Nederlands traagste onderwijsinstituut

Tijdens de Shuffle-workshop (zie vorig blog) van Myrke van der Does, schreef ik een column over iets waarover ik me kan opwinden!

Een aantal jaren geleden ben ik begonnen met een thuisstudie toegepaste psychologie. Ik heb bewust gekozen voor de vrijheid. Wel heb ik de vereiste discipline enigszins onderschat.
Nu probeert de instelling aan de samenleving te bewijzen dat ze mee kunnen komen met het reguliere hoger onderwijs. Gedurende de hele opleiding wordt je als student aan je lot over gelaten in het kader van zelfstandig werken. Maar het afstudeertraject wordt bloedserieus genomen als het gaat om de vereisten aan de student. Ondertussen is er amper ondersteuning:  Ik kon 12 uur telefonisch en/of mailcontact hebben met een scriptie-adviseur die ik nooit heb ontmoet. Ik heb me uit de naad gewerkt en een externe coach ingehuurd om mij te ondersteunen. In juli heb ik mijn scriptie ingeleverd, in augustus kreeg ik te horen dat deze is goedgekeurd, In oktober werd mijn eindpresentatie en gesprek ingepland en nu is mijn diploma-uitreiking in januari! Ik heb geluk dat mijn diploma-termijn in september verloopt, want ze hebben bij Nederlands traagste onderwijs-instelling schijt aan studieschulden die dreigen te ontstaan door hun stroperige bureaucratisch handelen. Ik ben er helemaal klaar mee en vind het echt belachelijk hoe idioot lang het afstudeertraject wordt uitgesmeerd. Ik raad dan ook niemand aan om bij deze instelling te gaan studeren.

Ook de diploma-uitreiking kan me gestolen worden. Ik ken daar helemaal niemand. Wat moeten ze over mij gaan zeggen? Als het aan mij had gelegen, stuurden ze mijn diploma met de post. Ze maken er een hele show van.

Nu heb ik wel meer horrorverhalen gehoord over onderwijs-instellingen. School is altijd wel een beetje verschrikkelijk om uiteenlopende redenen. Sommige leerkrachten lijken het onderwijs in te zijn gegaan om kinderen het leven zuur te maken. Bij andere krijg je een acute aanval van narcolepsie zodra zij hun mond opentrekken. De administratie heeft hun zaakjes niet op orde..
Studenten krijgen massaal een burn-out door hoge prestatie- en werkdruk om vervolgens niet aan de bak  te komen vanwege gebrek aan ervaring.

Wat is een papiertje nu echt waard vraag ik me wel eens af. Ik heb mijn denkniveau bewezen en laten zien dat ik over de nodige discipline beschik. Maar wat is nu echt de toegevoegde (maatschappelijke) waarde van al dat geploeter?

Snail White Background Images | AWB

Carrière-update: Nieuwe baan!

In een vorig blog (http://charlottesblog.nl/whats-next/) schreef ik dat ik waarschijnlijk aan de slag zou gaan als veldwerker voor een onderzoeksbureau. Inmiddels heb ik een aantal rondes gemaakt en zoals ik al verwachtte, is het niet bepaald ideaal. Niks ten nadele van de betreffende organisatie.

Ik probeer trouwens werk en blog gescheiden te houden, zodat ik zo vrijuit mogelijk kan praten. Werkgevers en potentiële werkgevers zijn als het goed is niet op de hoogte van mijn blogs en dat wil ik graag zo houden. Niet dat ik schadelijke informatie zou delen, maar ik dacht te merken dat mijn politieke standpunten bijvoorbeeld niet echt aansloten bij mijn stagebegeleider en daar maak je dan niet altijd vrienden mee.

Het veldwerk is flexibel in te delen, wat veel vrijheid geeft. Maar eerlijk gezegd heb ik het wel een beetje gehad met die zeeën van vrijheid nu ik mijn thuisstudie heb afgerond. Ik ben toe aan wat vastigheid. Ik werk ook liever niet ‘s avonds, fietsend door heel Utrecht en Amsterdam. Vanaf half 5 begint het rondom deze kortste dagen al donker te worden. Overdag zijn de meeste mensen niet thuis, (aan het werk waarschijnlijk) dus heb ik niet-thuis-briefjes door de brievenbussen gedaan met het verzoek of ze mij terug zouden willen bellen, ook wanneer ze niet wensen mee te werken aan het onderzoek.
De rondes waren erg koud en soms ook nat, ik heb veel afwijzingen gekregen en ook best veel mensen die niet of heel slecht Nederlands spreken.

Nieuwe baan:
Ondertussen heb ik verder gesolliciteerd en heb ik een baan gevonden, waar ik best wel veel zin in heb! Ik word projectmedewerker en zal medische visitaties doen (kwaliteitscontroles) en ik stel daarvan rapporten op. Ik heb natuurlijk geen medische achtergrond, maar dat is geen probleem. Er zijn voorbeeldrapporten en verklarende woordenlijsten beschikbaar. Ik start in februari en heb dus nog even de tijd.

Wel jammer dat ik 15 januari mijn diploma-uitreiking heb, want dat knipt heel januari doormidden. Ik zou namelijk ook wel op vakantie willen. Misschien kan ik de diploma-uitreiking nog uitstellen of kijken of het daaromheen lukt iets te plannen. Ik houd nu even op met solliciteren (ik had nog een tijdelijke klus in mijn hoofd voor december en januari). Ik maak nog wel een paar rondes veldwerk en in de tussentijd wil ik lekker veel lezen en schrijven. Ik heb nog aardig wat interessante onderwerpen op mijn lijstjes staan. Ik heb ook vast wat vakliteratuur gehaald in de bibliotheek:


Vakliteratuur

Shuffle Schrijfmarathon

22 t/m 24 november deed ik mee aan de Shuffle schrijfmarathon in Alkmaar. Omdat het wordt gesubsidieerd kan het worden aangeboden voor 35 euro; thuisblijven is duurder!

Een verslag van mijn weekend:

Vrijdag 
Vrijdagavond rond 18 uur kom ik aan in Hotel en Hostel Kings Inn in Alkmaar. Een vrolijke jonge vrouw vraagt mij of ik kom voor de schrijfmarathon, stelt zich voor als Dionne en wijst me de weg. Ik zit in kamer 9 bij een mooie poster van Jim Morrison. Daarnaast hangen Gandhi, Bob Dylan en Kurt Cobain.
In mijn kamer staan 2 stapelbedden en een Josephine.  Later checkt ook roomie Denise in.
Wanneer iedereen is geïnstalleerd, lopen we naar een andere ruimte een straatje verderop waar coördinatoren Dionne en Maxime de weekendplanning presenteren.

Om 8 uur start mijn eerste workshop in de bibliotheek waar we een korte column schrijven en met elkaar delen. Myrke vertelt dat columns vaak gaan over een onderwerp waar je je kwaad om kunt maken of waar je een sterke mening over hebt. Zwarte piet bijvoorbeeld.
Ik zit vooral in mijn hoofd met grote frustraties over de idioot lange termijnen en niet-meewerkende houding van mijn school, waarover later meer.
Ik vind het erg leuk om alle verhalen te horen van de anderen; over het idee dat alles leuk moet zijn, over prestatiedruk, over mensen die zich overal mee bemoeien en over gemaakte gezelligheid. Nog leuker is dat anderen moeten lachen om mijn verhaal.

Ik drink nog een wijntje buiten op de vensterbank samen met een paar anderen. Binnen speelt er een band iets te hard. Groepjes deelnemers verplaatsen zich naar kroegen in de stad. Ik zit al wel weer aan mijn sociale en energieke taks en ga naar bed. Slapen lukt niet zo heel goed in deze onrustige omgeving, ook ben ik verkleumd van het buiten zitten en heb honger. Ik had om half 5 een broodje gegeten en dacht dat ik het wel zou redden.. Uiteindelijk lukt het me de slaap te vatten, wel een aantal keren wakker geschud doordat Josephine zich onder mij omdraaide.  Andersom  schrikt zij zich dood als ik ‘s ochtends een plasje ga doen en het trappetje naar beneden neem.

 
Zaterdag
Zaterdag staat ons weer een vol programma te wachten: na een gezamenlijk ontbijt volgen we de volgende workshops. Ik volg interviewtechnieken bij Mariëlle. We bedenken 10 vragen voor onze gesprekspartner en gaan direct aan de slag. Senna en ik interviewen elkaar over dromen, ambities en geluk. Erg leuk. Achteraf bespreken we in de groep hoe we het interview ervaren hebben, wat goed werkte en wat niet. Sommigen waren echt de diepte ingegaan, met vragen als: ‘Hoeveel schaamhaar heb je?’ 😛

In de middag ga ik op ‘inspiratiebezoek’ bij Marjolein in het klein in haar tiny house.
Zij leidt ons rond in haar tuin en huisje van 20m2. Interessant om te zien hoe zij daar leeft. Het zet wel aan tot nadenken, bijvoorbeeld over hoeveel spullen een mens nou eigenlijk nodig heeft om comfortabel te kunnen leven. Zelf heb ik ook de wens om een hoop spullen op te ruimen en weg te doen. Ik zou zelf denk ik ook wel in een huisje als dat van Marjolein kunnen leven, maar dan moet Thom wel zijn eigen tiny house haha.
Voor twee personen zou het echt te krap zijn. 20m2 klinkt veel ‘erger’ dan het is. Zij had het daar echt heel efficiënt ingericht.


Maquette van Marjolein’s tiny house 

In de avond eten we Indonesisch en heb ik last van vleesschaamte. Ik heb van alles opgeschept waaronder 2 stokjes kipsate.  Naast en tegenover mij zitten vegetariërs die praten over waarom ze vegetariër zijn en ik denk natuurlijk: jullie hebben gelijk ook. 🐔😇

Ik speel een klein rondje 30 seconds en drink een wijntje tijdens het optreden van Wies en de Liefde en dan ben ik weer helemaal op. Wat ik aan de ene kant een beetje jammer vind en aan de andere kant helemaal prima. Zou ik niet eigenlijk allemaal nieuwe vrienden moeten maken? Maar ik heb al zo ontzettend sociaal gedaan met iedereen de hele dag. Om half 10 lig ik op bed ‘creativiteit voor dummies’ te lezen op mijn e-reader in mijn eigen stapelbed. Denise is vandaag vertrokken omdat haar kindje ziek is, wat mij dus stiekem heel goed uitkomt. Ik slaap als een roosje 🌹

Zondag
Zondag hebben we de hele dag de tijd om een stuk aan te leveren waarmee prijzen te winnen zijn.
Ik voel me best geïnspireerd in die zin dat ik zin heb om lekker veel met schrijven aan de gang te blijven, maar heb niet bepaald een geniale ingeving over het thema Alkmaar. Ook ben ik behoorlijk uitgeput en overprikkeld door alle indrukken en al die mensen om me heen de hele tijd. Ik vind het een bijzonder gevoel om met een groepje ‘onbekenden’ samen aan het werk te zijn, maar toch werk ik beter in mijn eentje en wanneer ik uitgerust ben.
Ik breng een bliksembezoek aan stedelijk museum Alkmaar, ren er bijna letterlijk doorheen. Prima museum, maar ik vind er inderdaad geen klap aan, daar was ik al voor gewaarschuwd. De maquette bij de entree is wel het hoogtepunt en inspiratiebron voor Loen’s verhaal. klik hier voor Loen’s verhaal


Maquette Alkmaar in de 16e eeuw

Om mij heen beginnen sommige mensen behoorlijk zenuwachtig te worden. Zelf heb ik hier niet zo’n last van. Dit weekend is voor mij vooral een bijzondere en leuke ervaring, inspiratie op doen en onder de mensen komen.

De winnaars
De 3e prijs was een bioscoopbezoek en ging naar Rosa de Boer.
Zij had een tekst geschreven en gerapt over Alkmaar op de melodie van ‘het land van’ van Lange Frans en Baas B. Heel grappig!
link naar het nummer van Rosa

De tweede prijs ging naar Jelmar Starkenburg die met zijn charme een grachtenpand in Alkmaar heeft geregeld en daar verslag van deed. Hij won een diner Link naar het verhaal van Jelmar

De eerste prijs ging naar Jeremy van der Waard. Hij schreef een mooi liedje over kinderkopjes en won een verrassingsreisje met surprise me. link naar het nummer van Jeremy

Het was een intensief maar onvergetelijk weekend.


Alkmaar winter 2019

 

Links:
presentatie Suffleprent

 

Leefschaamte

Sla deze blog maar over als het gezeik over duurzaamheid je ook de neus uitkomt.

Mijn ideeën over de groene kerk houden me nog altijd bezig: totaal geobsedeerd.
Ik worstel erg met mijn verworven kennis die ik misschien toch liever niet had gehad, over de opwarming van de aarde, massa-extinctië etc etc

Verantwoordelijkheid 
Ik dicht mezelf allerlei positieve eigenschappen toe: Mijn gevoeligheid, openheid (in de zin van open staan) idealisme en betrokkenheid zorgen ervoor dat ik mij allerlei leed en onrecht bijzonder aantrek en mijn grote verantwoordelijkheidsgevoel maakt dat ik deze problemen wil oplossen.
Ik heb het idee dat er steeds meer mensen zijn die dit herkennen: een groeiend bewustzijn en de wil en plichtsgevoel om dingen ten goede te veranderen. Al wees een geïrriteerde vriendin me erop dat het in haar kringen helemaal niet zo leefde en uitte een donkerbruin vermoeden dat ik wellicht ‘gelijkgestemden’ opzocht.  Ik denk beide.
Mensen moeten zich op een bepaalde manier verhouden tot de vele berichten hieromtrent die hen ter oren komen (klimaatstakingen, halvering van de vee-stapel, van het gas af..) De vriendin vertelde me bozig dat ze totaal geen last heeft van vliegschaamte, vleesschaamte of welke (ecologische) schaamte dan ook en zich dat weigert aan te laten praten. Ook vroeg zij zich af wat er erg aan is, mocht de mensheid uitsterven.

With Great Moustache Comes Great Responsibility | Explore ...

Waarom is uitsterven erg?
Ik vind dat op zich een interessant filosofisch vraagstuk. Veel groene kerkgangers hebben het over het redden van de aarde, wat niet aan de orde lijkt. De aarde zal het hoogstwaarschijnlijk een worst wezen en redt zichzelf wel. Het gaat, denk ik, meer om het voortbestaan van de mensheid, waar een deel van de mensheid, waaronder ik, zich druk om kan maken.  Waarom zou ik het erg vinden als de mensheid zou vergaan? Waarom vind ik sterven en verliezen erg?
Ondanks dat ik de zin van het bestaan (nog) niet doorgrond 😜 en ik een hoop mensen waardeloos vind,  hecht ik toch veel waarde aan het leven. Ik vind het verdrietig om te zien hoe geruïneerd wordt wat voor mij van waarde is en word er blij van als goed wordt omgegaan met alles wat kwetsbaar is (elkaar, natuur, milieu en dieren). En ik vind doodgaan en anderen verliezen gewoon echt doodeng.
Ondanks het verstandelijke idee dat ‘de dood er niet is als jij er bent en jij er niet bent als de dood er niet is.’ Vertrouwde dingen die veranderen, onzekerheid en leed, brr.

Dino's - Lesmateriaal - Wikiwijs

Hypocriet?
Ik spreek mezelf misschien tegen. Dat komt omdat ik, net als bijna alle andere mensen, een vat vol tegenstrijdigheden ben, een hypocriet wezen met conflicterende waarden en ideeën.
In mijn vorige blog over de groene kerk, viel ik de leden van de partij voor de dieren, en alle andere wijzende vingertjes aan, omdat ik me aangevallen voelde. Omdat ik worstel met en oordeel over mijn eigen verantwoordelijkheid en morele gedrag en ik wordt mega-geïrriteerd van dat mega-ongemakkelijke gevoel en confrontaties. Ik vind het ook heel oneerlijk als ik het gevoel heb dat er naar mij gewezen wordt omdat ik niet perfect ben, omdat ik (nog) niet bereid ben dierlijke producten op te geven. Het gaat vooral om het eten, een van de dingen in het leven die veel impact hebben.
Dit voelt heel oneerlijk, omdat ik bijzonder veel last heb van vliegschaamte, terwijl de meeste mensen in mijn omgeving bij de vleet de hele wereld overvliegen. Het voelt alsof ik mezelf beperk, ondanks dat ik geen reislustig typ ben. Ik verlang in de wintermaanden intens naar wat zon. Ondertussen lijkt het erop dat de mensheid zichzelf het leven op aarde onmogelijk loopt te maken. 1 van  ongeveer 8 miljard mensen ben ik (8.000.000.000). En Nederland is zeker niet een van de braafste jongetjes van de klas. Wanneer iedereen op de wereld zou leven als een gemiddelde Nederlander, zouden we bijna vier wereldbollen nodig hebben om in alle behoeften te voorzien. Onhoudbaar dus.
Ook mijn bezwaren tegen voortplanting voelen als oneerlijk, ondanks dat ik nooit een sterke voortplantingsdrift heb gevoeld om verschillende (persoonlijke) redenen, waarover meer in een later blog. Onder andere vraag ik me af  op wat voor wereld ik mijn kind zou zetten: Is het een veilige wereld, een wereld waarin het een mooie toekomst te wachten staat? Ik heb er mijn ernstige twijfels over. En dat zie ik zelf niet als pessimistisch.

NEW SAVANNA: Elephant Regression: On the Couch with Dumbo

Vliegen, vlees eten en spullen kopen
Verschillende wetenschappers, onderzoekers en verslaggevers
zeggen verschillende dingen over wat het meest impact maakt.  In een stuk van de correspondent las ik bijvoorbeeld dat een retourvlucht Amsterdam- New York qua CO2 uitstoot gelijkstaat aan 1000 big macs per persoon. En iedereen weet inmiddels toch wel dat het hele vlees-proces ontzettend milieuvervuilend is?!
Ik vond dat shockerend en maak me sindsdien extra druk om luchtvaart. Babette Porcelijn benadrukt de impact van ‘spullen’, met name de verborgen impact die wij niet zien in Nederland.

Tegen consumenten-activisme
Ik las een stuk in het vrij Nederland van Roxane van Iperen, wat ik goed hout vond snijden en heel mooi aansloot bij mijn ideeën die ik omschreef in het groene kerk-stuk. Dat het wijzende vingertje naar elkaar misplaatst is en afleidt van de mensen/organisaties en bedrijven die echt het verschil kunnen maken en dus ook die verantwoordelijkheid zouden moeten dragen. Wat niet betekent dat je niet je best moet doen. Maar reken niet de verkeerde mensen af.

PROFESSORES LUSOS: Assumam as vossas decisões.

Beroep op geweten
Ik bevind mij inderdaad bijzonder vaak onder mensen die zich persoonlijk verantwoordelijk voelen voor de staat van klimaat, milieu en dierenwelzijn en hun leven willen ‘beteren’. Ook heb ik sterk de indruk dat zij het liefst hebben dat anderen ook zo leven als zij (vegan, verantwoord, zero-waste etc). Ik trek mij dit beroep op  mijn geweten zo aan, omdat ik zelf ergens ook de overtuiging heb dat het mijn plicht is verantwoordelijkheid te dragen en mijn uiterste best te doen, wat betekent dat ik niet mijn leven kan leiden op de manier waarop ik dat altijd heb gedaan. En in zekere zin doe ik dat ook niet. Ik vraag mij tegelijkertijd af hoe constructief  of misplaatst dit schuldgevoel is en vind het moeilijk het vertrouwen te hebben dat mijn best doen zin heeft. Of dat degenen die echt het verschil kunnen maken echt hun verantwoordelijkheid gaan nemen.

Bronnen:
https://www.vn.nl/pleidooi-tegen-consumentenactivisme/

https://decorrespondent.nl/8368/toen-ik-deze-cijfers-onder-ogen-zag-besloot-ik-veel-minder-te-vliegen-en-jij-misschien-ook/922228912-0226280f

https://maatschapwij.nu/videoportret/babette-porcelijn/

Geobsedeerd door eten

Nu het einde van het jaar weer in zicht komt, is het een mooi moment om terug te blikken op 2019, de hoogtepunten op een rijtje te zetten en nieuwe doelen te stellen. Daar ga ik de komende tijd mee aan de slag.
Bij dit afronden, hoort ook een beetje opruimen.
Vandaag ben ik ongesteld geworden en ik voel me heel erg slap. Toch kreeg ik heel even een kleine opleving en besloot eens in de boekenkast te kijken wat er allemaal weg kan aan boeken, papieren en schrijfboekjes. Wat mij betreft zoveel mogelijk.
Veel dagboek-achtige notities zijn ook niet zo boeiend (elke keer hetzelfde ‘gezeik’ over vermoeidheid). Ik lijk wel een soort hele saaie Bridget Jones. Zij maakte ten minste nog wel eens spannende avonturen mee.
Ik las bijvoorbeeld een stukje dagboek van vorig jaar, waarin ik weer eens compleet geobsedeerd was door eten. Om toch wat dingen te bewaren, selecteer ik wat typische stukjes en maak het digitaal. Die vlogs van populaire youtubers/influencers tegenwoordig gaan toch ook nergens over?! ‘What I eat in a day’ ‘Action shoplog’ ‘Get ready with me’ etc etc. Bij mij gaat het af en toe nog eens ergens over, al zeg ik het zelf.

mei 2018?:
“Ik ben zo vreselijk moe. Ik weet echt niet wat ik met mezelf aan moet. Ik heb gesport en gezond gegeten. Wat dat dan ook moge zijn tegenwoordig. Ik bedoel: gezond is ook maar relatief. Als plantaardig de maatstaf is, doe ik een hoop niet goed. Ik heb in ieder geval niet gesnoept, veel bewogen en weinig calorieën binnengekregen. Ik heb wel erge trek.
En hoe streng ben je als het gaat om de term bewerkt/onbewerkt?
Ik heb de neiging om youtube-filmpjes te kijken als een laveloze. Kan me moeilijk concentreren, maar zou liever iets constructievers/productievers doen voor mijn toekomstige zelf. Een dutje lukt dan weer niet, frustrerend! Ik heb echt nergens zin in. De beroepsopdracht Arbeid&organisatie is best ‘leuk’. Vanavond komt Catherine, maar ik heb weinig puf. En veel trek. Ik zou wel zin hebben in bier met bitterballen en een leuke film. Maar die ballen en dat bier doen we nu maar even niet.  Morgenochtend van 11:00-13:00 heb ik rijles. Misschien moet ik even iets te eten meenemen? Normaal lunch ik altijd tussen die tijd. Anders trek ik het misschien niet.
Daarna ga ik naar Thom. Savonds komt Vera. Al een tijdje niet gezien. Ben benieuwd hoe het met haar gaat.
Zaterdag wil ik wel echt even iets nuttigs doen aan school/stage. Ik ga dan écht naar de bieb om 10:00 uur. Vandaag wilde ik dat ook, maar dat is toch niet gebeurd. Ik was om iets na 10 klaar met sporten en bedacht na het douchen dat ik ook wel thuis zou kunnen studeren.
Ik vond het zo’n lastig idee dat ik lunch zou moeten regelen, terwijl ik nog allerlei dingen te eten in huis heb liggen die niet makkelijk zijn mee te nemen, zoals yoghurt en crackers.
Ik ben me ervan bewust dat ik de hele tijd met eten bezig ben.
Vanmorgen heb ik het interview met Roel uitgewerkt. Dat was eigenlijk niet zoveel werk, maar ik werd de hele tijd afgeleid door gedachten over eten, heel vermoeiend. Ik heb vroeg geluncht, want ik hield het niet meer [..]
Ik heb net de bodyscan gedaan. Ik merkte een onrustig gevoel in mijn borst, maar dat is gedurende de oefening verdwenen. Daarna werd ik heel slaperig en ik stik van de honger! Dat is een allesoverheersend gevoel. Als ik nu niet afval, dan weet ik het ook niet meer. Ik ga zo wat eten. Het is inmiddels 17:20.  Een knagend, vervelend gevoel vind ik het. Ik vond het verder heel prettig om deze aandacht voor mijn lichaam te hebben. Ik wil dit graag blijven doen, om mijn opmerkzaamheid te trainen.”

Rond die tijd woog ik geloof ik ook rond de 66/65 kilo. Er staat geen gewicht bij. Nu ik dit zo lees, bedenk ik me dat ik ook weer eens wat vaker yoga zou moeten doen. Op dit moment gaat het al een poosje best goed met afvallen. Aan de ene kant went het ook wel weer om wat minder te eten. Het is wel heel belangrijk om af en toe wel iets lekkers te nemen, zoals een stukje chocola of een lekker drankje. Af en toe wil ik ook gewoon voor de gezelligheid uitgebreid samen met iemand eten.
Ik wil ook wat vaker mijn eten vastleggen op de foto. Ik had deze week goed gekookt en gezond gegeten, maar heb er helaas geen foto gemaakt van mijn mooie quiche.


Curry

Ik had bijvoorbeeld hele lekkere pompoensoep gemaakt met flespompoen en zoete aardappel met pijnboompitjes, Een brocolli-spinazie hartige taart met bladerdeeg, tomaat en mozzarella, een curry met bloemkool, rijst, spinazie, wortel en een eitje.


Dit had ik bijvoorbeeld als ontbijt of lunch


Of dit

Ook had ik weer een gezonde bananen-wortel cake/brood gemaakt met havermout. En als tussendoortje wat fruit.

En ik heb veel gesport en op de fiets gezeten.

Ik moet sterk zijn!
Afgelopen week zag ik een interessant filmpje van een lezing over wilskracht. Wilskracht is, in tegenstelling tot wat veel mensen nog steeds denken, geen goede strategie om je doelen te bereiken. Wie wil afvallen bijvoorbeeld, zegt tegen zichzelf: ik moet sterk zijn.
Maar mentale wilskracht raakt gedurende de dag uitgeput. Het kost veel energie om je impulsen te onderdrukken: om je lange termijn-doelen voor te laten gaan boven directe behoeftebevrediging.
Op een zwak moment van honger en vermoeidheid is de kans groot dat je toch zwicht.
Iedereen heeft wel een beetje wilskracht nodig, maar wat beter werkt is het maken van een plan voor moeilijke momenten, bijvoorbeeld: als ik thuiskom uit mijn werk, neem ik een appel.
Wat ook goed kan werken is om nieuwe gewoontes aan te leren, die je na een poosje op de automatische piloot doet, zodat je er niet meer over na hoeft te denken.
Iedereen kent wel het klassieke experiment met de kinderen en de spekjes: Eet je 1 spekje nu? Of wacht je 10 minuten en krijg je als beloning straks 2 spekjes? De kinderen die het lukte om de directe behoeftebevrediging uit te stellen, bleken helemaal niet bezig met de spekjes, maar te zorgen voor afleiding. Je moet dus zorgen dat je zo min mogelijk hoeft terug te vallen op pure wilskracht.
Voor niet iedereen is het even moeilijk of makkelijk, omdat de ene persoon vraatzuchtiger is dan de ander, meer of minder om eten geeft en hormonaal bepaald (of door bepaalde medicatie bijv) meer of minder honger kan hebben. Hoewel in principe vaak ieder pondje door het mondje gaat, is het dus niet altijd zo dat dikkere mensen minder discipline hebben.

spekkies | 130/365 Days in Colour | Judy van der Velden ...

Wat betreft bovenstaande doe ik het eigenlijk helemaal verkeerd. Ik heb na al die jaren, nog steeds niet geleerd om realistisch en haalbaar te plannen, om structuur in mijn leven aan te brengen (nu maak ik het mezelf ook niet makkelijk door bijvoorbeeld voor een thuisstudie en flexibel werk te kiezen). Ik leid mezelf ook niet af, maar bind de kat op het spek door te kijken naar en te ruiken aan allerlei lekkere snacks. Benieuwd hoe lang de jojo het deze keer volhoudt.
Yo-Yo biscuits | South Australia is the home/originator of ...


(Tussen juli en oktober heb ik ook de 68 op de weegschaal gezien) 

De groene kerk

Eerder schreef ik al over mijn zoektocht naar zingeving.
Wat ik niet vond in een of andere pinkstergemeente-achtige christelijke kerk, dacht ik misschien te vinden in de groene kerk.

Partij voor de dieren
Een paar weken geleden was ik bij een werkoverleg van de partij voor de dieren, om eens te  kijken of politiek actief worden iets voor me is. Er werd een agenda met activiteiten besproken en dingen die geregeld moeten worden. De naam van de partij zegt het al, maar het ging wel erg veel over dieren. Te veel naar mijn zin. Een eenzaam en gestresst paard staat niet echt bovenaan mijn prioriteitenlijstje. Ik voel me zelf ook wel eens eenzaam en gestresst. Het is makkelijk om deze punten belachelijk te maken.
In het partij-programma staan ook andere heel interessante punten, bijvoorbeeld sociaal-economisch; over internationale handelsverdragen en een andere maat van welvaart dan bruto binnenlands product. Die avond hoorde ik alleen over zielige dieren en vrijwel niets over andere punten.
Op de fiets terug naar huis was ik moe en fantaseerde ik over een lekker stuk vlees. Ik werd er een beetje recalcitrant van.

Party Animal Hats | Papery & Cakery
animal party (paper and cakery)

De coördinator vroeg mij per mail wat ik ervan vond en of ik verder wilde als actief lid. Ik reageerde dat ik nog een beetje twijfelde, maar wel graag op de hoogte gehouden wil worden.
De spam-groeps-app is erg actief. Zo werd er een enquête gedeeld uit de telegraaf over hoe mensen tegenover een veganistische leefstijl staan. Toen ik eerlijk toegaf dat ik zelf niet veganistisch ben, werd er op zich coulant en begripvol gereageerd door twee mensen in de app. Een ander gaf aan dat hij er wel moeite mee heeft begrip op te brengen voor mensen die niet zo leven. “het is tegenwoordig zo makkelijk en er staat zo veel op het spel” zei hij.
Ik merkte dat dit mij behoorlijk irriteerde. En nu ben ik er alweer even helemaal klaar mee. Ik vind het heel goed dat de partij er is om belangrijke misstanden onder de aandacht te brengen, maar ik heb ook weer meer begrip gekregen voor mensen die weerstand hebben tegen vingerwijzende, activistische groen-/gütmenschen. Mijn activistische kant is weggezakt en mijn verlangen naar een comfortabel en middenmoot-leven is toegenomen op dit moment. Hoewel ik wel een drang heb om te verantwoorden in welke mate ik mijn best doe groen te leven.

Dierenleed
Het is een feit dat dieren een rijk emotioneel leven hebben en in staat zijn te lijden. Ik ben van mening dat wij mensen daar veel beter mee om moeten gaan en daar ook verantwoordelijkheid voor dragen. Als ik het leed tot me door laat dringen, vind ik dat echt hartverscheurend.
Dierenleed verminderen zou betekenen dat in ieder geval de bio-industrie op de schop moet, maar daar zitten nogal wat haken en ogen aan.
Zo gaat ongeveer 70% van ons vlees naar het buitenland (waar nog minder oog is voor dierenwelzijn dan in Nederland). Als we hier stoppen, verplaatst het probleem zich. Ook ben ik niet perse tegen het eten van vlees, wel tegen de manier waarop.
Wij mensen zijn geen echte roofdieren (meer). We zijn eigenlijk een beetje ontwikkeld tot slappe smartphone-zombies. Veel andere dieren eten elkaar ook op. Voor carnivoren is dat van levensbelang. Voor omnivoren is het geloof ik gezond om af en toe wat dierlijke eiwitten binnen te krijgen. Maargoed.

File:Minced beef meat cow cattle shadow.png - Wikimedia ...
(vooral de varkens hebben het geloof ik zwaar (ja dit is idd en koe))

HeT iS zO mAkKeLijK!
Verder heb ik het een en ander aan te merken op de uitspraak van die persoon (‘het is zo makkelijk en er staat zoveel op het spel’):
Het is niet makkelijk om het roer in je leven drastisch om te gooien. Want het is drastisch: Het kost veel energie om je bewust te worden van de impact van alles wat je consumeert en je een nieuw patroon eigen te maken. Grote veranderingen stuiten op weerstand en kosten veel tijd.
Het is psychisch en emotioneel niet makkelijk, om je echt te laten doordringen van het dierenleed in de bio-industrie. (en klimaatverandering)
Vlees is, als je eerlijk bent, toch echt het smakelijkste onderdeel van een traditioneel gerecht: vet, zout, een stevige bite, sappig 🤤🤤🤤
Verantwoorde producten zijn meestal ook nog eens een stuk duurder in de supermarkt. Voor mensen met een kleine portemonnee, minder makkelijk. Verantwoord leven lijkt zo ook een beetje een elitair gebeuren.
Bovendien nemen mensen een voorbeeld aan elkaar, we zien iedereen om ons heen vrolijk door-consumeren en het aanbod is gigantisch! Niet zo gek dat je dan zwicht, toch?

We've Lost Stephen Hillenburg, But SpongeBob SquarePants ...
HeT iS zO mAkKeLijK!

Verantwoordelijk voor de apocalyps
Ook over ‘wat er op het spel’ staat kun je discussiëren. Het voortbestaan van de mensheid en al het andere leven op aarde. Hoe belangrijk is dat? En in hoeverre ben ik daar persoonlijk verantwoordelijk voor?

Time of Great Dying: Population Bomb Bursts, the End of ...

Ik heb op dit moment even geen zin om me heel verantwoordelijk te voelen voor het redden van de wereld/de mensheid, om me schuldig te voelen over wat ik eet/doe en draag. Dat deed ik af en toe namelijk wel en ik word daar knetterdepressief van. Heeft niemand wat aan.

Bewegen richting meer duurzaam
Ik ben best wel bereid wat haalbare aanpassingen te doen en heb dat al gedaan, net als veel andere welwillende mensen, denk ik.
Beter een hoop mensen die hun best doen, dan een paar die alles perfect doen, toch?
Een veganistische levensstijl vind ik een nobele keuze van mensen die achter (of voor) hun idealen staan. Ook zou ik het helemaal prima vinden als vlees (en andere dierlijke producten) langzaam uit ons eetpatroon verdwijnen en er steeds meer smakelijke en betaalbare alternatieven komen.

Net als dat ik andere initiatieven met een positieve milieu-impact toejuich.

File:Vegetarian.svg - Wikimedia Commons

Begrip en verantwoordelijkheid
Ik snap dat activisme, het gevoel van noodzaak en de frustratie, maar ik vind ook dat er meer begrip moet zijn voor mensen die de transitie (nog) niet hebben gemaakt.
Het naar elkaar wijzen met de vinger, zorgt juist voor extra weerstand. Ook heb ik vaak het gevoel dat er buitensporig veel verantwoordelijkheid bij burgers wordt gelegd en minder bij politici, grote bedrijven en mensen met belachelijk veel geld (olie, banken, facebook, google etc), die zouden toch echt serieuze impact kunnen hebben?

Inspired by a young Swedish student’s solo protest on ...

De groente en fruit-kalender
Een leuk en handig hulpmiddel als het gaat om milieuvriendelijker keuzes qua groente en fruit is deze kalender van milieu centraal. Per maand kun je zien welke producten milieu technisch de beste keus zijn in Nederland.
groente en fruit-kalender

frutas de madera para cortar

 

Gezond en verantwoord eten en afvallen

Een paar weken geleden ben ik weer een beetje ‘op dieet’ gegaan. Ik schommel altijd wel een beetje in gewicht, op alle meetmomenten rond 66 kg. Ergens begin zomer had ik een leuke tuinbroek gekocht met een rits aan de zijkant die net dicht kon. Er moest maar een heel klein beetje van mij af, dan lukt het wel, dacht ik. Dat is totaal niet gelukt. Ik ben maar een klein vrouwtje en de weegschaal gaf weer 68 kilo aan. Dat is een iets te hoog BMI voor mijn lengte en het voelt ook niet lekker. Daarom ben ik weer op mijn eten gaan letten en meer gaan sporten. Ik wilde toch proberen in een beter ritme te komen. Nu voelt het best wel lekker om vaak te gaan sporten in de ochtend. Het werk dat ik ga doen is flexibel in te delen, dus dat kan ik dan blijven doen. Hardlopen en een fitness-dvd in de woonkamer dan. Mijn rittenkaart bij de sportschool loopt ook weer ten einde.
Nu was ik wel al weer een beetje gefrustreerd over het cijfer op de weegschaal. Hij gaf namelijk laatst 65,3 aan en een paar dagen later 66,2, terwijl ik elke dag weinig had gegeten, hongergevoel heb gehad en flink heb gesport. Behalve 1 dag op een feestje, maar ik had niet het idee dat ik het heel gek had gemaakt. Ik had zelfs ‘s avonds nog een beetje trek.  Dat kan toch niet in 1 dag weer gebeurd zijn?! Misschien klopte die 65,3 niet. Het gaat langzaam en ik moet wel realistisch blijven. ik weet ook niet zo goed wat precies mijn doel zou zijn, behalve dat ik in mijn kleding pas. Dat is wel een concreet doel eigenlijk.
Ik weet bij mij wel precies wat momenten zijn geweest die ervoor hebben gezorgd dat ik aan ben gekomen. Ik deel hier even een paar plaatjes van ‘maaltijden’ waar ik me voor schaam. Met heel veel vlees, ook. Vet en zout. Ongezond en vol dierenleed.

Deze bijvoorbeeld. Moreel en ethisch onverantwoord


En deze

Dit soort dingen

Dit is een foto van de broek waar ik niet in pas: (maat 38)

En hier volgen wat foto’s van maaltijden die ik heb gegeten die wel gezond zijn en niet veel calorieën bevatten. Daar wil ik er graag meer van eten. Heel simpel: meer groente, fruit, volkorenproducten, nootjes etc. Wel vind ik sommige dingen soms echt goor. Dan denk ik: gatverdamme, daar heb ik echt geen zin in! Quinoa salade met bietjes 🤢


Bij de Lidl hebben ze verschillende soorten bonenschotels in zak. Super makkelijk!


Ze hebben bij de Lidl nu ook allerlei nieuwe kant en klare luxe salades met quinoa, kikkererwten, humus en groente.


Ik had een bananen-wortel-cake gemaakt met ei en havermout


Dit vond ik super lekker. Het is een soort sushi-plate met tofu. De rest kun je zelf zien wat erop zit. Ze hebben bij de Lidl ook mango-stukjes uit de vriezer (ja, ik ben fan van de Lidl; beste kwaliteit voor de laagste prijs).  Volkoren-rijst zou  nog beter zijn qua gezondheid. Avocado is trouwens ook ethisch problematisch, wist je dat? Maargoed.


Volkorenbrood met pindakaas en banaan en eentje met humus pikant. De humus pompoen vind ik het lekkerst.


Volkorenwrap met linzen, tomaat, cashew-noten, humus, kaas


naanbrood, kikkererwten, sla, paprika, een eitje en zelfgemaakte tzatziki (roomyoghurt met knoflook en komkommer)


Zelfgemaakte pizza met heel veel groente


Iets met zoete aardappel en spinazie


Salade met falafel.

Wat ik ook graag eet is (soja)yoghurt met nootjes, pitjes, zaadjes en fruit.

Gewoon rustig zo door gaan dus. Ik heb me weer even vermaakt deze morgen met eet-foto’s en hopelijk jou ook een beetje geïnspireerd.
Wat eet jij vanavond?

Existentiële crisis van een zweefteef

Over mijn levensbeschouwing (1560 woorden)

Wat me de laatste tijd regelmatig bezig houd zijn gedachten over religie en spiritualiteit, het ontstaan en de zin van leven etc etc

Domme en zweverige mensen
Voor mijn gevoel reageren veel mensen in mijn omgeving een beetje allergisch op het woord geloof.
Over het algemeen heb ik de indruk dat in onze Westerse cultuur wordt neergekeken op of lacherig gedaan over gelovigen: dat zijn maar een beetje domme, simpele mensen die als makke schapen achter excentrieke malloten aanlopen, mensen die niet voor zichzelf kunnen denken en niet logisch nadenken.  Ook op het woord spiritualiteit kan erg negatief gereageerd worden. Dat is maar zweverige geitenwollensokkenshit. Laten we gewoon normaal doen en vertrouwen op de wetenschap en ons intellect.
Ik ben opgegroeid in een redelijk atheïstische omgeving en ben me zelf ook wel eens een hoedje geschrokken toen iemand zomaar ineens begon over God. Daar moest ik niks van weten. En nog steeds heb ik er wel allerlei negatieve associaties mee.

Toch ben ik altijd heel nieuwsgierig geweest naar de filosofische vragen naar het ontstaan, de oorsprong van alles om ons heen, wat het betekent om een mens te zijn, wat is het goede leven etc.
Bepaalde zaken zijn nog altijd onverklaarbaar en zullen dat misschien altijd blijven. Het is een mysterie en niet te bevatten. Ik vind het fascinerend.

Not my cup of tea
Een aantal jaar geleden ben ik eens uit nieuwsgierigheid met een hele vage kennis mee geweest naar een kerkdienst. Ook wel omdat ik erg zoekende was naar een bepaalde manier van zingeving en verbondenheid. Ik werd bijzonder hartelijk ontvangen. Er werden liederen gezongen en praatjes gehouden met een hoog Halleluja-gehalte, gericht op het eren van God. Ze hadden het op het podium over mensen die genezen waren van allerlei ziektes en aandoeningen dankzij het geloof en gezamenlijk gebed en dat ze er zo trots op waren dat ze een groep Boeddhistische Monniken hadden weten te bekeren. Daar voelde ik me erg ongemakkelijk bij. Aan de ene kant kreeg ik een bijzonder warm welkom met enorm vriendelijke en enthousiaste mensen. Aan de andere kant kon ik mij totaal niet vinden in wat ze daar stonden te doen. Ik kan er ook niet helemaal bij dat mensen ervan overtuigd zijn dat ze de waarheid gevonden hebben. Ook geloofden ze daar dat je God moet aanbidden. Dat is ook iets waar ik moeite mee heb. Daar ben ik ook een soort allergisch voor. Als iets een klein beetje ruikt naar sekte, wordt ik extra kritisch, ik kan en wil me daar niet aan overgeven. (Helaas) voor mij betekent dat dat ik waarschijnlijk altijd zoekende zal blijven. Van die zoektocht kan ik ook wel weer genieten, zeker wanneer ik het kan delen met andere agnostishe of filosofisch ingestelde open geesten.

تَعریف سکولاریسم و انسانِ سکولار به زَبانی ساده! | فضول محله

Schijnheilig
Ik kan me niet voorstellen dat God, de scheppende kracht, een ego heeft en van ons mensen eist dat we hem aanbidden door in groepjes liedjes te gaan zingen en dat hij anders boos wordt/gekwetst is en ons straft of een beloning ontzegt. Hoewel geloof ik in de Bijbel staat, die ik niet gelezen heb, dat de mens geschapen is naar het evenbeeld van God. Bij de Grieken leken de avonturen van de Goden op de berg zelfs een beetje op ons ‘goede tijden slechte tijden’, maar dan met superkrachten.
Een ander aspect van religie dat me erg tegenstaat is dat het mensen onnodig kan belemmeren in hun vrijheid en grote psychische schade kan toebrengen. Bijvoorbeeld als het gaat om schuldgevoelens rondom seksualiteit enerzijds en misbruik anderzijds (schijnheiligheid). En zeer traditionele rolverdeling tussen man en vrouw. Om nog maar niet te spreken van doden in de naam van God.
Ook las ik eens iets over dat kerken vroeger ook zijn opgezet om mensen te kunnen onderdrukken en macht uit te oefenen. Die associatie heb ik ook.

Intuïtie
Ik ben iemand met een sterk moreel kompas, heb de wens om een goed mens te zijn en heb een duidelijk beeld over wat ik goed en fout vind. Ik sprak hierover met een vriendin en zei dat ik geen (straffende) God nodig heb om goed te doen. Zij vroeg zich af of toch niet de Christelijke waarden diep in mij verankerd liggen vanwege die culturele achtergrond. Dat zou best kunnen.
De ge- en verboden gaven mensen een richtlijn voor het leven en het geloof in een hogere macht of kracht kan troostrijk zijn. Dat vind ik mooie kanten van geloof (hoop en liefde).

Ik heb het een en ander gelezen, een persoonlijk onderzoekje gedaan en heb een aantal ideeën opgedaan over het onderwerp geloof. Ik wil heel graag geloven dat er meer is ‘tussen hemel en aarde’ dan zogenaamde aardse materie, dan wat we kunnen zien, voelen (tast), ruiken en proeven.
Er is denk ik een soort zesde zintuig (intuïtie) dat het dichts komt bij de kern van wie ik ben. Ik denk of wil dat er iets groters is wat ons allemaal met elkaar verbindt.

Did I Just See What I Think I Saw? | The Crypto Crew

Wijzen naar de maan
In het boek ‘Zin: lust in je leven door schrijven’, stond een verhaal dat ik erg mooi vind. Geertje Couwenbergh beschrijft in haar boek hoe we, als we het leven proberen te begrijpen, zijn als een vinger die naar de maan wijst: woorden zullen altijd tekort schieten in het omschrijven van een ervaring. Wanneer we dat een moment los kunnen laten, komen we veel dichter bij die maan. In feite is de maan in ons of zijn de maan en ik één. De zin van het leven is om het te ervaren, niet om het rationeel te begrijpen. Het is niet verkeerd om het proberen te begrijpen, maar het kan je soms frustreren en dan vergeet je het te ervaren. Ik vind het prachtig. Ik geloof ook echt dat de zin van het leven is: Het leven ervaren. En dat is voor mij een enorme uitdaging: Mijn zintuigen gebruiken en genieten.
Nadenken is absoluut niet verkeerd, het kan veel mooie dingen opleveren. Overdenken, piekeren, malen en het contact met je lichaam verliezen daarentegen zijn minder wenselijk.
Ik heb nu zelfs de calvinistische gedachte dat als je hard werkt, je helemaal geen tijd hoort te hebben om je met dit soort zinloze  overdenkingen bezig te houden.

Verbondenheid als waan
Ik zou me toch eens in de Bijbel willen verdiepen, omdat het ook een stukje algemene ontwikkeling is daar enige kennis van te hebben.
In vroeger tijden was er een man die zei dat hij Jezus, de zoon van God was. Is dat nou echt zo gegaan of is dat een ‘ sprookje’? In ieder geval zou iemand in deze tijd naar een instelling worden gebracht vanwege psychoses, waandenkbeelden, hallucinaties, grootheidswaan..
Ik vraag me weleens af: als iemand zegt dat hij zich verbonden voelt met het universum, zou hij dan heel ver van de waarheid afliggen?

We zijn allemaal Goden
in het boek ‘Gesprekken met God’ beschrijft  Neale Donald Walsch dat wij allemaal in essentie bestaan uit liefde en allemaal eigenlijk (een deel van) God zijn. Het boek sprak me aan, omdat ik graag zoiets zou geloven. Het geeft me om de een of andere reden troost.
En dan zie ik God  niet als mensachtig, maar als een scheppende kracht, als liefde. Hoewel ook wij mensen een scheppende kracht hebben.
In het boek ‘Waarom bestaat de wereld’ wordt door een verstrooide professor een scenario geschetst waarin een universum door een mens zou kunnen worden geschapen in een reageerbuisje (in theorie zou dit volgens hem mogelijk zijn). Daarna kijkt de schepper niet meer naar zijn creatie om. In dit scenario zou alles zo’n beetje op toeval berusten, wat een beangstigende gedachte kan zijn. In totale chaos weet je immers niet waar je aan toe bent.

The Aurora Spirit

Obsessie voor de oerknal
Het universum schijnt oneindig te zijn en continue uit te dijen. Onvoorstelbaar en duizelingwekkend toch? Je kunt je niks voorstellen bij oneindigheid. Weten we eigenlijk dat het oneindig is, of is dat nog een vraag? We weten nog steeds niet hoe het heelal ontstaan is. Ja iets over een Oerknal, maar dat verklaart toch niet hoe uit niets iets kan ontstaan?
Ik heb ook weleens gehoord dat er mensen zijn die door een existentiële crisis in een psychose belanden, doordat ze totaal geobsedeerd raakte door de vraag hoe het universum is ontstaan.

Hoofd, handen en hart
Ik ben misschien een beetje aan het raaskallen. Het blog wordt ook  te lang. Dat komt omdat ik wat ik denk gewoon op papier plemp om  een beetje op een rijtje te zetten wat mijn levensbeschouwing is, wat ik geloof of graag wil geloven, tot dat ik ontdek dat het anders zit.
Ik geloof graag dat we een lichaam, een geest en een ziel hebben. Lichaam en geest zijn eigenlijk één, want de hersenen zijn ook een orgaan. Er wordt vaak een strikt onderscheid gemaakt tussen lichamelijk en geestelijk, maar in werkelijkheid is dat onderscheid heel lastig te maken wanneer iets bijvoorbeeld ‘tussen de oren’ zit.
Het hart is ook een orgaan, maar staat symbool voor liefde. De ziel, de bezielig of liefde is de essentie van wie we zijn.
Verder geloof ik graag in het goede van de mens en dat het leven zin heeft.  Ik ga nu kappen, maar het laatste woord hierover is nog niet gezegd! (is dat een dreigement?!) Over de dood bijvoorbeeld, heb ik ook nog wat overdenkingen..

To be continued…

Bronnen:

Waarom bestaat de wereld – Jim Holt
Zin – Geertje Couwenberg
Gesprekken met God – Neale Donald Walsch

what’s next?

Een goede middag deze vrijdag, de eerste van november, 2019.
Het is weer bijna tijd voor een eindejaars-evaluatie.

Solliciteren
In deze tijd van turbo-reflectie rondom het vinden van een baan, wordt ik een beetje tureluurs.
Gister volgde ik een sollicitatie-workshop. Bij het UWV zijn deze trainingen voor iedereen gratis te volgen. Met een groep werkzoekenden bespraken we allerlei tips voor het vinden van een leuke baan, met name waar je op moet letten tijdens een sollicitatie-gesprek. De bijeenkomst was veel leuker dan ik dacht. De man die de training gaf, Pieter Koevoets, vertelde enthousiast, energiek en interactief. Wel vond ik het een overweldigende hoeveelheid informatie die over me heen kwam, hoewel niet geheel nieuw, zette het een nieuwe stroom van gedachten in gang. Koevoets vertelde onder andere dat 70% van de vacatures wordt vervuld via het eigen netwerk. Hij adviseerde daarom op te houden met het versturen van brieven, omdat je via die weg vaak ontzettend veel concurrentie hebt. In plaats daarvan kan het veel opleveren om te gaan netwerken.

Ik zat er ook aan te denken om me aan te melden als vrijwilliger voor de luisterlijn, maar ik twijfel nog een beetje, omdat er wel echt hele heftige onderwerpen aan bod kunnen komen die je niet in de koude kleren gaan zitten. Ik vind het wel heel interessant omdat ik daar heel veel kan leren, ervaring opdoen, me ontwikkelen en heel zinvol werk kan doen. Op die manier kan ik meer zelfvertrouwen opdoen in luister- en gespreksvaardigheden om uiteindelijk toch meer de coachingsrichting op te gaan. Ik ga me eerst nog iets meer verdiepen in het werk.

Ambities/ambitieloos 
Aan de ene kant dacht ik wel een duidelijk beeld te hebben van wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil. Toch blijf ik het erg lastig vinden om mezelf te profileren en ervaar ik een grote maatschappelijke druk, die ik natuurlijk? mezelf opleg, dat ik aan allerlei verwachtingen moet voldoen. En ik heb allerlei idealen, interesses en drijfveren.
Aan de andere kant herken ik ook wel iets van mezelf in het karakter van Toon (een nieuwe serie op Netflix). Een jongen zonder enige ambitie die, doordat hij zijn grenzen niet aangeeft, in allerlei bizarre situaties terecht komt. Terwijl hij het liefst gewoon met rust gelaten wil worden en doen waar hij zin in heeft.

Ik voel een druk van verwachtingen (van mezelf of van de samenleving?) dat ik succesvol moet zijn. Dat betekent in mijn ogen dat je het op alle levensgebieden ‘goed voor elkaar hebt’.  En het is (voor mij) onmogelijk om daaraan te voldoen. Het lijkt allemaal zo simpel; leven. Maar ik vind het niet makkelijk. Ik weet niet of ik mijn standaard naar beneden moet bijstellen of juist omhoog. Of het voordelen heeft veel van jezelf te verwachten met als voorwaarde dat je constructief bezig bent en met zelfvertrouwen de toekomst tegemoet treedt. Maar aan de andere kant ook vaker tevreden zijn. Hoe kom je krachtig over wanneer je over veel dingen vaak heel onzeker bent. Kan ik dit wel? Ben ik wel goed genoeg? Zitten mensen op mij te wachten? Wat heb ik te bieden? etc etc.
Sommige mensen lijken altijd vol energie te zitten. Ze vertellen enthousiast over hun baan, hobby’s, sportprestaties, gezin etc.
Daarbij vergeleken steek ik geloof ik een beetje vaal af.

Politiek actief 
Afgelopen week was ik voor het eerst naar een werkgroep-bijeenkomst van de partij voor de dieren. Onderdeel uitmaken van zo’n werkgroep zou mogelijk kunnen voorzien in allerlei behoeften: iets kunnen betekenen, onderdeel uitmaken van een gemeenschap, een hoger doel hebben etc. Om nog maar niet te spreken van mijn stokpaardje! Op zich was het interessant, maar ik twijfel erg of ik me wil committeren.
Tijdens een lunchproeverij met een vriendin realiseerde ik me dat ik zo graag meer wil genieten, juist dingen accepteren hoe ze zijn, loslaten, de boel de boel laten.. En dat staat voor mijn gevoel op dit moment een beetje haaks op me vrijwillig actief inzetten voor een politieke partij. Ik heb niet helemaal helder wat nou de dingen zijn die me energie geven en die me energie kosten, wat de moeite waard is, wat me voldoende oplevert.

De basis 
Wat zijn eigenlijk de basis-elementen van het dagelijks leven? Ik denk dit: (niet op volgorde van belangrijkheid)
– werk (zinvolle dagbesteding)
– geld (brood op de plank, materiële zaken)
– liefde (partner, gezin, vrienden, samenleven)
– gezondheid (voeding, beweging)

Het lijkt simpel, toch zijn er denk ik maar weinig mensen bij wie alles op rolletjes loopt, bij wie het voor de wind gaat, die alle ballen hoog weten te houden.  We worden nou eenmaal regelmatig geconfronteerd met allerhande tegenslagen, uitdagingen en drempels.

Ik vind het moeilijk om zelf structuur in mijn leven aan te brengen (op dit moment) om een balans en een ritme te vinden. Om voldoende aandacht te besteden aan al die basis-elementen van het leven.

Question Finger 5 | Josh Tasman | Flickr

Veldwerker
Nu ga ik hoogstwaarschijnlijk als veldwerker voor een onderzoeksbureau aan de slag, waarbij ik langs de deuren ga (bij vooraf geselecteerde mensen) om ze te werven lid te worden van een panel over bevolkingsonderzoek. Ik ga kijken of dit wat voor me is. Het werk bied me alleen geen vastigheid, geen collega’s (team) en geen structuur. Het is iets, vanuit hier ga ik rustig verder zoeken en onderzoeken.

Missed something? Here are June main subjects

De kritische werkloze

Ik wil gewoon bloggen om het bloggen nu. Ik heb geen zin om na te denken over het nut ervan, de regels waaraan een goede tekst moet voldoen, de kern van het verhaal en de vraag wie hierop zit te wachten. Ik vind het gewoon leuk om mijn hersenspinsels op internet te zetten, geordend of niet, gelezen of niet. Ik wil het ook vaker doen. Gewoon schrijven om het schrijven in plaats van nadenken en vastlopen.

Ik ben geslaagd! 🥳🥳🥳🥳🥳
Het zit zo dat ik 14 juli mijn eindscriptie heb ingeleverd, ergens in augustus kreeg ik te horen dat deze is goedgekeurd en dat mijn eindgesprek midden oktober werd ingepland. Dat alles is nu achter de rug en ik ben dus eindelijk officieel geslaagd. Je zou denken dat ik heel blij ben, maar dat is helaas niet het geval. Ik vind het erg moeilijk om stil te staan bij en te genieten van successen. Zo zit ik een beetje in elkaar, jammer genoeg. Ik wil graag geloven dat het voor een deel, dat groot genoeg is om de moeite waard te zijn, zo is dat we wel invloed hebben op wat we denken en hoe we ons voelen.
Daarom doe ik mijn best mijn somberte de baas te blijven en elke dag even stil te staan bij alles wat er die dag goed ging, waar ik tevreden over en bij mee ben (of dankbaar). Anders heeft het allemaal niet zoveel zin he. Vaak is het voor mij een enorme uitdaging to keep te spirit high. Ik ben een klein beetje in een zwart gaatje gevallen na mijn afstuderen, want wat moet ik nu met mijn leven? Ik vind het trouwens echt niet normaal hoe lang alles bij het NTI duurt. Ik kan mij nu inschrijven voor een diploma-uitreiking in januari. Heb er helemaal geen zin in, want ik ken daar toch  niemand. Wat mij betreft sturen ze het gewoon naar me op, maar dat zijn niet de procedures.

Wat nu? 
Ik had veel ideeën om nu eindelijk alles te doen waaraan ik eerder niet toekwam. Een boek schrijven bijvoorbeeld en me verdiepen in alle onderwerpen die ik interessant vind. Veel lezen en schrijven.
Ik vroeg me af waarom ik eigenlijk geen hbo bestuurskunde heb gestudeerd en of ik niet alsnog een cursus daarin kan volgen. Ik heb nagedacht over de zin van het leven (hallo existentiële crisis), hoe een ideale samenleving eruit zou zien en andere politieke en filosofische vraagstukken en welke boeken ik allemaal nog zou moeten leven om het leven/de wereld beter te begrijpen en welke stukken ik daar over wil schrijven. Kortom, ik verdrink in de vrijheid en kan mijn energie moeilijk focussen.

Solliciteren
Daarnaast houd ik me uiteraard bezig met solliciteren; een bijzonder frustrerend proces met veel onzekerheid en teleurstellingen, dat zullen mensen waarschijnlijk wel herkennen. Het is voor veel mensen niet hun favoriete bezigheid.
En nu ik werkloos ben, moet ik toch een beetje ‘compenseren voor dat ik niks bijdraag aan de samenleving’, hoewel ik daar ook tegenstrijdige ideeën over heb.
Inmiddels heb ik 23 sollicitatiebrieven verstuurd en ben twee keer uitgenodigd voor een gesprek.
Ik heb voor mezelf op een rijtje gezet wie ik ook alweer ben, wat ik wil en wat ik kan. Het is best lastig om iets te vinden dat echt bij me past, dat is wellicht ook een onrealistisch hoge verwachting. Het lijkt erop dat ik genoegen zal moeten nemen met iets dat een klein beetje bij me past of waar elementen in zitten die maken dat ik niet in een depressie verzand.

Wat wel, wat niet
Wat ik erg leuk vind om te doen is lezen en schrijven. Ik ben nieuws- en leergierig, heb een brede interesse, met name in maatschappelijke thema’s, ben idealistisch. Ik zou graag voor een maatschappelijk betrokken organisatie werken (het is moeilijk er een te vinden waar ze ook op mij zitten te wachten) waarin ik echt iets kan betekenen voor mensen, zinvol werk doe. Kwaliteit. Onderzoek doen vind ik leuk en interessant, het analyseren en het zoeken van verbanden, dingen op een rijtje zetten, kennis delen. Persoonlijke aandacht vind ik belangrijk. Ik heb behoefte aan wat meer structuur in mijn leven en gerichte ontwikkelmogelijkheden. Verder zou ik het liefst een gezonde balans hebben tussen zelfstandig werken en onderdeel uitmaken van een team. Onder de mensen komen, maar niet leeggezogen worden.
ik ben bang dat het in het onderzoeksveld moeilijk gaat worden. Er wordt vaak toch WO-niveau gevraagd en meer ervaring. Zelfs voor een stageplek ben ik afgewezen vanwege te weinig ervaring, dat was een van de twee waar ik op gesprek ben geweest.
Bij een ander gesprek had ik toch een minder positief beeld van de functie dan tijdens het lezen van de vacature. Ik zou er bij wijze van spreken binnen een week een burn-out krijgen. In cubicles (kippenhok!🐔🐔) met een caseload van 150 cliënten, 15 minuten per gesprek.
Ik vind 40 uur per week erg veel, laat staan als je 40 uur dingen moet doen die je haat.
Ondertussen ga ik rustig verder met solliciteren als ik het emotioneel en energetisch enigszins trek.

European Proposals on Youth Unemployment | Leftcom

Ook de andere plannen (met name het lezen, schrijven en nadenken) zijn niet geheel zonder risico voor de psychische gezondheid, maar dat riedeltje kennen we nu wel. Ik ga er lekker over schrijven in plaats van alles op te kroppen.

Dit heeft er totaal niet mee te maken, maar dit vind ik een vette clip en nummer. Over het thema vluchtelingen- daar gaat de clip over -zal ik het ongetwijfeld later nog eens hebben. M.I.A. – Borders