Week van de Psychiatrie

In het kader van de week van de psychiatrie waren er deze week verschillende activiteiten te ondernemen.  Ik volgde  3 workshops  in het Enik Recovery College.
Dit is een centrum voor persoonlijke ontwikkeling en zelfhulp.

De workshops worden georganiseerd door Zin in Utrecht, een samenwerkingsverband van professionele geestelijk verzorgers die ondersteuning bieden op het gebied van zingeving, levensvragen en spiritualiteit.

Maandag volg ik de workshop zelfcompassie. We krijgen onder andere een schrijfopdracht die uit 3 delen bestaat:
deel 1: schrijf over iets waar je ontevreden over bent van jezelf
deel 2: beschrijf het gevoel dat je daarbij krijgt
deel 3: schrijf een brief aan jezelf als aan een goede vriendin waarin je met acceptatie, zachtheid, zorg en betrokkenheid reageert.

Dit vind ik best wel confronterend, omdat het bij mij op het moment heel erg speelt.
Er gaat van alles in mijn hoofd om, op alle levensgebieden zijn er tal van verbeterpunten te bedenken. Ook over mijn geslotenheid op dat moment zelf heb ik van alles op te merken en zelfs over het uitvoeren van de opdracht. Het zijn flarden, steekwoorden die in mij opkomen en geen samenhangend verhaal.  De conclusie is duidelijk: ik kan wel wat meer zelfcompassie gebruiken.

heartfulness

Woensdag volg ik een bezinningsbijeenkomst. Vandaag staan we stil bij onszelf en wat wij nodig hebben om lief te zijn voor onszelf en goed voor onszelf te zorgen. We zijn stil en luisteren naar een gedicht en naar muziek.  We krijgen een heel fijn boekje mee naar huis met mooie gedichten, een meditatie-oefening en een aantal tips. Ken je bijvoorbeeld het gedicht ‘mens-zijn is een herberg van Jalal ad-Din Rumi? (Deze kwam eerder in een mindfulness training ook langs.)  Die bewaar ik!

Ik houd van mij – Harry Jekkers

 

Vrijdag volg ik een meditatieworkshop. Dit is een mooie afsluiting van de week.

Ik weet niet of zen-meditatie echt mijn ding is. Wel lukt het me goed me te focussen op  mijn ademhaling, waardoor ik me even wat rustiger voel.  De geleide meditatie vindt ik fijner: luisteren naar een prettige stem die een positief verhaaltje vertelt.

De workshopleidster vertelt ten slotte  over een mooie spirituele ervaring van haarzelf.  Het verhaal raakt me heel erg.
Het is precies die spiritualiteit waarnaar ik op zoek ben en ik wil hier heel graag meer over weten!

Ik ga me meteen aanmelden voor een persoonlijk gesprek en een schrijfweek.

In  het Enik Recovery College zijn trouwens ontzettend veel interessante en leerzame cursussen en workshops te volgen, waarover ik later graag meer vertel.

 

Voor meer informatie over zin in utrecht:
http://www.zininutrecht.nu/

 

en over Recovery College:
http:/http://www.lister.nl/2015/03/bij-enik-week-vd-psychiatrie-activiteiten-rondom-zelfcompassie//www.lister.nl/enik/

 

 

 

Inspirerende levensverhalen

 

Laatst was ik met Thom naar de eerste solo-voorstelling van Marc de Hond:  ‘scherven brengen geluk’.  Hij viert met deze voorstelling het 12,5 jarig jubileum van zijn dwarslaesie.
Marc is met de watertaxi gekomen. Hij kan met zijn rolstoel natuurlijk niet het trappetje af naar het werftheater.

Hij vertelt heel open over zijn ervaringen en moeilijkheden in het leven en in het bijzonder het leren accepteren van zijn beperkingen. Hij vertelt  met veel humor en zelfspot. Ook worden ons lekker genante situaties niet onthouden.

Het is een hele mooie, positieve voorstelling met een inspirerende boodschap.
Hij wil zijn publiek laten ervaren dat het krijgen van een handicap niet het einde van de wereld is en dat het hem uiteindelijk zelfs heel veel moois heeft opgeleverd.
Dit kun je natuurlijk veel breder trekken. Ik denk dat iedereen wel iets in zijn verhaal herkent en iets van hem kan leren.

Hij heeft eerder het boek ‘Kracht’ geschreven, dat ook gaat over het leren omgaan met zijn handicap. Dit boek staat ook nog op mijn lijstje.

21241

Bij dit verhaal aansluitend wil ik ook even iets delen over mijn eerste Herstel-Lunch bij Altrecht.
Maandelijks wordt in het Willem Arntszhuis  een gratis lunch georganiseerd. Tijdens de lunch wordt er een herstelverhaal verteld.
Dit keer vertelt Henk zijn verhaal. Hij vertelt over zijn ervaring met psychoses en maakt hierbij een vergelijking met een bokswedstrijd. Dit maakt het verhaal heel beeldend, en brengt  tegelijkertijd een beetje luchtigheid in het zware onderwerp.

De eerste ronde is de eerste keer dat hij een psychose kreeg. Vervolgens wordt hij knock out geslagen. Na deze ervaring heeft hij zijn hele leven opnieuw op moeten bouwen.  Uiteindelijk volgt na een lang en uitputtend gevecht de overwinning op zijn psychoses.
Dit met behulp van een goede coach en de juiste medicatie (wat ook een lange zoektocht is geweest). Nu werkt hij na een gespecialiseerde opleiding als ervaringsdeskundige begeleider bij Altrecht. Een betaalde baan van 32 uur in de week.  Supertof!

Ik ben dol op dit soort verhalen over overwinningen.
victory_cat_by_oman96-d3kzkd2

Filmrecensie: The Voices (2014)

Regie: Marjane Satrapi
Cast:

86362

Ryan Reynolds (Jerry Hickfang, Mr. Whiskers – stem, Bosco – stem),

 

gemma

Gemma Arterton (Fiona),

 

anna-kendrick

Anna Kendrick (Lisa),

 

Jacki_Weaver_-_Flickr_-_Eva_Rinaldi_Celebrity_and_Live_Music_Photographer_(1)

Jacki Weaver (Dr. Warren),

 

Het verhaal:
Jerry is een op het eerste gezicht vrolijke en vriendelijke jongen en leidt een rustig leventje. Hij woont in een klein dorpje en werkt als productiemedewerker in een fabriek waar hij het prima naar zijn zin heeft. Toch lijkt hij moeite te hebben zich aan te passen. Jerry heeft een beperkt sociaal leven, dat vooral bestaat uit het contact met zijn huisdieren:  zijn hond Bosco en kat mr. Whiskers. Deze zijn als een engeltje en duiveltje op zijn schouder. De gesprekken met zijn moordlustige kat mr. Whiskers brengen hem in steeds meer moeilijkheden. Al snel wordt duidelijk dat Jerry schizofrene trekken vertoont. Hij is hiervoor in behandeling bij  psychiater dr. Warren.
Zij schrijft hem medicijnen voor, maar zodra Jerry de medicijnen neemt, verdwijnt alle kleur letterlijk uit zijn leven. Hij besluit te stoppen met medicatie,waardoor zijn leven meer glans krijgt. Maar tegelijkertijd richten de stemmen in zijn hoofd steeds meer schade aan.

Beoordeling:
Ik ben erg enthousiast!
Hele leuke film. Mooi in beeld gebracht, leuke muziek en goed acteerwerk.
Ryan Reynolds speelt een lieve en sociaal ongemakkelijke jongen waarvoor je snel sympathie krijgt. Ook spreekt hij de stemmen van Hond Bosco en kat Mr. Whiskers in, tot grote hilariteit.
In de fabriek waar hij werkt dragen alle medewerkers een felroze overall, wat suikerzoet en lollig oogt.  De film is een combinatie van horror, spanning en comedy. Bepaalde situaties en gesprekken zijn absurd en hilarisch. Maar er zit ook een bloedserieuze ondertoon in. Ik vond het niet flauw, maar echt grappig en op sommige momenten ook heel spannend en ontroerend! Wanneer blijkt dat Jerry’s wereld niet overeenkomt met de werkelijkheid van de andere personages, komt er een omslagpunt van de goede jongen Jerry naar de psychopaat. Al blijft hij een verwarde jongen, die dingen doet waar hij niet achter staat en die hij zelf niet in de hand lijkt te hebben. (wat doe ik nou?!)  Er komt een hoop bloed aan te pas, wat me deed denken aan American Psycho en Dexter. Belangrijk verschil met deze figuren is wel dat Jerry een hoop gevoel laat zien. Met flashbacks naar een traumatische achtergrond.   Op een gegeven moment wordt ik ook een beetje bang van hem en zijn onberekenende gedrag. Waar is hij nog meer toe in staat?!

Echt een aanrader!

43b4875afa9946f83714d312206ffc2f

De trailer:

Netwerkcoaching

Vandaag heb ik de eerste training gehad voor mijn vrijwilligerswerk als netwerkcoach voor U-centraal.
Binnenkort wordt ik gekoppeld aan mijn buddy die ik zal gaan begeleiden bij het uitbreiden of verstevigen van zijn of haar netwerk. Er zijn verschillende groepen mensen in de samenleving die extra kwetsbaar zijn en ook hierin extra ondersteuning kunnen gebruiken. Denk bijvoorbeeld aan mantelzorgers, ouderen en mensen die door verschillende omstandigheden werkloos zijn geworden. Met mijn buddy zal ik ongeveer een periode van een half jaar regelmatig bij elkaar komen.

De groep bestaat uit 14 collega-vrijwilligers die 1 keer per maand bij elkaar zullen komen om ervaringen uit te wisselen en elkaar op die manier verder helpen.

Het was een fijne bijeenkomst. Vanmorgen waren we met 11 vrouwen (een aantal mensen konden vandaag helaas niet komen) waar ik mij meteen bij op mijn gemak voelde.

Cursusleidster Jolanda vertelt wat er op het programma staat voor vandaag en wat we globaal kunnen verwachten in de volgende trainingen. Vervolgens doen we een voorstelronde waarin iedereen iets over zichzelf vertelt. Ook hier komen er associatiekaarten op tafel. (Deze worden vaker gebruikt bij kennismakingsrondes in het sociale circuit). Iedereen kiest een kaartje met een afbeelding die jouw beeld van het werk weergeeft.

foto (2)

bovenstaande kaartjes zaten er ook tussen. associaties waren: in beweging komen, samen activiteiten ondernemen, leren ‘vliegeren etc.

Dan doen wij oefeningen in tweetallen met gesprekstechnieken als LSD (Luisteren, samenvatten, doorvragen) ervaringen worden plenair met elkaar besproken.

We krijgen allemaal een mooie map mee met daarin een stappenplan voor het begeleiden van je buddy. Het programma bestaat uit 10 stappen. Van de kennismaking, het bespreken van de wensen van je buddy en het in kaart brengen van het huidige netwerk tot het uitvoeren en evalueren van het samen opgestelde actieplan.

Ik ben heel benieuwd naar mijn buddy en naar het proces dat we samen aangaan.
Belangrijk is een positieve benadering en het zetten van KLEINE stapjes.
Ik denk dat het goed voor me is om mijn zinnen te verzetten en me bezig te houden met een ander in plaats van mijzelf te over-analyseren. Ik ga ervan uit dat het niet altijd even makkelijk zal zijn, dat ik op weerstand zal stuiten en dat het soms lastig is om tevreden te zijn, al is vooruitgang bij een ander vaak beter te zien dan bij mezelf.
Ik heb er vertrouwen in dat ik deze moeilijkheden in de groep vrijwilligers kan bespreken en dat ik hier heel veel van kan leren. Zowel van de groep vrijwilligers als van de samenwerking met mijn buddy.

Onderstaand filmpje geeft een duidelijk beeld van het werk als netwerkcoach.

Op deze website kun je meer informatie vinden:

http://www.u-centraal.nl/vrijwilliger-nodig/netwerkcoaching/

 

 

Filmrecensie: Vochtige Streken/Feuchtgebiete

Een Duitstalige film uit 2013
Naar de bestseller van Charlotte Roche.
Regisseur: David Wnendt 

Affiche_Vochtige-Streken

Een hele poos geleden heb ik  een van de smerigste boeken ooit gelezen. Het verhaal zorgt voor walging, maar ook voor fascinatie, dus ik ben benieuwd naar de verfilming 

De film heb ik samen met Liset gekeken, die bijna een teiltje nodig had bij sommige scenes omdat de walging fysiek tot uiting kwam in een zich omdraaiende maag.
Ook ik sloeg af en toe een kreet van walging uit.

Het verhaal:
Een jonge meid genaamd Helen  en dochter van gescheiden ouders, heeft een afkeer ontwikkeld voor persoonlijke hygiëne doordat zij vroeger is getraumatiseerd door haar moeder met smetvrees (en nog een hele hoop andere stoornissen, zo blijkt later). Helen lijkt geen remmingen te kennen en experimenteert er lustig op los, vooral op het gebied van seksualiteit. Zij heeft een fascinatie voor alles wat smerig is: Openbare toiletten, gebruikte tampons en de eindeloze rijkdom van haar vagina-flora en andere lichaamssappen.
Op een dag belandt zij in het ziekenhuis door een ongelukje tijdens het scheren van haar anus.
Haar ziekenhuisopname probeert zij zo lang mogelijk te rekken in een verwoedde poging haar ouders weer bij elkaar te brengen. Ook ontmoet zij een zeer leuke verpleger.

 

Beoordeling:

Ik vond het best een aardige film. Hij krijgt van mij 4 van de 5 sterren.
Hij begint meteen goed, met een scene uit het boek die ik niet snel zal vergeten en in de film zeker niet mocht ontbreken: In een openbaar Toilet smeert Helen haar vagina over het hele oppervlak van de smerige toiletbril. De camera zoomt in op een pisvlek, vanuit de belevingswereld van Helen, waar een hele wereld aan organismen achter schuil blijkt te gaan. Dit is heel artistiek in beeld gebracht.
Ook zit er een moraal in het verhaal.
De meningen over vochtige streken zijn verdeeld. Sommigen vinden het geweldig, anderen vinden het afschuwelijk. Zoals met meer dingen, zit ik er midden tussenin, omdat ik tot vermoeiens toe alles genuanceerd wil bekijken. Het verhaal is bedoeld als een aanklacht tegen de maatschappelijke norm van klinische persoonlijke hygiëne, waarbij vooral vrouwen allemaal een geurloos en smetteloos schoon en glad spleetje moeten hebben. Helen is een vrijgevochten vrouw die lekker doet waar ze zelf zin in heeft en zich van niemand wat aantrekt. ‘you go, girl!’
Aan de andere kant is Helen een getraumatiseerd en kwetsbaar meisje dat juist in de greep is van haar obsessie en daardoor niet zo vrij en gelukkig is als het soms lijkt. Actrice Carla Juri, brengt Helen heel charmant en charismatisch in beeld. Ze doet me een beetje denken aan een hele smerige Amelie.  Ook omdat je een kijkje krijgt in haar achtergrond, kreeg ik wel sympathie voor haar.
Ondanks de provocerende en shockerende smerigheid en de serieuze ondertoon, is het vooral een vrolijke film met humor. De beelden zijn sfeervol, kleurrijk en artistiek.
Wat ik opvallend vond, was dat er volgens mij echte stijve piemels te zien zijn. Ook dit werd weer heel kunstzinnig in beeld gebracht.  In Amerikaanse films zie je dit  meestal niet.

een klein minpuntje: Af en toe had er van mij wat meer tempo in mogen zitten.

De Trailer:

Toeren met de motor

Gisteren was wederom een hele mooie zonnige voorjaarsdag die Thom en ik aangegrepen om een ritje te maken op zijn nieuwe motor. heb er de ballen verstand van, maar het schijnt nogal een monster te zijn, dat apparaat. Ik krijg een speciaal jasje aan met harde stukjes waardoor ik ineens nogal breedgeschouderd ben. Uiteraard krijg ik ook een helm op en heb ik me verder goed ingepakt.

Ik ga er niet vanuit dat het van pas gaat komen, maar toch. De gedachte komt bij mij altijd wel even in me op: ‘Dat zou ook sneu zijn: doe ik zo mijn best om iets van mijn leven te maken, kom ik om op zo’n mooie dag!’ Het is toch best spannend om zo hard te rijden. Op een motor ben je een stuk kwetsbaarder dan in de auto.

Veurjoar-e1332508851629

De tocht begint vanuit de achtertuin in Eemnes.
Al snel merk ik dat het voor ons beiden vrij inspannend is. Bij het gassen moet ik Thom goed vasthouden, want er staat nogal wat kracht achter.
Bij het remmen of zelfs gas loslaten, word ik hard tegen Thom aangedrukt waardoor hij zijn eigen gewicht plus dat van mij op moet vangen met zijn polsen. Dus moet ik mij afzetten tegen de tank.
Dit is best zwaar en zorgt ervoor dat mijn spieren gespannen staan.

De pauze is dus geen overbodige luxe.
Aan de Lek bij Wijk bij Duurstede zitten we in een fortje en houden een kleine picknick.
Als ik zelf zou motorrijden zou ik toch iets lekker comfortabels kiezen, maar ja Thom houdt van vlammen hè.
Verder is het voor de geest fijn om even lekker uit te waaien en op een beetje actieve manier van het weer en van de omgeving te genieten.

Op de dijk is het gelukkig erg rustig, een kans die Thom met beide handen aangrijpt om een stuk te scheuren. Het voelt als best wel hard.
Af en toe gluur ik even over Thom’s schouder naar de kilometerteller. Met het cijfer zou hij niet zoveel indruk maken op zijn vrienden zei hij.  Nou, op mama wel hoor.
In ieder geval lijkt hij weinig boodschap te hebben aan dit bord:

60 km

Als afsluiter doen we op een terras in Hilversum een drankje en gaan daarna voldaan naar huis.

Financiën

Ik heb alweer veel te lang niet geblogd!
Wel zit het idee aan bloggen de hele tijd in mijn achterhoofd, samen met nog een hele waslijst aan andere spinsels. Weet daardoor niet zo goed waar te beginnen of hoe er een samenhangend verhaal van te maken.
Er zijn teveel tabs open in mijn hersenen en heb erg last van bepaalde symptomen van ADD:
niet kunnen concentreren, geen overzicht hebben, veel associaties en gedachten door elkaar heen.
Ik voel me erg onrustig. En ben dwangmatig bezig om zoveel mogelijk thema’s tegelijk te onderzoeken. Ik vraag me allerlei dingen af en maak mijn leven daardoor soms onnodig ingewikkeld.
Want hoe kan ik me nou ontspannen als ik niet precies weet hoe alle aspecten in het leven precies in elkaar zitten? Ik draaf (een beetje) door en zou toch graag eens een ADD-test laten doen.

ADD-persoon-met-vol-hoofd

Druk in mijn hoofd

Door die overload aan overdenkingen, zit ik afgelopen week minder lekker in mijn vel. Ondanks dat ik erg mijn best heb gedaan om er wat van te maken. Waarschijnlijk heb ik juist weer teveel mijn best gedaan. Naast het lezen van allerlei zelfhulpboeken, probeer ik nu voedingssupplementen als extra ondersteuning en heb ik ook regelmatig geluisterd naar meditatie-dvd’s. Sporten is altijd goed, praten en schrijven ook. Het sporten lukt alleen deze week even niet door mijn zwakke fysiek. Ik heb wel wandelingen gemaakt.

 

Sollicitatie

Vorige week donderdag heb ik weer een sollicitatiegesprek gehad voor parttime receptiewerk.
Na het gesprek ben ik helemaal ingestort. Ineens was ik heel erg moe en voelde ik me ook fysiek niet helemaal lekker, overal in mijn lijf: keelpijn, hoofdpijn, buikpijn, misselijk. Ik ben voor mijn idee ziek geworden door alle spanning. Nu nog heb ik last van dik slijm. Het lijkt me een duidelijk teken dat dit niet de juiste werkplek is voor mij, als het zoveel spanning oproept. Ik werd afgeschrokken door wat die vrouw zei: ‘er waren al een paar mensen binnen korte tijd weer vertrokken, omdat ze het niet aankonden.’

7e64e2566694348a22e42aeef68ce35d

Ik zou gewoon graag op een ontspannen receptie zitten waar niet continue de telefoon roodgloeiend staat.  En (eigenlijk misschien) liever even helemaal niet.

Het beste voor mij zou denk ik zijn om me helemaal te kunnen storten op school, waar ik nu door alle drukte vaak niet aan toe kom doordat al mijn energie opgaat aan andere dingen zoals zorgen maken en solliciteren.

 

Stufi

Een heel klein deel van mijn zorgen had te maken met geld. Deze maand heb ik voor het laatst recht op studiefinanciering. . De studie bij het NTI vind ik trouwens buitensporig duur voor wat ik ervoor terugkrijg. Elke maand betaal ik 290 euro collegegeld (inclusief boeken) en ik heb dus bijna geen les.

 

Het UWV

Een tijdje geleden ben ik naar een informatiebijeenkomst geweest over een bijstandsuitkering, omdat ik daar misschien aanspraak op zou kunnen maken, gezien mijn situatie. Ik ben momenteel niet in staat om fulltime te werken en ook niet om, naast mijn studie, voldoende inkomsten te genereren. Mijn psycholoog kan daarvoor een verklaring op papier zetten.

uwv
Het is interessant om te zien hoe het er aan toe gaat bij het UWV.
De bijeenkomst was verschrikkelijk! Ik voelde me al een beetje een sukkeltje en voor mijn idee werd ik, net als de rest van de groep, ook een beetje benaderd als zodanig: de medewerkers staan boven deze groep mensen. Geen fijne sfeer. De groep wordt belerend toegesproken alsof we persoonlijk ten onrechte hun eigen zuurverdiende centen komen afpakken. Zowel de toon als de inhoud van het verhaal klinkt streng en ik voel me alsof ik iets verkeerd heb gedaan en ik schaam me ook dat ik hier zit.
Ondanks dat ik er graag openlijk over vertel, heb ik nog steeds een gevoel van schaamte over deze situatie. Ook al weet ik dat dit niet terecht is. Dit uitspreken zorgt bij mezelf voor meer acceptatie.
Er zijn nogal wat (voor)oordelen over mensen met een uitkering, maar ik weet voor mezelf dat ik alles doe wat ik kan en alles behalve een profiteur ben.
Ik wil dolgraag mijn steentje bijdragen, maar mijn eigen welzijn is echt het allerbelangrijkst. Dat is al eens eerder misgegaan en daar heeft uiteindelijk niemand wat aan.

Er wordt verteld dat je geen activiteiten mag ondernemen die betaald werk in de weg staan.
Eigenlijk kun je sowieso geen aanspraak maken op een bijstand-uitkering als je een studie aan het volgen bent. En vrijwilligerswerk is ook niet de bedoeling.
Het is de bedoeling dat je zo snel mogelijk weer uit de bijstand komt en je eigen geld gaat verdienen. Dat betekent sollicitatieplicht.
Dat gaat m dus niet worden. Bovendien heb ik er ook geen goed gevoel bij. Het UWV is geen instantie die mij verder gaat helpen.
De Slogan ‘werken aan perspectief’ vind ik trouwens niet passend. Doel van de instelling lijkt eerder mensen afschrikken dan hulp bieden.

Aan de ene kant is het natuurlijk heel goed om de regels aan te scherpen zodat mensen niet zo makkelijk aan een uitkering kunnen komen. Maar het kan het voor sommige mensen ook onnodig moeilijk maken. Verder vind ik over het algemeen dat er te weinig persoonlijke begeleiding is.

 

DUO

Voor mij persoonlijk is het momenteel niet desastreus. Ik ga nu gewoon rustig verder met de studie met een lening bij DUO en ik weet waar ik aan toe ben: Ik hoef niet op ondersteuning van het UWV te rekenen.  Duo is voor mij (oude regeling) een meer sympathieke instelling. Mensen bij de klantenservice staan me vriendelijk te woord.

duo_logo

Ik ben juist met deze opleiding bezig, zodat ik straks werk kan gaan doen wat echt bij mij past: Een therapeut met ervaringsdeskundigheid.
Het is voor mij een nieuwe ervaring dat ik alles wat ik leer in een opleiding ook daadwerkelijk interessant vind, en nog steeds gemotiveerd ben.
Daarnaast vind ik de vrijwilligersprojecten (waar ik trouwens ook een kleine vergoeding voor krijg) superinteressant en leerzaam.

Dus ik laat nu de UWV-stress los en ga rustig verder met mijn ding te doen.

Groetjes