Gezond en verantwoord eten en afvallen

Een paar weken geleden ben ik weer een beetje ‘op dieet’ gegaan. Ik schommel altijd wel een beetje in gewicht, op alle meetmomenten rond 66 kg. Ergens begin zomer had ik een leuke tuinbroek gekocht met een rits aan de zijkant die net dicht kon. Er moest maar een heel klein beetje van mij af, dan lukt het wel, dacht ik. Dat is totaal niet gelukt. Ik ben maar een klein vrouwtje en de weegschaal gaf weer 68 kilo aan. Dat is een iets te hoog BMI voor mijn lengte en het voelt ook niet lekker. Daarom ben ik weer op mijn eten gaan letten en meer gaan sporten. Ik wilde toch proberen in een beter ritme te komen. Nu voelt het best wel lekker om vaak te gaan sporten in de ochtend. Het werk dat ik ga doen is flexibel in te delen, dus dat kan ik dan blijven doen. Hardlopen en een fitness-dvd in de woonkamer dan. Mijn rittenkaart bij de sportschool loopt ook weer ten einde.
Nu was ik wel al weer een beetje gefrustreerd over het cijfer op de weegschaal. Hij gaf namelijk laatst 65,3 aan en een paar dagen later 66,2, terwijl ik elke dag weinig had gegeten, hongergevoel heb gehad en flink heb gesport. Behalve 1 dag op een feestje, maar ik had niet het idee dat ik het heel gek had gemaakt. Ik had zelfs ‘s avonds nog een beetje trek.  Dat kan toch niet in 1 dag weer gebeurd zijn?! Misschien klopte die 65,3 niet. Het gaat langzaam en ik moet wel realistisch blijven. ik weet ook niet zo goed wat precies mijn doel zou zijn, behalve dat ik in mijn kleding pas. Dat is wel een concreet doel eigenlijk.
Ik weet bij mij wel precies wat momenten zijn geweest die ervoor hebben gezorgd dat ik aan ben gekomen. Ik deel hier even een paar plaatjes van ‘maaltijden’ waar ik me voor schaam. Met heel veel vlees, ook. Vet en zout. Ongezond en vol dierenleed.

Deze bijvoorbeeld. Moreel en ethisch onverantwoord


En deze

Dit soort dingen

Dit is een foto van de broek waar ik niet in pas: (maat 38)

En hier volgen wat foto’s van maaltijden die ik heb gegeten die wel gezond zijn en niet veel calorieën bevatten. Daar wil ik er graag meer van eten. Heel simpel: meer groente, fruit, volkorenproducten, nootjes etc. Wel vind ik sommige dingen soms echt goor. Dan denk ik: gatverdamme, daar heb ik echt geen zin in! Quinoa salade met bietjes 🤢


Bij de Lidl hebben ze verschillende soorten bonenschotels in zak. Super makkelijk!


Ze hebben bij de Lidl nu ook allerlei nieuwe kant en klare luxe salades met quinoa, kikkererwten, humus en groente.


Ik had een bananen-wortel-cake gemaakt met ei en havermout


Dit vond ik super lekker. Het is een soort sushi-plate met tofu. De rest kun je zelf zien wat erop zit. Ze hebben bij de Lidl ook mango-stukjes uit de vriezer (ja, ik ben fan van de Lidl; beste kwaliteit voor de laagste prijs).  Volkoren-rijst zou  nog beter zijn qua gezondheid. Avocado is trouwens ook ethisch problematisch, wist je dat? Maargoed.


Volkorenbrood met pindakaas en banaan en eentje met humus pikant. De humus pompoen vind ik het lekkerst.


Volkorenwrap met linzen, tomaat, cashew-noten, humus, kaas


naanbrood, kikkererwten, sla, paprika, een eitje en zelfgemaakte tzatziki (roomyoghurt met knoflook en komkommer)


Zelfgemaakte pizza met heel veel groente


Iets met zoete aardappel en spinazie


Salade met falafel.

Wat ik ook graag eet is (soja)yoghurt met nootjes, pitjes, zaadjes en fruit.

Gewoon rustig zo door gaan dus. Ik heb me weer even vermaakt deze morgen met eet-foto’s en hopelijk jou ook een beetje geïnspireerd.
Wat eet jij vanavond?

Existentiële crisis van een zweefteef

Over mijn levensbeschouwing (1560 woorden)

Wat me de laatste tijd regelmatig bezig houd zijn gedachten over religie en spiritualiteit, het ontstaan en de zin van leven etc etc

Domme en zweverige mensen
Voor mijn gevoel reageren veel mensen in mijn omgeving een beetje allergisch op het woord geloof.
Over het algemeen heb ik de indruk dat in onze Westerse cultuur wordt neergekeken op of lacherig gedaan over gelovigen: dat zijn maar een beetje domme, simpele mensen die als makke schapen achter excentrieke malloten aanlopen, mensen die niet voor zichzelf kunnen denken en niet logisch nadenken.  Ook op het woord spiritualiteit kan erg negatief gereageerd worden. Dat is maar zweverige geitenwollensokkenshit. Laten we gewoon normaal doen en vertrouwen op de wetenschap en ons intellect.
Ik ben opgegroeid in een redelijk atheïstische omgeving en ben me zelf ook wel eens een hoedje geschrokken toen iemand zomaar ineens begon over God. Daar moest ik niks van weten. En nog steeds heb ik er wel allerlei negatieve associaties mee.

Toch ben ik altijd heel nieuwsgierig geweest naar de filosofische vragen naar het ontstaan, de oorsprong van alles om ons heen, wat het betekent om een mens te zijn, wat is het goede leven etc.
Bepaalde zaken zijn nog altijd onverklaarbaar en zullen dat misschien altijd blijven. Het is een mysterie en niet te bevatten. Ik vind het fascinerend.

Not my cup of tea
Een aantal jaar geleden ben ik eens uit nieuwsgierigheid met een hele vage kennis mee geweest naar een kerkdienst. Ook wel omdat ik erg zoekende was naar een bepaalde manier van zingeving en verbondenheid. Ik werd bijzonder hartelijk ontvangen. Er werden liederen gezongen en praatjes gehouden met een hoog Halleluja-gehalte, gericht op het eren van God. Ze hadden het op het podium over mensen die genezen waren van allerlei ziektes en aandoeningen dankzij het geloof en gezamenlijk gebed en dat ze er zo trots op waren dat ze een groep Boeddhistische Monniken hadden weten te bekeren. Daar voelde ik me erg ongemakkelijk bij. Aan de ene kant kreeg ik een bijzonder warm welkom met enorm vriendelijke en enthousiaste mensen. Aan de andere kant kon ik mij totaal niet vinden in wat ze daar stonden te doen. Ik kan er ook niet helemaal bij dat mensen ervan overtuigd zijn dat ze de waarheid gevonden hebben. Ook geloofden ze daar dat je God moet aanbidden. Dat is ook iets waar ik moeite mee heb. Daar ben ik ook een soort allergisch voor. Als iets een klein beetje ruikt naar sekte, wordt ik extra kritisch, ik kan en wil me daar niet aan overgeven. (Helaas) voor mij betekent dat dat ik waarschijnlijk altijd zoekende zal blijven. Van die zoektocht kan ik ook wel weer genieten, zeker wanneer ik het kan delen met andere agnostishe of filosofisch ingestelde open geesten.

تَعریف سکولاریسم و انسانِ سکولار به زَبانی ساده! | فضول محله

Schijnheilig
Ik kan me niet voorstellen dat God, de scheppende kracht, een ego heeft en van ons mensen eist dat we hem aanbidden door in groepjes liedjes te gaan zingen en dat hij anders boos wordt/gekwetst is en ons straft of een beloning ontzegt. Hoewel geloof ik in de Bijbel staat, die ik niet gelezen heb, dat de mens geschapen is naar het evenbeeld van God. Bij de Grieken leken de avonturen van de Goden op de berg zelfs een beetje op ons ‘goede tijden slechte tijden’, maar dan met superkrachten.
Een ander aspect van religie dat me erg tegenstaat is dat het mensen onnodig kan belemmeren in hun vrijheid en grote psychische schade kan toebrengen. Bijvoorbeeld als het gaat om schuldgevoelens rondom seksualiteit enerzijds en misbruik anderzijds (schijnheiligheid). En zeer traditionele rolverdeling tussen man en vrouw. Om nog maar niet te spreken van doden in de naam van God.
Ook las ik eens iets over dat kerken vroeger ook zijn opgezet om mensen te kunnen onderdrukken en macht uit te oefenen. Die associatie heb ik ook.

Intuïtie
Ik ben iemand met een sterk moreel kompas, heb de wens om een goed mens te zijn en heb een duidelijk beeld over wat ik goed en fout vind. Ik sprak hierover met een vriendin en zei dat ik geen (straffende) God nodig heb om goed te doen. Zij vroeg zich af of toch niet de Christelijke waarden diep in mij verankerd liggen vanwege die culturele achtergrond. Dat zou best kunnen.
De ge- en verboden gaven mensen een richtlijn voor het leven en het geloof in een hogere macht of kracht kan troostrijk zijn. Dat vind ik mooie kanten van geloof (hoop en liefde).

Ik heb het een en ander gelezen, een persoonlijk onderzoekje gedaan en heb een aantal ideeën opgedaan over het onderwerp geloof. Ik wil heel graag geloven dat er meer is ‘tussen hemel en aarde’ dan zogenaamde aardse materie, dan wat we kunnen zien, voelen (tast), ruiken en proeven.
Er is denk ik een soort zesde zintuig (intuïtie) dat het dichts komt bij de kern van wie ik ben. Ik denk of wil dat er iets groters is wat ons allemaal met elkaar verbindt.

Did I Just See What I Think I Saw? | The Crypto Crew

Wijzen naar de maan
In het boek ‘Zin: lust in je leven door schrijven’, stond een verhaal dat ik erg mooi vind. Geertje Couwenbergh beschrijft in haar boek hoe we, als we het leven proberen te begrijpen, zijn als een vinger die naar de maan wijst: woorden zullen altijd tekort schieten in het omschrijven van een ervaring. Wanneer we dat een moment los kunnen laten, komen we veel dichter bij die maan. In feite is de maan in ons of zijn de maan en ik één. De zin van het leven is om het te ervaren, niet om het rationeel te begrijpen. Het is niet verkeerd om het proberen te begrijpen, maar het kan je soms frustreren en dan vergeet je het te ervaren. Ik vind het prachtig. Ik geloof ook echt dat de zin van het leven is: Het leven ervaren. En dat is voor mij een enorme uitdaging: Mijn zintuigen gebruiken en genieten.
Nadenken is absoluut niet verkeerd, het kan veel mooie dingen opleveren. Overdenken, piekeren, malen en het contact met je lichaam verliezen daarentegen zijn minder wenselijk.
Ik heb nu zelfs de calvinistische gedachte dat als je hard werkt, je helemaal geen tijd hoort te hebben om je met dit soort zinloze  overdenkingen bezig te houden.

Verbondenheid als waan
Ik zou me toch eens in de Bijbel willen verdiepen, omdat het ook een stukje algemene ontwikkeling is daar enige kennis van te hebben.
In vroeger tijden was er een man die zei dat hij Jezus, de zoon van God was. Is dat nou echt zo gegaan of is dat een ‘ sprookje’? In ieder geval zou iemand in deze tijd naar een instelling worden gebracht vanwege psychoses, waandenkbeelden, hallucinaties, grootheidswaan..
Ik vraag me weleens af: als iemand zegt dat hij zich verbonden voelt met het universum, zou hij dan heel ver van de waarheid afliggen?

We zijn allemaal Goden
in het boek ‘Gesprekken met God’ beschrijft  Neale Donald Walsch dat wij allemaal in essentie bestaan uit liefde en allemaal eigenlijk (een deel van) God zijn. Het boek sprak me aan, omdat ik graag zoiets zou geloven. Het geeft me om de een of andere reden troost.
En dan zie ik God  niet als mensachtig, maar als een scheppende kracht, als liefde. Hoewel ook wij mensen een scheppende kracht hebben.
In het boek ‘Waarom bestaat de wereld’ wordt door een verstrooide professor een scenario geschetst waarin een universum door een mens zou kunnen worden geschapen in een reageerbuisje (in theorie zou dit volgens hem mogelijk zijn). Daarna kijkt de schepper niet meer naar zijn creatie om. In dit scenario zou alles zo’n beetje op toeval berusten, wat een beangstigende gedachte kan zijn. In totale chaos weet je immers niet waar je aan toe bent.

The Aurora Spirit

Obsessie voor de oerknal
Het universum schijnt oneindig te zijn en continue uit te dijen. Onvoorstelbaar en duizelingwekkend toch? Je kunt je niks voorstellen bij oneindigheid. Weten we eigenlijk dat het oneindig is, of is dat nog een vraag? We weten nog steeds niet hoe het heelal ontstaan is. Ja iets over een Oerknal, maar dat verklaart toch niet hoe uit niets iets kan ontstaan?
Ik heb ook weleens gehoord dat er mensen zijn die door een existentiële crisis in een psychose belanden, doordat ze totaal geobsedeerd raakte door de vraag hoe het universum is ontstaan.

Hoofd, handen en hart
Ik ben misschien een beetje aan het raaskallen. Het blog wordt ook  te lang. Dat komt omdat ik wat ik denk gewoon op papier plemp om  een beetje op een rijtje te zetten wat mijn levensbeschouwing is, wat ik geloof of graag wil geloven, tot dat ik ontdek dat het anders zit.
Ik geloof graag dat we een lichaam, een geest en een ziel hebben. Lichaam en geest zijn eigenlijk één, want de hersenen zijn ook een orgaan. Er wordt vaak een strikt onderscheid gemaakt tussen lichamelijk en geestelijk, maar in werkelijkheid is dat onderscheid heel lastig te maken wanneer iets bijvoorbeeld ‘tussen de oren’ zit.
Het hart is ook een orgaan, maar staat symbool voor liefde. De ziel, de bezielig of liefde is de essentie van wie we zijn.
Verder geloof ik graag in het goede van de mens en dat het leven zin heeft.  Ik ga nu kappen, maar het laatste woord hierover is nog niet gezegd! (is dat een dreigement?!) Over de dood bijvoorbeeld, heb ik ook nog wat overdenkingen..

To be continued…

Bronnen:

Waarom bestaat de wereld – Jim Holt
Zin – Geertje Couwenberg
Gesprekken met God – Neale Donald Walsch

what’s next?

Een goede middag deze vrijdag, de eerste van november, 2019.
Het is weer bijna tijd voor een eindejaars-evaluatie.

Solliciteren
In deze tijd van turbo-reflectie rondom het vinden van een baan, wordt ik een beetje tureluurs.
Gister volgde ik een sollicitatie-workshop. Bij het UWV zijn deze trainingen voor iedereen gratis te volgen. Met een groep werkzoekenden bespraken we allerlei tips voor het vinden van een leuke baan, met name waar je op moet letten tijdens een sollicitatie-gesprek. De bijeenkomst was veel leuker dan ik dacht. De man die de training gaf, Pieter Koevoets, vertelde enthousiast, energiek en interactief. Wel vond ik het een overweldigende hoeveelheid informatie die over me heen kwam, hoewel niet geheel nieuw, zette het een nieuwe stroom van gedachten in gang. Koevoets vertelde onder andere dat 70% van de vacatures wordt vervuld via het eigen netwerk. Hij adviseerde daarom op te houden met het versturen van brieven, omdat je via die weg vaak ontzettend veel concurrentie hebt. In plaats daarvan kan het veel opleveren om te gaan netwerken.

Ik zat er ook aan te denken om me aan te melden als vrijwilliger voor de luisterlijn, maar ik twijfel nog een beetje, omdat er wel echt hele heftige onderwerpen aan bod kunnen komen die je niet in de koude kleren gaan zitten. Ik vind het wel heel interessant omdat ik daar heel veel kan leren, ervaring opdoen, me ontwikkelen en heel zinvol werk kan doen. Op die manier kan ik meer zelfvertrouwen opdoen in luister- en gespreksvaardigheden om uiteindelijk toch meer de coachingsrichting op te gaan. Ik ga me eerst nog iets meer verdiepen in het werk.

Ambities/ambitieloos 
Aan de ene kant dacht ik wel een duidelijk beeld te hebben van wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil. Toch blijf ik het erg lastig vinden om mezelf te profileren en ervaar ik een grote maatschappelijke druk, die ik natuurlijk? mezelf opleg, dat ik aan allerlei verwachtingen moet voldoen. En ik heb allerlei idealen, interesses en drijfveren.
Aan de andere kant herken ik ook wel iets van mezelf in het karakter van Toon (een nieuwe serie op Netflix). Een jongen zonder enige ambitie die, doordat hij zijn grenzen niet aangeeft, in allerlei bizarre situaties terecht komt. Terwijl hij het liefst gewoon met rust gelaten wil worden en doen waar hij zin in heeft.

Ik voel een druk van verwachtingen (van mezelf of van de samenleving?) dat ik succesvol moet zijn. Dat betekent in mijn ogen dat je het op alle levensgebieden ‘goed voor elkaar hebt’.  En het is (voor mij) onmogelijk om daaraan te voldoen. Het lijkt allemaal zo simpel; leven. Maar ik vind het niet makkelijk. Ik weet niet of ik mijn standaard naar beneden moet bijstellen of juist omhoog. Of het voordelen heeft veel van jezelf te verwachten met als voorwaarde dat je constructief bezig bent en met zelfvertrouwen de toekomst tegemoet treedt. Maar aan de andere kant ook vaker tevreden zijn. Hoe kom je krachtig over wanneer je over veel dingen vaak heel onzeker bent. Kan ik dit wel? Ben ik wel goed genoeg? Zitten mensen op mij te wachten? Wat heb ik te bieden? etc etc.
Sommige mensen lijken altijd vol energie te zitten. Ze vertellen enthousiast over hun baan, hobby’s, sportprestaties, gezin etc.
Daarbij vergeleken steek ik geloof ik een beetje vaal af.

Politiek actief 
Afgelopen week was ik voor het eerst naar een werkgroep-bijeenkomst van de partij voor de dieren. Onderdeel uitmaken van zo’n werkgroep zou mogelijk kunnen voorzien in allerlei behoeften: iets kunnen betekenen, onderdeel uitmaken van een gemeenschap, een hoger doel hebben etc. Om nog maar niet te spreken van mijn stokpaardje! Op zich was het interessant, maar ik twijfel erg of ik me wil committeren.
Tijdens een lunchproeverij met een vriendin realiseerde ik me dat ik zo graag meer wil genieten, juist dingen accepteren hoe ze zijn, loslaten, de boel de boel laten.. En dat staat voor mijn gevoel op dit moment een beetje haaks op me vrijwillig actief inzetten voor een politieke partij. Ik heb niet helemaal helder wat nou de dingen zijn die me energie geven en die me energie kosten, wat de moeite waard is, wat me voldoende oplevert.

De basis 
Wat zijn eigenlijk de basis-elementen van het dagelijks leven? Ik denk dit: (niet op volgorde van belangrijkheid)
– werk (zinvolle dagbesteding)
– geld (brood op de plank, materiële zaken)
– liefde (partner, gezin, vrienden, samenleven)
– gezondheid (voeding, beweging)

Het lijkt simpel, toch zijn er denk ik maar weinig mensen bij wie alles op rolletjes loopt, bij wie het voor de wind gaat, die alle ballen hoog weten te houden.  We worden nou eenmaal regelmatig geconfronteerd met allerhande tegenslagen, uitdagingen en drempels.

Ik vind het moeilijk om zelf structuur in mijn leven aan te brengen (op dit moment) om een balans en een ritme te vinden. Om voldoende aandacht te besteden aan al die basis-elementen van het leven.

Question Finger 5 | Josh Tasman | Flickr

Veldwerker
Nu ga ik hoogstwaarschijnlijk als veldwerker voor een onderzoeksbureau aan de slag, waarbij ik langs de deuren ga (bij vooraf geselecteerde mensen) om ze te werven lid te worden van een panel over bevolkingsonderzoek. Ik ga kijken of dit wat voor me is. Het werk bied me alleen geen vastigheid, geen collega’s (team) en geen structuur. Het is iets, vanuit hier ga ik rustig verder zoeken en onderzoeken.

Missed something? Here are June main subjects