Categorie archief: Algemeen

Bullshit Jobs

Ik las het boek Bullshit Jobs van antropoloog David Graeber.
Hij verbaasde zich over het bestaan van de grote hoeveelheid banen die niks lijken toe te voegen aan de samenleving en dat terwijl in 1930 door econoom John M. Keynes werd voorspeld dat we in de toekomst met een 15-urige werkweek zouden toekomen dankzij technologische ontwikkelingen. Graeber beschrijft hoe het komt dat er zoveel onzinbanen zijn ontstaan.

Graeber schreef eerder een essay over dit onderwerp waar duizenden reacties op kwamen van mensen die zich erin herkenden. Een onzinbaan wordt dan ook gedefinieerd als een baan waarvan de persoon zelf vind dat deze onzin is of voor een groot deel uit onzin bestaat.
Er is toen onderzoek naar gedaan waaruit kwam dat 40% van de Nederlanders vindt dat hij een onzinbaan heeft.

Vraag en aanbod
Vaak wordt aangenomen dat een vrije markt-economie zorgt voor een natuurlijke balans tussen vraag en aanbod en dat bedrijven die erop gericht zijn zoveel mogelijk winst te maken, geen middelen verspillen aan inefficiënte zaken. Toch heb ik ernstige twijfels of dit het geval is. Het lijkt alsof er sowieso een kunstmatige behoefte wordt gecreëerd, bijvoorbeeld door reclames die erop gericht zijn ons ongelukkig en ontevreden te laten voelen en ons aansporen spullen te kopen die we niet nodig hebben.
Ook lijkt het erop dat zowel in de private sector als bij de overheid niet bepaald efficiënt gewerkt wordt: door allerlei bureaucratie en regeltjes neemt de hoeveelheid administratief werk alleen maar toe en er worden extra managers aangenomen die nadenken over hoe het bedrijf efficiënter kan werken, waarbij ze zichzelf voor het gemak even buiten beschouwing houden.

Verschillende typen onzin-banen
Er worden in het boek verschillende typen onzinbanen onderscheiden. Een aantal voorbeelden:

* er zijn assistenten, telefonisten en baliemedewerkers die worden aangenomen omdat het goed staat dat de baas te druk is om zich met onbenullige zaken bezig te houden als het opnemen van de telefoon. Ook als er verder weinig te doen is en de assistent zit te wachten tot er eindelijk een telefoontje komt en ondertussen vaak net alsof moet doen of hij druk is.

* Er zijn telefonisch verkopers die mensen abonnementen moeten aansmeren waar niemand op zit te wachten en waar de koper niet beter van wordt.

*Er zijn zogenaamde oplapwerkers die de schade repareren die veroorzaakt is door incompetente superieuren.

* er zijn overbodige superieuren van teams die prima zelfstandig kunnen functioneren

*Er zijn banen die voornamelijk bestaan zodat de organisatie kan zeggen dat ze aan een bepaalde eis hebben voldaan. Een voorbeeld was iemand die in een bejaardentehuis een intake-formulier moest invullen met daarop welke activiteiten de bewoners zouden willen doen, waar vervolgens niks meer mee gedaan wordt.

* Er zijn onderzoekscommissies die onderzoek doen  om aan te tonen dat ergens aandacht aan wordt besteed, waar vervolgens nooit iets mee gedaan wordt. Etc etc

Sommige banen voegen niet alleen niks toe, maar brengen zelfs schade toe aan individu, samenleving en milieu. Het besef zinloos werk te doen zorgt voor veel psychisch leed.

Waarde en waarden
Er wordt veel waarde gehecht aan werk, of het werk nu zinvol is of niet. Ik vind dit vreemd: Een zinvolle bijdrage zou toch voorop moeten staan? En is iemand pas een volwaardig persoon als hij een betaalde baan heeft? Het lijkt op werkverschaffing of werk om het werk en niet om de toegevoegde waarde of wat echt nodig en belangrijk is en waaraan een echte behoefte is.

Ondanks de voorspelling van Keynes is de druk om hard te werken alleen maar toegenomen in onze prestatie-  en consumentgerichte,  individualistische samenleving.
Waarde en waarden lijken van elkaar te zijn losgekoppeld. Zorgtaken en persoonlijke aandacht lijken minder te worden gewaardeerd in geld dan het halen van targets. Omdat mensen die vanuit idealisme handelen geen geld voor hun werk zouden moeten willen krijgen? Omdat werken niet leuk hoort te zijn? Je hebt een baan waar je voldoening uit haalt en dan wil je ook nog goede arbeidsvoorwaarden?

Identiteit
We vinden het belangrijk om werk te hebben en koppelen daar voor een groot deel onze identiteit aan. Wanneer je gevraagd wordt jezelf voor te stellen, vertel je vaak wat voor werk je doet. Tegelijkertijd zijn veel mensen ongelukkig met hun baan, of omdat ze geen echt zinvol werk doen of omdat ze worden uitgeknepen of beide.

Bezuinigingen 
Ik heb het idee dat het systeem pervers in elkaar zit en dat er nog steeds ontzettend veel onrechtvaardigheid in de wereld is, ook op de Nederlandse arbeidsmarkt. De mensen die het meest zouden worden gemist, hebben naar mijn idee steeds meer moeite om rond te komen met één inkomen. We horen natuurlijk veel over misstanden wegens bezuinigingen in de zorg en het onderwijs. Maar onder andere ov-personeel, politie-agenten en boeren hebben het ook moeilijk. De vaste lasten zijn enorm gestegen en de lonen achter gebleven. Niet zo gek dat er gele hesjes gaan protesteren.

Het basisinkomen
Volgens de schrijver van het boek zou een basisinkomen een oplossing kunnen zijn voor al te grote ongelijkheid. Zou kunnen voorzien in je levensonderhoud niet een mensenrecht moeten zijn? Een basisinkomen dat wordt verstrekt door de overheid, zou de overheid niet meer macht geven, omdat het onvoorwaardelijk is, waardoor de controle-organen allemaal zouden kunnen verdwijnen. Ook de super rijken zouden een basisinkomen krijgen, maar dat is maar een heel klein percentage ( even afhankelijk van waar je die grens trekt denk ik).
Veel mensen zijn bang dat wanneer het niet noodzakelijk is om te werken, de meeste mensen geen klap meer zouden uitvoeren en bepaald werk niet meer gedaan zou worden. Maar dat geloof ik niet. Bijvoorbeeld in de gevangenis werken gevangenen liever in de keuken, schoonmaak ed dan in hun cel tv te kijken. (hebben ze daar tv?, ik geloof het wel). Omdat de meeste mensen graag het gevoel hebben dat ze zinvol bezig zijn. Anders worden ze ongelukkig en kwijnen ze weg.

Mijn steentje 
Ik kan me erg in dit verhaal vinden en dat is niet mijn mening omdat ik vind dat ik zomaar recht heb op geld en te beroerd ben om te werken voor mijn geld. In tegendeel: Ik draag dolgraag mijn steentje bij aan de samenleving. Ik vraag me alleen af wat voor steentje. En wordt er niet veel te veel in het wilde weg met stenen gesjouwd? Is het niet wenselijk om een tandje terug te draaien met zijn allen en ons meer bezig te houden met waarden in plaats van waarde?

Realists of a larger reality - Dark Optimism

 

 

 

 

Worstelingen van een klimaat-gekkie

Hoe ik omga met mijn klimaat-depressie

Gisteravond zag ik op youtube een kort fragment van yung dwdd over klimaatdepressie.
Zelf herken ik mij hier wel in: Ik maak me ook grote zorgen over klimaatverandering, het milieu en het toekomstbeeld wat ons boven het hoofd hangt. Het maakt me angstig, moedeloos en wanhopig.
Er zijn ook mensen die dit gek vinden of er zelfs kwaad van worden, lees ik bijvoorbeeld in de comments.

Waanzin
Ik snap aan de ene kant het sentiment van: wat een gezeur! Dat het woord duurzaamheid je de strot uitkomt, omdat je geen zin hebt om je verantwoordelijk te voelen, na te moeten denken over keuzes en misschien te veranderen. Ik snap dat je daar geen behoefte aan hebt. Sommigen mensen, zoals Peter, Ruben en Bob, gaan nog een stapje verder en hebben het over ‘linkse propaganda’, belastinggeld, gejank en grotere problemen. Alsof het allemaal ‘fake news’ is. Dan zou het om één gigantisch groot complot gaan. Dat je zo in het ootje wordt genomen is wel heel triest inderdaad. Maar daar trappen Peter, Ruben en Bob natuurlijk niet in! Zij weten wel beter. Eigenlijk zijn we allemaal een beetje zielig. De klimaat-gekkies zoals ik, omdat ze depressief worden vanwege klimaatverandering en de complotdenkers, omdat ze gefrustreerd raken doordat ze zien hoe een groot deel van de mensheid mee gaat in de klimaat-waanzin.

Wel denk ik dat het goed is om kritisch te blijven en zo min mogelijk taboes te hebben als het gaat om haalbare oplossingen.

Bewustwording
Zoals ik eerder schreef, ben ik mij de afgelopen 10 jaar steeds meer betrokken gaan voelen met de wereld om mij heen. Dit is in mijn ogen een proces van volwassenwording, maar ook gevolg van de globalisering en beschikbare informatie. Er lijkt aan de ene kant een soort collectief bewustwordingsproces gaande van het belang van duurzaamheid en dat alle keuzes die je maakt, gevolgen hebben voor anderen, groot en klein.
Ik ga er voor het gemak even vanuit dat ik niet in het ootje wordt genomen en dat de media die ik hoog heb zitten, beogen betrouwbare informatie boven tafel te krijgen. Ik heb vele bronnen geraadpleegd zoals de Correspondent, die uitgebreide onderzoeksjournalistiek bedrijven met bronvermeldingen. Ik kan concluderen dat tussen de 90 en 100% van de wetenschappers het erover eens is dat er sprake is van een zeer onwenselijke klimaatverandering en dat de mens daar invloed op heeft. Na de industriële revolutie is een plotselinge en enorme stijging van onder andere CO2 te meten. De gevolgen hiervan zijn catastrofaal en zijn nu al merkbaar op veel plekken. Een aantal feiten over concrete gevolgen zet ik later nog eens op een rijtje. Ik kan natuurlijk begrijpen dat dit geen leuk nieuws is en dat het voor je eigen gemoedsrust fijn is om ongunstige bevindingen in twijfel te trekken. Maar het valt eigenlijk niet meer te ontkennen.
Ik heb me wel eens afgevraagd waarom het met zo raakt, waarom het anderen minder lijkt te raken. Psychologisch is dit onder andere te verklaren doordat veranderingen op veel weerstand stuiten.

Waarom is het belangrijk
Persoonlijke omstandigheden spelen een grote rol in hoe je de wereld om je heen ervaart.
Nu is het in mijn geval zo dat ik net ben afgestudeerd (alleen nog ‘even’ het eindgesprek), ineens veel meer tijd heb om na te denken over de zin van het leven en in een onzekere nieuwe fase van mijn leven zit waarin een hoop gaat veranderen. Daarnaast heeft het thema van mijn onderzoek (eenzaamheid) een hoop bij me naar boven gehaald en als klap op de vuurpijl is het van de een op de andere dag herfst. Dit alles zorgde voor een lichte mate van existentiële crisis. Wanneer ik niet helemaal zeker ben over de zin van mijn leven, vraag ik mij ook weleens af wat eigenlijk de zin is van het leven in het algemeen.
Eerder schreef ik wel eens dat het mij pijn doet om te zien dat hetgeen waar ik om geef, geweld wordt aangedaan. Blijkbaar geef ik ergens om. Wat is dat iets precies? Mijn leven? Het leven op aarde? De aarde? Toekomstige generaties?
En wat is het dat het leven de moeite waard maakt? Dat zijn toch de mensen om je heen. De connectie. De mens is een sociaal dier.

Eenzaamheid 
Met mijn zorgen over het klimaat, voel ik mij weleens eenzaam, omdat ik het idee heb dat mensen er geen zin in hebben, er moe van worden en geïrriteerd of ze begrijpen het niet zo goed. Ik wil eigenlijk niet negatief zijn en de sfeer verpesten door al te zware onderwerpen aan te snijden. Mensen willen het niet horen, denken dat het wel los zal lopen, dat het waarschijnlijk overdreven is, dat technologische ontwikkelingen alles wel zullen oplossen. Dat het niet aan hen is, of dat het geen zin heeft. Ik wil mensen niet tot last zijn. maar het opkroppen werkt ook niet. Het moet er gewoon uit, anders ontplof of implodeer ik. Het sijpelt dan ook regelmatig naar buiten: waar het hart van vol is, loopt de mond van over.
Ik ben nou eenmaal een (irritante) moraalridder, linkse gütmench-hippie van de groene kerk en ik wil mijzelf accepteren zoals ik ben. Idealisme en betrokkenheid zijn geen slechte eigenschappen.

Verantwoordelijkheid
Aan de ene kant ben ik sceptisch over het nut van individuele gedragsverandering. Er wordt in mijn ogen wel buitensporig veel aandacht besteed aan individuele verantwoordelijkheid, wat gepaard gaat met destructieve schuldgevoelens. En de grootste vervuilers lijken het positieve effect van je moeite dubbel en dwars teniet te doen. (Uitbreiding van luchtvaart, investeringen in olieboringen etc.)
In je eentje verantwoordelijkheid dragen is grootheidswaan, waanzin als druppeltjes sprenkelen op een gloeiende plaat. Maar toch wil of moet ik iets doen. Ik wil me niet machteloos voelen. Actie ondernemen geeft mijn leven zin. Ik wil graag geloven dat alle actie zin heeft, omdat alle kleine beetjes meer zijn dan niets en veel kleine beetjes gezamenlijk de noodzakelijke verandering in gang kunnen zetten.

Wat een uitdaging blijft, is positief blijven of in ieder geval constructief te zijn en in oplossingen te denken. Ik weet dat het bijzonder weinig zin heeft om te blijven hangen in depressieve gevoelens.

Klimaatgesprekken
Ik heb in 2019 een workshopreeks gevolgd ‘klimaatgesprekken’ waarbij we met elkaar voornamelijk praatte over mogelijke acties op verschillende levensgebieden als wonen, reizen, voeding, spullen etc. gericht op het verkleinen van je ecologische voetafdruk. Het waren in totaal 6 bijeenkomsten, maar ik ben 2 keer niet geweest, omdat het me even teveel was. Een van de bijeenkomsten die ik heb gemist, ging over eten. Daar zag ik zo tegenop, omdat ik vond dat ik zo had geslackt op dat gebied. Ik voel me dan schuldig en geneer me voor mijn niet duurzame voedingskeuzes.
Terwijl mijn mede-cursisten en gespreksleiders hele aardige mensen zijn en er veel ruimte was om negatieve emoties, kritiek, twijfels en worstelingen te bespreken.

Ook na afloop van de cursus heb ik in de groeps-app mijn zorgen gedeeld. Ik zei dat ik veel last had van somberheid over klimaatverandering, de leefbaarheid op aarde, de toekomst van de mensheid en ander leven op aarde. Anderen herkenden deze gevoelens wel, dat is heel fijn om te merken dat je er niet alleen in staat. Dat geeft toch veel steun. Iemand zei: ‘wat mij altijd helpt is uitzoomen. De mens is een zeer adaptief dier dat voor allerlei problemen zoveel oplossingen kan bedenken. Vliegen is inderdaad vervuilend, maar zorgt ook voor verrijking, globalisering, contact met andere culturen.. dat vliegtuig heeft diezelfde mens bedacht. Logisch dat we niet zo snel stoppen met vliegen, het is namelijk te gek! De transitie waar we nu inzitten, komt met horten en stoten vooruit. Uitzoomen helpt, omdat je dan kan focussen op de grote (trend)lijnen. Westerlingen eten steeds minder vlees en worden zich steeds bewuster van hun rol op hun leefomgeving. Vorig jaar liepen 8.000 mensen mee bij een klimaatprotest, dit jaar waren het er 40.000 in de stromende regen. De jeugd is zich meer bewust dan ooit (klimaatspijbelaars). Ja, het gaat langzaam, maar ik kies er bewust voor om te focussen op de positieve trends. En begrip te hebben voor de tegenbeweging (zoals FvD-stemmers). Lukt me overigens niet altijd, en dan kan ik me ook intens rot voelen 😉 Dan is het fijn om te kunnen delen met anderen.’
Een ander zei: ‘Ik denk dat mooie voorbeelden andere mensen toch helpen. Bewust of onbewust.’

Morgen begint nu 
In het boek ‘Morgen begint nu’ staat ook  iets moois over omgaan met gevoelens van wanhoop:
‘Als je intensief bezig bent met klimaatverandering, komt het onderwerp hoop vaak bovendrijven. Hoe zorg je dat je de moed niet verliest? Hoe wapen je je tegen wanhoop?  Hoop moet realistisch zijn, want met vals optimisme schiet niemand iets op. Tijdens de strijd tegen het fascisme in de jaren 20, muntte de Italiaanse socialist Antonio Gramsci de beroemde zinsnede ‘pessimisme van het verstand en optimisme van de wil’. De zin stond bovenaan zijn krant l’Ordine Nuovo. Hij bedoelde daarmee dat je altijd de harde waarheid onder ogen moest zien, weg moest blijven van illusies en desondanks de vastberadenheid moest zien te vinden om te vechten voor wat je rechtvaardig en goed vindt. De activist Shaun Chamberlin gebruikt de term ‘dark optimism’ voor zijn gemoedstoestand. Hij beschrijft dat als volgt:

‘..naar het leven kijken zonder angst voor de waarheid – ook als die waarheid onaangenaam of onverteerbaar is. Door het onbekende te onderzoeken zien we het zoals het is, niet zoals het er in onze nachtmerries uitziet. Ons wapen tegen duisternis is een onverslaanbaar geloof in de mogelijkheden van de mensheid.’

De boeddhistische schrijvers Joanna Macy en Chris Johnstone gaven hun boek als titel Active Hope om te laten zien dat volgens hen hoop eerder een handeling of actie is, dan een geloof of een gemoedstoestand. Wat je mening daar ook over is, je zult hoe dan ook een manier moeten vinden om de uitdagingen die voor ons liggen onder ogen te zien en tegelijk een realistische mate van hoop te houden. Mensen doen dat op verschillende manieren.’

Daaronder staan een aantal voorbeelden die in de groeps-app ook werden genoemd:Je kan er niet constant mee bezig zijn. Zoek afleiding, troost, gelijkgestemden, praat erover, onderneem actie, ga sporten, wandelen etc.

In een volgend blog ga ik in op de meest zinvolle acties die je zelf kunt ondernemen om een verschil te maken.

 

Bronnen: 
website klimaatgesprekken

Morgen begint nu. klimaatvriendelijke keuzes, het nieuwe normaal.

 

 

 

Forum voor Democratie

Forum voor Democratie is als grootste uit de bus gekomen bij de Provinciale verkiezingen. Blijkbaar steunt een groot deel van de Nederlandse inwoners zijn gedachtegoed en hebben zij vertrouwen in Baudet als leider van het land. Zoals in de lijn der verwachting ligt, ben ik niet een van hen. Ik vind het een zorgelijke ontwikkeling, omdat het gedachtegoed van Forum ingaat tegen een aantal van mijn kernwaarden. De man krijgt ontzettend veel aandacht, zowel positief als negatief en de beweging roept een hoop emoties op.
De kernpunten van de partij sluiten aan bij een sentiment dat speelt in de samenleving.  de 3 belangrijkste (negatieve) punten zijn (Forum is vooral tegen):
* tegen EU
* tegen immigratie
* tegen klimaatakkoord

Baudet besloot zijn verkiezingscampagne voort te zetten na de schietpartij in Utrecht van 18 maart, terwijl andere partijen besloten uit respect de campagne tijdelijk stop te zetten. Hij greep de aanslag aan om vertegenwoordigers van de gevestigde orde aan te spreken op hun beleid.

Waarom stemmen er zoveel mensen op FvD? 
De populariteit valt deels te verklaren door het wantrouwen in de huidige politiek.
Forum zet zich af tegen de gevestigde orde en zegt het radicaal anders te gaan doen.
Forum heeft kiezers binnen weten halen die voorheen stemde op PVV, VVD en CDA.
Waarom zijn de kiezers daar vertrokken? VVD en CDA hebben ingestemd met het klimaatakkoord en het kinderpardon, wat wordt gezien als een beweging naar links.
Wat er bij de PVV volgens mij vooral is gebeurd is dat het beeld van de PPV-stemmer is: een echte Tokkie. Bij forum vinden mensen die tegen immigratie zijn, een alternatief.

Wat zegt Baudet?
In zijn overwinningsspeech heeft Baudet het over onze mooie boreale wereld. Een term die voor mij en vele anderen tot voor kort onbekend was. Het is een beladen term die naast een aanduiding van het Noorderlicht, een verwoording kan zijn voor de oorspronkelijke blanke Europese bevolking en de wens om dit zo te houden. Extreemrechtse politici als Marie LePen gebruikte de bewoording, verwijzend naar het Arisch ras.
Daarnaast heeft Baudet het in zijn speech over instituties als een vijandelijke linkse elite die onze beschaving om zeep helpen, steeds meer macht aan de EU geeft en voorstander is van massa-immigratie. Bij deze elite horen naast bestuurders volgens hem onder andere ook universiteiten en de pers.
Hij schetst een ondergangs-scenario met hemzelf als redder van het volk en als vervanger van de elite. De weg ernaartoe is een strijd (oorlogsretoriek).
Ook heeft hij het over klimaat-ketterij en ontkent de menselijke invloed op klimaatverandering, waarmee hij het oneens is met tussen de 90 en 100% van alle klimaatwetenschappers.

Los van dat ik het inhoudelijk niet met hem eens ben, vind ik de woorden die hij gebruikt op zijn zachtst gezegd dubieus.
Eerder heeft hij het onder andere al gehad over een ‘homeopatische verdunning van het Nederlandse volk en zijn er theorieën over hiërarchische rassenleer aangehaald.

Wanneer gedaan wordt alsof dit soort uitspraken normaal zijn, worden de grenzen van wat acceptabel is steeds verder opgerekt.
Ik vind dit zorgelijk en deprimerend.

‘Forum baseert zich op eeuwenoude representaties en stereotypen die uitgaan van een ideaalbeeld van een wij-groep tegenover een doembeeld van de zij-groep. Ze zijn niet uit op consensus, maar op provocatie, confrontatie en agitatie’ (Bron: Interview Martijn de Koning, cultureel antropoloog)

noem me naïef of links geïndoctrineerd, maar mijn ideaal is een sociale, eerlijke en duurzame toekomst met oog voor de zwakkeren, voldoende geld voor zorg en scholen, een humaan immigratiebeleid etc.

Natuurlijk is er terecht kritiek op het huidige beleid, maar ik heb behoefte aan een positief, inspirerend, verbindend en hoopvol geluid.

 

 

 

 

 

 

 

Top 10 hitlijst 2018

Joepie! Spotify heeft weer een overzicht van mijn meest beluisterde nummers van het afgelopen jaar. 😁
Op basis daarvan heb ik mijn top 10 weer op een rijtje gezet. Het is weer een een bijzondere mix geworden al zeg ik het zelf.  😉

Charlotte’s hitlijst op Spotify

Een omschrijving:  (de linkjes naar youtube staan onder de beschrijvingen)

  1. Childish Gambino – This is America
    Charmant Amerikaans multi-talent Donald Glover (acteur, schrijver, producer, regisseur, stand-up comedian, rapper, zanger, dj en songwriter.) bracht deze hit uit. De videoclip ging viraal. Het nummer gaat over wapengeweld en racisme in Amerika. Ik hou van het ritme en de duistere ondertoon en zijn dansje! De videoclip is mooi in elkaar gezet en fascinerend om te zien.
    Childish Gambino – this is America

    2. Masego – Navajo
    artiest Micah Davis. Het genre wordt omschreven als een mix van Jazzfusion, House, Urbanpop, Neo-soul en funk. Deze jongeman is ook al zo getalenteerd op meerdere vlakken: saxofoon, zang, rap, comedy, DJ. Mooi om te zien hoe gepassioneerd hij opgaat in het zingen.
    Masego – Navajo

    3. The Doors – Break on Trough (to the other side)
    Afgelopen jaar herontdekt. In september zijn we naar een concert geweest van coverband The Doors Alive, heel leuk.
    Een Amerikaanse band uit de jaren 60. Mix van Psychedelische-, Blues-, en Acid Rock. Ik vind de muziek en zang echt geweldig.
    De band bestaat uit  zanger Jim Morrison, op keyboard en elektrisch orgel Ray Manzarek,  drummer John Densmore en Gitarist Robby Krieger.
    The Doors – Break on through (to the other side)

    4. Orbital – Tiny Foldable Cities
    Een Brits duo gevormd door de broers Paul en Phil Hartnoll.
    De muziek kan worden omschreven als een combinatie van techno, ambient, house, chill-out, jungle, breakbeat. Dit nummer vind ik gewoon heel apart, intens en hypnotiserend.
    Mooie bijpassende videoclip waarin je van bovenaf patronen van steden en snelwegen ziet. Het lijken net speelgoedstadjes.
    Orbital – Tiny Foldable Cities

    5. Tame Impala – Sundown Syndrome
    Een Australische psychedelische rockband bestaande uit vijf mannen: Zanger en gitarist Kevin Parker, gitarist Dominic Simper, bassist Cam Avery, op keyboard Jay Watson en op drum Julien Barbagallo. Ze omschrijven zichzelf als ‘een continue vloeiende psychedelische rockband die de nadruk legt op melodieën die op dromen lijken.’
    Tame Impala – Sundown Syndrome

    6. Kendrick Lamar – DNA.
    Amerikaanse rapper. Dit nummer is lekker kwaad. Kendrick had afgelopen jaar veel succes met zijn nieuwe album DAMN. Hij staat bekend om zijn inventieve woordspelingen en inventieve woordspelingen en verhalende nummers over maatschappelijke thema’s als  racisme. De video-clip is ook net een speelfilm net zoals Michael Jackson dat deed.
    Kendrick Lamar – DNA.

    7. Agnes Obel – Riverside
    Rustig en sprookjesachtig, een mix van melancholische pop, klassiek pop, jazz, folk en soul. Het nummer gaat over een transformatie die zij heeft doorgemaakt waarbij het water staat voor de grens tussen twee verschillende werelden.
    Agnes Obel – Riverside

    8. Florence + the Machine – Patricia
    Britse band bestaande uit zangeres  Florence Welch, Robert Ackroyd (gitaar), Christopher Lloyd Hayden (drums), Isabella Summers (keyboard), Tom Monger (harp), Mark Saunders (basgitaar) en Rusty Bradshaw (piano). De muziek is een mix van door soul geïnspireerde indie, alternative rock, baroque pop, folk.
    Het nummer is een ode aan Amerikaanse singer-songwriter Patti Smith.
    Florence + the Machine

    9. Modeselektor, Thom York – Shipwreck
    Duitse DJ’s Gernot Bronsert en Sebastian Szary. Mix van techno, dubstep, breakbeat. Een hele mooie, spannende, verhalende.  videoclip met een dreigende sfeer.
    Modelesektor – Shipwreck

    10. Mac Demarco – Salad Days
    De Canadese singersongwriter presenteert zichzelf als iemand die het leven niet te serieus neemt. Toch gaan de nummers stiekem over thema’s als ouder worden, toewijding en moraal.
    Mix van Slackerpop, jazz, 70’s softrock.
    Mac Demarco – Salad Days

Afbeeldingsresultaat voor childish gambino

 

 

De zwartepieten-discussie!

Ik heb mezelf nog steeds niet afgeleerd om comments te lezen op (a)sociale media. Daar wordt je soms niet goed van. Het lijkt alsof het land enorm verdeeld en gepolariseerd is, alsof alle verhoudingen op scherp staan, alsof iedereen kortzichtig en woedend is en geen strobreed wil toegeven. Alles wat je aandacht geeft groeit en daarom wil ik vanaf nu echt proberen om deze comments gewoon niet meer te lezen en wellicht weer even op nieuws-dieet te gaan.

Ophef?
In een artikel van Joop werd iets interessants gezegd dat tegelijkertijd optimistisch kan stemmen als zorgen kan baren. In het artikel staat dat de kranten kopte met ophef over de kerst-allerhande. Veel mensen zouden teleurgesteld zijn en hebben geklaagd over het gratis tijdschrift omdat er minder vlees en visgerechten instaan en meer plantaardige recepten. Esther vroeg zich af waar de ‘echte recepten’ bleven. Op sociale media werd vervolgens verontwaardigd gereageerd op de klachten. In werkelijkheid bleek het met de hoeveelheid klachten reuze mee te vallen en was er dus van ophef eigenlijk geen sprake.
De Allerhande opstand

Het lijkt erop dat veel dingen in de media worden opgeblazen en het allemaal veel erger lijkt dan de situatie in werkelijkheid is. Uitgesproken voor- en tegenstanders roeptoeteren, want nuance genereert geen clicks en views. Ik vind het prettig om mij hiervan bewust te zijn en bepaalde berichten met een korreltje zout te nemen. Tegelijkertijd is het zorgwekkend dat de sensatieberichten zo gretig aftrek vinden.

Afbeeldingsresultaat voor sensatie
Illustratie: Sandra de Haan 

De zwartepieten-discussie
Ik heb al veel mensen horen zeggen dat ze zo moe worden van de zwartepieten-discussie. Ik vind het wel interessant dat er achter het kleurtje van deze fictieve persoon zoveel meer schuilgaat. Het is alleen zo triest dat voor- en tegenstanders elkaar met de dood bedreigen. De meesten van hen doen dit veilig vanachter hun schermpje, een klein clubje radicalen gaan daadwerkelijk met elkaar op de vuist.

Het roept een hoop emoties op, dat is duidelijk. Het gaat niet alleen om de kleur van een fictief persoon, maar het gaat om onderliggende waarden.

Zwarte Piet moet blijven
Voorstanders van Zwarte Piet zien het Sinterklaasfeest als een Nederlandse traditie die we graag in stand houden, waar we goede herinneringen aan bewaren en dat we graag met onze kinderen delen. Zwarte Piet heeft niks met negers te maken en is nooit racistisch bedoeld. Het lijkt alsof er een nogal overspannen sfeer heerst en mensen snel getriggerd zijn. Bovendien is het einde zoek wanneer we alle Nederlandse tradities aanpassen aan een kleine minderheid, want wat blijft er dan nog over van onze cultuur?

Wat is de Nederlandse cultuur?
Welke aspecten van de Nederlandse cultuur moeten behouden worden en welke aspecten kunnen beter? Er zijn een aantal waarden die in Nederland breed gedragen worden en we hebben normen waaraan mensen zich moeten houden. Een van deze waarden is vrijheid van meningsuiting. Een mooi iets, maar ik heb het idee dat deze term vaak wordt misbruikt om ongenuanceerd te kunnen zeggen wat je denkt zonder rekening te houden met de gevoelens van anderen. Zogenaamde verbale diarree. Tact, compassie, empathie en vriendelijk zijn ook wat waard. Ook op het internet. Aan de andere kant van het scherm zit ook een mens van vlees en bloed. Al bestaan er tegenwoordig trollen, nep-accounts en nep-volgers. Maargoed, dat is nu even niet mijn punt.
Afbeeldingsresultaat voor Nederlandse cultuur

Racisten
Aan de andere kant wordt ook het woord ‘racist’ vaak misbruikt. Niemand vind het leuk om racist genoemd te worden, en velen zullen het stellig ontkennen en boos worden. Een ‘gesprek’ beginnen door iemand voor racist uit te maken, gooit alle deuren dicht. Ik denk wel dat iedereen een beetje racistisch is. Niet alleen blanken. Deels is dit iets aangeleerds, maar het zit ook in onze natuur. Zelfs dieren sluiten elkaar buiten op basis van uiterlijk. Maar ik hoop dat beschaving niet zo flinterdun is als het soms lijkt en dat mensen zich bewust kunnen worden van hun vooroordelen en ervoor kunnen kiezen om hier niet zomaar naar te handelen.
Afbeeldingsresultaat voor klu klux klan

Buitensluiten
Wat zou het fijn zijn als mensen vaker hun best deden in de schoenen van een ander te gaan staan.
Dat iets voor jou nooit een probleem is geweest, betekent niet dat anderen dit ook zo ervaren. Niet alles wat je goed bedoelt of waar je je niet van bewust bent, komt goed aan. Ik ben bijvoorbeeld vroeger gepest en ik denk dat veel van die mensen zich niet realiseren wat voor invloed dit op mijn leven heeft gehad. Want een ‘grapje’ moet toch kunnen?! Grapjes naar ‘beneden’ zijn meestal niet echt leuk. Het raakt me daarom erg wanneer mensen zich buitengesloten en niet serieus genomen voelen.Ik vind het belangrijk dat ook ‘minderheden’ worden gehoord. Er is ook zoiets als de terreur van de meerderheid waarbij telkens dezelfde mensen worden teleurgesteld. Het democratisch principe is niet altijd zaligmakend.
wat er schuil gaat achter zomaar een grapje

Ontwikkeling
Ik zie het zelf meestal als iets positiefs dat bepaalde vanzelfsprekendheden ter discussie worden gesteld, omdat we alleen zo tot ontwikkeling kunnen komen, maar het is belangrijk om de nuance hierbij niet uit het oog te verliezen.

Ik vind zelf het zwartgeschminkte gezicht wel achterhaald. Doordat ik mij de afgelopen jaren meer bewust ben geworden van de wereld om mij heen, heb ik nu associaties met de Blackface die voeger in Amerika werd opgevoerd als karikatuur van de Afro-Amerikaanse slaaf die met alle stereotype elementen belachelijk gemaakt werd.

Met het aanpassen van een aantal uiterlijke elementen ruïneer je volgens mij geen feest. Zo is K3 compleet van samenstelling veranderd en kinderen vinden het nog steeds leuk. De kinderen zal het werkelijk worst wezen hoe Sinterklaas en zijn Pieten eruitzien, zolang ze maar cadeaus en snoep krijgen.
Met haat en agressie tussen volwassen mensen ruïneer je wel een kinderfeest.

Afbeeldingsresultaat voor k3

Zeur niet zo!
Het is wel waar dat op alle slakken zout gestrooid wordt. Op alle aspecten valt wat aan te merken door geobscedeerden en conflictzoekers. Waarom is Sinterklaas bijvoorbeeld een man? Hoe zit het eigenlijk met de duurzaamheid van de cadeaus? Want we consumeren toch de hele aarde naar de Gallemiezen! En weet je wel hoeveel suiker er in al dat snoep zit?
Het is, zoals met alles in het leven, een beetje zoeken naar een gezonde balans tussen bewustzijn en de dingen nemen zoals het komt.

Afbeeldingsresultaat voor peace

Fijn Sinterklaasfeest allemaal!
filmpje:
Klikbeet – Het Sinterklaasjournaal voor volwassenen

 

 

 

Pijnlijk bewuste keuzes

Afgelopen tijd werd ik weer erg opgezogen door kwesties rondom het klimaat.
Er zijn mij vele berichten ter oren en ogen gekomen die mij grote zorgen baren.
Ik zoek deze informatie bewust op, omdat ik een drang heb om deze zaken uit te pluizen. Ik wil weten hoe het zit. Maar met de groeiende kennis en het groeiende bewustzijn, komt een gevoel van (misplaatste?) verantwoordelijkheid. ‘verbeter de wereld, begin bij jezelf’ is een mooie slogan, maar voor mij persoonlijk is het nogal een complexe zoektocht. Een WORSTeling soms.
Met een neiging naar moreel perfectionisme en over-analyseren is het makkelijk mezelf te verliezen in de veelheid beschikbare informatie. Hypocrisie is mens-eigen. Ik ben een vat vol tegenstrijdigheden. Het blijkt moeilijk keuzes te maken die overeenkomen met mijn principes.
Wanneer ik geconfronteerd word met dierenleed en de invloed van de bio-industrie op het leefklimaat, raakt dit mij diep en voel ik weerzin. Ik wil hier niet aan bijdragen.
Ik zou dan veganistisch moeten gaan leven, maar deze grote verandering vind ik (te?) moeilijk.
Er is een groeiend bewustzijn, dat zie ik ook in mijn omgeving. Ik eet véél minder vlees en andere dierlijke producten dan een aantal jaar geleden, wat ik zie als een verbetering. Het liefst zo min mogelijk.

Schuldgevoel
Wanneer mensen mij vertelden dat ze veganistisch waren gaan eten, voelde ik mij schuldig omdat ik nog wel regelmatig vlees en zuivel eet/at. Ik voelde mij zelfs een beetje veroordeeld. Ik denk dat dit komt omdat ik het bij mezelf afkeur. En eerlijk: ik keur het bij anderen ook af.
Ik had 1,5 week bijna volledig plantaardig gegeten en merkte een vleesverlangen bij mezelf op. Ik had heel erg zin in iets van vlees. Ik denk dat dit meer psychologisch is dan lichamelijk. Wellicht zou een pilletje vitamine B12 wonderen doen. Maar ik liep in de supermarkt en zag daar een pakje vlees op een grote aanbiedings-stapel liggen. Ik legde het in mijn mandje en voelde allerlei gevoelens. Ik voelde mij schuldig omdat ik het niet OK vind hoe dit product tot stand is gekomen. Hoeveel leed erachter schuilt en hoeveel schade het aanbrengt. Tegelijkertijd had ik een soort zelfmedelijden omdat ik mezelf dingen onthield die ik lekker vind. Ik word er een beetje chagrijnig van als ik dingen niet mag. Woede en verdriet. Om de wereld. Om de dieren.

Ik heb mijn kop in het zand gestoken omdat ik de realiteit niet onder ogen kon zien. Ik heb gehuild om de wereld, maar het weer weggestopt om een beetje ‘lekker’ te kunnen leven. Wat is wijsheid?

Druppel op gloeiende plaat
Zo veel mogelijk plantaardig eten, milieubewust leven is aan de ene kant een keuze die je voor jezelf maakt omdat je je er prettig bij voelt. Toch vind ik het vervelend dat als ik ergens moeite voor doe, dit teniet wordt gedaan door andere mensen. Ik wil wel dat als ik geen vlees eet, anderen dit ook niet doen. Ik voel een verantwoordelijkheid of een idealistische drang om de problemen op te lossen en het frustreert als mensen daaraan niet meewerken.

Wel heb ik het gevoel dat we (ik) in een soort overgangsfase zit(ten) qua bewustzijn en mogelijkheden, waardoor de bewuste keuze steeds makkelijker wordt. En wat in mij gebeurt, gebeurt collectief en andersom?

Vlees en zuivel is natuurlijk maar een stukje van een groter probleem. Maar significant.
Ik voel soms een drang om niet alleen de complexe wereldproblemen te begrijpen, maar ook te willen oplossen. Aan de ene kant is dat interessant, constructief en oplossingsgericht.
Regelmatig ga ik er te ver in. Ik kan me erin verliezen en moedeloos worden, overweldigd en gedeprimeerd.

Verantwoordelijkheid
Ik zag een filmpje van de correspondent met een min of meer positieve boodschap.
filmpje
Ik kon mij meer vinden in de ‘negatieve’ reacties. Het lijkt me niet zozeer negatief als-wel realistisch. De realiteit. Ik ben, net als een hele hoop andere mensen zeer welwillend om mijn steentje bij te dragen. Velen zitten vol goede intenties en groene bedoelingen. Er zijn vele prachtige initiatieven en ontwikkelingen. Er is meer vraag naar vleesvervangers en andere plantaardige alternatieven en duurzame producten. Maar de verantwoordelijkheid kan niet alleen maar bij de consument worden neergelegd. Er zijn nog veel te veel klimaatontkenners en onverschilligen.
De gemiddelde mens is, ben ik bang, niet in staat of niet bereid om die verantwoordelijkheid te nemen.

Moedeloos
Ik heb wel eens last van gedachten als: We zijn gedoemd, we staan aan de rand van de afgrond. Een mooie vergelijking in de reacties op het filmpje die tot mijn verbeelding sprak, was: ‘Het is alsof we op een zinkend schip zitten en er wordt gezegd: als iedereen een emmertje pakt, komt het wel goed.’ Maar zijn er genoeg emmertjes? En heeft het zin? Wat doe je op een zinkend schip? Jezelf verdoven? Ik ben erg sceptisch, al doe ik mijn uiterste best om niet cynisch te worden. Ik wil gelukkig zijn. Hoopvol en liefdevol.

Acceptatie
In de yoga-filosofie zeggen ze dat elke keuze die je in je leven hebt gemaakt, op dat moment het beste was wat je kon. Ben je niet tevreden met je keuze, maak dan de volgende keer een andere keuze. Alles wat er nu is, is zoals het moet zijn. Acceptatie.
Het is wat het is.

Het leven is onzeker, maar we zijn er nu (eenmaal).
We moeten er het beste van maken.

Houd mij maar op de hoogte van constructieve ideeën en initiatieven.

Charlotte’s hitlijst september 2017

Ik heb weer een hitlijst gemaakt met mijn top 10 liedjes van de afgelopen maand.

Luister op Spotify

Een omschrijving en de linkjes naar youtube:

1. Celebrate – Little Dragon
Elektronisch en trippy.
‘All you ever dream of is right here, baby.
Don’t let little worries make you blue’
Een feestelijk nummer met bijzondere, artistieke video-clip:
Celebrate op youtube

2. Shut up kiss me – Angel Olsen
Een catchy gefrustreerd vrolijk liefdesliedje. Zowel smekend als dwingend. Erg leuke videoclip. 
Shut up kiss me

3. Dream machine – Mark Farina
Melancholisch en hoopgevend tegelijk. Helemaal mijn ding, perfecte combinatie. Rustig, dromerig, mooie stem.
Dream machine

4. History song – The good, the bad & the queen
Roept vergelijkbare gevoelens in me op als bovenstaand nummer. Deze is iets dreigender/dwingender.
‘If you don’t know it now, then you will do,
and if you don’t feel it now, then you will do’
History song

5. Anyone who knows what love is – Irma Thomas (1964)
Dit nummer kwam een aantal keer langs in mijn nieuwe lievelingsserie ‘Black Mirror’.
Weer melancholisch. Past bij  mij en in het bijzonder bij deze maand.
Het is erg herfst en ik ga een nieuwe fase van mijn leven in. (Het lopen van mijn stage is voor mij een enorme mijlpaal: Charlotte in de echte wereld)
Anyone who knows what love is

6. Lay Down – Son Little
Dit nummer helpt me tot rust te komen en herinnert me eraan dat niet alles tegelijk hoeft. Even rustig ademhalen! Het leven is geen wedstrijd. Doe maar even een kopje thee.
Lay down

7. Johnny and Mary – Robert Palmer (1980)
‘Johnny is always running around’ Net als wij. Rustig maar, Johnny.
Rustig maar, Charlot.
Johnny and Mary

8. Tiger Balm – Hollie Cook
Fijne stem, lekkere melodie. Poppy Reggae. Hollie heeft een klein beetje liefdesverdriet geloof ik.
Tiger Balm

9. Miracle Aligner – Last Shadow Puppets
‘Tell him what you want and baby he can find you anything you need’
Mooie melodische indierock.
Miracle Aligner

10. Gabriel – Joe Goddard
Het laatste nummer in de top 10 is wat duister, lekker dramatisch en heeft een stampende bass op de achtergrond. Hypnotiserende videoclip.
Gabriel

Stage en het klimaat

Naast het lopen van stage bij een loopbaancoachingsbureau, houden me nog een aantal andere dingen bezig.

Eerst even iets over mijn stage:
Ik heb mijn eerste stageweek achter de rug en dat is goed verlopen.
Ik ben aanwezig geweest bij 2 totaal verschillende intake-gesprekken, wat erg interessant was om te zien. Ook ben ik mee geweest naar een stage-evaluatie en heb een brainstorm bijgewoond over nieuwe ontwikkelingen binnen het bedrijf.
Verder heb ik vooral gewerkt aan het maken van mijn stageplan waarin ik leerdoelen voor mezelf opstel, invulling geef aan de onderzoeksopdrachten die ik zal moeten uitvoeren en hiervoor een planning maak. Dit plan heb ik met mijn begeleider besproken.
Een aantal taken die ik zal vervullen zijn:
– Een aantal onderdelen van de begeleiding van cliënten op me nemen.
– Een onderzoek doen naar de beschikbare testen die ingezet kunnen worden.
– Meehelpen met het ontwikkelen van trainingen en ook een training geven.

De omstandigheden zijn perfect. Zoals ik al eerder aangaf is mijn stagebegeleider flexibel en denkt zij goed met mij mee. Er valt een hoop te leren en ook kan ik regelmatig vanuit huis werken.

Toch vind ik het nog steeds erg spannend, omdat ik nog niet goed kan overzien hoe de komende periode zal verlopen en het allemaal nieuw voor me is. De komende tijd zal ik veel tijd en energie hierin steken.

Tot zover even over de stage. Inhoudelijk kan ik niet teveel delen in verband met de privacy van cliënten. Voor mezelf maak ik hiervan natuurlijk wel notities.


Andere mensen helpen met dingen waar ik zelf veel mee heb geworsteld. 

Wat verder vaak door mijn hoofd spookt zijn de volgende onderwerpen: (deze dingen wil ik even delen/onthouden)

Het klimaat/milieu
Dit is een artikel op sochicken.nl dat me erg aansprak.
positief omgaan met klimaatverandering
Ik vind het fijn om geïnspireerd te raken door alle duurzame innovatieve projecten zoals verticale landbouw en de ontwikkeling van bacteriën die schadelijke stoffen opschonen. Hier wil ik graag meer over weten.
Ook geeft Jelle tips voor wat je zelf kunt doen om iets duurzamer te leven.

Zondag met Lubach over de bio-industrie
Erg zielig, vooral die schattige varkentjes.

De klimaatmarathon in De Balie
‘Op 15 september komt een unieke groep experts bijeen in De Balie in een 6 uur durende interviewmarathon over het klimaat. Yoeri Albrecht, Femke Halsema en Tijs van den Brink spreken met wetenschappers, kunstenaars, ondernemers, activisten en opiniemakers over de vraag: hoe gaan we om met klimaatverandering, één van de grootste uitdagingen van deze tijd?’

Hier vast een heel klein voorproefje (2 minuutjes):
trailer klimaat marathon

Tot zover over het thema klimaat en milieu.

Dan nog iets over het thema Etnisch profileren/racisme en/of discriminatie:
De snijtafel – wit is ook een kleur
Een kritische analyse van de documentaire van Sunny Bergman.

Een artikel over de documentaire met een reactie van Sunny op de kritiek

Ik wilde een stukje schrijven met een samenvatting van de inhoud van dit alles en mijn visie erop delen, maar daar heb ik de puf even niet voor. Ik vind hier namelijk van alles van, natuurlijk. Wie weet later weer.

En deze docu heb ik gekeken:
Tegenlicht – Het werken van morgen
Ook best wel spannend allemaal.

Groetjes!

Dingetjes van vroeger

Weet je nog, vroeger?
In een nostalgische bui dacht ik terug aan alle dingetjes van vroeger.
Onderstaand een lijstje met 10 van mijn lievelingsdingen (speelgoed)

  1. Barbies!

    Mijn zusje Lisette en ik waren allebei dol op barbies. Op zolder stonden alle spulletjes: de poppen, kleertjes en andere attributen. Als ik een nieuwe had, mocht Liset er niet aanzitten, want anders gingen de haren in de klit. Hier kwam regelmatig ruzie om. Ik had ook een alladin, een pocahontas en bovenstaande zeemeermin barbie. + alle spice girls! Wij waren ook dol op rommelmarkten waar soms ook juweeltjes van poppen te vinden waren.


Alladin en Jasmine.
Alladin had een zware taak, want hij was de enige (knappe) man en moest als Don Guan alle vrouwen tevreden houden.


Spice Girls. Vooral Mel B was bijzonder met haar krulletjeshaar en haar luipaardpakje.


2. De casetterecorder
Hierop speelden we bandjes af met opgenomen hits van de radio, sprookjesverhalen en kinderliedjes (Sesamstraat!) Ook namen we wel eens een slappelach show op of namen interviews af. ‘Zeg, wat vind u daar nou van?’



3. Griezenboeken van  Paul van Loon
Deze las ik savonds in bed en ik vond het echt heel erg eng. Soms brak het zweet me letterlijk uit, maar ik durfde niet onder de dekens vandaan te komen.

4. Slijm
Megaslijm, daar waren we ook dol op, tot ergernis van pappa. Het slijm werd heel snel vies en droogde uit. Weggegooid geld dus. Maar elke keer weer was zo’n potje in de speelgoedwinkel onweerstaanbaar.

5. De modewijzer
Met de modewijzer kon je verschillende outfits ontwerpen met allerlei printjes. Hartstikke leuk.

6. Stickers
Ik was ook dol op stickers, vooral op deze met glitter.
Het waren setjes die je op je bijvoorbeeld op je oorlellen kon plakken als oorbellen. 

7. Nibbit
Ook wij hebben flippo’s gespaard. Maar het leukste aan de flippo’s vond ik de chips. Als een klasgenootje jarig was, werd er weleens getrakteerd op een ketting van dropveter met nibbit. Dat was wel het toppunt!

8. Knettersnoep
Ja, ik ben een snoepkont. Ik herinner mij nog goed de eerste keer dat ik knettersnoep kreeg. Ik was erg onder de indruk

9. De discman
Een poosje na de casetterecorder kwam de discman. Het eerste cd’tje dat ik kocht bij de free record shop was van Geri Halliwel. (die rooie van de spice girls) *Bloos* Marianne van de middelbare school kon thuis cd’tjes branden met gedownloade muziek. Ik gaf dan een bestelling aan haar door.

 

10. Hoe heet zo’n ding? 


Dit ding was een soort privé- diavoorstelling. Het doet me ook denken aan een zaklamp  waar je een plaatje overheen kon schuiven dat een projectie op de muur maakte.
En Glow in the dark sterren voor op de muur..


Ben ik nog dingen vergeten?
Wat waren jullie lievelingsdingen van vroeger?
Ik maak nog een apart lijstje van televisieprogramma’s en computerspelletjes.

Er schiet me nog eentje te binnen:
Polly pocket speelgoedhuisje, dat was Lisette’s ding!

Groetjes!