Ik ga weer bloggen

man man man wat bestaat het leven toch uit veel aspecten.
En man man man, het lijkt wel of de wereld steeds complexer wordt.

De hele zomer heb ik niet geblogd. Ik voel me wat dat betreft geblokkeerd, maar wil dit graag doorbreken. Ik heb zo’n drang om te schrijven en te delen. Al twijfel ik overal aan.
Het lijkt wel of ik steeds perfectionistischer en faalangstiger wordt. Al zijn er ‘natuurlijk’ ook positieve ontwikkelingen. Er moeten me dingen van het hart.

Ik twijfel aan mijn eigen drijfveren. Moeten deze nobel zijn?
Die eeuwige zelftwijfel: wie denk ik wel niet dat ik ben om te denken dat mensen op mijn teksten zitten te wachten? Denk ik soms dat ik bijzonder ben? Dat ik interessant ben? Dat ik iets toe te voegen heb aan de wereld? Wat een arrogantie. Het narcisme en de navelstaarderij zijn al zo alom vertegenwoordigd in onze huidige samenleving.

Maar eerlijk gezegd vind ik mezelf inderdaad best interessant. Net zoals ik de meeste andere mensen en fenomenen interessant vind, trouwens. Omdat ik mensen wil begrijpen en ikzelf ben het exemplaar waar ik het beste bij kan van allemaal. En wat is er eigenlijk mis met een beetje ijdelheid?  Er is zoveel te ontdekken hierin. Het ontdekken kan een leven lang doorgaan.
Ik wil mijn overdenkingen bewaren, bundelen en delen.

Ik voel mij om meerdere redenen geblokkeerd.
Ten eerste heb ik een tijdje geleden enorme botsingen gehad met mensen die mij behoorlijk van mijn stuk hebben gebracht. Ik heb gebroken met 2 jeugd BFF’s. Een pijnlijk rouwproces.
Dit heeft mij enorm aan mijzelf doen twijfelen. Ik heb behoorlijk wat kritiek over me heen gekregen en vroeg mij af in hoeverre hun zienswijze juist is. Ik kon niet ophouden mezelf te kwellen door  me voor te stellen dat ik naar mezelf  kijk door hun ogen.  Dat was niet mooi.  En nog steeds zijn ze er: veroordelende ogen die zich mengen met mijn strenge geweten/de beruchte interne criticus.

Koen van Dijk en Gigi Valster hebben trouwens ook geen contact meer met elkaar! ook een fascinerend fenomeen
Koen zegt hierover: ,,We spreken elkaar niet meer. Hij zit op school. Ik heb met hem gebroken. Waarom? Soms gebeuren er dingen in het leven, dat je beter afstand kunt nemen bij elkaar. Daar wil ik het graag bij laten.”

De tweede reden dat ik me geblokkeerd voel is mijn perfectionisme.
Om de een of andere bizarre reden heb ik het idee dat ik eerst alles volledig op een rijtje moet hebben, voordat ik de ‘wijsneus’ mag uithangen. Dus research doen, boeken lezen over interessante onderwerpen, begrijpen hoe de wereld in elkaar zit. Maar de grap is: dat ga ik nooit begrijpen. Hoe kan je ooit de wereld begrijpen?! Sommige mensen denken dat ze de wereld begrijpen, maar dat lijkt mij heel sterk. Ik wil eigenlijk geen aannames doen, want  *je kunt niks zeker weten en alles gaat voorbij, maar ik geloof ik geloof ik geloof in jou en mij*Boudewijn de Groot- Avond (hoeven die mensen uit het lied niet naar hun werk)  Ik ben veel te filosofisch ingesteld om welke conclusie dan ook te kunnen trekken.
En daarbij wil ik graag juist de zoektocht delen.

Ik heb nog een hele lijst met onderwerpen liggen die ik graag wil onderzoeken en beschrijven.
Dus laat ik nu met mezelf afspreken dat ik één keer per week een en ander op papier zet.
Zondag lijkt me wel een mooie dag.

singe-et-selfie-macaque
kijk, deze aap heeft een selfie gemaakt 
Groetjes