Ik ben een goede schoonmaakster/hoi winterdip

De afgelopen dagen heb ik even heel veel behoefte om te mopperen. Laat me maar even, misschien knap ik ervan op.
Gister heb ik voor het eerst sinds twee weken weer flink zitten studeren en daar wordt ik even een beetje niet goed van.
Als ik te weinig studeer, wordt ik superzenuwachtig en gestresst omdat ik bang ben om in tijdsnood te komen. Als ik ‘te veel’ studeer zoals gister, dan draai ik weer door, omdat ik veel te veel in mijn hoofd ga zitten. Ik ben even verder gegaan met het vak ‘conflictbeheersting’. Dat ‘interculturele samenwerking’ heb ik nu even geen zin in. Ik wil eerst weer eens ‘gewoon’ een tentamen maken. Al is het beide op een andere manier heel lastig/uitdagend: theoretische kennis reproduceren en die kennis toepassen door aan opdrachten te werken.

Over-analyseren
Psychologie gaat natuurlijk over menselijk gedrag, iets dat ik zelf continue aan het uitvoeren ben en dus aan het (over)analyseren. Het is voor mij onmogelijk om niet alles op mezelf te betrekken, en dat komt me momenteel mijn neus uit. Ik ben zo vreselijk moe.

Een moeilijke maand
December is echt de maand die ik het meest haat. Ik trek het slecht dat de dagen zo kort zijn. Om 8 uur schemert het nog. Op dit moment is de lucht wel een mooi kleurtje, maar van zonneschijn is geen sprake. Rond half 5 begint het geloof ik alweer donker te worden. En daarbij vind ik het nu al stervenskoud. Ik voel me bluh. Futloos. Ik zit in de winterslaap-modus.
21 december is de kortste dag van het jaar. Het wordt dus nog erger. Ik heb de grootste moeite om mijn bed uit te komen, laat staan de deur uit. Bewegen..
Verschrikkelijk! Het lukt me ook maar zelden om dingen los te laten die ik niet kan dragen. Bepaalde onrealistische verwachtingen. Jeweetwel, persoonlijke ontwikkeling enzo. Alles willen begrijpen. Het frustreert me dan dan ik na het studeren geen energie meer heb om al die andere belangrijke en interessante dingen te bestuderen, ordenen, ondernemen en oplossen. Zodra de zon onder is, zie ik scheel van vermoeidheid.

Lastige activiteiten
Van de week moest ik boodschappen doen: de horror! Toen kwam de meid achter me in de rij bij de kassa zo vreselijk dicht bij me staan dat ze de grenzen van mijn persoonlijke ruimte op brute wijze overschreed. Ik werd er helemaal kriegel van. Toen heb ik maar een stapje opzij gedaan en gekeken hoeveel ruimte er tussen de vrouw voor mij en de meid achter mij zat. Daar pas ik toch onmogelijk tussen?! Savonds ging er urenlang een helicopter rond boven de flat. Tureluurs! En zo kan ik nog wel even doorgaan. Soms heb je van die dagen.. maanden..
Ik wilde zeggen: ik hoef geen oplossingen, laat me maar gewoon even. Maar toch denk ik zelf (vind ik) ook in oplossingen.
Zo heb ik bijvoorbeeld een daylight lamp. Maar dat is ook geen pretje hoor. Op de vroege ochtend met je hoofd voor een superfelle lamp gaan zitten. Het is niet bepaald sfeervol licht. Het doet me denken aan het licht bij de Lidl. Hele felle TL-lichten. Iets wat ik ook maar moeilijk kan verdragen. Af en toe ga ik even onder de zonnebank. Dan doe ik mijn ogen dicht en lig even 12 minuutjes (onder de lichtste) op een imaginair strand. Dat is heel fijn, maar kost klauwen met geld.
Ook moet ik misschien meer vitamine D slikken. Goed inpakken ook.

+ grote mensen dingen
Maar naast de winterdip, ben ik natuurlijk sowieso een stresskip en had ik erg te lijden onder mijn grote mensen to do lijst: Administratie, geldzaken, calorieën, gemeentebelasting, etc etc.
Er moeten zaken geregeld worden, er moet gebeld worden met instanties waarbij ik soms 20 minuten aan de telefoon hang met doorverbindingen en wachtmuziekjes.

Geld verdienen
Ook als ik moet werken, vooral als dit voor 10 uur sochtends is, heb ik erg veel zelfmedelijden.
Je weet wel, als heel je lijf NEE schreeuwt! Als je een stuk door de kou moet fietsen op een fiets die steeds meer tegenstribbelt. Soms voel ik me dan even mislukt omdat ik bij andere mensen hun huis schoonmaak. Vooral bij wc’s voel ik me zo. Dat het bepaalt niet iets is op trots op te zijn. Dat er zelf een beetje schaamte bij komt kijken.
Maar ik doe mijn best om positief te blijven, echt waar. Ik moest gewoon echt even mopperen.
Ik knap daarvan op. Als dat gewoon even mag.

Maar ook trots
Ik ben tegelijkertijd zelfs wel een beetje trots op mezelf omdat zo hard mijn best doe om zoveel mogelijk mijn eigen geld bij elkaar te werken.
En ik heb super toffe reacties gehad van mensen, wat ik echt heel fijn vind. Ik ben een hele goede schoonmaakster. Ik heb zelfs behoefte om er even over op te scheppen. Ik heb namelijk 5 van de 5 sterren gekregen van alle vier de mensen die een beoordeling hebben achtergelaten.
Moet je deze zien: ‘Charlotte has done great work, she’s extremely detail oriented, excellent communicator, and the house is always spotless. Best cleaner so far, by far.’

Gister zei J tegen me: ‘Superbedankt voor wat je allemaal voor ons doet. Ik wordt elke keer helemaal gelukkig als ik thuis kom als jij bent geweest!’

Dat is ook wat waard. Qua omstandigheden heb ik het echt niet slecht. Met mezelf daarentegen heb ik het soms even erg zwaar. Wel ben ik blij dat ik erover kan praten en schrijven en dat dit op kan luchten. Dat relativering vaak net op tijd komt.

Even ertussenuit!
Ik heb zelfs iets heel bijzonders in het vooruitzicht. Thom en ik gaan in december een paar dagen naar Rome! Ook dit levert me momenteel stress op. Want er kan natuurlijk van alles misgaan bijvoorbeeld met reizen, tickets, inchecken etc etc. Maar laat ik me voornemen vooral niet keihard te MOETEN genieten. Maar het gewoon met kinderlijke nieuwsgierigheid over me heen te laten komen. Als je persé alle toeristische attracties moet bekijken, heb je een erg strak reis-schema. Alleen dat woord al! Ook kan ik maar moeilijk loslaten wat ik de wereld aandoe door in een vliegtuig te stappen en zoveel CO2 uit te stoten. En is het ook niet erg verwend en decadent om uberhaupt op vakantie te gaan in december? Zo put ik mijzelf uit waar ik bijzit.  Eigenlijk is dit tripje gewoon noodzaak
😛
Ik probeer het overdenken even uit te zetten, omdat het weinig zin heeft. Dat wereldverbeteren, daar moet ik een andere keer nog maar eens over nadenken.

Vandaag ga ik proberen het beste van de dag te maken door, na deze verbale ventilatie van het hoofd, mijn futloze lijf in beweging te brengen. Daarna is er misschien zelfs nog ruimte voor wat conflicthantering. En dan moet ik ook nog iets gezonds verzinnen om te eten. Pfff Wat moet een mens toch veel.
1205714884_47f94be01d_b

Charlottes Hitlijst November 2016

November was voor mij een vrij manische en enerverende maand.

Een greep uit de hoogte- en dieptepunten: Ontmoeting tussen ouders en schoonouders, het overlijden van mijn oma en een bezoekje van Sinterklaas.
Omdat het me duizelt van de hoeveelheid spinsels, gedachten en ideeën, ga ik het vandaag hebben over iets ‘simpels’ dat mij veel brengt: Muziek! De soundtrack van mijn leven op dit moment.
Bij wijze van muziektherapie breng ik regelmatig vrije tijd door met het samenstellen van allerhande muzieklijstjes. Ik kan daar helemaal in opgaan en ben dan ook uren zoet!
Al zit ik op dit moment met zoveel punten van mijn to-do lijstje in mijn hoofd, dat het me tegelijkertijd frustreert dat de tijd voorbijvliegt!

Wat ik onlangs trouwens merkte was dat ik op een dag geen enkel nummer kon verdragen en alles ontzettend irritant was. Toen brak een bepaalde tijd van de maand aan en klonk alles ineens weer fantastisch. Dat is gelukkig mijn natuurlijke staat van zijn wat betreft mijn lievelingsmuziek.  Al kan ik regelmatig zeer prikkelbaar en onverdraagzaam zijn.
Hier ben ik momenteel lyrisch over (top 10)

luister op Spotify

Of op youtube:

1. Radiohead – Lotusflower
2. Dire Straits – Sultans of Swing
3. The Doors – People are strange
4. Fink – Deep calm
5. Wild Child – Pillow Talk
6. Benjamin Francis Leftwich – Pictures
7. Max Brodie – Be good
8. Trentemoller – The forest
9. Efteling – Indische waterlelies
10. O’Jays – Sing a happy song

 

Omschrijving: 
1. Radiohead – Lotus Flower
Over Radiohead ben ik tamelijk lyrisch. De liefde voor de band is begonnen toen ik 15 was. Tegelijkertijd ontwikkelde ik ook een hysterische obsessie voor de band Muse. Dat laatste is bijna volledig opgelost. Wat een dramatische bombast! En moet je eens horen hoe Matthew Bellamy (de zanger van muse) ademhaalt op het album ‘Origin of Symmetry’. Maar goed, ik dwaal af. In tegenstelling tot mijn liefde voor Muse, is de liefde voor Radiohead wel altijd blijven hangen. Ik vind Radiohead, en in het bijzonder Thom Yorke vrij geniaal. De clip bij dit nummer vind ik ook prachtig. Ik kan heel erg v genieten van dit geheel en er helemaal in opgaan. In de zweverige, melancholische en psychedelische tonen en melodieën en ook in de beelden van een spastisch dansende Thom. Hoewel het objectief gezien een (vrij) lelijke man is (vet draadjeshaar, een hangend oog en scheve tanden) vind ik zijn uitstraling fascinerend, zo expressief.

2. Dire Straits – Sultans of Swing.
Dit is een klassieker die ook in de top 2000 van radio 2 stond. Dit is gewoon objectief een heel erg goed nummer. Dat kan niemand het toch met mij oneens zijn?! Het zit heel goed in elkaar, het klinkt lekker. Die diepe stem en geweldige gitaren met als hoogtepunt de solo aan het eind. Gewoon simpel luistergenot, prachtig!

3. The Doors – People are strange.
Weer eentje uit de oude doos. Die stem van Jim Morrison vind ik geweldig. Een beetje rauw en hees en vol passie. Er hangt een spannend, duister sfeertje in dit nummer. Ook de instrumenten vind ik erg mooi.

4. Fink- Deep calm
Voor dit nummer moet je echt even de tijd nemen. Het is een heel rustig en melancholisch nummer, waarvoor je wel in de stemming moet zijn. Meditatief. Erg mooi, vooral ook weer die diepe stem, daar ben ik echt dol op, die intensiteit. Dromerig en sfeervol.

5. Wild Child – Pillow talk
Een vrolijk nummer met pingelende gitaartjes en zachte stemmen. Schattig en romantisch, dat is het.

6. Benjamin Francis Leftwich – Pictures
Een heel zoetsappig zachtaardig liedje, een beetje triestig. Hier kun je lekker op huilen als je verdrietig bent. Ik vind het ook zo mooi dat met mijn lievelings-instrument, de gitaar (enkel passief), zoveel verschillende sferen gecreëerd kunnen worden.

7. Max Brodie, Tom Rosenthal – Be Good
Vergelijkbare sfeer met bovenstaand nummer. Die mix tussen triestigheid en hoop vind ik prachtig.
De ingetogenheid, maar toch met veel passie. Mooie pingeltjes.

8. Trentemoller – The forest
En weer iets heel anders. Geen bands en zangers, maar een Deense DJ met een heel typisch, herkenbaar geluid. Een mix van onder andere house en triphopbeats. In een ander genre ook weer een melancholische sfeer.

9. Efteling – Indische waterlelies.
Deze blijft tot in den treuren terugkomen in al mijn lijstjes. Heb hem bijna kapotgedraaid.
Ik vind dat dit nummer echt heel goed in elkaar zit. Het is supervrolijk en sfeervol en natuurlijk met mooie herinneringen aan de Efteling van zo’n 20 jaar geleden.

10. The O’Jays – Sing a happy song
Mega-vrolijk nummer waarmee ik kennismaakte tijdens het kijken van een superleuke film: The Voices. Doet het goed op feestjes, al zeg ik het zelf. hihi
dance-108915_960_720

Oma

Afgelopen woensdagavond is mijn oma in het ziekenhuis overleden.
Zij is een dag daarvoor opgenomen met bloedvergiftiging. Veroorzaakt door een open wond aan haar been. Ze had al langere tijd huidproblemen, wat ervoor zorgde dat er ‘zomaar’ wonden ontstonden.
De afgelopen jaren had zij steeds meer hulp nodig. Wat ze zelf allemaal maar overdreven vond.
“wat een onzin, dat doe ik zelf wel even!” Autorijden, boodschappen doen, naar de keuken en badkamer lopen, uit bed komen, van de bank af komen..
Dit alles werd voor haar steeds lastiger, wat voor haar zo moeilijk te accepteren was, dat ze zelf de risico’s niet leek te zien. Ondanks dat het steeds vaker mis ging.
Wie nog bij haar in de auto durfde te stappen heeft doodsangsten uitgestaan.

Al jarenlang kwakkelde zij met haar gezondheid en had steeds meer nare kwaaltjes.
Vaak mopperde ze: ‘Nee, ik ben geen blij oudje’ en: ‘Denk nog maar eens aan me als je zelf oud bent’. Toch hield zij zich altijd groot. Als ik haar sprak, vermande zij zich. Ik had het idee dat ze vooral niemand tot last wilde zijn. Ik heb oma geloof ik nog nooit zien huilen, alleen een keertje bijna toen ze zei dat ze misschien toch naar een verzorgingstehuis zou moeten. Dit idee maakte haar zo vreselijk verdrietig. Haar zelfstandigheid verliezen was voor haar het allerergste. Bovendien had ze ‘een hekel aan oude mensen’.

Daarom ben nu vooral blij voor haar dat ze niet meer hoeft te lijden onder pijn en afhankelijkheid.

Ook ben ik blij voor mijn moeder, omdat zij zich niet meer de hele tijd zo’n zorgen hoeft te maken over of het allemaal wel goed gaat met oma.
Oma was helemaal niet bang voor de dood. Ze verheugde zich er zelfs op. Ze was het zo zat!
Ze geloofde ook nergens in; een hiernamaals, een hemel, een ziel reïncarnatie..
Wat trouwens wel heel toevallig was; De dag na haar overlijden is in haar woonkamer een kikker gespot. Deze staat symbool voor wedergeboorte en een nieuw begin. Dat klinkt wel goed hè?

Ook ben ik blij dat ik direct naar het ziekenhuis ben gekomen toen mijn moeder belde.
Hoewel oma al niet meer aanspreekbaar was, voelde het toch heel goed om erbij te zijn samen met mama, Liset en Peet.
Ik geloof wel dat oma dit heeft gevoeld.

De dood is altijd confronterend. De eindigheid van het leven. Aftakeling. Ook dit hoort bij het leven. Hoewel oma al 84 was en stond te popelen om het hoekje om te gaan, is het toch verdrietig en ben ik ook een beetje van slag.

Rust in Vrede, lieve oma.

kaarsje

Psychische stoornissen/ eerstewereldleed

Vandaag ben ik weer bezig met studeren voor het vak ‘diagnostische vaardigheden’.

Het is een herkansing en ik heb er wederom moeite mee om de stof te begrijpen en toe te passen in mijn opdracht.
Dit komt niet alleen door de slechte leesbaarheid van het boek. (de schrijvers gebruiken asociaal veel moeilijke woorden en lange zinnen)
Ook heb ik zeer mijn twijfels over de zin en het waarheidsgehalte van deze theorie.
Ik heb er veel moeite mee als mensen in ‘kleine’ hokjes worden gepropt.
(Soms zijn vereenvoudigde weergaven van de werkelijkheid wel heel prettig, hier heb ik ook nog wel een dingetje over).

Het gaat er namelijk om, na het in kaart brengen van de klachten van een cliënt, een diagnose te stellen (wat is er aan de hand en wat voor behandeling is vervolgens nodig?
Het klinkt allemaal heel logisch en praktisch, maar in het echt werkt het volgens mij iets anders. Ik heb veel ideeën hierover en spreek ook uit eigen ervaring. (wie niet, tegenwoordig? Heb je ooit wel eens een normaal mens ontmoet?)

Gek?
Ik heb me vaag afgevraagd hoe ‘normaal’ ik eigenlijk ben.
Wat als normaal wordt gezien is aan meerdere factoren onderhevig zoals tijd, plaats en (culturele) achtergrond. Vaak is de norm datgene dat het meeste voorkomt.

+ heb ik me afgevraagd in hoeverre ik rekening mag houden met mijzelf en mijn wensen en behoeften en in hoeverre ik mij aan moet passen aan anderen en aan wat (ik denk dat) van mij wordt verwacht. Wat mag van mij worden verwacht? Hetzelfde als wat van een ‘normaal’ iemand verwacht mag worden?
Is het tegenwoordig eigenlijk wel redelijk wat van een normaal mens wordt verwacht?

Yes, ik ben niet normaal!
Er zijn veel mensen blij met een diagnose, omdat puzzelstukjes op hun plaats lijken te vallen.
Er wordt een verklaring gegeven voor psychisch lijden en je kunt ermee aan de slag. Voor mij zelf was het ook een soort verantwoording tegenover de buitenwereld: ‘Sorry dat ik niet goed mee kan doen, maar ik kan er niks aan doen, want ik ben ziek.’
Die erkenning stelde me gerust. ik hoefde even niet mee te doen met de ratrace.
Ook voelt het vaak als een erkenning voor je leed. Twijfel aan een diagnose kan daarom als ondermijnend worden ervaren.

Klopt mijn etiket wel?
Toch heb ik ook mijn twijfels over deze etiketten.
Eerder dacht ik dat er iets mis met me was omdat ik niet goed mee kon komen. Tegenwoordig ontmoet is steeds meer mensen met vergelijkbare klachten en heb daardoor het idee dat er vaak iets groters aan de hand is. Dat we niet (alleen) een individueel probleem hebben, maar vooral een sociaal maatschappelijk probleem.

Het vormen van een identiteit is voor veel meer mensen onzeker door alle mogelijkheden, eigen verantwoordelijkheid die hierin van je wordt verwacht, het individualistische karakter van de samenleving en een gebrek aan houvast.

Ohjee
Ik denk dat er tegenwoordig sneller dingen als probleem worden gezien, omdat we constant te horen krijgen dat we zelf het heft in eigen handen moeten nemen, zelf verantwoordelijk zijn voor ons eigen geluk, dat alles mogelijk is. Ik wil het wel geloven, en probeer het soms ook (te hard). Maar er zit een keerzijde aan, en het ligt natuurlijk niet zo zwart-wit. Door deze dominante, opdringerige en sprookjesachtige boodschappen, komt er een enorme druk op ons te liggen en voelt het hebben van ‘negatieve’ emoties als niet ok, als ‘er is iets mis met me, want ik ben niet constant blij.’ en moeten we professionele hulp zoeken. Terwijl ook emoties als angst, verdriet en boosheid gewoon bij het leven horen. Hier heb je niet altijd invloed op. [Later meer hierover]

Bepaalde psychische stoornissen schieten als paddestoelen uit de grond. Ik vraag me af waar dit vandaan komt en geloof dat onder andere bovenstaande hiermee te maken heeft.

Ik denk dat er vooral zo snel mogelijk een diagnose dient te worden gesteld om financiële redenen.
Artsen en psychiaters moeten dit regelen met zorgverzekeraars.
Dit etiketteren in een vroeg stadium staat me erg tegen, omdat ik bang ben dat hierdoor de mens achter de diagnose onvoldoende gezien wordt. Ik ben bang dat mensen hierdoor niet krijgen wat ze echt nodig hebben.
Er zijn zoveel individuele verschillen tussen mensen die hetzelfde stickertje op hun voorhoofd krijgen. Hoe accuraat en geoorloofd is dan zo’n sticker?
Je zou ook kunnen zeggen dat eenieder die overbelast wordt, klachten ontwikkelt.

Anti-depressiva
En wat zijn de drijfveren van bijvoorbeeld de farmaceutische industrie?
Toch ben ik hier dubbel over.
Ik heb zelf een positieve ervaring met antidepressiva.
Ik was toentertijd erg enthousiast over het boek van Mike Boddé – Pil
Later realiseerde ik me dat hij in zijn verhaal eigenlijk nergens echt inhoudelijk op inging. Niet over de mogelijke oorzaken uit zijn jeugd of ontwikkeling, niet over zijn negatieve gedachtenpatronen.
Hij omschreef enkel zijn depressieve gevoel en de invloed hiervan op zijn leven en vervolgens dat hij eindelijk zijn redmiddel vond: antidepressiva. Hij zag het als een fysiologisch probleem met een fysiologische oplossing. Net zoals bijvoorbeeld suikerziekte.
Ik weet niet of dit zo is. Voor mijzelf zit er in ieder geval wel degelijk een psychologische oorzaak achter de klachten die ik ervoer en heb ik door meer inzicht in mijn patronen, geen last meer van depressies. Tegen andere zaken loop ik nog wel regelmatig aan. Hierover ook later meer.

Deze ideeën heb ik ontwikkeld door mijn therapie en studie en ik lees graag artikelen die mijn ideeën bevestigen (ook over andere onderwerpen trouwens)  😉 bijvoorbeeld van Dirk de Wachter en  Paul Verhaeghe.
img_5028
En ik heb het nog niet eens over die toestand in Amerika gehad!
Tot volgende week!

Alle grote wereldproblemen

Zo het is weer zondag-schrijfdag.

Momenteel is het niveau van chaos-gevoel  een 8 op een schaal van 10.
Qua omstandigheden valt het natuurlijk alles mee. Zeker als je je bedenkt dat sommige mensen op de wereld ‘echte problemen hebben.’ Mijn problemen zijn vooral imaginair.

Ik heb het donkerbruine vermoeden dat dit verhaal van de hak op de tak gaat zijn.
Ik wil graag dankbaar en positief in het leven staan, maar kritisch zijn is toch een ‘kernkwaliteit’ die me beter past en die vast ook iets op kan leveren. Ik doe mijn best, en zal een andere keer weer een vrolijk verhaal delen.
Nu word ik opgeslokt door allerlei verwachtingen van mezelf waar ik niet aan kan voldoen.
Vorige keer had ik het al over al die aspecten van het leven. Volgens 365 dagen succesvol-David en Arjan zijn het er geloof ik  4. Die heb ik in een boekje opgeschreven dat ik nu even niet kan vinden. Chaos!
– gezondheid
– liefde
– werk
-geld

Ik voel me gestresst omdat ik teveel van mezelf verwacht, ik raak gefrustreerd en voel me schuldig over het feit dat ik me gefrustreerd voel, waardoor ik me nog gestresster voel.
Mijn plan was om onder andere iets op papier te zetten over diversiteit en interculturele samenwerking. Dit deed ik al eerder in een blog,  (Vooroordelen)maar nu ben ik voor school bezig met een opdracht hierover en moet opnieuw de literatuur bestuderen. En het raakt me wederom. Dit is iets wat naar mijn mening nog meer positieve aandacht vraagt, omdat het altijd actueel blijft.
Voornamelijk de spanningen tussen moslims en niet-moslims. Als je het nieuws volgt, wordt je dagelijks om de oren geslagen met termen als polarisatie en etnisch profileren/rascisme. Ik heb hier nog wel iets zinnigs over te melden op basis van wat achtergrondliteratuur.

Ook een ander boek dat ik al eerder heb gelezen, raakt me weer. Ik wil het allemaal op een rijtje zetten, maar kom er nu dus niet echt aan toe, omdat ik mede door de drang en noodzaak om deze complexe materie te onderzoeken, wordt opgeslokt door lastige emoties.
Het boek heet: alle grote wereldproblemen en hun oplossingen. Het gaat over milieuvervuiling, overbevolking, oorlog en armoede. En over hoe al deze zaken met elkaar samenhangen, hoe het is ontstaan en hoe het kan worden opgelost.

Ik weet dat niemand hier op dit moment iets aan mijn emoties heeft. Niet de mensen die worden genoemd in de literatuur, en niet ikzelf. Het heeft enkel zin hiermee bezig te zijn, wanneer het wordt omgezet in iets constructiefs. Staat ook op mijn lijst. Wel geloof ik dat deze emoties een eerste aanzet zijn om in actie te komen. Voor mij voelt het alleen zo overweldigend dat ik wordt verlamd. Vooral in combinatie met de dagelijkse beslommeringen. Dingen die heel simpel lijken en dat misschien ook zijn, maar voor mij even niet zo voelen. Dingen zoals goed voor jezelf zorgen, voldoende rust nemen etc.  Ik vind het knap lastig.

Je zou zeggen: meid, laat het los.
Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik heb zo’n enorme drang om deze dingen uit te zoeken!
Doseren en balanceren blijft altijd aandacht vergen.
Wel verlang ik ernaar (ten behoeve van mijn eigen geestelijke gezondheid) om zo positief mogelijk te blijven. Dat vind ik een enorme uitdaging: betrokken en sensitief zijn, de lelijke dingen niet ontkennen en wegstoppen, maar ook ruimte geven aan alle positieve initiatieven.
Vertrouwen en hoop groter laten zijn dan cynisme en onverschilligheid.
De Faith in humanity restored verhalen. Die wil ik.

Om mijn verhaal iets minder abstract te maken heb ik hier alvast een voorbeeldje.
Voor nu laat ik het hier verder even bij, maar ik ben er nog lang niet uitgepraat.

Uit interculturele samenwerking:
‘Op zoek naar gemeenschappelijkheid
De nationale 4 meiherdenking op de Dam in Amsterdam werd in 2003 en 2004 behoorlijk bedorven door Marokkaanse jongeren. Zij maakten veel lawaai, ook tijdens de stilteminuten om 20:00, en trapten na afloop de herdenkingskransen van het Nationaal Monument.
Daarop besloten stadsbestuur en politie de herdenking van 2005 met een groep Marokkaanse jongeren gezamenlijk voor te bereiden. Men besteedde aandacht aan de Tweede Wereldoorlog. Tijdens een bijzondere tentoonstelling in het voorjaar van 2005 in de Nieuwe Kerk op de Dam werd de rol van Marokkaanse militairen in het Franse leger bij de bevrijding van Nederland toegelicht.  Marokkaanse oud-militairen namen deel aan de herdenking op 4 mei 2005. Marokkaanse allochtone jongeren namen deel aan de herdenking op 4 mei 2005. Marokkaanse jongeren namen deel aan de herdenking. Er ontstond zoiets als een overkoepelende identiteit voor alle nabestaanden, de Marokkaanse en de Nederlandse. De herdenking verliep in een goede atmosfeer.’
16253287305_9b498a9057_b

Ik ga weer bloggen

man man man wat bestaat het leven toch uit veel aspecten.
En man man man, het lijkt wel of de wereld steeds complexer wordt.

De hele zomer heb ik niet geblogd. Ik voel me wat dat betreft geblokkeerd, maar wil dit graag doorbreken. Ik heb zo’n drang om te schrijven en te delen. Al twijfel ik overal aan.
Het lijkt wel of ik steeds perfectionistischer en faalangstiger wordt. Al zijn er ‘natuurlijk’ ook positieve ontwikkelingen. Er moeten me dingen van het hart.

Ik twijfel aan mijn eigen drijfveren. Moeten deze nobel zijn?
Die eeuwige zelftwijfel: wie denk ik wel niet dat ik ben om te denken dat mensen op mijn teksten zitten te wachten? Denk ik soms dat ik bijzonder ben? Dat ik interessant ben? Dat ik iets toe te voegen heb aan de wereld? Wat een arrogantie. Het narcisme en de navelstaarderij zijn al zo alom vertegenwoordigd in onze huidige samenleving.

Maar eerlijk gezegd vind ik mezelf inderdaad best interessant. Net zoals ik de meeste andere mensen en fenomenen interessant vind, trouwens. Omdat ik mensen wil begrijpen en ikzelf ben het exemplaar waar ik het beste bij kan van allemaal. En wat is er eigenlijk mis met een beetje ijdelheid?  Er is zoveel te ontdekken hierin. Het ontdekken kan een leven lang doorgaan.
Ik wil mijn overdenkingen bewaren, bundelen en delen.

Ik voel mij om meerdere redenen geblokkeerd.
Ten eerste heb ik een tijdje geleden enorme botsingen gehad met mensen die mij behoorlijk van mijn stuk hebben gebracht. Ik heb gebroken met 2 jeugd BFF’s. Een pijnlijk rouwproces.
Dit heeft mij enorm aan mijzelf doen twijfelen. Ik heb behoorlijk wat kritiek over me heen gekregen en vroeg mij af in hoeverre hun zienswijze juist is. Ik kon niet ophouden mezelf te kwellen door  me voor te stellen dat ik naar mezelf  kijk door hun ogen.  Dat was niet mooi.  En nog steeds zijn ze er: veroordelende ogen die zich mengen met mijn strenge geweten/de beruchte interne criticus.

Koen van Dijk en Gigi Valster hebben trouwens ook geen contact meer met elkaar! ook een fascinerend fenomeen
Koen zegt hierover: ,,We spreken elkaar niet meer. Hij zit op school. Ik heb met hem gebroken. Waarom? Soms gebeuren er dingen in het leven, dat je beter afstand kunt nemen bij elkaar. Daar wil ik het graag bij laten.”

De tweede reden dat ik me geblokkeerd voel is mijn perfectionisme.
Om de een of andere bizarre reden heb ik het idee dat ik eerst alles volledig op een rijtje moet hebben, voordat ik de ‘wijsneus’ mag uithangen. Dus research doen, boeken lezen over interessante onderwerpen, begrijpen hoe de wereld in elkaar zit. Maar de grap is: dat ga ik nooit begrijpen. Hoe kan je ooit de wereld begrijpen?! Sommige mensen denken dat ze de wereld begrijpen, maar dat lijkt mij heel sterk. Ik wil eigenlijk geen aannames doen, want  *je kunt niks zeker weten en alles gaat voorbij, maar ik geloof ik geloof ik geloof in jou en mij*Boudewijn de Groot- Avond (hoeven die mensen uit het lied niet naar hun werk)  Ik ben veel te filosofisch ingesteld om welke conclusie dan ook te kunnen trekken.
En daarbij wil ik graag juist de zoektocht delen.

Ik heb nog een hele lijst met onderwerpen liggen die ik graag wil onderzoeken en beschrijven.
Dus laat ik nu met mezelf afspreken dat ik één keer per week een en ander op papier zet.
Zondag lijkt me wel een mooie dag.

singe-et-selfie-macaque
kijk, deze aap heeft een selfie gemaakt 
Groetjes

HeadSpace

Tegenwoordig probeer ik elke ochtend als ik wakker wordt even 10 minuutjes te mediteren.
Ik heb daarvoor een hele leuke app geïnstalleerd op mijn telefoon: Headspace

Je krijgt 10 proeflesjes en daarna kun je je abonneren en verschillende programma’s volgen.
Dat wil ik eigenlijk heel graag, want het bevalt me heel goed.  Ik moet nog even uitzoeken hoe dit zit met de betaling (creditcards, paypal)

Er zitten ook hele fijne filmpjes bij:
Heel erg herkenbaar.

Introductie: Getting started

changing perspective
Ik herken de auto’tjes als alle aspecten van het leven die me bezig houden en die ik onder controle wil houden.  Uitdaging is om even rustig te observeren zonder direct in te grijpen. Op deze manier gun ik mezelf de rust om het grotere plaatje te overzien.

Een tijdje geleden had ik het met mijn psycholoog over  dat ik me zo ontzettend gestresst voelde.
Het stress-gevoel was op zijn hoogtepunt vlak voor mijn tentamen.
Ik probeerde mezelf rustig te maken door naar een meditatie te luisteren, maar ik kon me totaaal niet concentreren. Er heerste enorme chaos; drukke kruispunten, ingewikkelde rotondes, lange files.  Er vonden zelfs verkeersongevallen plaats. Ik probeerde als een bezetene in te grijpen en alle auto’tjes persoonlijk bij te sturen in een wanhopige poging het verkeer te ordenen.
Mijn psycholoog  zei dat zulke momenten van onrust de moeilijkste zijn om te beginnen met mediteren.
Op zo’n moment kan ik beter even een beetje gaan opruimen of een boodschapje gaan doen.
Wat afleiding zoeken en met iets heel concreets en aards bezig zijn.

Op vakantie  ben ik begonnen met elke ochtend een meditatie te doen. Dit was een heel fijn en rustig begin van iedere dag. Het lijkt me een goede gewoonte om op deze manier telkens  even in te checken.  Dit wil ik ook graag blijven doen.
Zo kan ik goed voelen hoe het met me gaat en waar ik behoefte aan heb, in plaats van direct na het wakker worden in paniek te raken van de  1001 dingen die ik (denk) te moeten.

Letting go of effort
Het hoofd is als een wild paard. die tem je niet door hem op te sluiten, maar door hem  af en toe lekker te laten rennen!

Underlying calm
Soms voelt het leven als een grote onweersbui of orkaan, maar daarboven is ALTIJD een blauwe lucht. Een hele fijne gedachte!
Headspace-logo

Boekrecensie: Kluun – komt een vrouw bij de dokter

Dit boek leende ik van een vriendin.
‘maar het gaat toch over een man die vreemdgaat terwijl zijn vrouw terminale kanker heeft?’ vroeg ik.
‘zo zou je het kunnen samenvatten ja,’  zei ze, ‘maar het valt best mee hoor. Probeer het maar’

Nou vooruit dan maar.
In het begin van het boek had ik het best moeilijk. Mensen die (gewetenloos) vreemdgaan, daar houdt ik zacht gezegd  niet zo van. Dat haantjesgedrag liet me walgen en daarbij is kanker natuurlijk ook niet echt een gezellig onderwerp.  Ik overwoog het voor gezien te houden wat betreft dit boek, maar toch kon ik niet ophouden met lezen: het leest als een trein.

Gaandeweg kreeg ik zowaar een soort van sympathie en begrip voor de hoofdpersoon.
Dit komt vooral omdat hij meer van zijn gevoel laat zien, waaronder een klein beetje schuldgevoel, maar vooral veel pijn, verdriet en veel liefde. Het is natuurlijk een verschrikkelijk moeilijke situatie waar hij in zit. Ik heb zelfs een aantal keer een traantje gelaten.
Toch blijft het een beetje knagen. Het lijkt alsof hij het allemaal goed praat.
Het boek en de verfilming zijn immens populair, Kluun heeft echt naam gemaakt. Good for him.

komt een vrouw bij de dokter

Wat ook leuk is om eens te bekijken: de snijtafel.
Kasper C Jansen en Michiel Lieuwma analyseren oa televisiefragmenten en videoclips.
In onderstaand filmpje analyseren ze de videoclip mannenharten van BLØF en Nielson
In het nummer  wordt ook het Kluun-effect genoemd:
‘Het is een man die over zichzelf zegt dat hij beantwoord aan het stereotype en daar gebruik van maakt.  Ook wel een player: hij speelt met vrouwenharten. ‘

De snijtafel – mannenharten

IMG_4669

Seks= pizza

Dat trekt wel de aandacht hè.
Ik rende weer eens na te denken in het park.
Seks is een onderwerp dat me regelmatig bezighoudt, maar wat ik nog niet op mijn blog heb besproken.
Over mijn zielenroerselen en psyche ben ik een open boek. Sommigen zullen vinden dat ik over-share. Wat mijzelf betreft mag het lekker openhartig. Mits het op een respectvolle manier gebeurt, kunnen gevoelige onderwerpen best besproken worden.
Op het gebied van seksualiteit prefereer ik wat discretie.
Toch is het een belangrijk onderdeel van het leven, daarom mag het onderwerp eigenlijk niet ontbreken in mijn verzameling overpeinzingen.

Sex sells
Er word wel eens gesproken over de seksualisering van de samenleving. Sex sells. Veel producten worden aangeboden met de nodige seks appael. Ook gebeuren er op tv en internet continue hele aparte, intieme en genante dingen. Met deze beelden worden we dagelijks geconfronteerd en dat is de normaalste zaak van de wereld.  Maar wat er bij ons in de slaapkamer gebeurt (of op andere plekken) dat is toch meestal privé en er wordt niet heel makkelijk over gepraat. Uitzonderingen daargelaten. In principe vind ik in theorie dat iedereen lekker moet doen waar hij of zij zich prettig bij voelt, mits er niemand mee wordt geschaad.  Toch hoef ik ook niet te pas en te onpas te worden geconfronteerd met andermans seksualiteit. Het blijft een intiem iets.

Met vriendinnen mag ik graag over seks praten. Ik vind het een serieus onderwerp met af en toe lastige kwesties (ben ik normaal, hoe vaak doen jullie het, heb jij ook weleens..) en natuurlijk is het vaak ook gewoon erg leuk en kunnen er vaak fijne en soms grappige en genante situaties plaatsvinden.

Lief zijn voor jezelf
Wat ik in ieder geval hierover kwijt wil is dat  ik  heb geleerd dat het belangrijk is om me bewust te zijn van mijn  lijf en zacht te zijn voor mezelf. Het gaat mij er vooral om goed voor mezelf te zorgen in de breedste zin van het woord. Zorgen voor een blij hoofd, een blij lijf en een blij hart. Het gaat dus voor mij niet alleen over seksualiteit/sensualiteit, maar heel erg breed: over persoonlijke verzorging, voeding, lichaamsbeweging, ontspanning en LIEFDE!
Het heeft alles te maken met zelfcompassie. Hierover schreef ik eerder een blog: http://charlottesblog.nl/week-van-de-psychiatrie/

Een hoofd op pootjes
Ik merk aan mezelf dat ik zo druk bezig ben in mijn hoofd, dat het soms lijkt alsof ik alleen nog maar een groot hoofd ben. Ik kan me dan totaal niet ontspannen en het helpt om dan even bewust te zijn dat er meer is dan alleen een hoofd.

Levenslust
Freud had het over 2 oerkrachten: Levenslust en doodsdrift, liefde en haat. Deze man was nogal seksueel georiënteerd, maar ik denk dat er wel wat in zit. Van passie wordt je blij en van gebrek aan passie wordt je zwaarmoedig.
Zo zit er ook iets in de uitspraak: ‘die heeft een goede beurt nodig’  (grof!) al zijn hier natuurlijk de nodige kanttekeningen te plaatsen!

Seks = Pizza
En nu we het toch over seks hebben, heb ik hier nog een heel leuk TED-filmpje over seksualiteit.

Let’s talk about pizza!
De spreker vergelijkt seks met pizza. Dit is een veel betere en meer liefdevolle manier om over seks te praten dan de veel gebruikte metafoor van honkbal.  (eerste honk, tweede honk).
Bij de honkbal-metafoor gaat het alleen maar om scoren. Er zijn winnaars en verliezers.

Pizza is iets waar bijna iedereen van houdt en waar oneindig mee te variëren is.
Praten over seks zou op dezelfde manier moeten verlopen als praten over pizza: Ik heb zin in Pizza, zullen we samen pizza eten? Wat wil jij erop?..
Leuk toch?

pink-love-text

Mountainbike vakantie met Thom

Dinsdag vertrekken we aan het eind van de middag bepakt en bezakt met de auto naar Schoorl. (ongeveer een uur en een kwartier rijden vanaf Utrecht)
We komen aan op een mooie, grote en rustige camping.
Een stevige man bij de receptie geeft ons een plattegrondje: we mogen kiezen tussen 2 plekjes.
Eerste plekje waar we langsrijden is naast 2 grote campers. Er staat een auto geparkeerd op de plek waar ons tentje zou komen te staan en de eigenaren zijn net op de fiets vertrokken.
Een ouder stel houdt alles door hun plastic raampjes goed in de gaten en toont hun bezorgdheid.
Het andere plekje is tussen een grote boom en een slootje, toiletgebouw lekker dichtbij.
Hier besluiten wij onze tent op te zetten. Lekker rustig.
 
Die avond op het menu: Een New York Pizza in Alkmaar. (kwartiertje vanaf Schoorl)
We zitten gezellig buiten aan de gracht. In het water speelt een live natuurfilm: een meerkoet komt heel brutaal kijken wat wij precies te eten hebben, terwijl hij een eend op afstand houdt.
Bij ons menu zit ook een blikje fris en een ‘American Cookie’. Die laatste viel zwaar op de maag: Een grote schijf boter met suiker, waar we even van moeten bijkomen.
 
De hele nacht klinkt er een oorverdovend kikker-concert vanuit de sloot. Ik slaap met wasbolletjes in mijn oren redelijk.
 
Woensdag gaan wij mountainbiken! Het weer is prima! Het valt ons alles mee: de voorspellingen waren niet al te best. Schoorl heeft een mooi parcours met veel kronkelende paadjes door het bos en langs de duinen. We gaan lekker, tot ik over een grote boomstronk rijd en ineens een salto door de lucht maak en met mijn gezicht op de grond kwak. Ik heb een enorme dreun op mijn borst gekregen en heb heel even moeite met ademhalen, ben in shock: wat gebeurt er?!
Thom reed achter me en schrikt zich lam als hij mij op de grond ziet liggen en ik niet direct weer opsta. Er druppelt bloed op mijn knie. Het duurt even voordat Thom ziet dat het bloed uit een grote scheur op mijn kin komt. Even weten we niet wat we moeten doen: we zitten midden in het bos!
We besluiten heel voorzichtig verder te fietsen: dat gaat net, alleen ben ik heel erg geschrokken en weet ik niet wat er met mijn kin aan de hand is.
Gelukkig zijn we al snel bij het einde van het parcours. Aan de ene kant sneu dat ik net op het nippertje gewond ben geraakt, aan de andere kant fijn dat we zo dicht bij de camping waren.
Thom zoekt op internet het adres van de eerste hulp. Met de auto rijden we naar het ziekenhuis in Alkmaar. Ik ben heel erg moe geworden van het rondje mountainbiken en van alle spanning en adrenaline. We zitten heel even in de wachtkamer, maar mogen al snel meekomen naar een gordijnenkamertje met een heeeerlijk onderzoeks-bankje. Een superaardig meisje onderzoekt me en ik voel me ontspannen als ik doorheb dat het waarschijnlijk niks ernstigs is. Ik zou zo een dutje kunnen doen.
Mijn kin wordt schoongemaakt en dichtgelijmd, bloeddruk en ademhaling worden gemeten, voor de zekerheid een foto van mijn borst: longen en hart zijn in orde: fijn!
Ik heb het gevoel dat mijn kin nu heel strak zit en dat ik mijn gezichtsexpressie zo minimaal mogelijk moet houden, maar dat zit tussen mijn oren.
 
Ik bel het restaurant in Alkmaar, waar we een high Wine/beer hebben gepland om te zeggen dat het ietsjes later wordt. De vrouw aan de lijn klinkt bezorgd: wat een lieve mensen!
In het restaurant zitten we heerlijk en drinken biertjes en eten tapas. Mijn gezicht voelt wel een beetje gek. Ik heb het gevoel dat mijn kin gloeit en naar mijn hele gezicht doorstraalt.
we eten nog een ijsje en daarna trakteert Thom mij op een bioscoopbezoek.
We zitten in de vip-stoelen en kijken naar the Conjuring 2. Horror. Het gaat over een stel dat contact heeft met geesten en een vervloekt gezin probeert te helpen. Er wordt een hoop gegild in de zaal, maar Thom en ik zitten heerlijk rustig en ontspannen in onze stoelen. Waarschijnlijk een combinatie van vermoeidheid en een paar biertjes.
Die nacht slaap ik vanwege een zere rib iets minder dan de vorige nacht. Me omdraaien doet veel pijn.
 
Donderdag besluiten we het rustig aan te doen. We hebben heerlijk weer.
We pakken onze spullen in en verlaten de camping in Schoorl. Onderweg naar onze volgende verblijfplaats in Bergen op Zoom, maken we een stop bij Bergen aan Zee en Delft.
Bergen aan Zee is heerlijk! Even lekker uitwaaien aan het strand. Het is eb en langs de vloedlijn liggen heel veel kwallen, waaronder een van de grootste die ik ooit heb gezien: een putdeksel!
Bij een strandtentje eten we een broodje kroket en drinken een drankje.
Van Delft hebben we maar een glimp opgevangen, want mogen we hier eigenlijk wel parkeren? Straks krijgen we een boete. Laten we maar verder rijden.
Heel sfeervol, daar wil ik nog wel eens een keertje naar terug.
In de auto kom ik erachter dat ik behoorlijk verbrand ben. Ik dacht dat we maar heel eventjes in de zon zouden zitten, het strand-windje is verraderlijk. Bovendien was het weer veel beter dan ik had verwacht.
In de avond komen we aan bij StayOkay Bergen op Zoom. Het is een hostel waar we onze fietsen gewoon op de kamer mogen zetten.
Eten doen we bij Grieks Restaurant Athene: Jammie! Zeer tevreden: heel gezellig, lekker eten, vriendelijk personeel en niet duur. De mensen in het hostel zijn trouwens ook super-aardig!
Die nacht slaap ik als een roosje in een heerlijk bedje. Toen we de bedden zagen, hadden we er niet zo’n hoge pet van op, maar het viel alles mee.
 
Vrijdag probeer na het ontbijtbuffet, voorzichtig het beginners-parcours. Dat gaat goed. Het heeft alleen weinig met mountainbiken te maken zoals we dat gewend zijn. Het is meer een rondje fietsen door het bos. Voor mij even prima, want mijn salto met landing op mijn kin zit zo vers in mijn geheugen dat ik huiverig ben geworden voor elk steentje, elke boomwortel en elk plasje water. Voor Thom is er geen bal aan.
Hij moet later nog maar eens het andere parcours gaan rijden. Het heeft geregend en we komen veel modderplassen tegen. Onderweg wordt ik nog op mijn wang gestoken door een insect. Thom heeft me nog eens uitgelegd dat het heel belangrijk is bij afdalingen naar achter te hangen! Ik was dinsdag gevallen omdat ik dit niet deed.
In de middag bezoeken we het centrum van Bergen op Zoom: kringloop, platenzaak, fietsenwinkel (studio velo) etc.
’S avonds maakt Thom nog een rondje en lees ik een boek. (held van beroep). Thom is gruwelijk verdwaalde en is veel later terug dan gepland. Savonds laat gaan alweer uit eten, erg he. Bij een pizzeria: Calzone en Pasta. We vallen beide bijna om van de slaap.
 
 Zaterdagochtend regent het pijpenstelen!
In onze kamer gebeurt iets geks: Als Thom het lichtknopje uit doet, klinkt er een knal uit de oplader van mijn telefoon. Hij staat krom en rookt. De andere oplader en het stopcontact zijn allebei zwart.
Heel apart, en kapot.
De mensen van de StayOkay zijn heel vriendelijk. Ik kan de opladers declareren.
 
We vertrekken naar Zuid Limburg. Het weer weerhoudt ons ervan nog een rondje te fietsen.
We besluiten met een paraplu in de hand een bezoekje te brengen aan toeristische trekpleister ‘het drielandenpunt’
We zijn dus ook heel eventjes in Duitsland geweest. 🙂
Aan het eind van de middag komen we aan bij ons Hotel in Noorbeek. Het ziet er superleuk uit, zowel de buiten- als de binnenkant. Echt een heel fijn en knus kamertje.
Bij de receptie zit een bezwete robot, maar daar hebben we verder niks mee te maken.
We gaan eten in Maastricht bij De Dikke Dragonder. Ook weer heel tevreden over. Lekker eten, goeie sfeer. Ze hebben een kaars op de bar staan die al 14 jaar druipt, vertelde de ober. Tijdens Carnaval hebben ze de massieve pilaar vanwege de veiligheid gehalveerd.
 
Zondag gaan we na het ontbijt een rondje mountainbiken vlakbij de drielandenroute.
Ik heb het echt zwaar: 25 km lang ontzettend veel blubber en rotsen. Zo durf ik echt niet meer zo hard naar beneden, dan glijd ik straks uit! Heel erg veel klimmen. Ik raak een beetje aan het eind van mijn Latijn. Ik snak naar een pannenkoek! Onderweg komen we twee hele aardige mountainbikers tegen met rugzakjes boterhammen. YES!
We hebben het weer overleefd. Als beloning eten we een hele lekkere pannenkoek in Epen. Zon op het terras en misschien wel het mooiste plekje van Nederland.
Onderweg naar Malmedy komen we nog langs een straatfeest waar een ska-band staat op te treden: super leuk!
 
Savonds komen we aan op een camping in Malmedy. Ook hier ziet het er erg mooi uit. De man van de receptie is ook weer erg vriendelijk. Rustig avondje. ’S nachts doe ik geen oog dicht van de kou.
Ik heb me echt goed aangekleed: ik heb een hemd, termoshirt, dikke trui, pyjamabroek en sokken aan. Een slaapzak + dekbed over me heen, tegen Thom aan. En nog valt mijn neus bijna van mijn gezicht van de kou. Vreselijk! Wat is dit naar, zeker na 3 heerlijke nachten in een hotel.
S ochtends ben ik behoorlijk gesloopt. Bovendien is de weersvoorspelling niet om over naar huis te schrijven. Nog zo’n stervenskoude en oncomfortabele nacht zie ik eerlijk gezegd niet zitten. Ik word er een beetje verdrietig van. Daarom besluiten we ietsjes eerder naar huis te gaan.
De andere man van de camping is helemaal niet vriendelijk. Hij reageert geïrriteerd omdat we eerder vertrekken dan gepland. ‘mensen zijn tegenwoordig ook niks meer gewend!’
Maar zoiets doe je toch zeker voor de lol?!
 
Al met al heb ik het erg naar mijn zin gehad. We hebben wat te verduren gehad, maar ook heel veel genoten en veel avonturen meegemaakt. Ik ben er echt even helemaal uit geweest en heb lekker veel ontspannen. Nu even lekker bijkomen in mijn eigen bedje.
FullSizeRender (10)