Inspirerende levensverhalen

Laatst was ik met mijn vriend naar de eerste solo-voorstelling van Marc de Hond:  ‘scherven brengen geluk’.  Hij viert met deze voorstelling het 12,5 jarig jubileum van zijn dwarslaesie.

Marc is met de watertaxi gekomen. Hij kan met zijn rolstoel natuurlijk niet het trappetje af naar het werftheater.

Hij vertelt heel open over zijn ervaringen en moeilijkheden in het leven en in het bijzonder het leren accepteren van zijn beperkingen. Hij vertelt  met veel humor en zelfspot. Ook worden ons lekker gênante situaties niet onthouden.

Het is een hele mooie, positieve voorstelling met een inspirerende boodschap.
Hij wil zijn publiek laten ervaren dat het krijgen van een handicap niet het einde van de wereld is en dat het hem uiteindelijk zelfs heel veel moois heeft opgeleverd.
Dit kun je natuurlijk veel breder trekken. Ik denk dat iedereen wel iets in zijn verhaal herkent en iets van hem kan leren.

Hij heeft eerder het boek ‘Kracht’ geschreven, dat ook gaat over het leren omgaan met zijn handicap. Dit boek staat ook nog op mijn lijstje.

21241

Bij dit verhaal aansluitend wil ik ook even iets delen over mijn eerste Herstel-Lunch bij Altrecht.
Maandelijks wordt in het Willem Arntszhuis  een gratis lunch georganiseerd. Tijdens de lunch wordt er een herstelverhaal verteld.
Dit keer vertelt Henk zijn verhaal. Hij vertelt over zijn ervaring met psychoses en maakt hierbij een vergelijking met een bokswedstrijd. Dit maakt het verhaal heel beeldend, en brengt  tegelijkertijd een beetje luchtigheid in het zware onderwerp.

De eerste ronde is de eerste keer dat hij een psychose kreeg. Vervolgens wordt hij knock out geslagen. Na deze ervaring heeft hij zijn hele leven opnieuw op moeten bouwen.  Uiteindelijk volgt na een lang en uitputtend gevecht de overwinning op zijn psychoses.
Dit met behulp van een goede coach en de juiste medicatie (wat ook een lange zoektocht is geweest). Nu werkt hij na een gespecialiseerde opleiding als ervaringsdeskundige begeleider bij Altrecht. Een betaalde baan van 32 uur in de week.  Supertof!

Ik ben dol op dit soort verhalen over overwinningen.
victory_cat_by_oman96-d3kzkd2

Filmrecensie: The Voices (2014)

Regie: Marjane Satrapi
Cast:

86362

Ryan Reynolds (Jerry Hickfang, Mr. Whiskers – stem, Bosco – stem),

 

gemma

Gemma Arterton (Fiona),

 

anna-kendrick

Anna Kendrick (Lisa),

 

Jacki_Weaver_-_Flickr_-_Eva_Rinaldi_Celebrity_and_Live_Music_Photographer_(1)

Jacki Weaver (Dr. Warren),

 

Het verhaal:
Jerry is een op het eerste gezicht vrolijke en vriendelijke jongen en leidt een rustig leventje. Hij woont in een klein dorpje en werkt als productiemedewerker in een fabriek waar hij het prima naar zijn zin heeft. Toch lijkt hij moeite te hebben zich aan te passen. Jerry heeft een beperkt sociaal leven, dat vooral bestaat uit het contact met zijn huisdieren:  zijn hond Bosco en kat mr. Whiskers. Deze zijn als een engeltje en duiveltje op zijn schouder. De gesprekken met zijn moordlustige kat mr. Whiskers brengen hem in steeds meer moeilijkheden. Al snel wordt duidelijk dat Jerry schizofrene trekken vertoont. Hij is hiervoor in behandeling bij  psychiater dr. Warren.
Zij schrijft hem medicijnen voor, maar zodra Jerry de medicijnen neemt, verdwijnt alle kleur letterlijk uit zijn leven. Hij besluit te stoppen met medicatie,waardoor zijn leven meer glans krijgt. Maar tegelijkertijd richten de stemmen in zijn hoofd steeds meer schade aan.

Beoordeling:
Ik ben erg enthousiast!
Hele leuke film. Mooi in beeld gebracht, leuke muziek en goed acteerwerk.
Ryan Reynolds speelt een lieve en sociaal ongemakkelijke jongen waarvoor je snel sympathie krijgt. Ook spreekt hij de stemmen van Hond Bosco en kat Mr. Whiskers in, tot grote hilariteit.
In de fabriek waar hij werkt dragen alle medewerkers een felroze overall, wat suikerzoet en lollig oogt.  De film is een combinatie van horror, spanning en comedy. Bepaalde situaties en gesprekken zijn absurd en hilarisch. Maar er zit ook een bloedserieuze ondertoon in. Ik vond het niet flauw, maar echt grappig en op sommige momenten ook heel spannend en ontroerend! Wanneer blijkt dat Jerry’s wereld niet overeenkomt met de werkelijkheid van de andere personages, komt er een omslagpunt van de goede jongen Jerry naar de psychopaat. Al blijft hij een verwarde jongen, die dingen doet waar hij niet achter staat en die hij zelf niet in de hand lijkt te hebben. (wat doe ik nou?!)  Er komt een hoop bloed aan te pas, wat me deed denken aan American Psycho en Dexter. Belangrijk verschil met deze figuren is wel dat Jerry een hoop gevoel laat zien. Met flashbacks naar een traumatische achtergrond.   Op een gegeven moment wordt ik ook een beetje bang van hem en zijn onberekenende gedrag. Waar is hij nog meer toe in staat?!

Echt een aanrader!

43b4875afa9946f83714d312206ffc2f

De trailer:

Netwerkcoaching

Vandaag heb ik de eerste training gehad voor mijn vrijwilligerswerk als netwerkcoach voor U-centraal.
Binnenkort wordt ik gekoppeld aan mijn buddy die ik zal gaan begeleiden bij het uitbreiden of verstevigen van zijn of haar netwerk. Er zijn verschillende groepen mensen in de samenleving die extra kwetsbaar zijn en ook hierin extra ondersteuning kunnen gebruiken. Denk bijvoorbeeld aan mantelzorgers, ouderen en mensen die door verschillende omstandigheden werkloos zijn geworden. Met mijn buddy zal ik ongeveer een periode van een half jaar regelmatig bij elkaar komen.

De groep bestaat uit 14 collega-vrijwilligers die 1 keer per maand bij elkaar zullen komen om ervaringen uit te wisselen en elkaar op die manier verder helpen.

Het was een fijne bijeenkomst. Vanmorgen waren we met 11 vrouwen (een aantal mensen konden vandaag helaas niet komen) waar ik mij meteen bij op mijn gemak voelde.

Cursusleidster Jolanda vertelt wat er op het programma staat voor vandaag en wat we globaal kunnen verwachten in de volgende trainingen. Vervolgens doen we een voorstelronde waarin iedereen iets over zichzelf vertelt. Ook hier komen er associatiekaarten op tafel. (Deze worden vaker gebruikt bij kennismakingsrondes in het sociale circuit). Iedereen kiest een kaartje met een afbeelding die jouw beeld van het werk weergeeft.

foto (2)

bovenstaande kaartjes zaten er ook tussen. associaties waren: in beweging komen, samen activiteiten ondernemen, leren ‘vliegeren etc.

Dan doen wij oefeningen in tweetallen met gesprekstechnieken als LSD (Luisteren, samenvatten, doorvragen) ervaringen worden plenair met elkaar besproken.

We krijgen allemaal een mooie map mee met daarin een stappenplan voor het begeleiden van je buddy. Het programma bestaat uit 10 stappen. Van de kennismaking, het bespreken van de wensen van je buddy en het in kaart brengen van het huidige netwerk tot het uitvoeren en evalueren van het samen opgestelde actieplan.

Ik ben heel benieuwd naar mijn buddy en naar het proces dat we samen aangaan.
Belangrijk is een positieve benadering en het zetten van KLEINE stapjes.
Ik denk dat het goed voor me is om mijn zinnen te verzetten en me bezig te houden met een ander in plaats van mijzelf te over-analyseren. Ik ga ervan uit dat het niet altijd even makkelijk zal zijn, dat ik op weerstand zal stuiten en dat het soms lastig is om tevreden te zijn, al is vooruitgang bij een ander vaak beter te zien dan bij mezelf.
Ik heb er vertrouwen in dat ik deze moeilijkheden in de groep vrijwilligers kan bespreken en dat ik hier heel veel van kan leren. Zowel van de groep vrijwilligers als van de samenwerking met mijn buddy.

Onderstaand filmpje geeft een duidelijk beeld van het werk als netwerkcoach.

Op deze website kun je meer informatie vinden:

http://www.u-centraal.nl/vrijwilliger-nodig/netwerkcoaching/

 

 

Filmrecensie: Vochtige Streken/Feuchtgebiete

Een Duitstalige film uit 2013
Naar de bestseller van Charlotte Roche.
Regisseur: David Wnendt 

Affiche_Vochtige-Streken

Een hele poos geleden heb ik  een van de smerigste boeken ooit gelezen. Het verhaal zorgt voor walging, maar ook voor fascinatie, dus ik ben benieuwd naar de verfilming 

De film heb ik samen met Liset gekeken, die bijna een teiltje nodig had bij sommige scenes omdat de walging fysiek tot uiting kwam in een zich omdraaiende maag.
Ook ik sloeg af en toe een kreet van walging uit.

Het verhaal:
Een jonge meid genaamd Helen  en dochter van gescheiden ouders, heeft een afkeer ontwikkeld voor persoonlijke hygiëne doordat zij vroeger is getraumatiseerd door haar moeder met smetvrees (en nog een hele hoop andere stoornissen, zo blijkt later). Helen lijkt geen remmingen te kennen en experimenteert er lustig op los, vooral op het gebied van seksualiteit. Zij heeft een fascinatie voor alles wat smerig is: Openbare toiletten, gebruikte tampons en de eindeloze rijkdom van haar vagina-flora en andere lichaamssappen.
Op een dag belandt zij in het ziekenhuis door een ongelukje tijdens het scheren van haar anus.
Haar ziekenhuisopname probeert zij zo lang mogelijk te rekken in een verwoedde poging haar ouders weer bij elkaar te brengen. Ook ontmoet zij een zeer leuke verpleger.

 

Beoordeling:

Ik vond het best een aardige film. Hij krijgt van mij 4 van de 5 sterren.
Hij begint meteen goed, met een scene uit het boek die ik niet snel zal vergeten en in de film zeker niet mocht ontbreken: In een openbaar Toilet smeert Helen haar vagina over het hele oppervlak van de smerige toiletbril. De camera zoomt in op een pisvlek, vanuit de belevingswereld van Helen, waar een hele wereld aan organismen achter schuil blijkt te gaan. Dit is heel artistiek in beeld gebracht.
Ook zit er een moraal in het verhaal.
De meningen over vochtige streken zijn verdeeld. Sommigen vinden het geweldig, anderen vinden het afschuwelijk. Zoals met meer dingen, zit ik er midden tussenin, omdat ik tot vermoeiens toe alles genuanceerd wil bekijken. Het verhaal is bedoeld als een aanklacht tegen de maatschappelijke norm van klinische persoonlijke hygiëne, waarbij vooral vrouwen allemaal een geurloos en smetteloos schoon en glad spleetje moeten hebben. Helen is een vrijgevochten vrouw die lekker doet waar ze zelf zin in heeft en zich van niemand wat aantrekt. ‘you go, girl!’
Aan de andere kant is Helen een getraumatiseerd en kwetsbaar meisje dat juist in de greep is van haar obsessie en daardoor niet zo vrij en gelukkig is als het soms lijkt. Actrice Carla Juri, brengt Helen heel charmant en charismatisch in beeld. Ze doet me een beetje denken aan een hele smerige Amelie.  Ook omdat je een kijkje krijgt in haar achtergrond, kreeg ik wel sympathie voor haar.
Ondanks de provocerende en shockerende smerigheid en de serieuze ondertoon, is het vooral een vrolijke film met humor. De beelden zijn sfeervol, kleurrijk en artistiek.
Wat ik opvallend vond, was dat er volgens mij echte stijve piemels te zien zijn. Ook dit werd weer heel kunstzinnig in beeld gebracht.  In Amerikaanse films zie je dit  meestal niet.

een klein minpuntje: Af en toe had er van mij wat meer tempo in mogen zitten.

De Trailer: