HeadSpace

Tegenwoordig probeer ik elke ochtend als ik wakker wordt even 10 minuutjes te mediteren.
Ik heb daarvoor een hele leuke app geïnstalleerd op mijn telefoon: Headspace

Je krijgt 10 proeflesjes en daarna kun je je abonneren en verschillende programma’s volgen.
Dat wil ik eigenlijk heel graag, want het bevalt me heel goed.  Ik moet nog even uitzoeken hoe dit zit met de betaling (creditcards, paypal)

Er zitten ook hele fijne filmpjes bij:
Heel erg herkenbaar.

Introductie: Getting started

changing perspective
Ik herken de auto’tjes als alle aspecten van het leven die me bezig houden en die ik onder controle wil houden.  Uitdaging is om even rustig te observeren zonder direct in te grijpen. Op deze manier gun ik mezelf de rust om het grotere plaatje te overzien.

Een tijdje geleden had ik het met mijn psycholoog over  dat ik me zo ontzettend gestresst voelde.
Het stress-gevoel was op zijn hoogtepunt vlak voor mijn tentamen.
Ik probeerde mezelf rustig te maken door naar een meditatie te luisteren, maar ik kon me totaaal niet concentreren. Er heerste enorme chaos; drukke kruispunten, ingewikkelde rotondes, lange files.  Er vonden zelfs verkeersongevallen plaats. Ik probeerde als een bezetene in te grijpen en alle auto’tjes persoonlijk bij te sturen in een wanhopige poging het verkeer te ordenen.
Mijn psycholoog  zei dat zulke momenten van onrust de moeilijkste zijn om te beginnen met mediteren.
Op zo’n moment kan ik beter even een beetje gaan opruimen of een boodschapje gaan doen.
Wat afleiding zoeken en met iets heel concreets en aards bezig zijn.

Op vakantie  ben ik begonnen met elke ochtend een meditatie te doen. Dit was een heel fijn en rustig begin van iedere dag. Het lijkt me een goede gewoonte om op deze manier telkens  even in te checken.  Dit wil ik ook graag blijven doen.
Zo kan ik goed voelen hoe het met me gaat en waar ik behoefte aan heb, in plaats van direct na het wakker worden in paniek te raken van de  1001 dingen die ik (denk) te moeten.

Letting go of effort
Het hoofd is als een wild paard. die tem je niet door hem op te sluiten, maar door hem  af en toe lekker te laten rennen!

Underlying calm
Soms voelt het leven als een grote onweersbui of orkaan, maar daarboven is ALTIJD een blauwe lucht. Een hele fijne gedachte!
Headspace-logo

Boekrecensie: Kluun – komt een vrouw bij de dokter

Dit boek leende ik van een vriendin.
‘maar het gaat toch over een man die vreemdgaat terwijl zijn vrouw terminale kanker heeft?’ vroeg ik.
‘zo zou je het kunnen samenvatten ja,’  zei ze, ‘maar het valt best mee hoor. Probeer het maar’

Nou vooruit dan maar.
In het begin van het boek had ik het best moeilijk. Mensen die (gewetenloos) vreemdgaan, daar houdt ik zacht gezegd  niet zo van. Dat haantjesgedrag liet me walgen en daarbij is kanker natuurlijk ook niet echt een gezellig onderwerp.  Ik overwoog het voor gezien te houden wat betreft dit boek, maar toch kon ik niet ophouden met lezen: het leest als een trein.

Gaandeweg kreeg ik zowaar een soort van sympathie en begrip voor de hoofdpersoon.
Dit komt vooral omdat hij meer van zijn gevoel laat zien, waaronder een klein beetje schuldgevoel, maar vooral veel pijn, verdriet en veel liefde. Het is natuurlijk een verschrikkelijk moeilijke situatie waar hij in zit. Ik heb zelfs een aantal keer een traantje gelaten.
Toch blijft het een beetje knagen. Het lijkt alsof hij het allemaal goed praat.
Het boek en de verfilming zijn immens populair, Kluun heeft echt naam gemaakt. Good for him.

komt een vrouw bij de dokter

Wat ook leuk is om eens te bekijken: de snijtafel.
Kasper C Jansen en Michiel Lieuwma analyseren oa televisiefragmenten en videoclips.
In onderstaand filmpje analyseren ze de videoclip mannenharten van BLØF en Nielson
In het nummer  wordt ook het Kluun-effect genoemd:
‘Het is een man die over zichzelf zegt dat hij beantwoord aan het stereotype en daar gebruik van maakt.  Ook wel een player: hij speelt met vrouwenharten. ‘

De snijtafel – mannenharten

IMG_4669

Seks= pizza

Dat trekt wel de aandacht hè.
Ik rende weer eens na te denken in het park.
Seks is een onderwerp dat me regelmatig bezighoudt, maar wat ik nog niet op mijn blog heb besproken.
Over mijn zielenroerselen en psyche ben ik een open boek. Sommigen zullen vinden dat ik over-share. Wat mijzelf betreft mag het lekker openhartig. Mits het op een respectvolle manier gebeurt, kunnen gevoelige onderwerpen best besproken worden.
Op het gebied van seksualiteit prefereer ik wat discretie.
Toch is het een belangrijk onderdeel van het leven, daarom mag het onderwerp eigenlijk niet ontbreken in mijn verzameling overpeinzingen.

Sex sells
Er word wel eens gesproken over de seksualisering van de samenleving. Sex sells. Veel producten worden aangeboden met de nodige seks appael. Ook gebeuren er op tv en internet continue hele aparte, intieme en genante dingen. Met deze beelden worden we dagelijks geconfronteerd en dat is de normaalste zaak van de wereld.  Maar wat er bij ons in de slaapkamer gebeurt (of op andere plekken) dat is toch meestal privé en er wordt niet heel makkelijk over gepraat. Uitzonderingen daargelaten. In principe vind ik in theorie dat iedereen lekker moet doen waar hij of zij zich prettig bij voelt, mits er niemand mee wordt geschaad.  Toch hoef ik ook niet te pas en te onpas te worden geconfronteerd met andermans seksualiteit. Het blijft een intiem iets.

Met vriendinnen mag ik graag over seks praten. Ik vind het een serieus onderwerp met af en toe lastige kwesties (ben ik normaal, hoe vaak doen jullie het, heb jij ook weleens..) en natuurlijk is het vaak ook gewoon erg leuk en kunnen er vaak fijne en soms grappige en genante situaties plaatsvinden.

Lief zijn voor jezelf
Wat ik in ieder geval hierover kwijt wil is dat  ik  heb geleerd dat het belangrijk is om me bewust te zijn van mijn  lijf en zacht te zijn voor mezelf. Het gaat mij er vooral om goed voor mezelf te zorgen in de breedste zin van het woord. Zorgen voor een blij hoofd, een blij lijf en een blij hart. Het gaat dus voor mij niet alleen over seksualiteit/sensualiteit, maar heel erg breed: over persoonlijke verzorging, voeding, lichaamsbeweging, ontspanning en LIEFDE!
Het heeft alles te maken met zelfcompassie. Hierover schreef ik eerder een blog: http://charlottesblog.nl/week-van-de-psychiatrie/

Een hoofd op pootjes
Ik merk aan mezelf dat ik zo druk bezig ben in mijn hoofd, dat het soms lijkt alsof ik alleen nog maar een groot hoofd ben. Ik kan me dan totaal niet ontspannen en het helpt om dan even bewust te zijn dat er meer is dan alleen een hoofd.

Levenslust
Freud had het over 2 oerkrachten: Levenslust en doodsdrift, liefde en haat. Deze man was nogal seksueel georiënteerd, maar ik denk dat er wel wat in zit. Van passie wordt je blij en van gebrek aan passie wordt je zwaarmoedig.
Zo zit er ook iets in de uitspraak: ‘die heeft een goede beurt nodig’  (grof!) al zijn hier natuurlijk de nodige kanttekeningen te plaatsen!

Seks = Pizza
En nu we het toch over seks hebben, heb ik hier nog een heel leuk TED-filmpje over seksualiteit.

Let’s talk about pizza!
De spreker vergelijkt seks met pizza. Dit is een veel betere en meer liefdevolle manier om over seks te praten dan de veel gebruikte metafoor van honkbal.  (eerste honk, tweede honk).
Bij de honkbal-metafoor gaat het alleen maar om scoren. Er zijn winnaars en verliezers.

Pizza is iets waar bijna iedereen van houdt en waar oneindig mee te variëren is.
Praten over seks zou op dezelfde manier moeten verlopen als praten over pizza: Ik heb zin in Pizza, zullen we samen pizza eten? Wat wil jij erop?..
Leuk toch?

pink-love-text

Mountainbike vakantie met Thom

Dinsdag vertrekken we aan het eind van de middag bepakt en bezakt met de auto naar Schoorl. (ongeveer een uur en een kwartier rijden vanaf Utrecht)
We komen aan op een mooie, grote en rustige camping.
Een stevige man bij de receptie geeft ons een plattegrondje: we mogen kiezen tussen 2 plekjes.
Eerste plekje waar we langsrijden is naast 2 grote campers. Er staat een auto geparkeerd op de plek waar ons tentje zou komen te staan en de eigenaren zijn net op de fiets vertrokken.
Een ouder stel houdt alles door hun plastic raampjes goed in de gaten en toont hun bezorgdheid.
Het andere plekje is tussen een grote boom en een slootje, toiletgebouw lekker dichtbij.
Hier besluiten wij onze tent op te zetten. Lekker rustig.
 
Die avond op het menu: Een New York Pizza in Alkmaar. (kwartiertje vanaf Schoorl)
We zitten gezellig buiten aan de gracht. In het water speelt een live natuurfilm: een meerkoet komt heel brutaal kijken wat wij precies te eten hebben, terwijl hij een eend op afstand houdt.
Bij ons menu zit ook een blikje fris en een ‘American Cookie’. Die laatste viel zwaar op de maag: Een grote schijf boter met suiker, waar we even van moeten bijkomen.
 
De hele nacht klinkt er een oorverdovend kikker-concert vanuit de sloot. Ik slaap met wasbolletjes in mijn oren redelijk.
 
Woensdag gaan wij mountainbiken! Het weer is prima! Het valt ons alles mee: de voorspellingen waren niet al te best. Schoorl heeft een mooi parcours met veel kronkelende paadjes door het bos en langs de duinen. We gaan lekker, tot ik over een grote boomstronk rijd en ineens een salto door de lucht maak en met mijn gezicht op de grond kwak. Ik heb een enorme dreun op mijn borst gekregen en heb heel even moeite met ademhalen, ben in shock: wat gebeurt er?!
Thom reed achter me en schrikt zich lam als hij mij op de grond ziet liggen en ik niet direct weer opsta. Er druppelt bloed op mijn knie. Het duurt even voordat Thom ziet dat het bloed uit een grote scheur op mijn kin komt. Even weten we niet wat we moeten doen: we zitten midden in het bos!
We besluiten heel voorzichtig verder te fietsen: dat gaat net, alleen ben ik heel erg geschrokken en weet ik niet wat er met mijn kin aan de hand is.
Gelukkig zijn we al snel bij het einde van het parcours. Aan de ene kant sneu dat ik net op het nippertje gewond ben geraakt, aan de andere kant fijn dat we zo dicht bij de camping waren.
Thom zoekt op internet het adres van de eerste hulp. Met de auto rijden we naar het ziekenhuis in Alkmaar. Ik ben heel erg moe geworden van het rondje mountainbiken en van alle spanning en adrenaline. We zitten heel even in de wachtkamer, maar mogen al snel meekomen naar een gordijnenkamertje met een heeeerlijk onderzoeks-bankje. Een superaardig meisje onderzoekt me en ik voel me ontspannen als ik doorheb dat het waarschijnlijk niks ernstigs is. Ik zou zo een dutje kunnen doen.
Mijn kin wordt schoongemaakt en dichtgelijmd, bloeddruk en ademhaling worden gemeten, voor de zekerheid een foto van mijn borst: longen en hart zijn in orde: fijn!
Ik heb het gevoel dat mijn kin nu heel strak zit en dat ik mijn gezichtsexpressie zo minimaal mogelijk moet houden, maar dat zit tussen mijn oren.
 
Ik bel het restaurant in Alkmaar, waar we een high Wine/beer hebben gepland om te zeggen dat het ietsjes later wordt. De vrouw aan de lijn klinkt bezorgd: wat een lieve mensen!
In het restaurant zitten we heerlijk en drinken biertjes en eten tapas. Mijn gezicht voelt wel een beetje gek. Ik heb het gevoel dat mijn kin gloeit en naar mijn hele gezicht doorstraalt.
we eten nog een ijsje en daarna trakteert Thom mij op een bioscoopbezoek.
We zitten in de vip-stoelen en kijken naar the Conjuring 2. Horror. Het gaat over een stel dat contact heeft met geesten en een vervloekt gezin probeert te helpen. Er wordt een hoop gegild in de zaal, maar Thom en ik zitten heerlijk rustig en ontspannen in onze stoelen. Waarschijnlijk een combinatie van vermoeidheid en een paar biertjes.
Die nacht slaap ik vanwege een zere rib iets minder dan de vorige nacht. Me omdraaien doet veel pijn.
 
Donderdag besluiten we het rustig aan te doen. We hebben heerlijk weer.
We pakken onze spullen in en verlaten de camping in Schoorl. Onderweg naar onze volgende verblijfplaats in Bergen op Zoom, maken we een stop bij Bergen aan Zee en Delft.
Bergen aan Zee is heerlijk! Even lekker uitwaaien aan het strand. Het is eb en langs de vloedlijn liggen heel veel kwallen, waaronder een van de grootste die ik ooit heb gezien: een putdeksel!
Bij een strandtentje eten we een broodje kroket en drinken een drankje.
Van Delft hebben we maar een glimp opgevangen, want mogen we hier eigenlijk wel parkeren? Straks krijgen we een boete. Laten we maar verder rijden.
Heel sfeervol, daar wil ik nog wel eens een keertje naar terug.
In de auto kom ik erachter dat ik behoorlijk verbrand ben. Ik dacht dat we maar heel eventjes in de zon zouden zitten, het strand-windje is verraderlijk. Bovendien was het weer veel beter dan ik had verwacht.
In de avond komen we aan bij StayOkay Bergen op Zoom. Het is een hostel waar we onze fietsen gewoon op de kamer mogen zetten.
Eten doen we bij Grieks Restaurant Athene: Jammie! Zeer tevreden: heel gezellig, lekker eten, vriendelijk personeel en niet duur. De mensen in het hostel zijn trouwens ook super-aardig!
Die nacht slaap ik als een roosje in een heerlijk bedje. Toen we de bedden zagen, hadden we er niet zo’n hoge pet van op, maar het viel alles mee.
 
Vrijdag probeer na het ontbijtbuffet, voorzichtig het beginners-parcours. Dat gaat goed. Het heeft alleen weinig met mountainbiken te maken zoals we dat gewend zijn. Het is meer een rondje fietsen door het bos. Voor mij even prima, want mijn salto met landing op mijn kin zit zo vers in mijn geheugen dat ik huiverig ben geworden voor elk steentje, elke boomwortel en elk plasje water. Voor Thom is er geen bal aan.
Hij moet later nog maar eens het andere parcours gaan rijden. Het heeft geregend en we komen veel modderplassen tegen. Onderweg wordt ik nog op mijn wang gestoken door een insect. Thom heeft me nog eens uitgelegd dat het heel belangrijk is bij afdalingen naar achter te hangen! Ik was dinsdag gevallen omdat ik dit niet deed.
In de middag bezoeken we het centrum van Bergen op Zoom: kringloop, platenzaak, fietsenwinkel (studio velo) etc.
’S avonds maakt Thom nog een rondje en lees ik een boek. (held van beroep). Thom is gruwelijk verdwaalde en is veel later terug dan gepland. Savonds laat gaan alweer uit eten, erg he. Bij een pizzeria: Calzone en Pasta. We vallen beide bijna om van de slaap.
 
 Zaterdagochtend regent het pijpenstelen!
In onze kamer gebeurt iets geks: Als Thom het lichtknopje uit doet, klinkt er een knal uit de oplader van mijn telefoon. Hij staat krom en rookt. De andere oplader en het stopcontact zijn allebei zwart.
Heel apart, en kapot.
De mensen van de StayOkay zijn heel vriendelijk. Ik kan de opladers declareren.
 
We vertrekken naar Zuid Limburg. Het weer weerhoudt ons ervan nog een rondje te fietsen.
We besluiten met een paraplu in de hand een bezoekje te brengen aan toeristische trekpleister ‘het drielandenpunt’
We zijn dus ook heel eventjes in Duitsland geweest. 🙂
Aan het eind van de middag komen we aan bij ons Hotel in Noorbeek. Het ziet er superleuk uit, zowel de buiten- als de binnenkant. Echt een heel fijn en knus kamertje.
Bij de receptie zit een bezwete robot, maar daar hebben we verder niks mee te maken.
We gaan eten in Maastricht bij De Dikke Dragonder. Ook weer heel tevreden over. Lekker eten, goeie sfeer. Ze hebben een kaars op de bar staan die al 14 jaar druipt, vertelde de ober. Tijdens Carnaval hebben ze de massieve pilaar vanwege de veiligheid gehalveerd.
 
Zondag gaan we na het ontbijt een rondje mountainbiken vlakbij de drielandenroute.
Ik heb het echt zwaar: 25 km lang ontzettend veel blubber en rotsen. Zo durf ik echt niet meer zo hard naar beneden, dan glijd ik straks uit! Heel erg veel klimmen. Ik raak een beetje aan het eind van mijn Latijn. Ik snak naar een pannenkoek! Onderweg komen we twee hele aardige mountainbikers tegen met rugzakjes boterhammen. YES!
We hebben het weer overleefd. Als beloning eten we een hele lekkere pannenkoek in Epen. Zon op het terras en misschien wel het mooiste plekje van Nederland.
Onderweg naar Malmedy komen we nog langs een straatfeest waar een ska-band staat op te treden: super leuk!
 
Savonds komen we aan op een camping in Malmedy. Ook hier ziet het er erg mooi uit. De man van de receptie is ook weer erg vriendelijk. Rustig avondje. ’S nachts doe ik geen oog dicht van de kou.
Ik heb me echt goed aangekleed: ik heb een hemd, termoshirt, dikke trui, pyjamabroek en sokken aan. Een slaapzak + dekbed over me heen, tegen Thom aan. En nog valt mijn neus bijna van mijn gezicht van de kou. Vreselijk! Wat is dit naar, zeker na 3 heerlijke nachten in een hotel.
S ochtends ben ik behoorlijk gesloopt. Bovendien is de weersvoorspelling niet om over naar huis te schrijven. Nog zo’n stervenskoude en oncomfortabele nacht zie ik eerlijk gezegd niet zitten. Ik word er een beetje verdrietig van. Daarom besluiten we ietsjes eerder naar huis te gaan.
De andere man van de camping is helemaal niet vriendelijk. Hij reageert geïrriteerd omdat we eerder vertrekken dan gepland. ‘mensen zijn tegenwoordig ook niks meer gewend!’
Maar zoiets doe je toch zeker voor de lol?!
 
Al met al heb ik het erg naar mijn zin gehad. We hebben wat te verduren gehad, maar ook heel veel genoten en veel avonturen meegemaakt. Ik ben er echt even helemaal uit geweest en heb lekker veel ontspannen. Nu even lekker bijkomen in mijn eigen bedje.
FullSizeRender (10)

Stresskip!

Wat was ik de afgelopen dagen weer op van de zenuwen! Een enorm gevoel van onrust en spanning overviel me, zoals me dat regelmatig overvalt. Voornamelijk voorafgaand aan een tentamen is het elke keer weer hetzelfde liedje. Hoe goed ik ook heb geleerd.

aanleidingen waren deze keer:  7 kilometer rennen tijdens de Almere City Run en het tentamen Arbeid en gezondheid. Beide buitensporig spannend.

Big deal
Ik ben me ervan bewust dat ik van dit soort dingen een veel te big deal maak, maar toch lukt het me met geen mogelijkheid me een beetje te ontspannen. Dit I’m losing it gevoel begon zaterdag met tot gevolg dat ik me totaal niet meer kon focussen op het studeren. Zo moest het dan maar goed zijn dacht ik, maar ondertussen kon ik het niet los laten. Ik wist weer eens even niet  wat ik met mezelf aanmoest en voelde me paniekerig.

Mezelf gek maken, dat is wat ik gedaan heb. Eind van de middag maar even een ommetje gemaakt en boodschapjes gedaan.

Kan ik dit?
De city run, daar was ik zenuwachtig voor omdat ik weet dat ik eigenlijk niet voldoende getraind heb de afgelopen tijd. Ik heb wel een goede basisconditie. Ik ben nog redelijk jong, mijn lichaam moet dit toch aankunnen? Moet ik het proberen uit te rennen of ga ik dan te ver?
Die onzekerheid trek ik moeilijk. Zoiets doe je toch voor de lol zou je denken?!

Inmiddels heb ik zowel het rennen als het tentamen achter de rug en ben nog steeds uitgeput! Ik moet vooral bijkomen van de spanning vooraf, die is werkelijk uitputtend!

De Run
Ik zit 3 kwartier in de trein naar Almere, op van de zenuwen.
Als ik Vera zie, voel ik me al een stuk beter.
De start voelt onwerkelijk, om ons heen staan allemaal hekjes met juichende mensen erachter. Eigenlijk ben ik zodra we rennen al niet meer gespannen. Na 2 kilometer heb ik al geen tijd meer om zenuwachtig te zijn. Rennen is goed! De laatste kilometer vind ik echt zwaar. Als ik in mijn eentje was geweest, was ik allang gestopt, maar de massahysterie en Vera motiveren mij om toch te blijven rennen. Vlak bij de finish staan twee kleine jongetjes die high fives uitdelen. ‘je bent er bijna, heel goed gedaan’ zegt hij. Wat verschrikkelijk schattig! Mijn hart smelt en het doet me heel erg goed.
Zodra we over de finish komen, stop ik met rennen en voel me trillerig en een beetje duizelig.
Ben ik toch ietsje te ver gegaan? Ik ben even bang dat ik flauw zal vallen, maar het valt gelukkig mee.
Ik word er zelfs een beetje emotioneel van.
We krijgen een medaille en een bekertje water en ik voel me fantastisch!
Het voelt echt goed, een overwinning dat ik mentaal en fysiek sterk ben geweest. Heel fijn.
Ik snap wel waarom mensen de ambitie hebben om een marathon te rennen. Hoe kicken is dat?!
Dat is pas een geweldige en bijzondere prestatie.
Mijn fantasie slaat weer op hol.
Er zijn ook mensen die echt veel te ver gaan en zichzelf letterlijk doodlopen of  koste wat het kost de hoogste berg ter wereld moeten beklimmen met een fatale afloop.
maargoed. Hihi

Tentamen heb ik inmiddels ook achter de rug.
Daar heb ik helaas niet zo’n heldhaftig verhaal over.
Het tentamen:
ik kom binnen bij het test center. Het gaat er behoorlijk streng aan toe. Je moet je legitimeren, spullen in een kluisje inclusief horloge. Ik krijg een computer toegewezen met zijschotten, een grote spiegel boven mijn hoofd, continue camerabewaking en een suppoost.
Ik krijg 14 open vragen. Het grootste deel van de onderwerpen doen bij mij een lampje branden, maar een aantal ook niet. Ik tik en graaf en noteer bij elke vraag een antwoord al heb ik bij de meeste antwoorden twijfels.  Zou dit zo voldoende zijn?
Nu is het afwachten. Binnen 4 weken krijg ik de uitslag.

Nu eerst even een weekje vakantie met heel veel regen.

chicken_skillz__by_my_photography_by_me-d585t0i
foto: http://my-photography-by-me.deviantart.com/art/Chicken-Skillz-316038690

Vlees

Dit jaar zie ik om mij heen steeds meer veganisten (ook wel vegans).
Dit gaat niet alleen over het niet eten van dierlijke producten, maar heeft ook te maken met een duurzame levensstijl. Ik ben absoluut geen expert, maar het vraagt zeker (mijn) aandacht.

De opkomst van Vegans
Er lijken de laatste tijd steeds massaler maatschappelijke thema’s te spelen die iedereen in mijn omgeving, inclusief mijzelf,  bezighouden en beïnvloeden. Waaronder het veganisme.
Via het medium internet, worden hypes als een olievlek verspreid en zijn mensen meer en sneller op de hoogte van wat er zich in de wereld afspeelt.  Ik denk dat er nu minder gecensureerd kan worden. Mensen willen weten hoe het zit en hebben overal een mening over.
En ik denk dat hierdoor het bewustzijn en de invloed van consumenten groter is geworden.  Kennis is macht.

invloed als consument
Voorheen was ik sceptisch over mijn eigen invloed, maar nu is de invloed van de consument steeds groter en dat is heel mooi. Vooral als mensen meer bewuste keuzes maken.  Meer mensen denken na over wat ze kopen. consumeren en identiteit hebben alles met elkaar te maken. Je laat zien wie je bent door de keuzes die je hierin maakt. Voor een deel is dit ijdel, voor een deel is het idealistisch.

Nu heb ik dus ook het gevoel dat ik hier echt iets mee moet.
Ik begin me steeds vaker schuldig te voelen.
Het is not-done om nog een ‘gewoon’ Stukje vlees te kopen.

Arme dieren
Dat dieren slachten en opeten eigenlijk best zielig is, wisten we allang.
Als je erbij stil staat, voelt het soms best gek. Het vlees op ons bord zien we het liefst verwerkt tot een product dat we niet meer bewust met een levend dier associeren zoals hamburgertjes, worstjes en file’tjes.  Ik zou er erg veel moeite mee hebben om zelf te moeten doen wat hieraan voorafgaat: het slachten/doodmaken/vermoorden van een dier.  Is dat niet hypocriet?
Het ene dier is onze vriend is: bv de hond, En het andere dier ons eten: een varkentje.

Om van dat nare gevoel af te komen, steek je je kop in het zand. Maar zoals ook opgaat voor andere onderwerpen, is het zand grotendeels weggewaaid.  Dan rest het alternatief:  actie ondernemen.

Wat nu? 
Nu zijn er verschrikkelijke documentaires verschenen, die ik liever niet kijk. Toch weet ik van het bestaan en weet ik dat het er niet behoorlijk aan toegaat in de bio-industrie.

Ik ben al eens flink overstuur geraakt door dit thema.
Aardappels, vlees en groente, dat was toch normaal?
melk, boter, yoghurt, kaas en eieren?  Ook zielig?
Mensen hebben altijd al dieren gegeten, ook in oertijd. Hoe zit dat dan? Zijn mensen van nature carnivoren?
Inmiddels  hebben mensen zich  ontwikkeld en zijn er goede alternatieven, toch?
Of zijn we doorgeslagen?
De gebruikelijke omstandigheden van tegenwoordig zijn crimineel en algemeen geaccepteerd of ontkend,  maar hoe zit dat met biologische, vrije uitloop en scharrel producten?

Niet willen meewerken aan de gruwelijkheden die dier en milieu worden aangedaan, dat is een benijdenswaardig ideaal en levenswijze.  Het lijkt  een radicaal besluit om dierlijke producten van het menu te schrappen. Ingrijpende veranderingen roepen altijd weerstand op, ook bij mij.
Het is ingewikkeld en lastig als er dingen veranderen.

Bananagirl
Tot noch toe lijkt het me erg moeilijk om je leven hieraan totaal aan te passen, maar het wordt steeds makkelijker door deze beweging en de vele initiatieven en dat vind ik op zich een mooi iets.
Hoewel er ook veel doorgeslagen figuren rondlopen.  Heb je bijvoorbeeld wel eens gehoord van de megafitte bananagirl? Deze vrouw eet 50 bananen per dag en raadt iedereen aan hetzelfde te doen. Dat lijkt me wat teveel van het goede.

De groenemeisjes lijkt me wel een sympathiek initiatief wat dit aangaat.

http://www.degroenemeisjes.nl/
Waar na bewustwording behoefte aan is, zijn denk ik praktische tips: hoe gaat het nu in de praktijk in zn werk.
Ik denk dat ik de komende tijd nog wel het een en ander ga leren op dit gebied.

Bekijk ook deze leuke en interessante aflevering van de Hokjesman over ‘de duurzamen’
De Hokjesman – De duurzamen

Interessante podcast over veganisme op Mindshakes. 
Interview met de groene meisjes – Mindshakes

Arjen Lubach over vlees en CO2:
Hij is goed!

Op npo zijn talloze documentaires te zien over voeding en ook Dennis en Jeroen hebben het thema aangestipt:
Hebben deze kipcorns wel een goed leven gehad?!

IMG_4569
erg he

365 dagen succesvol

365 dagen succesvol is een commercieel bedrijf, opgericht door 2 mannen: David en Arjan.
Zij bieden verschillende diensten aan op het gebied van persoonlijke ontwikkeling.
Ze hebben een website met inspirerende blogs, filmpjes op youtube, een 13-stappen programma en een jaarprogramma.
http://365dagensuccesvol.nl/

Ik ben dubbel over het initiatief.
Toen ik de filmpjes van David en Arjan voor het eerst zag, vond ik het inspirerend en wilde ik meteen aan de slag. Ik heb een boekje gemaakt met hierin de uitgewerkte opdrachten behorende bij het 13 stappenplan naar een gelukkig en succesvol leven.

alweer een zelfhulpprogramma?!
Nu ik het zo opschrijf, vind ik het zelf ook afschuwelijk en vermoeiend klinken. Dit is inderdaad het zoveelste zelfhulpprogramma/boek waar ik me (met vele anderen) instort.
En de weerbarstige praktijk werkt zelden volgens vast recept.

Hou nou toch eens op!
Het plan impliceert het wijdverspreidde en ongelukkigmakende idee dat het leven maakbaar is.
Alles kan en alles is mogelijk, de wereld ligt aan je voeten. Je moet zelf verantwoordelijkheid nemen voor je succes en je geluk, het heft in eigen handen nemen. Omdat alles kan, moet je ook van alles.
Je moet alles uit het leven halen wat er in zit en als je dat niet lukt, ben je dus een loser.
Zo voelt het soms een beetje.

Er zijn, in mijn beleving,  zoveel dingen waar je geen invloed op hebt, en waar je het maar mee moet doen.
Je hebt een bepaalde genetische aanleg, een bepaalde opvoeding, invloedrijke ervaringen, allerhande omgevingsinvloeden en een persoonlijkheid.

Ik denk dat de maakbaarheid van het leven op hysterische wijze een klein beetje wordt overschat en dat de invloed die wij hebben veel kleiner is dan vaak wordt voorgeschoteld.
Toch lijkt het me gezond om de overtuiging te eigen te maken dat deze invloed groot genoeg is om de moeite waard te zijn.

Ik ben zelfs een keer naar een kennismakings-seminair geweest waar David een praatje hield.
Ook hier had ik dubbele gevoelens over. Aan de ene kant vond ik het wederom  heel inspirerend. De man vertelt levendig en enthousiast, maar ook met een stelligheid en arrogantie. Ik voel een weerstand en heb moeite met  (bijna) alles en iedereen die de waarheid in pacht zegt te hebben.

Nou vooruit dan maar
Ik heb me voorgenomen om overal uit te halen wat ik er uit kan halen, ook al ben ik het lang niet overal mee eens. Daarom wil ik toch graag delen wat ik wel uit het 13 stappenplan heb gehaald.  Beginnende bij de eerste stap.
Wie weet inspireert het ook een ander.

Eerste stap is te bedenken waarnaar je verlangt, wat belangrijk voor je is.  Dit is trouwens iets anders dan mijn kernwaarden. Het zijn de punten die ik graag meer wil in mijn leven.

Mijn antwoorden zijn:
– zelfacceptatie
– zelfvertrouwen
– rust
– voldoening

volgende keer stap 2.

success-805552_960_720

De psychologie van arbeid en gezondheid

Warboel ontrafelen
Die stof van ‘arbeid en gezondheid’ komt me mijn neus uit!
Veel liever wil ik nu even lekker schrijven, dus neem ik even pauze.
Het is zo druk in mijn hoofd, dat ik niet weet of ik voldoende in staat ben tot het produceren van een samenhangend verhaal. Ik heb nog zo ontzettend veel thema’s en spinsels die rond blijven krioelen als een mierenkolonie,  en die ik om wil zetten in woorden.
Maar waar te beginnen, dat is altijd weer de vraag.
Ik denk dat het onmogelijk is de warboel te ontleden tot 1 draad. Vele knoopjes blijven altijd een mysterie. Dit is tegelijkertijd een zegen als een kwelling. Ik houd ervan dingen uit te zoeken en ben nooit uitgeleerd. Die massa opknippen in stukken, is wat het behapbaar kan maken. Dit vergt tijd, aandacht en energie. Die ik niet meer heb na me aan mijn studieplanning te hebben gehouden.  Zo frustrerend!
Het opknippen is ook lastig, omdat de thema’s groot zijn en de verbindingen zijn met velen.

Ik begin tientallen documentjes en rond er geen enkele naar mijn tevredenheid af. Want dit is toch niet hetgeen wat er het meeste toe doet? Er staan chronisch teveel mentale tabbladen open.

ik ben psychologie?
Daarnaast is de inhoud van mijn studieboeken soms confronterend en zet het me aan het denken over mijzelf. Psychologie gaat ten slotte over jou en mij, dus kan ik alles op mezelf betrekken.
Er worden vele modellen besproken over de menselijke psyche. En hoe zit dat eigenlijk bij mij?
Ik herken veel dingen. Soms is dat leuk en interessant, soms verdrietig en soms ontzettend irritant. Dan ben ik het niet eens met de versimpelde modellen. Want niemand past toch helemaal in die kort-door-de-bocht hokjes?! De werkelijkheid ligt altijd genuanceerder en gecompliceerder. En nu even ophouden met dat gepsychologiseer! Nu even gewoon zijn zonder alles te over-analyseren en behandelen.

zijn, willen en kunnen
Het thema van deze periode is werk, arbeidstevredenheid en stress.
Mijn vorige tentamen ging over loopbaangesprekken. In het boek werden talloze praktische voorbeelden van instrumenten besproken. Wie ben ik, wat kan ik, wat wil ik, waar vind ik dat? Dat zijn de vragen die beantwoord dienen te worden.
Ik heb nagedacht over mijn eigen situatie en oefeningen op mezelf toegepast.
Dat heb ik altijd al erg lastig gevonden.

keuzes
Op de middelbare school werden leerlingen geconfronteerd met talloze keuzes. Welke van de 100.000 vervolgopleidingen wil je gaan volgen, welk profiel kies je, welke keuzevakken wil je volgen?
Als aan mij de vraag werd gesteld: wie ben je? Raakte ik verstrikt in een web van filosofische overpeinzingen en zelftwijfel wat leidde tot  een soort existentiële crisis. Ja wie ben ik in godsnaam? Wat betekent het om een persoon te zijn, waartoe zijn wij hier op aarde, wat moet ik met mezelf aan,  wat kunnen we zeker weten?  Wat past bij  me? Past het leven überhaupt wel bij mij?
Al bij boorbaat ben ik verlamd door faalangst. Daarnaast ben ik door de minste of geringste tegenslag  totaal uit het veld geslagen.

Inmiddels weet ik beter wie ik ben dan tien jaar geleden, maar nog steeds kan ik overvallen worden door een dergelijk gevoel met bijbehorende gedachten.

mijn ‘karige’ loopbaan
In de serieuze wereld van de arbeid ben ik nog altijd een groentje en ik ben als de dood dat ik niet aan de verwachtingen zal kunnen voldoen.  Ben ik op mijn (bijna) 29e nog altijd niet met het ‘echte leven’ begonnen?

Ik heb (voornamelijk de laatste 5 jaar) geleerd dat het geen zin heeft om zo streng voor mezelf te zijn, daar heeft helemaal niemand wat aan.
Het heeft weinig zin mezelf te forceren in iets wat absoluut niet bij me past.

De prestatiemaatschappij past niet bij me, het commerciële bedrijfsleven past niet bij me, ik weet heel goed wat er allemaal niet bij me past, en steeds beter wat er wel bij  me past.

wat wel bij me past
Ik ben vastberaden mijn studie af te ronden en mijn best te doen een zinvolle bijdrage aan de maatschappij te leveren, wat mijzelf voldoening geeft.

En ik wil vaker bloggen, zonder me druk te maken of mijn verhaal en mijn overdenkingen  wel de moeite waard zijn.  Wat anderen denken en zouden kunnen denken is veel minder belangrijk dat ik mezelf vaak voorhoud.

Zo.

signal-159718_960_720