascineert me zo!
Later heb ik ook nog een dingetje over de mooie dingen die ik de afgelopen tijd heb gezien en gehoord.

Weltruste alvast

Het Midden Oosten gedecodeerd

Afgelopen week keek ik weer een aflevering van Tegenlicht, mijn nieuwe lievelingsprogramma.
De aflevering ging over het Midden-Oosten. Ik had al een boekje gekocht in het kringloop van Joris Luyendijk over dit onderwerp, omdat ik vind dat hij heel duidelijk en genuanceerd dingen uit kan leggen. Als aanvulling op het boek, wilde ik via deze aflevering meer weten over dit onderwerp. Blijkbaar werken de makers van tegenlicht en Joris Luyendijk graag samen, want ook in dit programma was hij het die zijn bevindingen over het onderwerp deelde. Eerder was hij ook in het programma te zien over de bankenwereld.

 

Ver van mijn bed- show
Het Midden Oosten is altijd een ver-van-mijn-bed-show voor mij geweest. Ik heb me er nooit in verdiept en het deed me weinig. Nu is de wereld kleiner geworden en de mijne groter en vond ik het wel eens tijd om iets te weten hierover.
Eerlijk gezegd begrijp ik er nog steeds erg weinig van. Ik vind het zeer gecompliceerde materie.
Het boek en het televisieprogramma zijn bovendien alweer 2 jaar oud en ik ben slecht op de hoogte van de ontwikkelingen in de tussentijd.

 

Verouderde informatie
De tijd gaat snel. 2015 is al een tijdje geleden.
Ik ben iemand die persoonlijk veel verwerkingstijd nodig heeft. Aan de ene kant wordt tegenwoordig vaak gezegd dat het goed is om zo veel mogelijk in het nu te leven en niet teveel in het verleden of in de toekomst. Nu kan af en toe in het verleden of in de toekomst kijken natuurlijk heel leuk zijn: Het ophalen van leuke (jeugd)herinneringen en het verheugen op dingen die in de toekomst nog te gebeuren staan.
Maar blijven hangen in het verleden en zorgen maken over de toekomst zijn dingen die we zo veel mogelijk moeten zien te vermijden, zo staat althans in alle zelfhulpboeken beschreven.
Maar van het verleden kun je leren en op de toekomst kun je je voorbereiden.
Mensen vragen zich wel eens af wat het nut is van het vak geschiedenis. Het verleden is immers geweest.
Maar onderdeel van je identiteit is ook je persoonlijke geschiedenis: je levensverhaal en je wortels.
Verder kunnen we vaak veel leren van hoe mensen in het verleden met moeilijkheden omgingen. Is het niet over de aanpak van je eigen problemen, dan wel over psychologie, sociologie, economie en eigenlijk alles wat mensen aangaat. Op die manier hoeft niet telkens het wiel opnieuw worden uitgevonden. Ik denk dat het belangrijk is om het verleden te erkennen. Zoals we bijvoorbeeld oorlogsslachtoffers herdenken. Leren van je fouten zou mooi zijn.
Al is de mens vrij hardleers. (ik ben niet de enige).

 

Journalisten verslaan de werkelijkheid?
Ik heb het boek nog niet uit, maar moet nu echt even stoppen want ik merk aan mezelf dat ik weer iets te lang ben doorgegaan. Toch heb ik alvast behoefte om er iets over op papier te zetten.
Het boek gaat eigenlijk vooral over wat Luyendijk heeft ervaren tijdens zijn correspondentenwerk in het Midden Oosten. Voor hij als correspondent aan het werk ging, had hij een romantisch beeld van de journalistiek: journalisten doen op objectieve wijze verslag van wat er in de wereld gebeurt. Dit bleek niet helemaal te kloppen.

 

Het conflict
Ik vind het echt een ingewikkeld verhaal, die oorsprong van het conflict en wat er nou eigenlijk precies aan de hand is. Dat is ook niet waar het in het programma en boek echt over ging.
Het had iets te maken met Joden die een eigen stuk land wilden in Palestina. Palestina is een gebied in het Midden Oosten dat bestaat uit de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever. Het land werd verdeeld tussen Palestijnen en Joden, maar er is altijd conflict blijven bestaan over het grondgebied en wie het toebehoort: De overwegend Islamitische Palestijnen of de overwegend Joodse Israëliërs.
Het conflict is op zn zachts gezegd nogal uit de hand gelopen. (dat is andere koek). Over stapels lijken en met inmenging van omringende landen.

 

Hoor en wederhoor
Een regel in de journalistiek is hoor en wederhoor. Dit betekent dat je ernaar streeft om beide kanten van een verhaal te verslaan. Israëliërs en Palestijnen zijn met elkaar in een conflict dus ondervraag je beide kanten. Maar vaak lukt dit in de praktijk niet. Dit heeft  naast de grote tijdsdruk te maken met een aantal andere zaken. Bijvoorbeeld de professionaliteit van het pr-beleid.

Een poging tot een vredesakkoord was in 2001 mislukt.
De Israëlische premier Sharon stond daarna op een vriendelijke, nette en rustige manier de pers te woord.
‘Wij willen graag vrede met het Palestijnse volk.’

De Palestijnse Arafat kan slecht Engels, er staan tolks om hem heen. Het is een bende: een gek met een theedoek op zijn hoofd. Hij roept: ‘It’s a crime!’ (Israël schendt het internationale recht) Het komt niet over.
Luyendijk vraag zich af:
Moet je dit als correspondent compenseren, decoderen? ‘Hij zegt dit, maar hij bedoelt eigenlijk dat.’ Maar hoe weet ik dat dan?

 

 

De witte plekken van de dictatuur

Een goede perswoordvoerder of een mediatraining zou ervoor kunnen hebben gezorgd dat Arafat beter uit de verf was gekomen, maar hij wilde geen woordvoerder, want een dictator heeft als primair doel om aan de macht te blijven. Een goede woordvoerder krijgt meer status en macht en kan dan kritiek gaan leveren op de dictator.

Bovendien bleek het werk van correspondent in het Midden Oosten vrijwel onmogelijk.
In een dictatuur wordt mensen de mond gesnoerd. Mensen durven niks te zeggen, mogen niks zeggen, mogen geen kritiek uiten op de dictator. Op die manier kom je nooit te weten wat de mensen ervan vinden. Er zijn geen opiniepeilingen, er is geen vrijheid van meningsuiting. Daar kunnen wij Westerlingen ons geen voorstelling van maken. 

 

 

Terreur en bezetting.

Israël bezette Palestina met een gewelddadig regime. Palestijnen pleegden terreur.
De Israëlische opvatting is dat terreur het probleem is.
De Palestijnse opvatting is dat bezetting het probleem is.

Ieder jaar zijn het aantal doden als gevolg van de Israëlitische bezetting minstens 3 keer zo hoog als het aantal Israëlische doden als gevolg van Palestijnse aanslagen.
Waarom dat zo slecht overkomt is omdat de beelden van de gevolgen van het terreur keihard binnen zijn gekomen op televisie.

 

Dilemma’s van een doorgeefluik.
Nieuws is altijd gefilterd en vervormd. Wat in beeld komt is altijd iets anders dan wat het lijkt.
Het is in ieder geval nooit volledig. Het wordt gemanipuleerd omdat betrokkenen de hele tijd in staat blijken om journalisten voor hun karretje te spannen.

Het nieuws is bijna per definitie partijdig. Alleen al de bewoordingen die je kiest zijn van invloed, de invalshoeken die je bekijkt en de selectie van feiten. Die keuzes zijn nooit neutraal. En altijd versimpeld. Je gaat mee in de nieuwsstroom van de persbureaus en maakt gebruik van de beelden die beschikbaar zijn.

Correspondenten krijgen opdrachten van de persbureaus: Er is iets gebeurd in Libanon, ga daar nu heen om verslag te doen. Het ging er meer om dat je ter plaatse was dan dat je op de hoogte was, vertelt Luyendijk. Het verhaal was al klaar, het beeldmateriaal lag klaar. Correspondenten werden in kuddes langs de woordvoerders gedreven die een standaard praatje hadden voorbereid voor de pers.

 

Bin Laden wint de media oorlog
Iemand die grote winst heeft geboekt met behulp van de media is Bin Laden.

Een boodschap als die van Bin Laden zou eigenlijk moeten worden gedecodeerd. Hij gebruikt beeldspraak die wij Westerlingen niet begrijpen.

De kern van zijn boodschap was:
‘Alle landen in de Arabische wereld zijn dictaturen. Het grootste deel van die dictaturen wordt gesteund door het westen. Zolang het Amerikaanse leger bij Mekka zit, zit ook die Saoedische dictator daar. Als wij iets proberen te doen tegen die dictator, grijpt het Amerikaanse leger in. Dus wij worden in feite bezet door de Amerikanen.’

Dat haal je nooit uit zo’n filmpje. Het is een baard met een jurk die zegt: ‘We gaan jullie allemaal afslachten in jullie bed.’ Bin Laden richt zich hier tot de Arabische achterban.
Hij heeft het Westen afgeschreven. Hij heeft wel via Al Jazeera een rechtstreeks kanaal tot die Arabische wereld.

Een Al Quaida terroristen opleiding kun je zo via internet volgen. Hij heeft een heel online netwerk opgezet met als doel: Het opzetten van alle moslims tegen niet-moslims.

Als wij in staat waren en bereid waren te begrijpen wat hij heeft te melden, dan hadden we allang een ander beleid.
Maar het laatste wat je wil als commentator is van enige sympathie te worden verdacht, dus hield je dit voor je en ging mee in de nieuwsstroom van de persbureaus.

 

Fake News
Tegenwoordig hoor je veel over Fake nieuws, ofwel leugens. Beeldvorming is op het televisiejournaal het belangrijkst. Vroeger dachten mensen dat wanneer ze naar het journaal keken, weer goed op de hoogte waren van wat er in de wereld gebeurt. Nu worden mensen steeds kritischer. Het nieuws is ook een vorm van entertainment, het moet boeien. Het verhaal moet in het wereldbeeld van mensen passen, anders gaat het er niet in.
Er moet ook beeld beschikbaar zijn bij een verhaal, want zonder beeld komt het niet over.

Wat van beide kanten gebeurt is dingen aandikken. De underdog wordt vaak sympathiek gevonden door mensen, dus proberen beide partijen zo zielig mogelijk te zijn. Een woordvoerder zegt: laat die lijken maar even liggen, want dat staat wel lekker dramatisch.

 

Meer openheid

Als je allerlei dingen niet weet, maar je zegt dat niet, gaan mensen denken dat wat op het nieuws komt aanzien voor de werkelijkheid.

Boze baarden in een clash of civilisations
Een in scene gezette opstand die in close up heel massaal lijkt.
De waarheid is dat we niet weten wat ze vinden. Journalisten zouden meer openheid hierover moeten geven: We doen een poging in kaart te brengen wat er valt te weten. Zo kunnen mensen een realistischer beeld ontwikkelen over wat het nieuws eigenlijk is.

Het is de vraag of het publiek klaar is om eerlijk onder ogen te zien hoe weinig we weten en dat we daar nooit objectief over kunnen zijn.

 

 

de macht van kunstmatige intelligentie

We bevinden ons in een tijdperk waarin technologie een grote rol in ons leven speelt. Ontwikkelingen op dit gebied vinden in hoog tempo plaats. Als je kijkt naar science fiction films kan dit soms erg verontrustend zijn.
Omdat de digitale gadgets, slimme computers en robots zo ver ontwikkeld zijn dat het iedereen de pet te boven gaat. Zozeer dat niemand er meer grip op heeft.

De wereld in je hand
Er zitten veel voordelen aan de mogelijkheden van bijvoorbeeld smartphone gebruik. Al ondervind ik persoonlijk ook de nadelen ervan. De continue bereikbaarheid en de mogelijkheid in handen hebben om op vele verschillende manieren met mensen in contact te treden via sociale media, zorgt voor een hoop stress bij veel mensen. Er komt druk op je te liggen om een perfect leven te schetsen tegenover vrienden, frenemies en vage kennissen. Het versterkt een gevoel dat je altijd een hoop dingen mist, omdat je wordt geconfronteerd met alle plekken, mensen en activiteiten waar je op dat moment niet bij bent.

Verslaafd
De meeste mensen zijn erg afhankelijk geworden van hun smartphone. We gebruiken dagelijks handige apps als 9292 en google maps. Ik merk zowel bij mezelf als bij mensen om mij heen de aanzuigende werking, de verslaving en de afhankelijkheid. Dit doet mij soms terugverlangen naar iets primitiever tijden met minder verleiding tot uitstelgedrag. Met minder verleiding tot het zoeken van virtueel (eenzijdig) contact in welke vorm dan ook: Het kijken van series op Netflix, vlogs op youtube, filmpjes of foto’s van de kinderen van ex-collega’s op Facebook en Instagram. Het geeft nooit de voldoening waar je op uit was, al lijkt er toch een beloningscentrum geprikkeld te worden bij de eindeloze toediening van dergelijke input, want we blijven het doen.

Weet je nog?
Weet je nog, vroeger? Ik kan mij nog een tijd herinneren dat wij geen mobiele telefoon hadden. Dat er vriendinnetjes van school naar de huistelefoon belden om te vragen of ik thuis was. Dat je niet op internet kon omdat mama aan het bellen was.

Wat opvallend is dat mensen in de jaren 90 aangaven helemaal niet te zitten wachten op iets als een mobiele telefoon. Het lijkt wel of het ons door de strot is geduwd en dat mensen geleidelijk aan afhankelijker zijn gemaakt en ervan overtuigd zijn geraakt dat we wel behoefte hebben aan allerlei gadgets.
Misschien klink ik nu een beetje paranoia, maar op zich sta ik open voor een goede complottheorie, mits goed onderbouwd.
Check dit filmpje!
Ik heb geen behoefte aan een mobiele telefoon.

Machine Learing
Inmiddels zijn we in 2017 al een stuk verder. Ik ben nooit zo’n computernerd geweest, maar ik ving de afgelopen tijd het een en ander op over algoritmes en machine learning.
Wat ik vaak interessant vind is het effect van bepaalde ontwikkelingen op mensen en op de samenleving.

Vind ik leuk
Kunstmatige intelligentie ontwikkelt zich steeds verder. Zo passen diensten als Facebook, Spotify en Netflix zich automatisch aan aan je persoonlijke voorkeuren. Dit gebeurt met behulp van algoritmes: een soort formules die op basis van gedrag in het verleden, voorspellingen voor de toekomst doen. Op basis van een aantal criteria wordt een gebruiker bijvoorbeeld in een bepaalde categorie of doelgroep ingedeeld. Mensen die dit leuk vinden, vinden dat ook leuk.
Dit kan om meerdere redenen risico’s met zich meebrengen.

Bubbel 
Je kunt in je eigen bubbel verdwijnen wanneer je alleen nog maar dingen te zien krijgt die in je straatje passen. Je wordt ingedeeld in een categorie mens, in een typetje. Hierdoor kom je minder in contact met anders denkenden, wat niet bevorderlijk schijnt te zijn voor creatief denken. En volgens mij komen hierdoor groepen mensen meer tegenover elkaar te staan.

Ik keek een discussieprogramma bij debalie waarin op verschillende levensgebieden experts kwamen praten over de manier waarop algoritmes steeds meer ons leven bepalen en wat hiervan de risico’s kunnen zijn.  Als je op de link klikt, kom je bij een overzicht van programma’s. Deze uitzending was op zondag 18 juni 2017 en heet
De macht van data – hoe algoritmen ons leven vormgeven.

De invloed van algoritmes op het gebied van werk. 
Algoritmes bijvoorbeeld ingezet tijdens sollicitatieprocessen.
Voorheen werd er een selectie gemaakt door Human Resource medewerkers, door mensen.
Tegenwoordig wordt steeds vaker kunstmatige intelligentie ingezet om een selectie te maken uit kandidaten.
Dit gebeurt omdat computers beter in staat zijn om grote hoeveelheden informatie te analyseren. Er worden veel data/gegevens gebruikt om een keuze te maken voor de geschikte kandidaat voor een functie.

Computer says no
Ten onrechte hebben mensen het idee dat deze formules objectief zijn. Ze worden teveel gebruikt als een alwetend orakel, als de waarheid.
Er worden namelijk veel gegevens meegenomen in de beoordeling of een kandidaat geschikt is voor een bepaalde functie, die niet relevant zijn. Hierdoor kunnen mensen worden benadeeld.
Vooroordelen kunnen versterkt worden door het gebruik van algoritmes, omdat de input de output bepaalt. Door de enorme hoeveelheid gegevens, komt er een gemiddelde norm uit, waar niemand aan voldoet, maar iedereen aan probeert te voldoen.
Het gevaar is bovendien daarbovenop dat niemand zich nog bewust is van deze vooroordelen.

Computer says no (computer als alwetend orakel)

Output is afhankelijk van input
Bijvoorbeeld: gemiddeld genomen hebben mannen meer zelfvertrouwen en meer de neiging om te bluffen in het sollicitatieproces. Hierdoor zoeken zij in zoekmachines naar een hoger niveau vacatures dan vrouwen met dezelfde opleidingsachtergrond. Dit is de input. Als output krijgen mannen meer van dergelijke vacatures aangeboden door het systeem, omdat zij passen binnen dit profiel. Dit is een mechanisme dat zichzelf versterkt en bevestigt waardoor een selectieproces ogenschijnlijk objectief verloopt, maar dit in feite niet het geval is.

app als werkgever
Werkgevers als Foodora en Deliveroo hebben apps ontwikkeld waarop medewerkers opdrachten krijgen en een overzicht van hun prestaties. Op deze manier heb je geen mens van vlees en bloed als werkgever, maar een computer. Met een computer kun je niet overleggen en dit boet in op autonomie. Ook ligt er op deze manier veel te veel nadruk op efficiency.

Menselijk oordeel
Ik denk dat het belangrijk is dat mensen zich meer bewust zijn van de risico’s van het gebruik van dergelijke systemen. Deze systemen bieden veel mogelijkheden, maar het menselijk oordeel blijft in veel gevallen van belang. We zouden belangrijke beslissingen niet volledig moeten baseren enkel op de uitkomst van een formule.
De menselijke, empathische kant in dit verhaal en de moraal en ethiek blijft iets dat niet uit het oog mag worden verloren.

Privacy
Tegenwoordig is privacy vaak onderwerp van gesprek. Facebook en Google kennen je waarschijnlijk beter dan jijzelf. Op basis van je gedrag op internet, wordt een profiel van je geschetst op basis waarvan voorspellingen over je toekomstig gedrag kunnen worden gedaan.
Welke websites heb je bezocht, hoe lang en hoe vaak? Bedrijven hebben veel geld over voor deze gegevens, omdat ze op basis hiervan gericht reclame kunnen maken. Een commercieel belang dus.

Transparantie
Dit lijkt nog tamelijk onschuldig, maar wat ook een ding is is het gebrek aan transparantie over wie over jouw gegevens kan beschikken en wat zij hiermee kunnen doen. De beweegredenen zijn niet duidelijk en de consequenties zijn dat al helemaal niet.
De meeste mensen zijn inmiddels zo afhankelijk van alle gadgets, dat het geen optie is om die gegevens niet af te staan.

Veiligheid
Tegenwoordig komen er veel aanslagen in het nieuws waardoor mensen bang worden en bereid zijn hun privacy in te leveren in ruil voor het gevoel van veiligheid.
Wanneer verdachte of risicovolle personen immers makkelijker te achterhalen en op te sporen zijn, kan worden voorkomen dat zij een aanslag plegen.
In de praktijk schijnt de kans dat je wordt getroffen door een terroristische aanslag nihil.
Bovendien is de vraag welke gedragingen binnen de norm vallen.
Welke criteria worden aangemerkt als ‘verdacht gedrag’?

Een systeem waarin alle persoonlijke gegevens van mensen vrij beschikbaar zijn, is gevoelig voor misbruik. Big Brother is watching you!

Je hebt wel iets te verbergen
Je hoort mensen vaak zeggen: ‘ik heb niks te verbergen hoor.’ Maar klopt dat wel? Ik denk het niet.
Check dit fimpje!
Heeft u iets te verbergen?

Het boek Je hebt wel iets te verbergen  staat nog steeds op mijn lijstje.

Een serie op Netflix die mooi aansluit bij dit verhaal is Black Mirror.
trailer op youtube (van seizoen 3).
Al is het een beetje naargeestig. Voor een volgende keer lijkt het me interessant om me meer te verdiepen in de mogelijkheden en de positieve kanten van nieuwe technologieën.