Charlottes Hitlijst November 2016

November was voor mij een vrij manische en enerverende maand.

Een greep uit de hoogte- en dieptepunten: Ontmoeting tussen ouders en schoonouders, het overlijden van mijn oma en een bezoekje van Sinterklaas.
Omdat het me duizelt van de hoeveelheid spinsels, gedachten en ideeën, ga ik het vandaag hebben over iets ‘simpels’ dat mij veel brengt: Muziek! De soundtrack van mijn leven op dit moment.
Bij wijze van muziektherapie breng ik regelmatig vrije tijd door met het samenstellen van allerhande muzieklijstjes. Ik kan daar helemaal in opgaan en ben dan ook uren zoet!
Al zit ik op dit moment met zoveel punten van mijn to-do lijstje in mijn hoofd, dat het me tegelijkertijd frustreert dat de tijd voorbijvliegt!

Wat ik onlangs trouwens merkte was dat ik op een dag geen enkel nummer kon verdragen en alles ontzettend irritant was. Toen brak een bepaalde tijd van de maand aan en klonk alles ineens weer fantastisch. Dat is gelukkig mijn natuurlijke staat van zijn wat betreft mijn lievelingsmuziek.  Al kan ik regelmatig zeer prikkelbaar en onverdraagzaam zijn.
Hier ben ik momenteel lyrisch over (top 10)

luister op Spotify

Of op youtube:

1. Radiohead – Lotusflower
2. Dire Straits – Sultans of Swing
3. The Doors – People are strange
4. Fink – Deep calm
5. Wild Child – Pillow Talk
6. Benjamin Francis Leftwich – Pictures
7. Max Brodie – Be good
8. Trentemoller – The forest
9. Efteling – Indische waterlelies
10. O’Jays – Sing a happy song

 

Omschrijving: 
1. Radiohead – Lotus Flower
Over Radiohead ben ik tamelijk lyrisch. De liefde voor de band is begonnen toen ik 15 was. Tegelijkertijd ontwikkelde ik ook een hysterische obsessie voor de band Muse. Dat laatste is bijna volledig opgelost. Wat een dramatische bombast! En moet je eens horen hoe Matthew Bellamy (de zanger van muse) ademhaalt op het album ‘Origin of Symmetry’. Maar goed, ik dwaal af. In tegenstelling tot mijn liefde voor Muse, is de liefde voor Radiohead wel altijd blijven hangen. Ik vind Radiohead, en in het bijzonder Thom Yorke vrij geniaal. De clip bij dit nummer vind ik ook prachtig. Ik kan heel erg v genieten van dit geheel en er helemaal in opgaan. In de zweverige, melancholische en psychedelische tonen en melodieën en ook in de beelden van een spastisch dansende Thom. Hoewel het objectief gezien een (vrij) lelijke man is (vet draadjeshaar, een hangend oog en scheve tanden) vind ik zijn uitstraling fascinerend, zo expressief.

2. Dire Straits – Sultans of Swing.
Dit is een klassieker die ook in de top 2000 van radio 2 stond. Dit is gewoon objectief een heel erg goed nummer. Dat kan niemand het toch met mij oneens zijn?! Het zit heel goed in elkaar, het klinkt lekker. Die diepe stem en geweldige gitaren met als hoogtepunt de solo aan het eind. Gewoon simpel luistergenot, prachtig!

3. The Doors – People are strange.
Weer eentje uit de oude doos. Die stem van Jim Morrison vind ik geweldig. Een beetje rauw en hees en vol passie. Er hangt een spannend, duister sfeertje in dit nummer. Ook de instrumenten vind ik erg mooi.

4. Fink- Deep calm
Voor dit nummer moet je echt even de tijd nemen. Het is een heel rustig en melancholisch nummer, waarvoor je wel in de stemming moet zijn. Meditatief. Erg mooi, vooral ook weer die diepe stem, daar ben ik echt dol op, die intensiteit. Dromerig en sfeervol.

5. Wild Child – Pillow talk
Een vrolijk nummer met pingelende gitaartjes en zachte stemmen. Schattig en romantisch, dat is het.

6. Benjamin Francis Leftwich – Pictures
Een heel zoetsappig zachtaardig liedje, een beetje triestig. Hier kun je lekker op huilen als je verdrietig bent. Ik vind het ook zo mooi dat met mijn lievelings-instrument, de gitaar (enkel passief), zoveel verschillende sferen gecreëerd kunnen worden.

7. Max Brodie, Tom Rosenthal – Be Good
Vergelijkbare sfeer met bovenstaand nummer. Die mix tussen triestigheid en hoop vind ik prachtig.
De ingetogenheid, maar toch met veel passie. Mooie pingeltjes.

8. Trentemoller – The forest
En weer iets heel anders. Geen bands en zangers, maar een Deense DJ met een heel typisch, herkenbaar geluid. Een mix van onder andere house en triphopbeats. In een ander genre ook weer een melancholische sfeer.

9. Efteling – Indische waterlelies.
Deze blijft tot in den treuren terugkomen in al mijn lijstjes. Heb hem bijna kapotgedraaid.
Ik vind dat dit nummer echt heel goed in elkaar zit. Het is supervrolijk en sfeervol en natuurlijk met mooie herinneringen aan de Efteling van zo’n 20 jaar geleden.

10. The O’Jays – Sing a happy song
Mega-vrolijk nummer waarmee ik kennismaakte tijdens het kijken van een superleuke film: The Voices. Doet het goed op feestjes, al zeg ik het zelf. hihi
dance-108915_960_720

Oma

Afgelopen woensdagavond is mijn oma in het ziekenhuis overleden.
Zij is een dag daarvoor opgenomen met bloedvergiftiging. Veroorzaakt door een open wond aan haar been. Ze had al langere tijd huidproblemen, wat ervoor zorgde dat er ‘zomaar’ wonden ontstonden.
De afgelopen jaren had zij steeds meer hulp nodig. Wat ze zelf allemaal maar overdreven vond.
“wat een onzin, dat doe ik zelf wel even!” Autorijden, boodschappen doen, naar de keuken en badkamer lopen, uit bed komen, van de bank af komen..
Dit alles werd voor haar steeds lastiger, wat voor haar zo moeilijk te accepteren was, dat ze zelf de risico’s niet leek te zien. Ondanks dat het steeds vaker mis ging.
Wie nog bij haar in de auto durfde te stappen heeft doodsangsten uitgestaan.

Al jarenlang kwakkelde zij met haar gezondheid en had steeds meer nare kwaaltjes.
Vaak mopperde ze: ‘Nee, ik ben geen blij oudje’ en: ‘Denk nog maar eens aan me als je zelf oud bent’. Toch hield zij zich altijd groot. Als ik haar sprak, vermande zij zich. Ik had het idee dat ze vooral niemand tot last wilde zijn. Ik heb oma geloof ik nog nooit zien huilen, alleen een keertje bijna toen ze zei dat ze misschien toch naar een verzorgingstehuis zou moeten. Dit idee maakte haar zo vreselijk verdrietig. Haar zelfstandigheid verliezen was voor haar het allerergste. Bovendien had ze ‘een hekel aan oude mensen’.

Daarom ben nu vooral blij voor haar dat ze niet meer hoeft te lijden onder pijn en afhankelijkheid.

Ook ben ik blij voor mijn moeder, omdat zij zich niet meer de hele tijd zo’n zorgen hoeft te maken over of het allemaal wel goed gaat met oma.
Oma was helemaal niet bang voor de dood. Ze verheugde zich er zelfs op. Ze was het zo zat!
Ze geloofde ook nergens in; een hiernamaals, een hemel, een ziel reïncarnatie..
Wat trouwens wel heel toevallig was; De dag na haar overlijden is in haar woonkamer een kikker gespot. Deze staat symbool voor wedergeboorte en een nieuw begin. Dat klinkt wel goed hè?

Ook ben ik blij dat ik direct naar het ziekenhuis ben gekomen toen mijn moeder belde.
Hoewel oma al niet meer aanspreekbaar was, voelde het toch heel goed om erbij te zijn samen met mama, Liset en Peet.
Ik geloof wel dat oma dit heeft gevoeld.

De dood is altijd confronterend. De eindigheid van het leven. Aftakeling. Ook dit hoort bij het leven. Hoewel oma al 84 was en stond te popelen om het hoekje om te gaan, is het toch verdrietig en ben ik ook een beetje van slag.

Rust in Vrede, lieve oma.

kaarsje

Psychische stoornissen/ eerstewereldleed

Vandaag ben ik weer bezig met studeren voor het vak ‘diagnostische vaardigheden’.

Het is een herkansing en ik heb er wederom moeite mee om de stof te begrijpen en toe te passen in mijn opdracht.
Dit komt niet alleen door de slechte leesbaarheid van het boek. (de schrijvers gebruiken asociaal veel moeilijke woorden en lange zinnen)
Ook heb ik zeer mijn twijfels over de zin en het waarheidsgehalte van deze theorie.
Ik heb er veel moeite mee als mensen in ‘kleine’ hokjes worden gepropt.
(Soms zijn vereenvoudigde weergaven van de werkelijkheid wel heel prettig, hier heb ik ook nog wel een dingetje over).

Het gaat er namelijk om, na het in kaart brengen van de klachten van een cliënt, een diagnose te stellen (wat is er aan de hand en wat voor behandeling is vervolgens nodig?
Het klinkt allemaal heel logisch en praktisch, maar in het echt werkt het volgens mij iets anders. Ik heb veel ideeën hierover en spreek ook uit eigen ervaring. (wie niet, tegenwoordig? Heb je ooit wel eens een normaal mens ontmoet?)

Gek?
Ik heb me vaag afgevraagd hoe ‘normaal’ ik eigenlijk ben.
Wat als normaal wordt gezien is aan meerdere factoren onderhevig zoals tijd, plaats en (culturele) achtergrond. Vaak is de norm datgene dat het meeste voorkomt.

+ heb ik me afgevraagd in hoeverre ik rekening mag houden met mijzelf en mijn wensen en behoeften en in hoeverre ik mij aan moet passen aan anderen en aan wat (ik denk dat) van mij wordt verwacht. Wat mag van mij worden verwacht? Hetzelfde als wat van een ‘normaal’ iemand verwacht mag worden?
Is het tegenwoordig eigenlijk wel redelijk wat van een normaal mens wordt verwacht?

Yes, ik ben niet normaal!
Er zijn veel mensen blij met een diagnose, omdat puzzelstukjes op hun plaats lijken te vallen.
Er wordt een verklaring gegeven voor psychisch lijden en je kunt ermee aan de slag. Voor mij zelf was het ook een soort verantwoording tegenover de buitenwereld: ‘Sorry dat ik niet goed mee kan doen, maar ik kan er niks aan doen, want ik ben ziek.’
Die erkenning stelde me gerust. ik hoefde even niet mee te doen met de ratrace.
Ook voelt het vaak als een erkenning voor je leed. Twijfel aan een diagnose kan daarom als ondermijnend worden ervaren.

Klopt mijn etiket wel?
Toch heb ik ook mijn twijfels over deze etiketten.
Eerder dacht ik dat er iets mis met me was omdat ik niet goed mee kon komen. Tegenwoordig ontmoet is steeds meer mensen met vergelijkbare klachten en heb daardoor het idee dat er vaak iets groters aan de hand is. Dat we niet (alleen) een individueel probleem hebben, maar vooral een sociaal maatschappelijk probleem.

Het vormen van een identiteit is voor veel meer mensen onzeker door alle mogelijkheden, eigen verantwoordelijkheid die hierin van je wordt verwacht, het individualistische karakter van de samenleving en een gebrek aan houvast.

Ohjee
Ik denk dat er tegenwoordig sneller dingen als probleem worden gezien, omdat we constant te horen krijgen dat we zelf het heft in eigen handen moeten nemen, zelf verantwoordelijk zijn voor ons eigen geluk, dat alles mogelijk is. Ik wil het wel geloven, en probeer het soms ook (te hard). Maar er zit een keerzijde aan, en het ligt natuurlijk niet zo zwart-wit. Door deze dominante, opdringerige en sprookjesachtige boodschappen, komt er een enorme druk op ons te liggen en voelt het hebben van ‘negatieve’ emoties als niet ok, als ‘er is iets mis met me, want ik ben niet constant blij.’ en moeten we professionele hulp zoeken. Terwijl ook emoties als angst, verdriet en boosheid gewoon bij het leven horen. Hier heb je niet altijd invloed op. [Later meer hierover]

Bepaalde psychische stoornissen schieten als paddestoelen uit de grond. Ik vraag me af waar dit vandaan komt en geloof dat onder andere bovenstaande hiermee te maken heeft.

Ik denk dat er vooral zo snel mogelijk een diagnose dient te worden gesteld om financiële redenen.
Artsen en psychiaters moeten dit regelen met zorgverzekeraars.
Dit etiketteren in een vroeg stadium staat me erg tegen, omdat ik bang ben dat hierdoor de mens achter de diagnose onvoldoende gezien wordt. Ik ben bang dat mensen hierdoor niet krijgen wat ze echt nodig hebben.
Er zijn zoveel individuele verschillen tussen mensen die hetzelfde stickertje op hun voorhoofd krijgen. Hoe accuraat en geoorloofd is dan zo’n sticker?
Je zou ook kunnen zeggen dat eenieder die overbelast wordt, klachten ontwikkelt.

Anti-depressiva
En wat zijn de drijfveren van bijvoorbeeld de farmaceutische industrie?
Toch ben ik hier dubbel over.
Ik heb zelf een positieve ervaring met antidepressiva.
Ik was toentertijd erg enthousiast over het boek van Mike Boddé – Pil
Later realiseerde ik me dat hij in zijn verhaal eigenlijk nergens echt inhoudelijk op inging. Niet over de mogelijke oorzaken uit zijn jeugd of ontwikkeling, niet over zijn negatieve gedachtenpatronen.
Hij omschreef enkel zijn depressieve gevoel en de invloed hiervan op zijn leven en vervolgens dat hij eindelijk zijn redmiddel vond: antidepressiva. Hij zag het als een fysiologisch probleem met een fysiologische oplossing. Net zoals bijvoorbeeld suikerziekte.
Ik weet niet of dit zo is. Voor mijzelf zit er in ieder geval wel degelijk een psychologische oorzaak achter de klachten die ik ervoer en heb ik door meer inzicht in mijn patronen, geen last meer van depressies. Tegen andere zaken loop ik nog wel regelmatig aan. Hierover ook later meer.

Deze ideeën heb ik ontwikkeld door mijn therapie en studie en ik lees graag artikelen die mijn ideeën bevestigen (ook over andere onderwerpen trouwens)  😉 bijvoorbeeld van Dirk de Wachter en  Paul Verhaeghe.
img_5028
En ik heb het nog niet eens over die toestand in Amerika gehad!
Tot volgende week!

Alle grote wereldproblemen

Zo het is weer zondag-schrijfdag.

Momenteel is het niveau van chaos-gevoel  een 8 op een schaal van 10.
Qua omstandigheden valt het natuurlijk alles mee. Zeker als je je bedenkt dat sommige mensen op de wereld ‘echte problemen hebben.’ Mijn problemen zijn vooral imaginair.

Ik heb het donkerbruine vermoeden dat dit verhaal van de hak op de tak gaat zijn.
Ik wil graag dankbaar en positief in het leven staan, maar kritisch zijn is toch een ‘kernkwaliteit’ die me beter past en die vast ook iets op kan leveren. Ik doe mijn best, en zal een andere keer weer een vrolijk verhaal delen.
Nu word ik opgeslokt door allerlei verwachtingen van mezelf waar ik niet aan kan voldoen.
Vorige keer had ik het al over al die aspecten van het leven. Volgens 365 dagen succesvol-David en Arjan zijn het er geloof ik  4. Die heb ik in een boekje opgeschreven dat ik nu even niet kan vinden. Chaos!
– gezondheid
– liefde
– werk
-geld

Ik voel me gestresst omdat ik teveel van mezelf verwacht, ik raak gefrustreerd en voel me schuldig over het feit dat ik me gefrustreerd voel, waardoor ik me nog gestresster voel.
Mijn plan was om onder andere iets op papier te zetten over diversiteit en interculturele samenwerking. Dit deed ik al eerder in een blog,  (Vooroordelen)maar nu ben ik voor school bezig met een opdracht hierover en moet opnieuw de literatuur bestuderen. En het raakt me wederom. Dit is iets wat naar mijn mening nog meer positieve aandacht vraagt, omdat het altijd actueel blijft.
Voornamelijk de spanningen tussen moslims en niet-moslims. Als je het nieuws volgt, wordt je dagelijks om de oren geslagen met termen als polarisatie en etnisch profileren/rascisme. Ik heb hier nog wel iets zinnigs over te melden op basis van wat achtergrondliteratuur.

Ook een ander boek dat ik al eerder heb gelezen, raakt me weer. Ik wil het allemaal op een rijtje zetten, maar kom er nu dus niet echt aan toe, omdat ik mede door de drang en noodzaak om deze complexe materie te onderzoeken, wordt opgeslokt door lastige emoties.
Het boek heet: alle grote wereldproblemen en hun oplossingen. Het gaat over milieuvervuiling, overbevolking, oorlog en armoede. En over hoe al deze zaken met elkaar samenhangen, hoe het is ontstaan en hoe het kan worden opgelost.

Ik weet dat niemand hier op dit moment iets aan mijn emoties heeft. Niet de mensen die worden genoemd in de literatuur, en niet ikzelf. Het heeft enkel zin hiermee bezig te zijn, wanneer het wordt omgezet in iets constructiefs. Staat ook op mijn lijst. Wel geloof ik dat deze emoties een eerste aanzet zijn om in actie te komen. Voor mij voelt het alleen zo overweldigend dat ik wordt verlamd. Vooral in combinatie met de dagelijkse beslommeringen. Dingen die heel simpel lijken en dat misschien ook zijn, maar voor mij even niet zo voelen. Dingen zoals goed voor jezelf zorgen, voldoende rust nemen etc.  Ik vind het knap lastig.

Je zou zeggen: meid, laat het los.
Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik heb zo’n enorme drang om deze dingen uit te zoeken!
Doseren en balanceren blijft altijd aandacht vergen.
Wel verlang ik ernaar (ten behoeve van mijn eigen geestelijke gezondheid) om zo positief mogelijk te blijven. Dat vind ik een enorme uitdaging: betrokken en sensitief zijn, de lelijke dingen niet ontkennen en wegstoppen, maar ook ruimte geven aan alle positieve initiatieven.
Vertrouwen en hoop groter laten zijn dan cynisme en onverschilligheid.
De Faith in humanity restored verhalen. Die wil ik.

Om mijn verhaal iets minder abstract te maken heb ik hier alvast een voorbeeldje.
Voor nu laat ik het hier verder even bij, maar ik ben er nog lang niet uitgepraat.

Uit interculturele samenwerking:
‘Op zoek naar gemeenschappelijkheid
De nationale 4 meiherdenking op de Dam in Amsterdam werd in 2003 en 2004 behoorlijk bedorven door Marokkaanse jongeren. Zij maakten veel lawaai, ook tijdens de stilteminuten om 20:00, en trapten na afloop de herdenkingskransen van het Nationaal Monument.
Daarop besloten stadsbestuur en politie de herdenking van 2005 met een groep Marokkaanse jongeren gezamenlijk voor te bereiden. Men besteedde aandacht aan de Tweede Wereldoorlog. Tijdens een bijzondere tentoonstelling in het voorjaar van 2005 in de Nieuwe Kerk op de Dam werd de rol van Marokkaanse militairen in het Franse leger bij de bevrijding van Nederland toegelicht.  Marokkaanse oud-militairen namen deel aan de herdenking op 4 mei 2005. Marokkaanse allochtone jongeren namen deel aan de herdenking op 4 mei 2005. Marokkaanse jongeren namen deel aan de herdenking. Er ontstond zoiets als een overkoepelende identiteit voor alle nabestaanden, de Marokkaanse en de Nederlandse. De herdenking verliep in een goede atmosfeer.’
16253287305_9b498a9057_b