Dahag 2016!

Ik heb een fijn nieuw schrijfboekje gekocht bij de Lidl om wat orde op zaken te stellen.
Iets wat steeds terug lijkt te komen is de heilzame werking van het loslaten van dingen.
Er zijn veel zaken die ik los zou moeten laten, en wanneer dat gebeurt, blijken dingen vaak vanzelf op zijn plek te vallen.

Toch denk ik dat bepaalde zaken vastgegrepen dienen te worden. Zaken die houvast bieden, zoals een vorm van planning, doelen en prioriteiten.
Voornemens, zou je het kunnen noemen.

Omdat ik het heel leuk vind om de hoogtepunten uit mijn leven terug te lezen, ben ik sinds kort weer begonnen met mijn positieve dingen – boekje.
Hoewel ik van mening ben dat de jammere dingen in het leven ook benoemd mogen worden, kan het hier wel eens een tandje minder!

Wat waren mijn hoogtepunten van 2016? En hoe zit het eigenlijk met de doelen die ik heb bereikt?  (ben vast nog een hoop vergeten!)
– methoden van onderzoek gehaald en nog een aantal andere schoolvakken (casemanagement, persoonlijk ontwikkelingsplan 2, arbeid en gezondheid)
– mijn 29ste verjaardag gevierd
– kledingruil met vriendinnen.
– sinterklaas gevierd
– Almere city run met Vera
– fietsvakantie met Thom
– Rome met Thom
– Madurodam met Thom
– Denemarken met mama en Liset
– De toerist uitgehangen in Rotterdam toen ik een weekje op Peet’s katten paste.
– vrijgezellenfeestje + bruiloft Yvonne en Niels
– naar de kermis met Marte
– Koeien geknuffeld
– Thoms verjaardag gevierd.

 
Dingen die vet belangrijk zijn voor mij:
* zelfzorg:
– voeding. Meer groente en fruit halen tijdens boodschappen doen. Minder rotzooi eten.
– een goede balans tussen activiteit en rust/ontspanning. Tijd vrijmaken voor hardlopen. Minimaal 2 keer per week. Ik wil ook heel graag een racefiets. Bewegen is heel goed (voor mij).
* studie: Hier wil ik graag meer tijd aan besteden. Ik maak voor elke dag een planning waarbij ik opschrijf van hoe laat tot hoe laat ik aan school werk.
* relaties: (tijd inplannen voor mezelf, Thom en andere sociale contacten).
* geld: (niet meer uitgeven dan er binnenkomt) voorlopig houd ik mijn inkomsten en uitgaven bij.
Het werk plan ik zoveel mogelijk in de middag, zodat ik ‘s ochtends kan studeren, als mijn hersenen nog vers zijn.
* huishouden: (dagen inplannen waarop ik taken in huis kan doen)

+ het motto voor 2017 is: laten we er voor de grap eens van uitgaan dat alles goed komt.
+ mijn missie is: de wereld een klein beetje mooier maken. En een betere wereld begint bij jezelf.

Meer van dit: positivity

Rome 2016

Dag 0 – Maandag 12 december
Vandaag rijden wij ‘s avonds met de auto naar Eindhoven. We vertrekken morgen met een vroege vlucht vanaf Eindhoven airport. Alle documenten zijn geprint: hotelreservering, instapkaarten en andere nuttige informatie. Reisgidsje in de koffer.
We hebben een logeeradres geritseld via een collega van mijn moeder. Super fijn! Dat begint toch wat rustiger dan het lege kraakpand met 8 luchtbedjes naast elkaar dat ik per ongeluk bijna had geboekt via internet. Het is een erg kort nachtje, dat wel. Ons vliegtuig vertrekt om 7:25. Ik krijg wel kriebels in mijn buik als we opstijgen. Het is toch wonderlijk dat zo’n enorm apparaat de lucht in gaat. Gelukkig verloopt alles voorspoedig. Thom kijkt gefascineerd naar het uitzicht.

Dag 1 – Dinsdag 13 december
Op Ciampino Airport blijken de bussen naar Rome af en aan te rijden en alles staat heel duidelijk met bordjes aangegeven. Vanuit de bus zien we gekleurde huisjes, grote tropisch ogende bomen en veel auto’s en scooters. Het weer is heel goed, de zon schijnt. Het is 16 graden.

Het eindpunt van de bus is Station Termini. Ons hotel ligt hier om de hoek. Met onze rolkoffertjes lopen we door de drukke straat. De chaos is overweldigend. Overal zijn geluiden van ronkende motoren,toeterende taxi’s en tourbussen. Ook stinkt het erg naar uitlaatgassen.
We besluiten eerst het hotel te zoeken. Al zijn we te vroeg om onze kamer in te mogen, we kunnen wel vast inchecken en onze koffers dumpen. Ik heb de indruk dat de hotel meneer niet staat te springen om onze komst. Hij maakt op mij een wat norse en geirriteerde indruk, maar ik kan het verkeerd hebben.

Ons eerste uitstapje is naar het Colosseum. Laten we meteen maar gaan, want we hebben maar 3 dagen en er valt verschrikkelijk veel te zien in deze stad. Met onze Roma passes kunnen we 2 dagen onbeperkt gebruik maken van het openbaar vervoer en kunnen we naar binnen bij het Colosseum en Forum Romanum. Thom is erg onder de indruk van de grootsheid en historie van het Colosseum.
Ik voel er eerlijk gezegd niet zo veel bij. Ik kan mij geen voorstelling maken van hoe de mensen hier vroeger hebben gezeten om te kijken naar de gladiatoren en dierengevechten. Ik houd ook helemaal niet van geweld.
In en rondom het Colosseum is een enorme stroom toeristen. In december is het nog relatief rustig. Buiten worden wij nietsvermoedend aangesproken door onze eerste straatverkoper. Een jongen uit Kenia vraagt ons waar wij vandaan komen en geeft ons een cadeautje. Een armbandje voor my brother en een olifantenbeeldje for my sister. Daarna vraagt hij ons of we hem willen steunen door iets van hem te kopen. ‘Alstublieft mevrouw, een schuldgevoel.’ Ik wil helemaal niks kopen en ik hoef ook geen cadeautje. We proberen te bedanken en het cadeautje terug te geven, maar daar wil hij niks van weten. Later blijken er nog tientallen van dit soort verkopers door de straten te struinen. Dat geeft ons wel een beetje een rotgevoel. Het is voor mensen die hier leven vast niet makkelijk om aan inkomsten te komen. Met onze beleefde en onnozele hoofden komen we geen stap verder tenzij we een knop omzetten en mensen compleet negeren.

Even wat achtergrondinformatie:
Het Colosseum is een reusachtig amfitheater dat 2000 jaar geleden in opdracht van keizer Vespasianus door slaven werd gebouwd. Op de tribunes was plaats voor 50.000 toeschouwers.
De gladiatoren waren krijgsgevangenen of slaven die werden opgeleid tot vechtersbazen die met elkaar of met wilde dieren vochten. Vaak tot de dood erop volgde.
Nu is het Colosseum een enorme ruïne en de stenen ervan worden weggevreten door de uitlaatgassen van de enorme hoeveelheden auto’s en bussen die er dag en nacht door de stad rijden.

In de middag bezoeken we Forum Romanum. Dit is een grote tuin naast het Colloseum vol ruïnes dat in de oudheid een bruisend centrum was met een marktplein en veel politieke en religieuze activiteiten.
Aan het eind van de middag komen we erachter dat onze hotelkamer erg krakkemikkig is. Het bed valt van ellende uit elkaar en de kamer is erg krap. Ook heeft iemand de verwarming op 30 graden gezet.
Ik voel me behoorlijk overprikkeld en moet even bijkomen.
Er moet ook nog wat gegeten worden, dus schrapen wij onze moed bij elkaar om op zoek te gaan naar een leuk tentje om een hapje te eten. We proberen hier en daar stiekem een menukaart te bekijken, maar zodra ze ons in de smiezen hebben, worden we besprongen om ons naar binnen te lokken. Echt vermoeiend. De prijzen van pizza vallen erg mee. De drankjes daarentegen zijn schrikbarend duur. Een glas huiswijn kost 8 euro! Een Klein biertje van 0,2 liter 3,50.
Zo vriendelijk als we buiten de deur benaderd worden, zo nonchalant worden we bediend. Ze kijken ons amper aan en mompelen wat of laten woorden geheel achterwege wanneer zij het bord op tafel smijten. Misschien overdrijf ik een klein beetje, maar ik voel me niet echt heel erg gewenst. Op mij komt het vrij onbeleefd over.
De pizza smaakt in ieder geval goed.

S’avonds gaan we lekker vroeg naar bed. Ik heb wat in te halen.

Dag 2 – woensdag 14 december
Vandaag zien wij voor het eerst de ontbijtzaal, die ik echt shockerend lelijk vind. Echt, ik vind het gewoon naar om hier te moeten zitten. Ze hebben echt geen moeite gedaan om het hier een beetje gezellig te maken. We zitten in een soort knalgele grot zonder aankleding, zonder raampjes. Bah!
Het ontbijt bestaat uit witte boterhammen met kaas, ham, jam of chocoladepasta en zoete broodjes waarvan het glazuur van je tanden springt. Dan eten we maar even een appeltje buiten de deur om aan een paar vitamientjes te komen.
We gaan op zoek naar onze tourbus en rijden naar het Vaticaan, de Trevi fontein en Park Borghese.
De Trevifontein is mooi. We maken een paar kiekjes en gooien een muntje in de fontein. Net als de tientallen andere toeristen. Het is soms een hindernisbaan van selfie-sticks.
Op een terrasje eten we een tosti. Net als bij het diner zijn de prijzen van spijzen een stuk redelijker dan van de drankjes.

De weg naar het Vaticaan is moeilijk door te komen langs de vele straatverkopers en bedelaars. Ook zitten er veel stinkende zwervers die in dozen slapen. Er ligt een man op straat met grote bulten op zijn hoofd. Jeetje mina.
Het dieptepunt wat betreft commerciële agressie is wel een vrouw die Thom aanspreekt en een heel stuk meeloopt om ons rotzooi aan te smeren. Ik ben het helemaal zat en zeg: “could you please leave us alone?” ‘Don’t be jealous’ zegt ze. Arrgg. Uiteindelijk lopen we een hekje door waar voorbij de verkopers niet mogen komen, zodat we even bij kunnen komen!
De zon schijnt en vanaf het plein hebben we een mooi uitzicht op de Sint Pieter.

Aan het eind van de middag is Park Borghese een verademing. Het groen, de rust, heerlijk!
Ik ben dol op natuur en merk direct het weldadige effect ervan.
Toch houd ik erg van dingen ontdekken en zien. In Utrecht heb ik alles binnen handbereik op mijn fiets. Ik vind het centrum van Rome echt extreem. In dit park is het eerste plekje waar je even tot rust kunt komen. Zelfs in onze hotelkamer hoor je de de hele nacht geluiden van de straat: het verkeer, schreeuwende mensen en vlak onder ons raam een rinkelende glasbak.
Savonds eten we in een restaurantje dat er gezellig uitziet. De bediening is wel ok (vergeleken met die andere). Het eten is lekker. We eten rundvlees met aardappeltjes en groente, heel leuk geserveerd in een dampende bakpan.

Dag 3 – donderdag 15 december
Vandaag gaan we na het ellendige ontbijt lekker vroeg naar het Vaticaan om de binnenkant te bekijken. Qua verkopers is het een stuk rustiger, gelukkig. Zowel de wachtrij (het gebrek daaraan) en de toegangsprijs vallen reuze mee. Onderweg staan er wederom tientallen mensen die ons ‘skip the line- tickets’ willen aansmeren voor 29 euro, terwijl een toegangsticket bij de kassa 16 euro kost en er helemaal geen rij staat! Het Vaticaan is enorm groot met als hoogtepunten de Sixtijnse kapel met plafondschilderingen van Michelangelo en de Sint Pieter.

‘S middags gaan we naar de Torre Argentina kattenopvang. Op dit plein lopen tussen de ruïnes heel veel straatkatten rond die door een vrijwilligersorganisatie opgevangen en verzorgd worden. Voor mij als kattenliefhebber natuurlijk erg leuk om te zien. Wat wel heel gevaarlijk is, is dat er geen hek om de ruïnes geplaatst mag worden, waardoor katten soms tussen het verkeer belanden. Je kunt de katten ook fysiek of alleen op papier adopteren om de organisatie financieel te steunen.

Vandaag doen we alles te voet en hebben er dan ook al aardig wat kilometers opzitten. Alsof we nog niet genoeg indrukken hebben gehad, gaan we ook nog naar Via Veneto. Dit is een heel bijzonder kerkhof/museum waar de botten van 4000 kapucijner monniken heel kunstig zijn gesorteerd. Het is een beetje luguber, maar vooral bijzonder om te zien. Hier mogen helaas geen foto’s worden gemaakt.

Savonds eten we op een terras pal aan een drukke weg. De bediening is bijzonder vriendelijk en spreekt vloeiend Engels. Het eten stelt dan weer niet zoveel voor. Een stukje gebakken kip, pasta en erwtjes uit blik.

Dag 4 – vrijdag 16 december
Vandaag eten we gelukkig voor het laatst in de afzichtelijke ontbijtzaal. Dan maken wij ons klaar voor de terugweg naar huis. Eigenlijk zijn we veel te vroeg op het vliegveld. Beter te vroeg dan te laat. Nog eens naar de wc, een broodje eten, nog eens een plasje doen, koffie halen, de tax free shop bekijken. Een dutje doen lukt hier niet op die metalen stoeltjes.

Inmiddels zijn we weer veilig thuis aangekomen. Utrechts is echt een oase van rust op dit moment!
Ik wil niet negatief doen, maar ik ben blij dat ik weer thuis ben.
Ik vond het een bijzondere ervaring, maar mijn conclusie is toch dat Rome niet echt mijn ding is.
Toch hebben we veel leuke momenten ervaren op onze trip en heel erg veel bijzondere dingen gezien.

dscn1618

Peinzen

Ik ben nog steeds verschrikkelijk moe. Dat is hoe veel dag-beschrijvingen beginnen.
Een ‘stemmetje’ in mijn hoofd put me uit. Een stemmetje dat constant zegt wat ik allemaal moet.
Het heeft een ontembare drang om zaken tot op de bodem uit te pluizen.
Zo heb ik nu een stapel van 6 boeken thuisliggen over Rome. Want een ‘reiziger’ moet wel weten waar ie het over heeft. Sowieso.
Ik heb nu uit zelfbescherming besloten dat het even welletjes is met het naar binnen proppen van buitenproportionele hoeveelheden informatie. Al is er ‘as we speak’ een interne strijd gaande.

Balans
Voor een deel is het mooi, die motivatie, het enthousiasme en de nieuwsgierigheid.
Voor een ander deel is het een vorm van ziekelijk obsessieve en uitputtende bewijsdrang.

Ik geloof dat ik ontzettend in herhaling val, maar het blijft dus lastig om een juiste balans te vinden op het gebied van eigenlijk alles. In elk aspect van het leven.

De ene week maak ik bijvoorbeeld veel te veel afspraakjes met mensen, de week erna trek ik me volledig terug in mezelf. Dan heb ik het gevoel dat ik in mezelf zit opgesloten en wordt opgeslokt door hersenkrakende overpeinzingen. Overpeinzingen over mezelf en het leven en alle zaken die ik nog niet heb doorgrond, of waarop ik nog onvoldoende visie heb ontwikkeld. Een visie die grondig is onderbouwd met betrouwbare kennis. + De waarheid bestaat niet, dus het niet is nooit klaar. Maar kennis is geen wijsheid. Kennis is ook geen geluk. ‘Kennis is macht’, is een uitdrukking. Is dat zo?

Wat zullen ze wel niet denken?
Tegelijkertijd ben ik teveel bezig met wat andere mensen van me vinden en twijfel ook over het feit dat ik erover twijfel. (And the fact that it bothers me, bothers me also).
‘Ik ben veel te veel met mezelf bezig.’ Heb behoefte te praten over wat er in me omgaat, maar staat hier wel voldoende tegenover? Of ik anderen wel genoeg te bieden heb/biedt. Een luisterend oor, aandacht en waardering voor anderen. Ik heb het gevoel dat het me soms niet  goed lukt om echt contact te maken. Contact met de ander, met mezelf, met mijn gevoel.
Zijn mijn drijfveren wel zo nobel? Nobelheid is wel het streven. Al weet ik eerlijk gezegd niet eens de letterlijke betekenis van dit woord. Maar wat ik bedoel is: meer verbinding, minder ego.

Dat mensen me zullen veroordelen als lui, narcistisch, egoïstisch, ondankbaar en verwend.
Deze gedachten komen op momenten dat het me niet lukt me blij te voelen. “Die jeugd van tegenwoordig, ze realiseert zich niet hoe goed ze het heeft.”

Alleen sukkels hebben het druk
Terwijl er ook algemeen bekend is dat ‘wie het druk heeft, een sukkel is.’ Het druk hebben is een (domme) keuze. Bovendien heeft niemand wat aan stress en weinig aan gestresste personen.
Dus hou ermee op! Ik zou graag met volle overtuiging meegaan in de trend van geen buckit-lijst, maar een fuck it- lijst. Tegelijkertijd trekken dingen als een helweek me heel erg. Jezelf uitdagen, weten wat je waard bent (want wanneer je niet presteert, ben je niks waard?) efficiënt werken.

Ik kan het duidelijk moeilijk loslaten. Het idee dat ik overal alles/ van veel dingen veel zou moeten weten en begrijpen. Er zijn zo veel dingen waar ik nog veel te weinig over weet. Zoveel dingen die interessant zijn en de moeite van het onderzoeken waard. Maar er is te veel informatie beschikbaar!
Zo vreselijk veel dat ik regelmatig lamgeslagen wordt.

Time to relaxzzz
Gisteravond is het me gelukt de criticus aan de kant te zetten en ongegeneerd te ontspannen.
Ik heb heerlijk genoten van een aantal luchtige televisieprogramma’s zoals ‘baby te huur’ en ‘de brabander bakt’.

Vandaag hoef ik van mezelf even niet zo heel vreselijk veel, al lukt het me niet echt om me te ontspannen. De bestraffende ‘blik’ van de interne criticus bezorgt me een schuldgevoel.

Wat ik MOET uitzoeken!
Dingen die nog op mijn overdenkings/uitpluis-lijstje staan en waarover ik wil bloggen:
– hoe werkt het politieke systeem + wat is mijn visie hierop (ik volg een extra schoolvak hierover buiten de studie)
– hoe werkt het financiële systeem? (+ hoe ik met geld omga)
– iets over creativiteit (ik heb nog een boek uit de jaren 80 over dit onderwerp)
– wat is mijn visie op religie?
– iets over sociale vaardigheden en vriendschap.
– de basis van de filosofie, bijvoorbeeld: wat is goed en slecht, hoe ziet de ‘ideale’ samenleving eruit? Is een goed mens, ook een leuk mens? Etc etc.
– iets over fysieke uitdagingen en sport
– iets over emancipatie en integratie
– faith in humanity/ de toekomst van de wereld en de mensheid.

Daarnaast, eigenlijk op de eerste plaats zou ik mij voornamelijk bezig moeten houden met mijn studie. En andere praktische zaken. Morgen ga ik weer aan de ‘conflicthantering.’ Mijn tentamen ga ik inplannen in het begin van januari.

Over januari gesproken: Een heel nieuw jaar staat voor de deur. Dit vind ik altijd een moment om de balans op te maken en mijn voornemens/doelen op een rijtje te zetten. Het zal iets te maken hebben met balans en ontspanning.

Groetjes.

isolated-1052504_960_720

Ik ben een goede schoonmaakster/hoi winterdip

De afgelopen dagen heb ik even heel veel behoefte om te mopperen. Laat me maar even, misschien knap ik ervan op.
Gister heb ik voor het eerst sinds twee weken weer flink zitten studeren en daar wordt ik even een beetje niet goed van.
Als ik te weinig studeer, wordt ik superzenuwachtig en gestresst omdat ik bang ben om in tijdsnood te komen. Als ik ‘te veel’ studeer zoals gister, dan draai ik weer door, omdat ik veel te veel in mijn hoofd ga zitten. Ik ben even verder gegaan met het vak ‘conflictbeheersting’. Dat ‘interculturele samenwerking’ heb ik nu even geen zin in. Ik wil eerst weer eens ‘gewoon’ een tentamen maken. Al is het beide op een andere manier heel lastig/uitdagend: theoretische kennis reproduceren en die kennis toepassen door aan opdrachten te werken.

Over-analyseren
Psychologie gaat natuurlijk over menselijk gedrag, iets dat ik zelf continue aan het uitvoeren ben en dus aan het (over)analyseren. Het is voor mij onmogelijk om niet alles op mezelf te betrekken, en dat komt me momenteel mijn neus uit. Ik ben zo vreselijk moe.

Een moeilijke maand
December is echt de maand die ik het meest haat. Ik trek het slecht dat de dagen zo kort zijn. Om 8 uur schemert het nog. Op dit moment is de lucht wel een mooi kleurtje, maar van zonneschijn is geen sprake. Rond half 5 begint het geloof ik alweer donker te worden. En daarbij vind ik het nu al stervenskoud. Ik voel me bluh. Futloos. Ik zit in de winterslaap-modus.
21 december is de kortste dag van het jaar. Het wordt dus nog erger. Ik heb de grootste moeite om mijn bed uit te komen, laat staan de deur uit. Bewegen..
Verschrikkelijk! Het lukt me ook maar zelden om dingen los te laten die ik niet kan dragen. Bepaalde onrealistische verwachtingen. Jeweetwel, persoonlijke ontwikkeling enzo. Alles willen begrijpen. Het frustreert me dan dan ik na het studeren geen energie meer heb om al die andere belangrijke en interessante dingen te bestuderen, ordenen, ondernemen en oplossen. Zodra de zon onder is, zie ik scheel van vermoeidheid.

Lastige activiteiten
Van de week moest ik boodschappen doen: de horror! Toen kwam de meid achter me in de rij bij de kassa zo vreselijk dicht bij me staan dat ze de grenzen van mijn persoonlijke ruimte op brute wijze overschreed. Ik werd er helemaal kriegel van. Toen heb ik maar een stapje opzij gedaan en gekeken hoeveel ruimte er tussen de vrouw voor mij en de meid achter mij zat. Daar pas ik toch onmogelijk tussen?! Savonds ging er urenlang een helicopter rond boven de flat. Tureluurs! En zo kan ik nog wel even doorgaan. Soms heb je van die dagen.. maanden..
Ik wilde zeggen: ik hoef geen oplossingen, laat me maar gewoon even. Maar toch denk ik zelf (vind ik) ook in oplossingen.
Zo heb ik bijvoorbeeld een daylight lamp. Maar dat is ook geen pretje hoor. Op de vroege ochtend met je hoofd voor een superfelle lamp gaan zitten. Het is niet bepaald sfeervol licht. Het doet me denken aan het licht bij de Lidl. Hele felle TL-lichten. Iets wat ik ook maar moeilijk kan verdragen. Af en toe ga ik even onder de zonnebank. Dan doe ik mijn ogen dicht en lig even 12 minuutjes (onder de lichtste) op een imaginair strand. Dat is heel fijn, maar kost klauwen met geld.
Ook moet ik misschien meer vitamine D slikken. Goed inpakken ook.

+ grote mensen dingen
Maar naast de winterdip, ben ik natuurlijk sowieso een stresskip en had ik erg te lijden onder mijn grote mensen to do lijst: Administratie, geldzaken, calorieën, gemeentebelasting, etc etc.
Er moeten zaken geregeld worden, er moet gebeld worden met instanties waarbij ik soms 20 minuten aan de telefoon hang met doorverbindingen en wachtmuziekjes.

Geld verdienen
Ook als ik moet werken, vooral als dit voor 10 uur sochtends is, heb ik erg veel zelfmedelijden.
Je weet wel, als heel je lijf NEE schreeuwt! Als je een stuk door de kou moet fietsen op een fiets die steeds meer tegenstribbelt. Soms voel ik me dan even mislukt omdat ik bij andere mensen hun huis schoonmaak. Vooral bij wc’s voel ik me zo. Dat het bepaalt niet iets is op trots op te zijn. Dat er zelf een beetje schaamte bij komt kijken.
Maar ik doe mijn best om positief te blijven, echt waar. Ik moest gewoon echt even mopperen.
Ik knap daarvan op. Als dat gewoon even mag.

Maar ook trots
Ik ben tegelijkertijd zelfs wel een beetje trots op mezelf omdat zo hard mijn best doe om zoveel mogelijk mijn eigen geld bij elkaar te werken.
En ik heb super toffe reacties gehad van mensen, wat ik echt heel fijn vind. Ik ben een hele goede schoonmaakster. Ik heb zelfs behoefte om er even over op te scheppen. Ik heb namelijk 5 van de 5 sterren gekregen van alle vier de mensen die een beoordeling hebben achtergelaten.
Moet je deze zien: ‘Charlotte has done great work, she’s extremely detail oriented, excellent communicator, and the house is always spotless. Best cleaner so far, by far.’

Gister zei J tegen me: ‘Superbedankt voor wat je allemaal voor ons doet. Ik wordt elke keer helemaal gelukkig als ik thuis kom als jij bent geweest!’

Dat is ook wat waard. Qua omstandigheden heb ik het echt niet slecht. Met mezelf daarentegen heb ik het soms even erg zwaar. Wel ben ik blij dat ik erover kan praten en schrijven en dat dit op kan luchten. Dat relativering vaak net op tijd komt.

Even ertussenuit!
Ik heb zelfs iets heel bijzonders in het vooruitzicht. Thom en ik gaan in december een paar dagen naar Rome! Ook dit levert me momenteel stress op. Want er kan natuurlijk van alles misgaan bijvoorbeeld met reizen, tickets, inchecken etc etc. Maar laat ik me voornemen vooral niet keihard te MOETEN genieten. Maar het gewoon met kinderlijke nieuwsgierigheid over me heen te laten komen. Als je persé alle toeristische attracties moet bekijken, heb je een erg strak reis-schema. Alleen dat woord al! Ook kan ik maar moeilijk loslaten wat ik de wereld aandoe door in een vliegtuig te stappen en zoveel CO2 uit te stoten. En is het ook niet erg verwend en decadent om uberhaupt op vakantie te gaan in december? Zo put ik mijzelf uit waar ik bijzit.  Eigenlijk is dit tripje gewoon noodzaak
😛
Ik probeer het overdenken even uit te zetten, omdat het weinig zin heeft. Dat wereldverbeteren, daar moet ik een andere keer nog maar eens over nadenken.

Vandaag ga ik proberen het beste van de dag te maken door, na deze verbale ventilatie van het hoofd, mijn futloze lijf in beweging te brengen. Daarna is er misschien zelfs nog ruimte voor wat conflicthantering. En dan moet ik ook nog iets gezonds verzinnen om te eten. Pfff Wat moet een mens toch veel.
1205714884_47f94be01d_b