Corona

Het gaat nergens anders meer over hè. De crisis en maatregelen hebben ons in de greep.

Ik dacht ik ga even een stukje tikken, maar mijn laptop wil ineens niet aan. Erg frustrerend. Dat kan er ook nog wel bij 😉. Nu typ ik op mijn telefoon. Wat een bizarre situatie in de wereld! Zo iets heb ik in mijn leven nog nooit meegemaakt. Bij mij ging het de afgelopen tijd zo:

In januari ving ik iets op over een nieuw virus in China en dat het daar een groot probleem was. Dat voelde eerlijk gezegd als een ver van mijn bed show.

Na de carnaval hield het de gemoederen op kantoor bezig. Ik werd er een beetje moe van. Ik dacht: het zal wel loslopen. Het gaat om een griepje, waarom doet iedereen zo hysterisch?

Vorige week werden allerlei afspraken afgezegd. Een lezing van Lodewijk Asscher, een concert van modeselektor, vergaderingen van werk vinden vanaf nu telefonisch plaats, de schrijfworkshop en hardloop-evenementen. Kortom: zo goed als heel mijn agenda leeg geveegd.

Vorige week vrijdag ging ik boodschappen doen en ik schrok een beetje van de lege schappen. Ook dit heb ik nooit eerder zo meegemaakt. Met name de houdbare producten als pasta en rijst en de groenten uit blik waren verdwenen. En inderdaad liep ook hier iedereen met pakken wc-papier. Mensen waren inmiddels massaal aan het hamsteren/preppen geslagen. Het gaf een onheilspellende sfeer die me zenuwachtig maakte.

Inmiddels is de ernst van de zaak bij mij wel doorgedrongen. Ook het kabinet heeft uitgesproken de crisis heel ernstig te nemen.

Ik bleek voor de psychologie van massa-hysterie niet ongevoelig en dacht in de supermarkt: ‘dan neem ik ook maar wat extra, voordat alles weg is.’ Of: ‘als ik straks in quarantaine moet, moet er wel voldoende in huis zijn.’ Hoewel het beter voor de gemoedsrust zou zijn om ervan uit te gaan dat anderen altijd bereid zijn om je te helpen wanneer je in de penarie zit. Als eerste zoveel mogelijk hamsteren waardoor er voor anderen niks meer over is, is natuurlijk hartstikke egoïstisch.

De berichen in de media zijn niet mals. Ik merk dat een dergelijke ontregeling zorgt voor onrust en onzekerheid en bepaalde angsten kan aanwakkeren. De berichten en voorschriften zijn soms verwarrend. Wat moet je nou wel en niet doen, wat zijn de symptomen etc. We weten nooit precies wat ons in de toekomst te wachten staat, dus lijkt het me het best voor de mentale gezondheid om zoveel mogelijk te proberen in het moment te leven. De landen die ons voor zijn gegaan, laten wel een scenario zien dat zorgt voor veel ‘uitdagingen.’ Ik ben wel een beetje bang voor wat ons mogelijk nog te wachten staat.

Ik werk inmiddels vanuit huis. Hierover ontstond ook nog een kleine discussie met de baas wat bij mij een klein beetje stress veroorzaakte. Het werk is in principe prima vanuit huis te doen. Wel is het even wennen en kon ik me maar moeilijk concentreren omdat ik met mijn hoofd bij de crisis zit. Ik heb wat minder uren kunnen maken dan normaal, ook omdat er werk is komen te vervallen. Hopelijk krijg ik mijn laptop weer aan de praat, anders heb ik wel een probleempje.

Ik wil me zo veel mogelijk houden aan de richtlijnen van het RIVM, dus ben ik inmiddels al bijna een week op sociaal dieet. Ik zie op straat dat ik lang niet de enige ben die zich keurig aan deze voorschriften houd. Ik ben nu thuis en ga er alleen uit voor een wandelingetje, hardlooprondje of fietstochtje en voor de boodschappen. Bij thuiskomst was ik uitgebreid mijn handen met zeep. Ik bel of videobel regelmatig met vrienden en familie. Verder zijn alle afspraken afgezegd.

Ik heb een lijstje gemaakt van dingen die ik graag (thuis) wil doen:

* lezen * schrijven * schilderen * sporten * bellen * huishouden

Verder verandert er voor mij persoonlijk minder veel dan voor veel anderen. Ik lag ‘s avonds sowieso al meestal met een dekentje op de bank film of serie te kijken en te internetten.

Veel mensen hebben het zwaar in deze tijd. De sociaal geïsoleerde alleenstaanden, zieken en ouderen, zorgpersoneel, probleemgezinnen die op elkaars lip zitten, bedrijven die failliet gaan. De dagelijkse structuur en ritme valt weg.

Ik vraag me af wat de keerzijde is van deze crisis. Elk nadeel heb zn voordeel zeggen ze weleens. Dat geloof ik graag. De nieuwe manier van leven dwingt mensen een stapje terug te doen waardoor er ruimte ontstaat voor reflectie en bezinning. Ook geloof ik echt dat een crisis het beste in mensen naar boven haalt: sociaal gedrag en creativiteit. We zitten nu allemaal min of meer in hetzelfde schuitje, wat een gevoel van solidariteit brengt. Overal ontstaan mooie initiatieven om elkaar te helpen en te steunen. Om anderen een hart onder de riem te steken.

Ik zal er eens een aantal verzamelen en op een rijtje zetten.

Veel succes en sterkte de komende tijd! 😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *