Alle grote wereldproblemen

Zo het is weer zondag-schrijfdag.

Momenteel is het niveau van chaos-gevoel  een 8 op een schaal van 10.
Qua omstandigheden valt het natuurlijk alles mee. Zeker als je je bedenkt dat sommige mensen op de wereld ‘echte problemen hebben.’ Mijn problemen zijn vooral imaginair.

Ik heb het donkerbruine vermoeden dat dit verhaal van de hak op de tak gaat zijn.
Ik wil graag dankbaar en positief in het leven staan, maar kritisch zijn is toch een ‘kernkwaliteit’ die me beter past en die vast ook iets op kan leveren. Ik doe mijn best, en zal een andere keer weer een vrolijk verhaal delen.
Nu word ik opgeslokt door allerlei verwachtingen van mezelf waar ik niet aan kan voldoen.
Vorige keer had ik het al over al die aspecten van het leven. Volgens 365 dagen succesvol-David en Arjan zijn het er geloof ik  4. Die heb ik in een boekje opgeschreven dat ik nu even niet kan vinden. Chaos!
– gezondheid
– liefde
– werk
-geld

Ik voel me gestresst omdat ik teveel van mezelf verwacht, ik raak gefrustreerd en voel me schuldig over het feit dat ik me gefrustreerd voel, waardoor ik me nog gestresster voel.
Mijn plan was om onder andere iets op papier te zetten over diversiteit en interculturele samenwerking. Dit deed ik al eerder in een blog,  (Vooroordelen)maar nu ben ik voor school bezig met een opdracht hierover en moet opnieuw de literatuur bestuderen. En het raakt me wederom. Dit is iets wat naar mijn mening nog meer positieve aandacht vraagt, omdat het altijd actueel blijft.
Voornamelijk de spanningen tussen moslims en niet-moslims. Als je het nieuws volgt, wordt je dagelijks om de oren geslagen met termen als polarisatie en etnisch profileren/rascisme. Ik heb hier nog wel iets zinnigs over te melden op basis van wat achtergrondliteratuur.

Ook een ander boek dat ik al eerder heb gelezen, raakt me weer. Ik wil het allemaal op een rijtje zetten, maar kom er nu dus niet echt aan toe, omdat ik mede door de drang en noodzaak om deze complexe materie te onderzoeken, wordt opgeslokt door lastige emoties.
Het boek heet: alle grote wereldproblemen en hun oplossingen. Het gaat over milieuvervuiling, overbevolking, oorlog en armoede. En over hoe al deze zaken met elkaar samenhangen, hoe het is ontstaan en hoe het kan worden opgelost.

Ik weet dat niemand hier op dit moment iets aan mijn emoties heeft. Niet de mensen die worden genoemd in de literatuur, en niet ikzelf. Het heeft enkel zin hiermee bezig te zijn, wanneer het wordt omgezet in iets constructiefs. Staat ook op mijn lijst. Wel geloof ik dat deze emoties een eerste aanzet zijn om in actie te komen. Voor mij voelt het alleen zo overweldigend dat ik wordt verlamd. Vooral in combinatie met de dagelijkse beslommeringen. Dingen die heel simpel lijken en dat misschien ook zijn, maar voor mij even niet zo voelen. Dingen zoals goed voor jezelf zorgen, voldoende rust nemen etc.  Ik vind het knap lastig.

Je zou zeggen: meid, laat het los.
Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik heb zo’n enorme drang om deze dingen uit te zoeken!
Doseren en balanceren blijft altijd aandacht vergen.
Wel verlang ik ernaar (ten behoeve van mijn eigen geestelijke gezondheid) om zo positief mogelijk te blijven. Dat vind ik een enorme uitdaging: betrokken en sensitief zijn, de lelijke dingen niet ontkennen en wegstoppen, maar ook ruimte geven aan alle positieve initiatieven.
Vertrouwen en hoop groter laten zijn dan cynisme en onverschilligheid.
De Faith in humanity restored verhalen. Die wil ik.

Om mijn verhaal iets minder abstract te maken heb ik hier alvast een voorbeeldje.
Voor nu laat ik het hier verder even bij, maar ik ben er nog lang niet uitgepraat.

Uit interculturele samenwerking:
‘Op zoek naar gemeenschappelijkheid
De nationale 4 meiherdenking op de Dam in Amsterdam werd in 2003 en 2004 behoorlijk bedorven door Marokkaanse jongeren. Zij maakten veel lawaai, ook tijdens de stilteminuten om 20:00, en trapten na afloop de herdenkingskransen van het Nationaal Monument.
Daarop besloten stadsbestuur en politie de herdenking van 2005 met een groep Marokkaanse jongeren gezamenlijk voor te bereiden. Men besteedde aandacht aan de Tweede Wereldoorlog. Tijdens een bijzondere tentoonstelling in het voorjaar van 2005 in de Nieuwe Kerk op de Dam werd de rol van Marokkaanse militairen in het Franse leger bij de bevrijding van Nederland toegelicht.  Marokkaanse oud-militairen namen deel aan de herdenking op 4 mei 2005. Marokkaanse allochtone jongeren namen deel aan de herdenking op 4 mei 2005. Er ontstond zoiets als een overkoepelende identiteit voor alle nabestaanden, de Marokkaanse en de Nederlandse. De herdenking verliep in een goede atmosfeer.’
16253287305_9b498a9057_b

2 gedachten over “Alle grote wereldproblemen”

  1. Over “Zeker als je je bedenkt dat sommige mensen op de wereld ‘echte problemen hebben.’ “: je kunt leed niet met elkaar vergelijken. Jouw problemen zijn voor jou net zo reëel en vervelend als problemen van anderen ‘die het erger hebben’. Zeker, aan jouw primaire behoeften wordt waarschijnlijk beter voldaan, maar zogenoemde luxeproblemen zijn ook problemen.

    Om het iets duidelijker te laten zien: dit stripje dient eigenlijk een ander doel, maar lijkt mij hier ook gepast: http://www.renskedegreef.nl/tekencolumns/deellendetroefkaart

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *