Theatrale artiesten

Veel artiesten zijn narcistisch, hoorde ik. In ieder geval vaak theatraal.
Mensen met een persoonlijkheidsstoornis worden gezien als moeilijke mensen. http://www.moeilijkemensen.nl/ Narcisten als onmogelijk.

Toch herken ik wel iets in het levensverhaal van  theatrale mensen als Antonie Kamerling en Andre Hazes.
Het leven van een creatieve geest die worstelt om zijn plek in deze wereld  te vinden. Een geest die hunkert naar aandacht en bevestiging. Schuilt niet in iedereen een klein narcistje? Ik denk dat iedereen wel narcistische trekjes heeft.
De behoefte om gezien te worden. Ik vind mijzelf bijvoorbeeld interessant genoeg om te denken dat andere mensen mijn teksten willen lezen.

Narcisme is een intrigerend concept. Wist je dat er ook een theatrale persoonlijkheidsstoornis bestaat?  Ik zal mijn psychologieboek  er even bij pakken voor een definitie:

Theatrale persoonlijkheidsstoornis:
Wordt gekenmerkt door een overmatige behoefte aan aandacht, lof, geruststelling en goedkeuring

Narcistische persoonlijkheidsstoornis:
wordt gekenmerkt door een opgeblazen zelfbeeld en eisen dat anderen de patiënt aandacht geven en bewonderen.

Deze vallen in het boek ‘psychiatrie, een inleiding’ onder het kopje:
Persoonlijkheidsstoornissen gekenmerkt door dramatisch, emotioneel of labiel gedrag.

Ik vind het vaak best lastig om de grens tussen ziek en gezond te trekken. Er is ergens een grens van wat nog normaal is en wat ziekelijke trekken begint te vertonen.
Iedereen heeft een bepaalde behoefte aan erkenning, aandacht en bevestiging.
Maar er zijn ook mensen die continue in het middelpunt van de aandacht willen staan.
Denk je ook niet dat Lady Gaga, als zij niet op een podium staat te dansen en zingen in een vleesjurk, opgenomen zou moeten worden?
Die kan niet anders dan een leven in de spotlights.

Veel artistiekelingen zijn talentvolle mensen. Anderen hebben als kernkwaliteit vooral het trekken van heel veel aandacht.

5551422444_7b5f20a5a2_o
Deze mevrouw is bijvoorbeeld zo expressief dat haar schouder uit de kom gaat.

Kunst vind ik soms ook zo’n ingewikkeld concept. Sommige dingen zijn gewoon heel mooi of knap, dat ziet iedereen. Maar het is ook ‘wat de gek ervoor geeft’.
Waarom zijn bijvoorbeeld Kim Kardashian en Paris Hilton zo populair? Ik ben een keer in een museum geweest waar een stapel dooie vliegen te bezichtigen was. Of de pindakaasvloer van Wim T Schippers. Dit roept wel een hele hoop emoties op, wat natuurlijk net de bedoeling is:

‘Het werk past in de conceptuele werkwijze van de beeldend kunstenaar en moet aangeven dat alles in principe zinloos en onzinnig is, maar daarom nog wel de moeite waard. Een periode lang speelden bij Schippers etenswaren een grote rol in zijn kunstwerken, zoals een stoel bekleed met bami uit blik en een tafel met doperwtjes (1965).
De Pindakaasvloer roept regelmatig sterke reacties op, onder andere in de vorm van ingezonden brieven, vanwege de onzinnigheid er van. De vloer die het Museum Boijmans Van Beuningen voor een half miljoen gulden kocht, had volgens reagerende burgers beter besteed kunnen worden aan iets anders zoals voor Afrika. De pindakaas zou beter gebruikt kunnen worden om te eten.[2]

In 1997, de vloer lag op dat moment in het Centraal Museum in Utrecht, werd de Pindakaasvloer door scholieren gevandaliseerd door het te bestrooien met hagelslag en boterhammen, als verdere uitwerking van Schippers’ concept. Schippers zelf was niet ontevreden over het resultaat.[3] Ook daarna, zoals in 2011, werd de Pindakaasvloer meermalen beschadigd, zij het onopzettelijk. Het museum laat de schade door de veroorzakers betalen.[4]

Bron: Wikipedia
 

 

Filmrecensie: The boy in the striped Pyjamas (2008)

Regisseur: Mark Herman

Cast:
Asa Butterfield (Bruno)
Jack Scanlon   (Schmuel)
David Thewlis   (vader)
Vera Farmiga   (moeder)

 

the_boy_in_striped_pajamas_by_yathish-d613n3w

Het verhaal:
We volgen Bruno, een Duits jongetjes van 8 jaar dat opgroeit in de tijd van de Tweede Wereldoorlog.
Omdat zijn vader iets belangrijks doet in het leger, moet het gezin verhuizen naar het platteland.
Bruno verveelt zich en voelt zich eenzaam. Hij gaat op onderzoek uit en ontdekt een grote ‘boerderij’ en een jongetje met een gestreepte pyjama.

Oordeel:
Mijn vriend en ik keken deze film in het kader van dodenherdenking op 4 mei. Ik had de film al eens gezien en ook het boek gelezen, maar dat was alweer een tijdje geleden en ik vond het zeker de moeite waard om de film nog een keer te zien.
Ik vind het een hele mooie en verdrietige film.
Je ziet een deel van de Tweede Wereldoorlog door de ogen van een 8-jarig Duits jongetje. Hij heeft geen idee wat er allemaal gaande is en waarom.
Bruno wil later ontdekkingsreiziger worden en is nu al bezig de wereld om zich heen te ontdekken. Zo ontmoet hij Schmuel, een joods jongetje in een werkkamp. Schmuel zit achter een groot hek en draagt een gestreepte ‘pyjama’ met een nummer.
Bruno stelt veel vragen en komt erachter dat de mensen achter het hek niet bezig zijn met een spelletje. Bruno ziet nergens kwaad in, maar ontdekt steeds meer dingen die hij maar moeilijk kan begrijpen, en die ook moeilijk te begrijpen zijn. Zo vertelt zijn docent (die hem en zijn zusje thuis geschiedenisles komt geven) dat Bruno de beste ontdekkingsreiziger op aarde zal zijn wanneer hij een aardige jood ontmoet.

De film heeft overeenkomsten met ‘La vita e bella’ over een vader die zijn zoontje de gruwelijke waarheid van de oorlog wil besparen en hem een fantasiewereld voorhield om hem in bescherming te nemen. Ook in deze film maakt juist het contrast tussen de kinderlijke onschuld en de gruwelijkheden van de concentratiekampen, het verhaal extra heftig.

De film is een Engelse productie met Engelstalige acteurs. Als je daarover nadenkt is het wel een beetje vreemd dat die Duitsers allemaal Engels praten. Maar daar gaat het natuurlijk niet om. Afgezien daarvan vind ik het een aangrijpend, geloofwaardig en emotioneel verhaal.

 

Trailer:

 

 

 

 

A&C

Alweer een hele poos geleden heb ik een stapel oude dagboeken en brieven ritueel verbrand.
In een soort vlaag van ambitie had ik besloten om een bundel te maken van leuke verhalen uit mijn leven. Natuurlijk waren sommige stukken minder optimistisch, maar met een beetje humor en zelfspot zou ik daar vast wat van kunnen  maken, dacht ik. Andere avonturen die ik had vastgelegd vond ik ronduit hilarisch.

Ik had het idee dat ik inmiddels een aantal vervelende periodes uit mijn leven wel verwerkt had, maar toen ik de papieren ging uitzoeken en stukjes terug las, werd ik daar helemaal niet goed van!! Wat een bak ellende en gezeik. Omdat het verder uitzoeken niet goed voor me was, besloot ik alles achter me te laten en dit symbolisch kracht bij te zetten door de hele stapel in de fik te steken! Zo, opgeruimd staat netjes. Ik geloof dat ik nog wel het een en ander digitaal heb.

Mocht ik nog eens de ambitie hebben om verhalen uit mijn puberteit op papier te zetten, zal ik vooral moeten putten uit de herinneringen in mijn hoofd. Ik vertrouw erop dat ik nog een hoop dingen kan terughalen, misschien met een beetje hulp van foto’s en mijn jeugdvriendin Annika, met wie ik een hoop avonturen heb beleefd.
Weet je nog’s zoals deze:  toen we een fles wijn hadden gedronken en toen een rondleiding kregen in het Gorcums museum?

Op de middelbare school hebben wij onze creativiteit ingezet om leuke boekjes vol te schrijven en plaatjes te plakken. En ook daarna nog zijn we dit regelmatig blijven doen.  Deze boekjes heb ik natuurlijk wel bewaard.

Ik heb vanavond een boekje uit kast gehaald  om lekker nostalgisch herinneringen op te halen.
Het is een boekje uit 2006. Ik was toen 18 jaar en studeerde commercieel management. Ik heb het boekje gemaakt voor Annika, maar het is toch weer bij mij thuis beland. De inhoud is een perfecte afspiegeling van hoe het er in mijn hoofd aan toe ging: Het is een totale creatieve chaos met hak op de tak gedachten en flarden van allerlei projecten en ideeën. Geen wonder dat ik moeite had om orde in mijn leven aan te brengen. Als ik stukken teruglees, merk ik dat voor mij nog steeds dezelfde thema’s in mijn leven belangrijk zijn. Stukjes uit de krant en uit tijdschriften die ik interessant vond, heb ik erin geplakt. Ik merk ook dat, doordat ik in die 9 jaar allerlei ervaringen heb opgedaan, ik de theorie nu beter kan plaatsen.

foto 1 (4)
Hier een stukje:
‘Ik heb het Guinnes book of Records meegenomen uit de bieb. Moet je dit horen:
Alfred West (VS) slaagde erin een haar 17 keer op te splitsen in 18 delen. Hij deed dit tijdens acht optredens! Alle opsplitsingen werden gedaan vanuit hetzelfde punt!

OPTREDENS!!! Zie je het al voor je, Annika? Wij gaan met zijn tweetjes een dagje uit: een leuke voorstelling van een man die zijn haar staat te splitsen! Wat een spectakel!’

foto 2 (4)

Dit is een collage uit een boekje uit 2010. Zo-eentje wil ik er nog wel eens maken. Ik weet niet of het verhaaltje op de foto leesbaar is, daarom zal ik het even overnemen:

Hier zie je Jean-Pierre zijn kunsten vertonen. Helaas is hij afgekeurd voor het Nationaal ballet en is hij sindsdien helemaal van het padje af. Hij heeft het materieel gezien goed voor elkaar, maar hij is een beetje gemuteerd. Zijn vriend Richard is erg gecharmeerd van de expressies van Jean-Pierre. Zaterdags om 10 over 10 zet JP cocktails op tafel en doet dan een pose. Richard weet dan precies hoe laat het is en laat onwillekeurig wat kwijl uit zijn mondhoeken druipen.

 

Gek

Vandaag ben ik met mijn moeder naar het Dolhuys in Haarlem geweest; een museum over Psychiatrie. We hebben een erg gezellige dag gehad. Haarlem is een mooie stad, we hebben lekker gegeten, een wijntje gedronken op het terras en met onze museumjaar-kaarten nog een bliksembezoek gebracht aan het Frans Hals Museum om de bloemententoonstelling te bekijken.

 

gekkenhuis
Ik had in een studieboek gelezen dat vanaf het jaar 1600 in Europa gekkenhuizen werden gebouwd.

De omstandigheden waarin de ‘gekken’ moesten leven waren verschrikkelijk. Ze werden weggestopt en niet als (volwaardige) mensen behandeld. Vaak werden zij vastgebonden en de hygiëne en zorg liet erg te wensen over. En dat is zeer zacht uitgedrukt.

Wat helemaal erg is: Publiek kon tegen betaling een kijkje komen nemen ter vermaak, bij wijze van exotisch dierentuinbezoek. Een freakshow.

Horror

Het tweede seizoen van de serie American Horror Story speelt zich grotendeels af in zo’n krankzinnigengesticht. Een verlaten psychiatrische inrichting spreekt zeer tot de verbeelding.  De beelden uit horrorfilms zijn beangstigend en verontrustend en helaas vaak op waarheid gebaseerd: zeer verwarde en verwaarloosde mensen waar men zich geen raad mee weet.
Een plek waar zoveel zieke geesten zijn gestorven is natuurlijk gruwelijk vervloekt en hier gebeuren jaren later nog hele enge dingen! (kom, hoe heet die film ookalweer?)

Koekoek
Daarnaast is een veelvoorkomende angst om door te draaien. De angst om niet serieus genomen te worden, voor gek te worden verklaard en weg te worden gestopt. (Gothica) De hersenen zitten zo ontzettend ingenieus in elkaar dat het toch bijzonder zou zijn als daarin nooit een keer iets mis zal gaan. Dat er bij wijze van spreke iets knapt, er stroomstoring ontstaat of een draadje los komt te zitten. Losing it!

Iedereen kent moeilijke momenten in het leven en iedereen heeft zijn eigenaardigheden, maar ik heb het over de gradatie: KOEKOEK!

xfSsEuv
dit is zo’n typisch horror-beeld van een verlaten psychiatrische instelling: een lange donkere gang met allemaal kleine kamertjes

Mensen kunnen flink wat te verduren krijgen en eigenlijk is het heel logisch dat er beschadigingen kunnen ontstaan in de geest wanneer de draaglast groter is dan de draagkracht. Ook kan er sprake zijn van een hersenbeschadiging of andere afwijking.

Museum
Het Dolhuys was vroeger een gekkenhuis en is sinds 2005 te bezoeken als museum.

Er zijn veel persoonlijke verhalen te horen van mensen die te maken hebben gehad met psychiatrische stoornissen. Bekende en minder bekende patiënten en artsen delen hun ervaringen: erg interessant. Het idee van het Dolhuys is mensen de grens tussen gek en ‘normaal’ te laten beleven. Na de ‘aapjes-kijken-periode’ zijn er gelukkig vele ontwikkelingen geweest op het gebied van behandelingen die er daadwerkelijk op zijn gericht om mensen beter te laten worden.
Ook zijn er vele bewegingen die het stigma en het taboe proberen te verminderen. Iets waar ik duidelijk  voorstander van ben.

Normaal
We leven nu in een andere tijd. De definitie van ‘normaal’ is eigenlijk datgene wat het meest voorkomt. Ik las dat tegenwoordig 1 op de 5 mensen ooit in zijn leven te maken krijgt met een psychische stoornis. Dus dat begint steeds normaler te worden. (voornamelijk depressie, burn-out en angststoornissen) Ik denk dat dit voor een groot deel  te maken heeft met de ontzettend hoge eisen die tegenwoordig aan mensen worden gesteld op alle levensgebieden (carrière, uiterlijk, relaties)

Bekijk de functie-eisen in een willekeurige vacature maar eens. Omdat het leven tegenwoordig maakbaar is, ben je ook nog eens een enorme loser als je al deze dingen niet perfect op orde hebt.

Deze documentaire is in dat kader ook erg interessant en ik denk voor veel mensen herkenbaar:
http://www.npo.nl/3doc/11-08-2010/VPRO_1141355

In ‘Alles wat we wilden’ van documentaire-maaktster Sarah Mathilde Domogala volgen we een aantal succesvolle jongeren met torenhoge ambities. Maar achter de schermen blijkt dit streven een hoge tol te eisen.

 

 

Filmrecensie: bloed, zweet en tranen (2015)

Regie: Diederick Koopal

Cast:
Martijn Fischer (André Hazes),
Hadewych Minis (Rachel Hazes),
Fedja van Huêt (Tim Griek),
Matheu Hinzen (jonge André Hazes),
Raymond Thiry (Joop Hazes),
Marcel Hensema (John Kraaijkamp sr.), 

Martijn_Fischer_as_André_Hazes_(14981645249)
Martijn Fischer

 

Het verhaal:
De film vertelt over het leven en de dood van volkszanger André Hazes.
Je ziet 3 periodes uit zijn leven:

* Hazes als klein jongetje die door zijn vader op de biljarttafel wordt gezet om een liedje te zingen. Met het opgehaalde geld koopt pa een biertje, ook voor kleine André (toen 8 jaar!)

* Hazes in de jaren 80 toen hij werd herontdekt door het grote publiek

* De eindfase van zijn leven waarin hij steeds meer aftakelde door zijn ongezonde leefstijl en uiteindelijk overleed.

Het verhaal verloopt niet chronologisch; 3 periodes zijn door elkaar gevlochten.

Oordeel:
Ik had eigenlijk helemaal niks met André Hazes en zijn muziek, maar ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk ben van de film. Martijn Fischer is in de huid gekropen van de zanger. Dat deed hij al op het podium in de musical, die ook heel goed schijnt te zijn. De acteur heeft zelf alle nummers gezongen.

De kleine André is echt superschattig. Hij had het als klein jongetje al zwaar te verduren met zijn agressieve vader die erg veeleisend was en er regelmatig op los sloeg. Dit bleek ook later toen hij zelf, net als zijn vader, naar het bier greep om zijn verdriet te verdrinken. Hij maakte geen gelukkige indruk en ging voorafgaand aan elk optreden kapot van de spanning. Het karakter van de vader wordt ook mooi gebracht. Naast de agressie, zie je ook het onhandige en de twijfel. Een van de hoogtepunten  is het moment dat Andre zijn inmiddels dood gewaande vader in het publiek spot tijdens een optreden. Dan zet hij het nummer ‘zeg maar niets meer’ in dat helemaal van toepassing is. Van ellende weet pa niet meer waar hij zichzelf moet laten. Heel treurig.

Rachel is vooral op de achtergrond aanwezig. Ze is ontzettend zorgzaam en geduldig en cijfert zichzelf helemaal weg. De openingsscene is heel veelzeggend. Voorafgaand aan een optreden maakt Rachel de broodtrommel van haar man klaar: een Broodje bal, 2 blikken bier en 2 pleisters..

Nu ik het aangrijpende verhaal van zijn leven ken, krijgt de muziek voor mij meer betekenis en daardoor kan ik het ook meer waarderen.

Iemand in de bioscoopzaal merkte terecht op: ‘Het lijkt wel een Heineken-commercial!’
Dronk André alleen maar Heineken?

Dit nummer vind ik mooi.
Dit is de versie uit de jaren 80. Klinkt aanzienlijk beter dan de laatste live-versie uit 2003. Je kan merken dat hij is afgetakeld. (net als Kurt Cobain die op zijn laatste cd halfdood klonk)

 

 

Trailer: