De kritische werkloze

Ik wil gewoon bloggen om het bloggen nu. Ik heb geen zin om na te denken over het nut ervan, de regels waaraan een goede tekst moet voldoen, de kern van het verhaal en de vraag wie hierop zit te wachten. Ik vind het gewoon leuk om mijn hersenspinsels op internet te zetten, geordend of niet, gelezen of niet. Ik wil het ook vaker doen. Gewoon schrijven om het schrijven in plaats van nadenken en vastlopen.

Ik ben geslaagd! šŸ„³šŸ„³šŸ„³šŸ„³šŸ„³
Het zit zo dat ik 14 juli mijn eindscriptie heb ingeleverd, ergens in augustus kreeg ik te horen dat deze is goedgekeurd en dat mijn eindgesprek midden oktober werd ingepland. Dat alles is nu achter de rug en ik ben dus eindelijk officieel geslaagd. Je zou denken dat ik heel blij ben, maar dat is helaas niet het geval. Ik vind het erg moeilijk om stil te staan bij en te genieten van successen. Zo zit ik een beetje in elkaar, jammer genoeg. Ik wil graag geloven dat het voor een deel, dat groot genoeg is om de moeite waard te zijn, zo is dat we wel invloed hebben op wat we denken en hoe we ons voelen.
Daarom doe ik mijn best mijn somberte de baas te blijven en elke dag even stil te staan bij alles wat er die dag goed ging, waar ik tevreden over en bij mee ben (of dankbaar). Anders heeft het allemaal niet zoveel zin he. Vaak is het voor mij een enorme uitdaging to keep te spirit high. Ik ben een klein beetje in een zwart gaatje gevallen na mijn afstuderen, want wat moet ik nu met mijn leven? Ik vind het trouwens echt niet normaal hoe lang alles bij het NTI duurt. Ik kan mij nu inschrijven voor een diploma-uitreiking in januari. Heb er helemaal geen zin in, want ik ken daar tochĀ  niemand. Wat mij betreft sturen ze het gewoon naar me op, maar dat zijn niet de procedures.

Wat nu?Ā 
Ik had veel ideeƫn om nu eindelijk alles te doen waaraan ik eerder niet toekwam. Een boek schrijven bijvoorbeeld en me verdiepen in alle onderwerpen die ik interessant vind. Veel lezen en schrijven.
Ik vroeg me af waarom ik eigenlijk geen hbo bestuurskunde heb gestudeerd en of ik niet alsnog een cursus daarin kan volgen. Ik heb nagedacht over de zin van het leven (hallo existentiƫle crisis), hoe een ideale samenleving eruit zou zien en andere politieke en filosofische vraagstukken en welke boeken ik allemaal nog zou moeten leven om het leven/de wereld beter te begrijpen en welke stukken ik daar over wil schrijven. Kortom, ik verdrink in de vrijheid en kan mijn energie moeilijk focussen.

Solliciteren
Daarnaast houd ik me uiteraard bezig met solliciteren; een bijzonder frustrerend proces met veel onzekerheid en teleurstellingen, dat zullen mensen waarschijnlijk wel herkennen. Het is voor veel mensen niet hun favoriete bezigheid.
En nu ik werkloos ben, moet ik toch een beetje ā€˜compenseren voor dat ik niks bijdraag aan de samenlevingā€™, hoewel ik daar ook tegenstrijdige ideeĆ«n over heb.
Inmiddels heb ik 23 sollicitatiebrieven verstuurd en ben twee keer uitgenodigd voor een gesprek.
Ik heb voor mezelf op een rijtje gezet wie ik ook alweer ben, wat ik wil en wat ik kan. Het is best lastig om iets te vinden dat echt bij me past, dat is wellicht ook een onrealistisch hoge verwachting. Het lijkt erop dat ik genoegen zal moeten nemen met iets dat een klein beetje bij me past of waar elementen in zitten die maken dat ik niet in een depressie verzand.

Wat wel, wat niet
Wat ik erg leuk vind om te doen is lezen en schrijven. Ik ben nieuws- en leergierig, heb een brede interesse, met name in maatschappelijke themaā€™s, ben idealistisch. Ik zou graag voor een maatschappelijk betrokken organisatie werken (het is moeilijk er een te vinden waar ze ook op mij zitten te wachten) waarin ik echt iets kan betekenen voor mensen, zinvol werk doe. Kwaliteit. Onderzoek doen vind ik leuk en interessant, het analyseren en het zoeken van verbanden, dingen op een rijtje zetten, kennis delen. Persoonlijke aandacht vind ik belangrijk. Ik heb behoefte aan wat meer structuur in mijn leven en gerichte ontwikkelmogelijkheden. Verder zou ik het liefst een gezonde balans hebben tussen zelfstandig werken en onderdeel uitmaken van een team. Onder de mensen komen, maar niet leeggezogen worden.
ik ben bang dat het in het onderzoeksveld moeilijk gaat worden. Er wordt vaak toch WO-niveau gevraagd en meer ervaring. Zelfs voor een stageplek ben ik afgewezen vanwege te weinig ervaring, dat was een van de twee waar ik op gesprek ben geweest.
Bij een ander gesprek had ik toch een minder positief beeld van de functie dan tijdens het lezen van de vacature. Ik zou er bij wijze van spreken binnen een week een burn-out krijgen. In cubicles (kippenhok!šŸ”šŸ”) met een caseload van 150 cliĆ«nten, 15 minuten per gesprek.
Ik vind 40 uur per week erg veel, laat staan als je 40 uur dingen moet doen die je haat.
Ondertussen ga ik rustig verder met solliciteren als ik het emotioneel en energetisch enigszins trek.

European Proposals on Youth Unemployment | Leftcom

Ook de andere plannen (met name het lezen, schrijven en nadenken) zijn niet geheel zonder risico voor de psychische gezondheid, maar dat riedeltje kennen we nu wel. Ik ga er lekker over schrijven in plaats van alles op te kroppen.

Dit heeft er totaal niet mee te maken, maar dit vind ik een vette clip en nummer. Over het thema vluchtelingen- daar gaat de clip over -zal ik het ongetwijfeld later nog eens hebben.Ā M.I.A. – Borders

Bullshit Jobs

Ik las het boek Bullshit Jobs van antropoloog David Graeber.
Hij verbaasde zich over het bestaan van de grote hoeveelheid banen die niks lijken toe te voegen aan de samenleving en dat terwijl in 1930 door econoom John M. Keynes werd voorspeld dat we in de toekomst met een 15-urige werkweek zouden toekomen dankzij technologische ontwikkelingen. Graeber beschrijft hoe het komt dat er zoveel onzinbanen zijn ontstaan.

Graeber schreef eerder een essay over dit onderwerp waar duizenden reacties op kwamen van mensen die zich erin herkenden. Een onzinbaan wordt dan ook gedefinieerd als een baan waarvan de persoon zelf vind dat deze onzin is of voor een groot deel uit onzin bestaat.
Er is toen onderzoek naar gedaan waaruit kwam dat 40% van de Nederlanders vindt dat hij een onzinbaan heeft.

Vraag en aanbod
Vaak wordt aangenomen dat een vrije markt-economie zorgt voor een natuurlijke balans tussen vraag en aanbod en dat bedrijven die erop gericht zijn zoveel mogelijk winst te maken, geen middelen verspillen aan inefficiƫnte zaken. Toch heb ik ernstige twijfels of dit het geval is. Het lijkt alsof er sowieso een kunstmatige behoefte wordt gecreƫerd, bijvoorbeeld door reclames die erop gericht zijn ons ongelukkig en ontevreden te laten voelen en ons aansporen spullen te kopen die we niet nodig hebben.
Ook lijkt het erop dat zowel in de private sector als bij de overheid niet bepaald efficiƫnt gewerkt wordt: door allerlei bureaucratie en regeltjes neemt de hoeveelheid administratief werk alleen maar toe en er worden extra managers aangenomen die nadenken over hoe het bedrijf efficiƫnter kan werken, waarbij ze zichzelf voor het gemak even buiten beschouwing houden.

Verschillende typen onzin-banen
Er worden in het boek verschillende typen onzinbanen onderscheiden. Een aantal voorbeelden:

* er zijn assistenten, telefonisten en baliemedewerkers die worden aangenomen omdat het goed staat dat de baas te druk is om zich met onbenullige zaken bezig te houden als het opnemen van de telefoon. Ook als er verder weinig te doen is en de assistent zit te wachten tot er eindelijk een telefoontje komt en ondertussen vaak net alsof moet doen of hij druk is.

* Er zijn telefonisch verkopers die mensen abonnementen moeten aansmeren waar niemand op zit te wachten en waar de koper niet beter van wordt.

*Er zijn zogenaamde oplapwerkers die de schade repareren die veroorzaakt is door incompetente superieuren.

* er zijn overbodige superieuren van teams die prima zelfstandig kunnen functioneren

*Er zijn banen die voornamelijk bestaan zodat de organisatie kan zeggen dat ze aan een bepaalde eis hebben voldaan. Een voorbeeld was iemand die in een bejaardentehuis een intake-formulier moest invullen met daarop welke activiteiten de bewoners zouden willen doen, waar vervolgens niks meer mee gedaan wordt.

* Er zijn onderzoekscommissies die onderzoek doenĀ  om aan te tonen dat ergens aandacht aan wordt besteed, waar vervolgens nooit iets mee gedaan wordt.Ā Etc etc

Sommige banen voegen niet alleen niks toe, maar brengen zelfs schade toe aan individu, samenleving en milieu. Het besef zinloos werk te doen zorgt voor veel psychisch leed.

Waarde en waarden
Er wordt veel waarde gehecht aan werk, of het werk nu zinvol is of niet. Ik vind dit vreemd: Een zinvolle bijdrage zou toch voorop moeten staan? En is iemand pas een volwaardig persoon als hij een betaalde baan heeft? Het lijkt op werkverschaffing of werk om het werk en niet om de toegevoegde waarde of wat echt nodig en belangrijk is en waaraan een echte behoefte is.

Ondanks de voorspelling van Keynes is de druk om hard te werken alleen maar toegenomen in onze prestatie-Ā  en consumentgerichte,Ā  individualistische samenleving.
Waarde en waarden lijken van elkaar te zijn losgekoppeld. Zorgtaken en persoonlijke aandacht lijken minder te worden gewaardeerd in geld dan het halen van targets. Omdat mensen die vanuit idealisme handelen geen geld voor hun werk zouden moeten willen krijgen? Omdat werken niet leuk hoort te zijn? Je hebt een baan waar je voldoening uit haalt en dan wil je ook nog goede arbeidsvoorwaarden?

Identiteit
We vinden het belangrijk om werk te hebben en koppelen daar voor een groot deel onze identiteit aan. Wanneer je gevraagd wordt jezelf voor te stellen, vertel je vaak wat voor werk je doet. Tegelijkertijd zijn veel mensen ongelukkig met hun baan, of omdat ze geen echt zinvol werk doen of omdat ze worden uitgeknepen of beide.

BezuinigingenĀ 
Ik heb het idee dat het systeem pervers in elkaar zit en dat er nog steeds ontzettend veel onrechtvaardigheid in de wereld is, ook op de Nederlandse arbeidsmarkt. De mensen die het meest zouden worden gemist, hebben naar mijn idee steeds meer moeite om rond te komen met Ć©Ć©n inkomen. We horen natuurlijk veel over misstanden wegens bezuinigingen in de zorg en het onderwijs. Maar onder andere ov-personeel, politie-agenten en boeren hebben het ook moeilijk. De vaste lasten zijn enorm gestegen en de lonen achter gebleven. Niet zo gek dat er gele hesjes gaan protesteren.

Het basisinkomen
Volgens de schrijver van het boek zou een basisinkomen een oplossing kunnen zijn voor al te grote ongelijkheid.Ā Zou kunnen voorzien in je levensonderhoud niet een mensenrecht moeten zijn? Een basisinkomen dat wordt verstrekt door de overheid, zou de overheid niet meer macht geven, omdat het onvoorwaardelijk is, waardoor de controle-organen allemaal zouden kunnen verdwijnen. Ook de super rijken zouden een basisinkomen krijgen, maar dat is maar een heel klein percentage ( even afhankelijk van waar je die grens trekt denk ik).
Veel mensen zijn bang dat wanneer het niet noodzakelijk is om te werken, de meeste mensen geen klap meer zouden uitvoeren en bepaald werk niet meer gedaan zou worden. Maar dat geloof ik niet. Bijvoorbeeld in de gevangenis werken gevangenen liever in de keuken, schoonmaak ed dan in hun cel tv te kijken. (hebben ze daar tv?, ik geloof het wel). Omdat de meeste mensen graag het gevoel hebben dat ze zinvol bezig zijn. Anders worden ze ongelukkig en kwijnen ze weg.

Mijn steentjeĀ 
Ik kan me erg in dit verhaal vinden en dat is niet mijn mening omdat ik vind dat ik zomaar recht heb op geld en te beroerd ben om te werken voor mijn geld. In tegendeel: Ik draag dolgraag mijn steentje bij aan de samenleving. Ik vraag me alleen af wat voor steentje. En wordt er niet veel te veel in het wilde weg met stenen gesjouwd? Is het niet wenselijk om een tandje terug te draaien met zijn allen en ons meer bezig te houden met waarden in plaats van waarde?

Realists of a larger reality - Dark Optimism