Vooroordelen

 

Sinds een paar maanden ben ik mij meer bezig gaan houden met het vraagstuk van racisme.
Rond sinterklaas laaide de zwartepietendiscussie weer op en daarnaast volgde ik in die periode 2 vakken op school over diagnostiek bij allochtonen en interculturele samenwerking.
Toen ben ik mij dus gaan verdiepen in deze kwesties waardoor ik meer inzicht heb gekregen in de psychologische mechanismen die hierbij komen kijken.
Ook de documentaire van Sunny Bergman: ‘Our Colonial Hangover’ is in dit kader erg interessant.
Vooral de scene met de 3 jongens in het park, heeft indruk op mij gemaakt.
3 jongens met dezelfde leeftijd, hetzelfde postuur en zelfde kleding voeren dezelfde handeling uit. Het verschil tussen hen is de huidskleur. Een jongen is zwart, een blank en eentje Marokkaans.  In het park zagen zij het slot van een fiets door. De reacties op de jongens zijn consequent anders, in het nadeel van de gekleurde jongens. De blanke jongen wordt zelfs geholpen! Er wordt van uitgegaan dat hij zijn sleutel kwijt is. Bij de donkere jongen wordt direct de politie gebeld, want die is overduidelijk een fiets aan het stelen.  Ook bij de Marokkaanse jongen wordt direct om verantwoording gevraagd.

Dit illustreert heel mooi waar veel mensen uit minderheidsgroepen dagelijks mee worden geconfronteerd.
Zij worden gewantrouwd en moeten zichzelf constant verantwoorden. Ongelooflijk frustrerend lijkt me dat. Ze horen er niet helemaal bij en worden niet geaccepteerd tenzij ze zichzelf eerst bewijzen.

Het is soms lastig om culturen die ver uit elkaar liggen met elkaar te mengen. Basis is denk ik respect voor elkaar en openstaan voor andere ideeën.

Ondanks mijn negatieve ervaringen met Marokkaanse jongeren in Kanaleneiland, weiger ik me te verlagen tot kortzichtige racistische ideeën.
Dat mensen vooroordelen hebben over groeperingen is iets waar je niet aan ontkomt. En natuurlijk doe ik dit zelf ook, net als ieder ander.
Het maakt de wereld overzichtelijker en simpeler om mensen en andere zaken in hokjes te stoppen. Om ze in te delen in verschillende categorieën. Binnen elke categorie hebben de mensen dan allemaal dezelfde kenmerken, namelijk die van het stereotype van de groep.
Wel is het heel goed om je bewust te zijn van dit mechanisme en het feit dat iedereen uniek is.

Ik vind het kwalijk als mensen benadeeld worden op grond van niet voor de situatie ter zake doende eigenschappen zoals afkomst en huidskleur.

Ook nu, na de schietpartij in Parijs, komen de verhoudingen nog eens extra op scherp te staan.
Geert Wilders en zijn volgelingen zeggen: zie je wel!
Maar ik sluit me aan bij de #nietmijnislam – beweging.
Ook gewone vredelievende Moslims zijn slachtoffer, als zij verantwoording moeten afleggen voor daden van een ander, waar zij niet achter staan.

Extremisme is niet iets wat ontstaat vanuit het geloof, maar vanuit frustratie en isolatie.

 

No_sexism_racism_homophobia

 

 

 

Hallo allemaal!

Wat is het nog vroeg! Zeker op een zondag ben ik er vandaag als de kippen bij.
Mijn vriend is vandaag vroeg gaan vissen en sinds de wekker ging, ben ik klaarwakker! Wat is het nog donker he.
Mijn moeder heeft voor mij een website gemaakt waarop ik mijn eigen weblog kan bijhouden, dus ik ga maar meteen van start. Jippie!  Het onderwerp van vandaag is: goede voornemens.
Zo aan het einde van het jaar, is een goed moment om de boel een beetje te evalueren.

De laatste weken heb ik voor mijn gevoel weer erg de neiging om me constant overal druk over te maken, waardoor ik me erg gestresst voel. Dit soort fases zijn altijd erg vermoeiend, dus probeer ik daar zo snel mogelijk verandering in te brengen.

Nu heb ik het boek: dromen, durven, doen van Ben Tiggelaar gelezen. Een makkelijk leesbaar boek, met praktische tips en concrete voorbeelden. Hij beschrijft -wat iedereen eigenlijk allang wist, maar zelden toepast- dat belonen veel beter werkt dan bestraffen.
Als dingen op rolletjes en naar wens verlopen, voelt dit snel als vanzelfsprekend. Als dingen mis gaan, valt het op en schenk je er aandacht aan. Terwijl het zó de moeite loont om stil te staan bij de dingen die wél goed gaan en deze ook te benoemen.  Daarnaast is het ook nog eens zo dat 1 punt van kritiek 4 complimenten teniet doet.  Dit geldt zowel ten opzichte van jezelf als naar anderen.
Kun je nagaan: Als je jezelf constant op je kop geeft, kom je razendsnel in een negatieve spiraal. En dat is niet de bedoeling! Dat is hartstikke zonde.
Ook schrijft hij dat goede voornemens alleen kans van slagen hebben, als je ze vertaalt naar concreet gedrag.

De schrijver van het boek raadde  aan om jezelf te belonen voor goed gedrag.
Daarom heb ik zelf een beloningssysteem bedacht:  Op een groot vel papier heb ik  alle activiteiten genoteerd  die bijdragen aan het behalen van mijn doel. Voor iedere activiteit krijg ik een punt.
Bij een bepaald aantal punten krijg ik een beloning.

Mijn hoogste prioriteit op het moment heeft school, maar ik moet ook mijn eigen welzijn in de gaten houden.
Mijn lange termijn-doel is het behalen van mijn diploma. Daarnaast wil ik op de korte termijn een goede balans vinden tussen ontspanning en inspanning.
Zo krijg ik bijvoorbeeld een punt per studie-uur, maar ook voor sporten en yoga of meditatie en alle andere dingen die bijdragen aan mijn welzijn.
Wat een haalbaar aantal punten is en welke beloning daartoe in verhouding staat is iets wat ik nog een beetje moet ontdekken. Maar ik kan wel wat leuke dingen bedenken!

Hebben jullie ook goede voornemens?

dromendurvendoen_1