Een week zonder internet (10-17 mei 2016)

Het idee om een week zonder internetgebruik door het leven te gaan, spookte al een tijdje door mijn hoofd. Dat leek me nou eens een interessant experiment.
Telkens kwam het me niet zo goed uit en zag ik praktische bezwaren, maar voornamelijk toonde ik mij zwak door toe te geven aan mijn informatieverslaving.

Dinsdagavond 10 mei zag ik op het zo bekritiseerde maar nog altijd immens populaire Facebook een artikel langskomen over een man die een jaar zonder internet door het leven ging. Hoe ironisch.
Dit sprak mij enorm aan en motiveerde mij om direct mijn internet uit te schakelen, met het voornemen om pas over een week weer in te schakelen.
Niks wereldschokkends natuurlijk, maar in deze tijd komt zoiets in de westerse samenleving nog maar weinig voor.

Mijn verwachting
Het reduceren van de stortvloed aan versnipperde informatie zou vast voor meer rust zorgen.
Het internet (met name Facebook) heeft een enorme aantrekkingskracht op me, die vaak niet te weerstaan blijkt. Het is een frenemie die me genot oplevert, maar ook een hoop ellende. Het trekt aan me en zuigt me leeg (dat klinkt behoorlijk pornografisch, maar je begrijpt vast wat ik bedoel).
Alle prikkels stimuleren direct het beloningscentrum, maar daarnaast voel ik me zwak, omdat ik weer niet de zelfbeheersing en discipline heb kunnen opbrengen om nuttige dingen te doen.
Ondanks mijn eerdere voornemens om even niet doelloos op Facebook rond te snuffelen, maar in plaats daarvan ECHT van het leven te genieten, of razend productief te zijn, zit ik vaak na  een half uur toch weer met mijn neus in de virtuele wereld in plaats van in de studieboeken of in de frisse buitenlucht.

Hoe mijn week verliep
Zoals ik al verwachtte, beviel deze week mij uitstekend. Ik voelde dat het deze keer menens was, dat ik vastberaden was en deze keer niet zou zwichten voor mijn fomo (fear of missing out)  en voelde me trots.

Ik denk dat ik inderdaad ietsjes meer tot rust ben gekomen, al zal het altijd een beetje winderig blijven in mijn bovenkamer. Er zijn periodes waarin zich regelmatig wervelstormen en orkanen aandienen, tot momenten van frisse briesjes. Het is zelden windstil.
Het wegnemen van prikkels kan leiden tot een afname van windkracht, dat is zeer gewenst.

De tijds- en energiewinst die dit oplevert kan besteed worden aan andere zaken.
Zaken zoals studeren, interessante en leuke boeken lezen, en face-tot-face afspreken met mensen en daar de volle aandacht voor hebben, me niet minder af laten leiden.
Ik heb me op veel momenten productiever gevoeld dan anders. Soms een beetje TE productief. Vaak is het verstandig maat te houden.  Niet alles hoeft altijd nuttig en efficiënt te zijn. Of is ontspanning ook efficiënt? De boog kan niet altijd gespannen zijn he!

Superleuk boek trouwens: Joachim Meyerhoff – Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte.
Klinkt heel dramatisch maar is echt heel leuk. Het gaat over een jongen die naar de toneelschool gaat en bij zijn grootouders leeft gedurende zijn studie. Het contrast tussen die twee werelden is heel groot. Zijn grootouders hebben allerlei rituelen en tradities, voornamelijk rond het drinken van heel veel wijn en whiskey. Op de toneelschool voelt hij zich eigenlijk continue heel ongemakkelijk bij de rollen die hij moet aannemen.

Er waren erg weinig momenten dat ik behoefte had om gebruik te maken van internet. Ik moest alleen een aantal dingen even uitstellen zoals het laten afdrukken van foto’s, het uitprinten van documenten in de bibliotheek, het plannen van een vakantie met Thom en het plannen van andere afspraakjes. En zouden er soms mensen zijn die me een bericht hebben gestuurd? Dat kon best een weekje wachten.

Toch was het best een big deal voor me. Op een nacht droomde ik dat ik Facebook had gecheckt en ik was echt enorm teleurgesteld in mezelf. Gelukkig was het niet echt.

Wat ik het meest lastig vond was hardlopen zonder muziek, omdat ik geen gebruik kon maken van Spotify, maar dit ‘leed’ was zeer overzichtelijk. Ik hoorde mijn eigen ademhaling, mijn schoenen op het asfalt en kwetterende vogeltjes.

Na afloop
Direct in de eerste minuut dat de week voorbij was, heb ik me weer met het wifi-netwerk verbonden om te kijken wat ik concreet had gemist. Daar was ik toch wel erg nieuwsgierig naar. Het was bar weinig: Het aantal appjes was op 1 hand te tellen. Het aantal mails dat persoonlijk aan mij gericht waren, was 1. Blijkbaar wordt ik niet snel gemist.

Hopelijk lukt het me na deze week beter om te matigen met het gebruik van internet.
Ik ga nu dit verhaal erop zetten.

no internet