Gezond en verantwoord eten en afvallen

Een paar weken geleden ben ik weer een beetje ‘op dieet’ gegaan. Ik schommel altijd wel een beetje in gewicht, op alle meetmomenten rond 66 kg. Ergens begin zomer had ik een leuke tuinbroek gekocht met een rits aan de zijkant die net dicht kon. Er moest maar een heel klein beetje van mij af, dan lukt het wel, dacht ik. Dat is totaal niet gelukt. Ik ben maar een klein vrouwtje en de weegschaal gaf weer 68 kilo aan. Dat is een iets te hoog BMI voor mijn lengte en het voelt ook niet lekker. Daarom ben ik weer op mijn eten gaan letten en meer gaan sporten. Ik wilde toch proberen in een beter ritme te komen. Nu voelt het best wel lekker om vaak te gaan sporten in de ochtend. Het werk dat ik ga doen is flexibel in te delen, dus dat kan ik dan blijven doen. Hardlopen en een fitness-dvd in de woonkamer dan. Mijn rittenkaart bij de sportschool loopt ook weer ten einde.
Nu was ik wel al weer een beetje gefrustreerd over het cijfer op de weegschaal. Hij gaf namelijk laatst 65,3 aan en een paar dagen later 66,2, terwijl ik elke dag weinig had gegeten, hongergevoel heb gehad en flink heb gesport. Behalve 1 dag op een feestje, maar ik had niet het idee dat ik het heel gek had gemaakt. Ik had zelfs ‘s avonds nog een beetje trek.  Dat kan toch niet in 1 dag weer gebeurd zijn?! Misschien klopte die 65,3 niet. Het gaat langzaam en ik moet wel realistisch blijven. ik weet ook niet zo goed wat precies mijn doel zou zijn, behalve dat ik in mijn kleding pas. Dat is wel een concreet doel eigenlijk.
Ik weet bij mij wel precies wat momenten zijn geweest die ervoor hebben gezorgd dat ik aan ben gekomen. Ik deel hier even een paar plaatjes van ‘maaltijden’ waar ik me voor schaam. Met heel veel vlees, ook. Vet en zout. Ongezond en vol dierenleed.

Deze bijvoorbeeld. Moreel en ethisch onverantwoord


En deze

Dit soort dingen

Dit is een foto van de broek waar ik niet in pas: (maat 38)

En hier volgen wat foto’s van maaltijden die ik heb gegeten die wel gezond zijn en niet veel calorieën bevatten. Daar wil ik er graag meer van eten. Heel simpel: meer groente, fruit, volkorenproducten, nootjes etc. Wel vind ik sommige dingen soms echt goor. Dan denk ik: gatverdamme, daar heb ik echt geen zin in! Quinoa salade met bietjes 🤢


Bij de Lidl hebben ze verschillende soorten bonenschotels in zak. Super makkelijk!


Ze hebben bij de Lidl nu ook allerlei nieuwe kant en klare luxe salades met quinoa, kikkererwten, humus en groente.


Ik had een bananen-wortel-cake gemaakt met ei en havermout


Dit vond ik super lekker. Het is een soort sushi-plate met tofu. De rest kun je zelf zien wat erop zit. Ze hebben bij de Lidl ook mango-stukjes uit de vriezer (ja, ik ben fan van de Lidl; beste kwaliteit voor de laagste prijs).  Volkoren-rijst zou  nog beter zijn qua gezondheid. Avocado is trouwens ook ethisch problematisch, wist je dat? Maargoed.


Volkorenbrood met pindakaas en banaan en eentje met humus pikant. De humus pompoen vind ik het lekkerst.


Volkorenwrap met linzen, tomaat, cashew-noten, humus, kaas


naanbrood, kikkererwten, sla, paprika, een eitje en zelfgemaakte tzatziki (roomyoghurt met knoflook en komkommer)


Zelfgemaakte pizza met heel veel groente


Iets met zoete aardappel en spinazie


Salade met falafel.

Wat ik ook graag eet is (soja)yoghurt met nootjes, pitjes, zaadjes en fruit.

Gewoon rustig zo door gaan dus. Ik heb me weer even vermaakt deze morgen met eet-foto’s en hopelijk jou ook een beetje geïnspireerd.
Wat eet jij vanavond?

Existentiële crisis van een zweefteef

Over mijn levensbeschouwing (1560 woorden)

Wat me de laatste tijd regelmatig bezig houd zijn gedachten over religie en spiritualiteit, het ontstaan en de zin van leven etc etc

Domme en zweverige mensen
Voor mijn gevoel reageren veel mensen in mijn omgeving een beetje allergisch op het woord geloof.
Over het algemeen heb ik de indruk dat in onze Westerse cultuur wordt neergekeken op of lacherig gedaan over gelovigen: dat zijn maar een beetje domme, simpele mensen die als makke schapen achter excentrieke malloten aanlopen, mensen die niet voor zichzelf kunnen denken en niet logisch nadenken.  Ook op het woord spiritualiteit kan erg negatief gereageerd worden. Dat is maar zweverige geitenwollensokkenshit. Laten we gewoon normaal doen en vertrouwen op de wetenschap en ons intellect.
Ik ben opgegroeid in een redelijk atheïstische omgeving en ben me zelf ook wel eens een hoedje geschrokken toen iemand zomaar ineens begon over God. Daar moest ik niks van weten. En nog steeds heb ik er wel allerlei negatieve associaties mee.

Toch ben ik altijd heel nieuwsgierig geweest naar de filosofische vragen naar het ontstaan, de oorsprong van alles om ons heen, wat het betekent om een mens te zijn, wat is het goede leven etc.
Bepaalde zaken zijn nog altijd onverklaarbaar en zullen dat misschien altijd blijven. Het is een mysterie en niet te bevatten. Ik vind het fascinerend.

Not my cup of tea
Een aantal jaar geleden ben ik eens uit nieuwsgierigheid met een hele vage kennis mee geweest naar een kerkdienst. Ook wel omdat ik erg zoekende was naar een bepaalde manier van zingeving en verbondenheid. Ik werd bijzonder hartelijk ontvangen. Er werden liederen gezongen en praatjes gehouden met een hoog Halleluja-gehalte, gericht op het eren van God. Ze hadden het op het podium over mensen die genezen waren van allerlei ziektes en aandoeningen dankzij het geloof en gezamenlijk gebed en dat ze er zo trots op waren dat ze een groep Boeddhistische Monniken hadden weten te bekeren. Daar voelde ik me erg ongemakkelijk bij. Aan de ene kant kreeg ik een bijzonder warm welkom met enorm vriendelijke en enthousiaste mensen. Aan de andere kant kon ik mij totaal niet vinden in wat ze daar stonden te doen. Ik kan er ook niet helemaal bij dat mensen ervan overtuigd zijn dat ze de waarheid gevonden hebben. Ook geloofden ze daar dat je God moet aanbidden. Dat is ook iets waar ik moeite mee heb. Daar ben ik ook een soort allergisch voor. Als iets een klein beetje ruikt naar sekte, wordt ik extra kritisch, ik kan en wil me daar niet aan overgeven. (Helaas) voor mij betekent dat dat ik waarschijnlijk altijd zoekende zal blijven. Van die zoektocht kan ik ook wel weer genieten, zeker wanneer ik het kan delen met andere agnostishe of filosofisch ingestelde open geesten.

تَعریف سکولاریسم و انسانِ سکولار به زَبانی ساده! | فضول محله

Schijnheilig
Ik kan me niet voorstellen dat God, de scheppende kracht, een ego heeft en van ons mensen eist dat we hem aanbidden door in groepjes liedjes te gaan zingen en dat hij anders boos wordt/gekwetst is en ons straft of een beloning ontzegt. Hoewel geloof ik in de Bijbel staat, die ik niet gelezen heb, dat de mens geschapen is naar het evenbeeld van God. Bij de Grieken leken de avonturen van de Goden op de berg zelfs een beetje op ons ‘goede tijden slechte tijden’, maar dan met superkrachten.
Een ander aspect van religie dat me erg tegenstaat is dat het mensen onnodig kan belemmeren in hun vrijheid en grote psychische schade kan toebrengen. Bijvoorbeeld als het gaat om schuldgevoelens rondom seksualiteit enerzijds en misbruik anderzijds (schijnheiligheid). En zeer traditionele rolverdeling tussen man en vrouw. Om nog maar niet te spreken van doden in de naam van God.
Ook las ik eens iets over dat kerken vroeger ook zijn opgezet om mensen te kunnen onderdrukken en macht uit te oefenen. Die associatie heb ik ook.

Intuïtie
Ik ben iemand met een sterk moreel kompas, heb de wens om een goed mens te zijn en heb een duidelijk beeld over wat ik goed en fout vind. Ik sprak hierover met een vriendin en zei dat ik geen (straffende) God nodig heb om goed te doen. Zij vroeg zich af of toch niet de Christelijke waarden diep in mij verankerd liggen vanwege die culturele achtergrond. Dat zou best kunnen.
De ge- en verboden gaven mensen een richtlijn voor het leven en het geloof in een hogere macht of kracht kan troostrijk zijn. Dat vind ik mooie kanten van geloof (hoop en liefde).

Ik heb het een en ander gelezen, een persoonlijk onderzoekje gedaan en heb een aantal ideeën opgedaan over het onderwerp geloof. Ik wil heel graag geloven dat er meer is ‘tussen hemel en aarde’ dan zogenaamde aardse materie, dan wat we kunnen zien, voelen (tast), ruiken en proeven.
Er is denk ik een soort zesde zintuig (intuïtie) dat het dichts komt bij de kern van wie ik ben. Ik denk of wil dat er iets groters is wat ons allemaal met elkaar verbindt.

Did I Just See What I Think I Saw? | The Crypto Crew

Wijzen naar de maan
In het boek ‘Zin: lust in je leven door schrijven’, stond een verhaal dat ik erg mooi vind. Geertje Couwenbergh beschrijft in haar boek hoe we, als we het leven proberen te begrijpen, zijn als een vinger die naar de maan wijst: woorden zullen altijd tekort schieten in het omschrijven van een ervaring. Wanneer we dat een moment los kunnen laten, komen we veel dichter bij die maan. In feite is de maan in ons of zijn de maan en ik één. De zin van het leven is om het te ervaren, niet om het rationeel te begrijpen. Het is niet verkeerd om het proberen te begrijpen, maar het kan je soms frustreren en dan vergeet je het te ervaren. Ik vind het prachtig. Ik geloof ook echt dat de zin van het leven is: Het leven ervaren. En dat is voor mij een enorme uitdaging: Mijn zintuigen gebruiken en genieten.
Nadenken is absoluut niet verkeerd, het kan veel mooie dingen opleveren. Overdenken, piekeren, malen en het contact met je lichaam verliezen daarentegen zijn minder wenselijk.
Ik heb nu zelfs de calvinistische gedachte dat als je hard werkt, je helemaal geen tijd hoort te hebben om je met dit soort zinloze  overdenkingen bezig te houden.

Verbondenheid als waan
Ik zou me toch eens in de Bijbel willen verdiepen, omdat het ook een stukje algemene ontwikkeling is daar enige kennis van te hebben.
In vroeger tijden was er een man die zei dat hij Jezus, de zoon van God was. Is dat nou echt zo gegaan of is dat een ‘ sprookje’? In ieder geval zou iemand in deze tijd naar een instelling worden gebracht vanwege psychoses, waandenkbeelden, hallucinaties, grootheidswaan..
Ik vraag me weleens af: als iemand zegt dat hij zich verbonden voelt met het universum, zou hij dan heel ver van de waarheid afliggen?

We zijn allemaal Goden
in het boek ‘Gesprekken met God’ beschrijft  Neale Donald Walsch dat wij allemaal in essentie bestaan uit liefde en allemaal eigenlijk (een deel van) God zijn. Het boek sprak me aan, omdat ik graag zoiets zou geloven. Het geeft me om de een of andere reden troost.
En dan zie ik God  niet als mensachtig, maar als een scheppende kracht, als liefde. Hoewel ook wij mensen een scheppende kracht hebben.
In het boek ‘Waarom bestaat de wereld’ wordt door een verstrooide professor een scenario geschetst waarin een universum door een mens zou kunnen worden geschapen in een reageerbuisje (in theorie zou dit volgens hem mogelijk zijn). Daarna kijkt de schepper niet meer naar zijn creatie om. In dit scenario zou alles zo’n beetje op toeval berusten, wat een beangstigende gedachte kan zijn. In totale chaos weet je immers niet waar je aan toe bent.

The Aurora Spirit

Obsessie voor de oerknal
Het universum schijnt oneindig te zijn en continue uit te dijen. Onvoorstelbaar en duizelingwekkend toch? Je kunt je niks voorstellen bij oneindigheid. Weten we eigenlijk dat het oneindig is, of is dat nog een vraag? We weten nog steeds niet hoe het heelal ontstaan is. Ja iets over een Oerknal, maar dat verklaart toch niet hoe uit niets iets kan ontstaan?
Ik heb ook weleens gehoord dat er mensen zijn die door een existentiële crisis in een psychose belanden, doordat ze totaal geobsedeerd raakte door de vraag hoe het universum is ontstaan.

Hoofd, handen en hart
Ik ben misschien een beetje aan het raaskallen. Het blog wordt ook  te lang. Dat komt omdat ik wat ik denk gewoon op papier plemp om  een beetje op een rijtje te zetten wat mijn levensbeschouwing is, wat ik geloof of graag wil geloven, tot dat ik ontdek dat het anders zit.
Ik geloof graag dat we een lichaam, een geest en een ziel hebben. Lichaam en geest zijn eigenlijk één, want de hersenen zijn ook een orgaan. Er wordt vaak een strikt onderscheid gemaakt tussen lichamelijk en geestelijk, maar in werkelijkheid is dat onderscheid heel lastig te maken wanneer iets bijvoorbeeld ‘tussen de oren’ zit.
Het hart is ook een orgaan, maar staat symbool voor liefde. De ziel, de bezielig of liefde is de essentie van wie we zijn.
Verder geloof ik graag in het goede van de mens en dat het leven zin heeft.  Ik ga nu kappen, maar het laatste woord hierover is nog niet gezegd! (is dat een dreigement?!) Over de dood bijvoorbeeld, heb ik ook nog wat overdenkingen..

To be continued…

Bronnen:

Waarom bestaat de wereld – Jim Holt
Zin – Geertje Couwenberg
Gesprekken met God – Neale Donald Walsch

what’s next?

Een goede middag deze vrijdag, de eerste van november, 2019.
Het is weer bijna tijd voor een eindejaars-evaluatie.

Solliciteren
In deze tijd van turbo-reflectie rondom het vinden van een baan, wordt ik een beetje tureluurs.
Gister volgde ik een sollicitatie-workshop. Bij het UWV zijn deze trainingen voor iedereen gratis te volgen. Met een groep werkzoekenden bespraken we allerlei tips voor het vinden van een leuke baan, met name waar je op moet letten tijdens een sollicitatie-gesprek. De bijeenkomst was veel leuker dan ik dacht. De man die de training gaf, Pieter Koevoets, vertelde enthousiast, energiek en interactief. Wel vond ik het een overweldigende hoeveelheid informatie die over me heen kwam, hoewel niet geheel nieuw, zette het een nieuwe stroom van gedachten in gang. Koevoets vertelde onder andere dat 70% van de vacatures wordt vervuld via het eigen netwerk. Hij adviseerde daarom op te houden met het versturen van brieven, omdat je via die weg vaak ontzettend veel concurrentie hebt. In plaats daarvan kan het veel opleveren om te gaan netwerken.

Ik zat er ook aan te denken om me aan te melden als vrijwilliger voor de luisterlijn, maar ik twijfel nog een beetje, omdat er wel echt hele heftige onderwerpen aan bod kunnen komen die je niet in de koude kleren gaan zitten. Ik vind het wel heel interessant omdat ik daar heel veel kan leren, ervaring opdoen, me ontwikkelen en heel zinvol werk kan doen. Op die manier kan ik meer zelfvertrouwen opdoen in luister- en gespreksvaardigheden om uiteindelijk toch meer de coachingsrichting op te gaan. Ik ga me eerst nog iets meer verdiepen in het werk.

Ambities/ambitieloos 
Aan de ene kant dacht ik wel een duidelijk beeld te hebben van wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil. Toch blijf ik het erg lastig vinden om mezelf te profileren en ervaar ik een grote maatschappelijke druk, die ik natuurlijk? mezelf opleg, dat ik aan allerlei verwachtingen moet voldoen. En ik heb allerlei idealen, interesses en drijfveren.
Aan de andere kant herken ik ook wel iets van mezelf in het karakter van Toon (een nieuwe serie op Netflix). Een jongen zonder enige ambitie die, doordat hij zijn grenzen niet aangeeft, in allerlei bizarre situaties terecht komt. Terwijl hij het liefst gewoon met rust gelaten wil worden en doen waar hij zin in heeft.

Ik voel een druk van verwachtingen (van mezelf of van de samenleving?) dat ik succesvol moet zijn. Dat betekent in mijn ogen dat je het op alle levensgebieden ‘goed voor elkaar hebt’.  En het is (voor mij) onmogelijk om daaraan te voldoen. Het lijkt allemaal zo simpel; leven. Maar ik vind het niet makkelijk. Ik weet niet of ik mijn standaard naar beneden moet bijstellen of juist omhoog. Of het voordelen heeft veel van jezelf te verwachten met als voorwaarde dat je constructief bezig bent en met zelfvertrouwen de toekomst tegemoet treedt. Maar aan de andere kant ook vaker tevreden zijn. Hoe kom je krachtig over wanneer je over veel dingen vaak heel onzeker bent. Kan ik dit wel? Ben ik wel goed genoeg? Zitten mensen op mij te wachten? Wat heb ik te bieden? etc etc.
Sommige mensen lijken altijd vol energie te zitten. Ze vertellen enthousiast over hun baan, hobby’s, sportprestaties, gezin etc.
Daarbij vergeleken steek ik geloof ik een beetje vaal af.

Politiek actief 
Afgelopen week was ik voor het eerst naar een werkgroep-bijeenkomst van de partij voor de dieren. Onderdeel uitmaken van zo’n werkgroep zou mogelijk kunnen voorzien in allerlei behoeften: iets kunnen betekenen, onderdeel uitmaken van een gemeenschap, een hoger doel hebben etc. Om nog maar niet te spreken van mijn stokpaardje! Op zich was het interessant, maar ik twijfel erg of ik me wil committeren.
Tijdens een lunchproeverij met een vriendin realiseerde ik me dat ik zo graag meer wil genieten, juist dingen accepteren hoe ze zijn, loslaten, de boel de boel laten.. En dat staat voor mijn gevoel op dit moment een beetje haaks op me vrijwillig actief inzetten voor een politieke partij. Ik heb niet helemaal helder wat nou de dingen zijn die me energie geven en die me energie kosten, wat de moeite waard is, wat me voldoende oplevert.

De basis 
Wat zijn eigenlijk de basis-elementen van het dagelijks leven? Ik denk dit: (niet op volgorde van belangrijkheid)
– werk (zinvolle dagbesteding)
– geld (brood op de plank, materiële zaken)
– liefde (partner, gezin, vrienden, samenleven)
– gezondheid (voeding, beweging)

Het lijkt simpel, toch zijn er denk ik maar weinig mensen bij wie alles op rolletjes loopt, bij wie het voor de wind gaat, die alle ballen hoog weten te houden.  We worden nou eenmaal regelmatig geconfronteerd met allerhande tegenslagen, uitdagingen en drempels.

Ik vind het moeilijk om zelf structuur in mijn leven aan te brengen (op dit moment) om een balans en een ritme te vinden. Om voldoende aandacht te besteden aan al die basis-elementen van het leven.

Question Finger 5 | Josh Tasman | Flickr

Veldwerker
Nu ga ik hoogstwaarschijnlijk als veldwerker voor een onderzoeksbureau aan de slag, waarbij ik langs de deuren ga (bij vooraf geselecteerde mensen) om ze te werven lid te worden van een panel over bevolkingsonderzoek. Ik ga kijken of dit wat voor me is. Het werk bied me alleen geen vastigheid, geen collega’s (team) en geen structuur. Het is iets, vanuit hier ga ik rustig verder zoeken en onderzoeken.

Missed something? Here are June main subjects

De kritische werkloze

Ik wil gewoon bloggen om het bloggen nu. Ik heb geen zin om na te denken over het nut ervan, de regels waaraan een goede tekst moet voldoen, de kern van het verhaal en de vraag wie hierop zit te wachten. Ik vind het gewoon leuk om mijn hersenspinsels op internet te zetten, geordend of niet, gelezen of niet. Ik wil het ook vaker doen. Gewoon schrijven om het schrijven in plaats van nadenken en vastlopen.

Ik ben geslaagd! 🥳🥳🥳🥳🥳
Het zit zo dat ik 14 juli mijn eindscriptie heb ingeleverd, ergens in augustus kreeg ik te horen dat deze is goedgekeurd en dat mijn eindgesprek midden oktober werd ingepland. Dat alles is nu achter de rug en ik ben dus eindelijk officieel geslaagd. Je zou denken dat ik heel blij ben, maar dat is helaas niet het geval. Ik vind het erg moeilijk om stil te staan bij en te genieten van successen. Zo zit ik een beetje in elkaar, jammer genoeg. Ik wil graag geloven dat het voor een deel, dat groot genoeg is om de moeite waard te zijn, zo is dat we wel invloed hebben op wat we denken en hoe we ons voelen.
Daarom doe ik mijn best mijn somberte de baas te blijven en elke dag even stil te staan bij alles wat er die dag goed ging, waar ik tevreden over en bij mee ben (of dankbaar). Anders heeft het allemaal niet zoveel zin he. Vaak is het voor mij een enorme uitdaging to keep te spirit high. Ik ben een klein beetje in een zwart gaatje gevallen na mijn afstuderen, want wat moet ik nu met mijn leven? Ik vind het trouwens echt niet normaal hoe lang alles bij het NTI duurt. Ik kan mij nu inschrijven voor een diploma-uitreiking in januari. Heb er helemaal geen zin in, want ik ken daar toch  niemand. Wat mij betreft sturen ze het gewoon naar me op, maar dat zijn niet de procedures.

Wat nu? 
Ik had veel ideeën om nu eindelijk alles te doen waaraan ik eerder niet toekwam. Een boek schrijven bijvoorbeeld en me verdiepen in alle onderwerpen die ik interessant vind. Veel lezen en schrijven.
Ik vroeg me af waarom ik eigenlijk geen hbo bestuurskunde heb gestudeerd en of ik niet alsnog een cursus daarin kan volgen. Ik heb nagedacht over de zin van het leven (hallo existentiële crisis), hoe een ideale samenleving eruit zou zien en andere politieke en filosofische vraagstukken en welke boeken ik allemaal nog zou moeten leven om het leven/de wereld beter te begrijpen en welke stukken ik daar over wil schrijven. Kortom, ik verdrink in de vrijheid en kan mijn energie moeilijk focussen.

Solliciteren
Daarnaast houd ik me uiteraard bezig met solliciteren; een bijzonder frustrerend proces met veel onzekerheid en teleurstellingen, dat zullen mensen waarschijnlijk wel herkennen. Het is voor veel mensen niet hun favoriete bezigheid.
En nu ik werkloos ben, moet ik toch een beetje ‘compenseren voor dat ik niks bijdraag aan de samenleving’, hoewel ik daar ook tegenstrijdige ideeën over heb.
Inmiddels heb ik 23 sollicitatiebrieven verstuurd en ben twee keer uitgenodigd voor een gesprek.
Ik heb voor mezelf op een rijtje gezet wie ik ook alweer ben, wat ik wil en wat ik kan. Het is best lastig om iets te vinden dat echt bij me past, dat is wellicht ook een onrealistisch hoge verwachting. Het lijkt erop dat ik genoegen zal moeten nemen met iets dat een klein beetje bij me past of waar elementen in zitten die maken dat ik niet in een depressie verzand.

Wat wel, wat niet
Wat ik erg leuk vind om te doen is lezen en schrijven. Ik ben nieuws- en leergierig, heb een brede interesse, met name in maatschappelijke thema’s, ben idealistisch. Ik zou graag voor een maatschappelijk betrokken organisatie werken (het is moeilijk er een te vinden waar ze ook op mij zitten te wachten) waarin ik echt iets kan betekenen voor mensen, zinvol werk doe. Kwaliteit. Onderzoek doen vind ik leuk en interessant, het analyseren en het zoeken van verbanden, dingen op een rijtje zetten, kennis delen. Persoonlijke aandacht vind ik belangrijk. Ik heb behoefte aan wat meer structuur in mijn leven en gerichte ontwikkelmogelijkheden. Verder zou ik het liefst een gezonde balans hebben tussen zelfstandig werken en onderdeel uitmaken van een team. Onder de mensen komen, maar niet leeggezogen worden.
ik ben bang dat het in het onderzoeksveld moeilijk gaat worden. Er wordt vaak toch WO-niveau gevraagd en meer ervaring. Zelfs voor een stageplek ben ik afgewezen vanwege te weinig ervaring, dat was een van de twee waar ik op gesprek ben geweest.
Bij een ander gesprek had ik toch een minder positief beeld van de functie dan tijdens het lezen van de vacature. Ik zou er bij wijze van spreken binnen een week een burn-out krijgen. In cubicles (kippenhok!🐔🐔) met een caseload van 150 cliënten, 15 minuten per gesprek.
Ik vind 40 uur per week erg veel, laat staan als je 40 uur dingen moet doen die je haat.
Ondertussen ga ik rustig verder met solliciteren als ik het emotioneel en energetisch enigszins trek.

European Proposals on Youth Unemployment | Leftcom

Ook de andere plannen (met name het lezen, schrijven en nadenken) zijn niet geheel zonder risico voor de psychische gezondheid, maar dat riedeltje kennen we nu wel. Ik ga er lekker over schrijven in plaats van alles op te kroppen.

Dit heeft er totaal niet mee te maken, maar dit vind ik een vette clip en nummer. Over het thema vluchtelingen- daar gaat de clip over -zal ik het ongetwijfeld later nog eens hebben. M.I.A. – Borders

Bullshit Jobs

Ik las het boek Bullshit Jobs van antropoloog David Graeber.
Hij verbaasde zich over het bestaan van de grote hoeveelheid banen die niks lijken toe te voegen aan de samenleving en dat terwijl in 1930 door econoom John M. Keynes werd voorspeld dat we in de toekomst met een 15-urige werkweek zouden toekomen dankzij technologische ontwikkelingen. Graeber beschrijft hoe het komt dat er zoveel onzinbanen zijn ontstaan.

Graeber schreef eerder een essay over dit onderwerp waar duizenden reacties op kwamen van mensen die zich erin herkenden. Een onzinbaan wordt dan ook gedefinieerd als een baan waarvan de persoon zelf vind dat deze onzin is of voor een groot deel uit onzin bestaat.
Er is toen onderzoek naar gedaan waaruit kwam dat 40% van de Nederlanders vindt dat hij een onzinbaan heeft.

Vraag en aanbod
Vaak wordt aangenomen dat een vrije markt-economie zorgt voor een natuurlijke balans tussen vraag en aanbod en dat bedrijven die erop gericht zijn zoveel mogelijk winst te maken, geen middelen verspillen aan inefficiënte zaken. Toch heb ik ernstige twijfels of dit het geval is. Het lijkt alsof er sowieso een kunstmatige behoefte wordt gecreëerd, bijvoorbeeld door reclames die erop gericht zijn ons ongelukkig en ontevreden te laten voelen en ons aansporen spullen te kopen die we niet nodig hebben.
Ook lijkt het erop dat zowel in de private sector als bij de overheid niet bepaald efficiënt gewerkt wordt: door allerlei bureaucratie en regeltjes neemt de hoeveelheid administratief werk alleen maar toe en er worden extra managers aangenomen die nadenken over hoe het bedrijf efficiënter kan werken, waarbij ze zichzelf voor het gemak even buiten beschouwing houden.

Verschillende typen onzin-banen
Er worden in het boek verschillende typen onzinbanen onderscheiden. Een aantal voorbeelden:

* er zijn assistenten, telefonisten en baliemedewerkers die worden aangenomen omdat het goed staat dat de baas te druk is om zich met onbenullige zaken bezig te houden als het opnemen van de telefoon. Ook als er verder weinig te doen is en de assistent zit te wachten tot er eindelijk een telefoontje komt en ondertussen vaak net alsof moet doen of hij druk is.

* Er zijn telefonisch verkopers die mensen abonnementen moeten aansmeren waar niemand op zit te wachten en waar de koper niet beter van wordt.

*Er zijn zogenaamde oplapwerkers die de schade repareren die veroorzaakt is door incompetente superieuren.

* er zijn overbodige superieuren van teams die prima zelfstandig kunnen functioneren

*Er zijn banen die voornamelijk bestaan zodat de organisatie kan zeggen dat ze aan een bepaalde eis hebben voldaan. Een voorbeeld was iemand die in een bejaardentehuis een intake-formulier moest invullen met daarop welke activiteiten de bewoners zouden willen doen, waar vervolgens niks meer mee gedaan wordt.

* Er zijn onderzoekscommissies die onderzoek doen  om aan te tonen dat ergens aandacht aan wordt besteed, waar vervolgens nooit iets mee gedaan wordt. Etc etc

Sommige banen voegen niet alleen niks toe, maar brengen zelfs schade toe aan individu, samenleving en milieu. Het besef zinloos werk te doen zorgt voor veel psychisch leed.

Waarde en waarden
Er wordt veel waarde gehecht aan werk, of het werk nu zinvol is of niet. Ik vind dit vreemd: Een zinvolle bijdrage zou toch voorop moeten staan? En is iemand pas een volwaardig persoon als hij een betaalde baan heeft? Het lijkt op werkverschaffing of werk om het werk en niet om de toegevoegde waarde of wat echt nodig en belangrijk is en waaraan een echte behoefte is.

Ondanks de voorspelling van Keynes is de druk om hard te werken alleen maar toegenomen in onze prestatie-  en consumentgerichte,  individualistische samenleving.
Waarde en waarden lijken van elkaar te zijn losgekoppeld. Zorgtaken en persoonlijke aandacht lijken minder te worden gewaardeerd in geld dan het halen van targets. Omdat mensen die vanuit idealisme handelen geen geld voor hun werk zouden moeten willen krijgen? Omdat werken niet leuk hoort te zijn? Je hebt een baan waar je voldoening uit haalt en dan wil je ook nog goede arbeidsvoorwaarden?

Identiteit
We vinden het belangrijk om werk te hebben en koppelen daar voor een groot deel onze identiteit aan. Wanneer je gevraagd wordt jezelf voor te stellen, vertel je vaak wat voor werk je doet. Tegelijkertijd zijn veel mensen ongelukkig met hun baan, of omdat ze geen echt zinvol werk doen of omdat ze worden uitgeknepen of beide.

Bezuinigingen 
Ik heb het idee dat het systeem pervers in elkaar zit en dat er nog steeds ontzettend veel onrechtvaardigheid in de wereld is, ook op de Nederlandse arbeidsmarkt. De mensen die het meest zouden worden gemist, hebben naar mijn idee steeds meer moeite om rond te komen met één inkomen. We horen natuurlijk veel over misstanden wegens bezuinigingen in de zorg en het onderwijs. Maar onder andere ov-personeel, politie-agenten en boeren hebben het ook moeilijk. De vaste lasten zijn enorm gestegen en de lonen achter gebleven. Niet zo gek dat er gele hesjes gaan protesteren.

Het basisinkomen
Volgens de schrijver van het boek zou een basisinkomen een oplossing kunnen zijn voor al te grote ongelijkheid. Zou kunnen voorzien in je levensonderhoud niet een mensenrecht moeten zijn? Een basisinkomen dat wordt verstrekt door de overheid, zou de overheid niet meer macht geven, omdat het onvoorwaardelijk is, waardoor de controle-organen allemaal zouden kunnen verdwijnen. Ook de super rijken zouden een basisinkomen krijgen, maar dat is maar een heel klein percentage ( even afhankelijk van waar je die grens trekt denk ik).
Veel mensen zijn bang dat wanneer het niet noodzakelijk is om te werken, de meeste mensen geen klap meer zouden uitvoeren en bepaald werk niet meer gedaan zou worden. Maar dat geloof ik niet. Bijvoorbeeld in de gevangenis werken gevangenen liever in de keuken, schoonmaak ed dan in hun cel tv te kijken. (hebben ze daar tv?, ik geloof het wel). Omdat de meeste mensen graag het gevoel hebben dat ze zinvol bezig zijn. Anders worden ze ongelukkig en kwijnen ze weg.

Mijn steentje 
Ik kan me erg in dit verhaal vinden en dat is niet mijn mening omdat ik vind dat ik zomaar recht heb op geld en te beroerd ben om te werken voor mijn geld. In tegendeel: Ik draag dolgraag mijn steentje bij aan de samenleving. Ik vraag me alleen af wat voor steentje. En wordt er niet veel te veel in het wilde weg met stenen gesjouwd? Is het niet wenselijk om een tandje terug te draaien met zijn allen en ons meer bezig te houden met waarden in plaats van waarde?

Realists of a larger reality - Dark Optimism

 

 

 

 

Worstelingen van een klimaat-gekkie

Hoe ik omga met mijn klimaat-depressie

Gisteravond zag ik op youtube een kort fragment van yung dwdd over klimaatdepressie.
Zelf herken ik mij hier wel in: Ik maak me ook grote zorgen over klimaatverandering, het milieu en het toekomstbeeld wat ons boven het hoofd hangt. Het maakt me angstig, moedeloos en wanhopig.
Er zijn ook mensen die dit gek vinden of er zelfs kwaad van worden, lees ik bijvoorbeeld in de comments.

Waanzin
Ik snap aan de ene kant het sentiment van: wat een gezeur! Dat het woord duurzaamheid je de strot uitkomt, omdat je geen zin hebt om je verantwoordelijk te voelen, na te moeten denken over keuzes en misschien te veranderen. Ik snap dat je daar geen behoefte aan hebt. Sommigen mensen, zoals Peter, Ruben en Bob, gaan nog een stapje verder en hebben het over ‘linkse propaganda’, belastinggeld, gejank en grotere problemen. Alsof het allemaal ‘fake news’ is. Dan zou het om één gigantisch groot complot gaan. Dat je zo in het ootje wordt genomen is wel heel triest inderdaad. Maar daar trappen Peter, Ruben en Bob natuurlijk niet in! Zij weten wel beter. Eigenlijk zijn we allemaal een beetje zielig. De klimaat-gekkies zoals ik, omdat ze depressief worden vanwege klimaatverandering en de complotdenkers, omdat ze gefrustreerd raken doordat ze zien hoe een groot deel van de mensheid mee gaat in de klimaat-waanzin.

Wel denk ik dat het goed is om kritisch te blijven en zo min mogelijk taboes te hebben als het gaat om haalbare oplossingen.

Bewustwording
Zoals ik eerder schreef, ben ik mij de afgelopen 10 jaar steeds meer betrokken gaan voelen met de wereld om mij heen. Dit is in mijn ogen een proces van volwassenwording, maar ook gevolg van de globalisering en beschikbare informatie. Er lijkt aan de ene kant een soort collectief bewustwordingsproces gaande van het belang van duurzaamheid en dat alle keuzes die je maakt, gevolgen hebben voor anderen, groot en klein.
Ik ga er voor het gemak even vanuit dat ik niet in het ootje wordt genomen en dat de media die ik hoog heb zitten, beogen betrouwbare informatie boven tafel te krijgen. Ik heb vele bronnen geraadpleegd zoals de Correspondent, die uitgebreide onderzoeksjournalistiek bedrijven met bronvermeldingen. Ik kan concluderen dat tussen de 90 en 100% van de wetenschappers het erover eens is dat er sprake is van een zeer onwenselijke klimaatverandering en dat de mens daar invloed op heeft. Na de industriële revolutie is een plotselinge en enorme stijging van onder andere CO2 te meten. De gevolgen hiervan zijn catastrofaal en zijn nu al merkbaar op veel plekken. Een aantal feiten over concrete gevolgen zet ik later nog eens op een rijtje. Ik kan natuurlijk begrijpen dat dit geen leuk nieuws is en dat het voor je eigen gemoedsrust fijn is om ongunstige bevindingen in twijfel te trekken. Maar het valt eigenlijk niet meer te ontkennen.
Ik heb me wel eens afgevraagd waarom het met zo raakt, waarom het anderen minder lijkt te raken. Psychologisch is dit onder andere te verklaren doordat veranderingen op veel weerstand stuiten.

Waarom is het belangrijk
Persoonlijke omstandigheden spelen een grote rol in hoe je de wereld om je heen ervaart.
Nu is het in mijn geval zo dat ik net ben afgestudeerd (alleen nog ‘even’ het eindgesprek), ineens veel meer tijd heb om na te denken over de zin van het leven en in een onzekere nieuwe fase van mijn leven zit waarin een hoop gaat veranderen. Daarnaast heeft het thema van mijn onderzoek (eenzaamheid) een hoop bij me naar boven gehaald en als klap op de vuurpijl is het van de een op de andere dag herfst. Dit alles zorgde voor een lichte mate van existentiële crisis. Wanneer ik niet helemaal zeker ben over de zin van mijn leven, vraag ik mij ook weleens af wat eigenlijk de zin is van het leven in het algemeen.
Eerder schreef ik wel eens dat het mij pijn doet om te zien dat hetgeen waar ik om geef, geweld wordt aangedaan. Blijkbaar geef ik ergens om. Wat is dat iets precies? Mijn leven? Het leven op aarde? De aarde? Toekomstige generaties?
En wat is het dat het leven de moeite waard maakt? Dat zijn toch de mensen om je heen. De connectie. De mens is een sociaal dier.

Eenzaamheid 
Met mijn zorgen over het klimaat, voel ik mij weleens eenzaam, omdat ik het idee heb dat mensen er geen zin in hebben, er moe van worden en geïrriteerd of ze begrijpen het niet zo goed. Ik wil eigenlijk niet negatief zijn en de sfeer verpesten door al te zware onderwerpen aan te snijden. Mensen willen het niet horen, denken dat het wel los zal lopen, dat het waarschijnlijk overdreven is, dat technologische ontwikkelingen alles wel zullen oplossen. Dat het niet aan hen is, of dat het geen zin heeft. Ik wil mensen niet tot last zijn. maar het opkroppen werkt ook niet. Het moet er gewoon uit, anders ontplof of implodeer ik. Het sijpelt dan ook regelmatig naar buiten: waar het hart van vol is, loopt de mond van over.
Ik ben nou eenmaal een (irritante) moraalridder, linkse gütmench-hippie van de groene kerk en ik wil mijzelf accepteren zoals ik ben. Idealisme en betrokkenheid zijn geen slechte eigenschappen.

Verantwoordelijkheid
Aan de ene kant ben ik sceptisch over het nut van individuele gedragsverandering. Er wordt in mijn ogen wel buitensporig veel aandacht besteed aan individuele verantwoordelijkheid, wat gepaard gaat met destructieve schuldgevoelens. En de grootste vervuilers lijken het positieve effect van je moeite dubbel en dwars teniet te doen. (Uitbreiding van luchtvaart, investeringen in olieboringen etc.)
In je eentje verantwoordelijkheid dragen is grootheidswaan, waanzin als druppeltjes sprenkelen op een gloeiende plaat. Maar toch wil of moet ik iets doen. Ik wil me niet machteloos voelen. Actie ondernemen geeft mijn leven zin. Ik wil graag geloven dat alle actie zin heeft, omdat alle kleine beetjes meer zijn dan niets en veel kleine beetjes gezamenlijk de noodzakelijke verandering in gang kunnen zetten.

Wat een uitdaging blijft, is positief blijven of in ieder geval constructief te zijn en in oplossingen te denken. Ik weet dat het bijzonder weinig zin heeft om te blijven hangen in depressieve gevoelens.

Klimaatgesprekken
Ik heb in 2019 een workshopreeks gevolgd ‘klimaatgesprekken’ waarbij we met elkaar voornamelijk praatte over mogelijke acties op verschillende levensgebieden als wonen, reizen, voeding, spullen etc. gericht op het verkleinen van je ecologische voetafdruk. Het waren in totaal 6 bijeenkomsten, maar ik ben 2 keer niet geweest, omdat het me even teveel was. Een van de bijeenkomsten die ik heb gemist, ging over eten. Daar zag ik zo tegenop, omdat ik vond dat ik zo had geslackt op dat gebied. Ik voel me dan schuldig en geneer me voor mijn niet duurzame voedingskeuzes.
Terwijl mijn mede-cursisten en gespreksleiders hele aardige mensen zijn en er veel ruimte was om negatieve emoties, kritiek, twijfels en worstelingen te bespreken.

Ook na afloop van de cursus heb ik in de groeps-app mijn zorgen gedeeld. Ik zei dat ik veel last had van somberheid over klimaatverandering, de leefbaarheid op aarde, de toekomst van de mensheid en ander leven op aarde. Anderen herkenden deze gevoelens wel, dat is heel fijn om te merken dat je er niet alleen in staat. Dat geeft toch veel steun. Iemand zei: ‘wat mij altijd helpt is uitzoomen. De mens is een zeer adaptief dier dat voor allerlei problemen zoveel oplossingen kan bedenken. Vliegen is inderdaad vervuilend, maar zorgt ook voor verrijking, globalisering, contact met andere culturen.. dat vliegtuig heeft diezelfde mens bedacht. Logisch dat we niet zo snel stoppen met vliegen, het is namelijk te gek! De transitie waar we nu inzitten, komt met horten en stoten vooruit. Uitzoomen helpt, omdat je dan kan focussen op de grote (trend)lijnen. Westerlingen eten steeds minder vlees en worden zich steeds bewuster van hun rol op hun leefomgeving. Vorig jaar liepen 8.000 mensen mee bij een klimaatprotest, dit jaar waren het er 40.000 in de stromende regen. De jeugd is zich meer bewust dan ooit (klimaatspijbelaars). Ja, het gaat langzaam, maar ik kies er bewust voor om te focussen op de positieve trends. En begrip te hebben voor de tegenbeweging (zoals FvD-stemmers). Lukt me overigens niet altijd, en dan kan ik me ook intens rot voelen 😉 Dan is het fijn om te kunnen delen met anderen.’
Een ander zei: ‘Ik denk dat mooie voorbeelden andere mensen toch helpen. Bewust of onbewust.’

Morgen begint nu 
In het boek ‘Morgen begint nu’ staat ook  iets moois over omgaan met gevoelens van wanhoop:
‘Als je intensief bezig bent met klimaatverandering, komt het onderwerp hoop vaak bovendrijven. Hoe zorg je dat je de moed niet verliest? Hoe wapen je je tegen wanhoop?  Hoop moet realistisch zijn, want met vals optimisme schiet niemand iets op. Tijdens de strijd tegen het fascisme in de jaren 20, muntte de Italiaanse socialist Antonio Gramsci de beroemde zinsnede ‘pessimisme van het verstand en optimisme van de wil’. De zin stond bovenaan zijn krant l’Ordine Nuovo. Hij bedoelde daarmee dat je altijd de harde waarheid onder ogen moest zien, weg moest blijven van illusies en desondanks de vastberadenheid moest zien te vinden om te vechten voor wat je rechtvaardig en goed vindt. De activist Shaun Chamberlin gebruikt de term ‘dark optimism’ voor zijn gemoedstoestand. Hij beschrijft dat als volgt:

‘..naar het leven kijken zonder angst voor de waarheid – ook als die waarheid onaangenaam of onverteerbaar is. Door het onbekende te onderzoeken zien we het zoals het is, niet zoals het er in onze nachtmerries uitziet. Ons wapen tegen duisternis is een onverslaanbaar geloof in de mogelijkheden van de mensheid.’

De boeddhistische schrijvers Joanna Macy en Chris Johnstone gaven hun boek als titel Active Hope om te laten zien dat volgens hen hoop eerder een handeling of actie is, dan een geloof of een gemoedstoestand. Wat je mening daar ook over is, je zult hoe dan ook een manier moeten vinden om de uitdagingen die voor ons liggen onder ogen te zien en tegelijk een realistische mate van hoop te houden. Mensen doen dat op verschillende manieren.’

Daaronder staan een aantal voorbeelden die in de groeps-app ook werden genoemd:Je kan er niet constant mee bezig zijn. Zoek afleiding, troost, gelijkgestemden, praat erover, onderneem actie, ga sporten, wandelen etc.

In een volgend blog ga ik in op de meest zinvolle acties die je zelf kunt ondernemen om een verschil te maken.

 

Bronnen: 
website klimaatgesprekken

Morgen begint nu. klimaatvriendelijke keuzes, het nieuwe normaal.

 

 

 

Forum voor Democratie

Forum voor Democratie is als grootste uit de bus gekomen bij de Provinciale verkiezingen. Blijkbaar steunt een groot deel van de Nederlandse inwoners zijn gedachtegoed en hebben zij vertrouwen in Baudet als leider van het land. Zoals in de lijn der verwachting ligt, ben ik niet een van hen. Ik vind het een zorgelijke ontwikkeling, omdat het gedachtegoed van Forum ingaat tegen een aantal van mijn kernwaarden. De man krijgt ontzettend veel aandacht, zowel positief als negatief en de beweging roept een hoop emoties op.
De kernpunten van de partij sluiten aan bij een sentiment dat speelt in de samenleving.  de 3 belangrijkste (negatieve) punten zijn (Forum is vooral tegen):
* tegen EU
* tegen immigratie
* tegen klimaatakkoord

Baudet besloot zijn verkiezingscampagne voort te zetten na de schietpartij in Utrecht van 18 maart, terwijl andere partijen besloten uit respect de campagne tijdelijk stop te zetten. Hij greep de aanslag aan om vertegenwoordigers van de gevestigde orde aan te spreken op hun beleid.

Waarom stemmen er zoveel mensen op FvD? 
De populariteit valt deels te verklaren door het wantrouwen in de huidige politiek.
Forum zet zich af tegen de gevestigde orde en zegt het radicaal anders te gaan doen.
Forum heeft kiezers binnen weten halen die voorheen stemde op PVV, VVD en CDA.
Waarom zijn de kiezers daar vertrokken? VVD en CDA hebben ingestemd met het klimaatakkoord en het kinderpardon, wat wordt gezien als een beweging naar links.
Wat er bij de PVV volgens mij vooral is gebeurd is dat het beeld van de PPV-stemmer is: een echte Tokkie. Bij forum vinden mensen die tegen immigratie zijn, een alternatief.

Wat zegt Baudet?
In zijn overwinningsspeech heeft Baudet het over onze mooie boreale wereld. Een term die voor mij en vele anderen tot voor kort onbekend was. Het is een beladen term die naast een aanduiding van het Noorderlicht, een verwoording kan zijn voor de oorspronkelijke blanke Europese bevolking en de wens om dit zo te houden. Extreemrechtse politici als Marie LePen gebruikte de bewoording, verwijzend naar het Arisch ras.
Daarnaast heeft Baudet het in zijn speech over instituties als een vijandelijke linkse elite die onze beschaving om zeep helpen, steeds meer macht aan de EU geeft en voorstander is van massa-immigratie. Bij deze elite horen naast bestuurders volgens hem onder andere ook universiteiten en de pers.
Hij schetst een ondergangs-scenario met hemzelf als redder van het volk en als vervanger van de elite. De weg ernaartoe is een strijd (oorlogsretoriek).
Ook heeft hij het over klimaat-ketterij en ontkent de menselijke invloed op klimaatverandering, waarmee hij het oneens is met tussen de 90 en 100% van alle klimaatwetenschappers.

Los van dat ik het inhoudelijk niet met hem eens ben, vind ik de woorden die hij gebruikt op zijn zachtst gezegd dubieus.
Eerder heeft hij het onder andere al gehad over een ‘homeopatische verdunning van het Nederlandse volk en zijn er theorieën over hiërarchische rassenleer aangehaald.

Wanneer gedaan wordt alsof dit soort uitspraken normaal zijn, worden de grenzen van wat acceptabel is steeds verder opgerekt.
Ik vind dit zorgelijk en deprimerend.

‘Forum baseert zich op eeuwenoude representaties en stereotypen die uitgaan van een ideaalbeeld van een wij-groep tegenover een doembeeld van de zij-groep. Ze zijn niet uit op consensus, maar op provocatie, confrontatie en agitatie’ (Bron: Interview Martijn de Koning, cultureel antropoloog)

noem me naïef of links geïndoctrineerd, maar mijn ideaal is een sociale, eerlijke en duurzame toekomst met oog voor de zwakkeren, voldoende geld voor zorg en scholen, een humaan immigratiebeleid etc.

Natuurlijk is er terecht kritiek op het huidige beleid, maar ik heb behoefte aan een positief, inspirerend, verbindend en hoopvol geluid.

 

 

 

 

 

 

 

Top 10 hitlijst 2018

Joepie! Spotify heeft weer een overzicht van mijn meest beluisterde nummers van het afgelopen jaar. 😁
Op basis daarvan heb ik mijn top 10 weer op een rijtje gezet. Het is weer een een bijzondere mix geworden al zeg ik het zelf.  😉

Charlotte’s hitlijst op Spotify

Een omschrijving:  (de linkjes naar youtube staan onder de beschrijvingen)

  1. Childish Gambino – This is America
    Charmant Amerikaans multi-talent Donald Glover (acteur, schrijver, producer, regisseur, stand-up comedian, rapper, zanger, dj en songwriter.) bracht deze hit uit. De videoclip ging viraal. Het nummer gaat over wapengeweld en racisme in Amerika. Ik hou van het ritme en de duistere ondertoon en zijn dansje! De videoclip is mooi in elkaar gezet en fascinerend om te zien.
    Childish Gambino – this is America

    2. Masego – Navajo
    artiest Micah Davis. Het genre wordt omschreven als een mix van Jazzfusion, House, Urbanpop, Neo-soul en funk. Deze jongeman is ook al zo getalenteerd op meerdere vlakken: saxofoon, zang, rap, comedy, DJ. Mooi om te zien hoe gepassioneerd hij opgaat in het zingen.
    Masego – Navajo

    3. The Doors – Break on Trough (to the other side)
    Afgelopen jaar herontdekt. In september zijn we naar een concert geweest van coverband The Doors Alive, heel leuk.
    Een Amerikaanse band uit de jaren 60. Mix van Psychedelische-, Blues-, en Acid Rock. Ik vind de muziek en zang echt geweldig.
    De band bestaat uit  zanger Jim Morrison, op keyboard en elektrisch orgel Ray Manzarek,  drummer John Densmore en Gitarist Robby Krieger.
    The Doors – Break on through (to the other side)

    4. Orbital – Tiny Foldable Cities
    Een Brits duo gevormd door de broers Paul en Phil Hartnoll.
    De muziek kan worden omschreven als een combinatie van techno, ambient, house, chill-out, jungle, breakbeat. Dit nummer vind ik gewoon heel apart, intens en hypnotiserend.
    Mooie bijpassende videoclip waarin je van bovenaf patronen van steden en snelwegen ziet. Het lijken net speelgoedstadjes.
    Orbital – Tiny Foldable Cities

    5. Tame Impala – Sundown Syndrome
    Een Australische psychedelische rockband bestaande uit vijf mannen: Zanger en gitarist Kevin Parker, gitarist Dominic Simper, bassist Cam Avery, op keyboard Jay Watson en op drum Julien Barbagallo. Ze omschrijven zichzelf als ‘een continue vloeiende psychedelische rockband die de nadruk legt op melodieën die op dromen lijken.’
    Tame Impala – Sundown Syndrome

    6. Kendrick Lamar – DNA.
    Amerikaanse rapper. Dit nummer is lekker kwaad. Kendrick had afgelopen jaar veel succes met zijn nieuwe album DAMN. Hij staat bekend om zijn inventieve woordspelingen en inventieve woordspelingen en verhalende nummers over maatschappelijke thema’s als  racisme. De video-clip is ook net een speelfilm net zoals Michael Jackson dat deed.
    Kendrick Lamar – DNA.

    7. Agnes Obel – Riverside
    Rustig en sprookjesachtig, een mix van melancholische pop, klassiek pop, jazz, folk en soul. Het nummer gaat over een transformatie die zij heeft doorgemaakt waarbij het water staat voor de grens tussen twee verschillende werelden.
    Agnes Obel – Riverside

    8. Florence + the Machine – Patricia
    Britse band bestaande uit zangeres  Florence Welch, Robert Ackroyd (gitaar), Christopher Lloyd Hayden (drums), Isabella Summers (keyboard), Tom Monger (harp), Mark Saunders (basgitaar) en Rusty Bradshaw (piano). De muziek is een mix van door soul geïnspireerde indie, alternative rock, baroque pop, folk.
    Het nummer is een ode aan Amerikaanse singer-songwriter Patti Smith.
    Florence + the Machine

    9. Modeselektor, Thom York – Shipwreck
    Duitse DJ’s Gernot Bronsert en Sebastian Szary. Mix van techno, dubstep, breakbeat. Een hele mooie, spannende, verhalende.  videoclip met een dreigende sfeer.
    Modelesektor – Shipwreck

    10. Mac Demarco – Salad Days
    De Canadese singersongwriter presenteert zichzelf als iemand die het leven niet te serieus neemt. Toch gaan de nummers stiekem over thema’s als ouder worden, toewijding en moraal.
    Mix van Slackerpop, jazz, 70’s softrock.
    Mac Demarco – Salad Days

Afbeeldingsresultaat voor childish gambino

 

 

De zwartepieten-discussie!

Ik heb mezelf nog steeds niet afgeleerd om comments te lezen op (a)sociale media. Daar wordt je soms niet goed van. Het lijkt alsof het land enorm verdeeld en gepolariseerd is, alsof alle verhoudingen op scherp staan, alsof iedereen kortzichtig en woedend is en geen strobreed wil toegeven. Alles wat je aandacht geeft groeit en daarom wil ik vanaf nu echt proberen om deze comments gewoon niet meer te lezen en wellicht weer even op nieuws-dieet te gaan.

Ophef?
In een artikel van Joop werd iets interessants gezegd dat tegelijkertijd optimistisch kan stemmen als zorgen kan baren. In het artikel staat dat de kranten kopte met ophef over de kerst-allerhande. Veel mensen zouden teleurgesteld zijn en hebben geklaagd over het gratis tijdschrift omdat er minder vlees en visgerechten instaan en meer plantaardige recepten. Esther vroeg zich af waar de ‘echte recepten’ bleven. Op sociale media werd vervolgens verontwaardigd gereageerd op de klachten. In werkelijkheid bleek het met de hoeveelheid klachten reuze mee te vallen en was er dus van ophef eigenlijk geen sprake.
De Allerhande opstand

Het lijkt erop dat veel dingen in de media worden opgeblazen en het allemaal veel erger lijkt dan de situatie in werkelijkheid is. Uitgesproken voor- en tegenstanders roeptoeteren, want nuance genereert geen clicks en views. Ik vind het prettig om mij hiervan bewust te zijn en bepaalde berichten met een korreltje zout te nemen. Tegelijkertijd is het zorgwekkend dat de sensatieberichten zo gretig aftrek vinden.

Afbeeldingsresultaat voor sensatie
Illustratie: Sandra de Haan 

De zwartepieten-discussie
Ik heb al veel mensen horen zeggen dat ze zo moe worden van de zwartepieten-discussie. Ik vind het wel interessant dat er achter het kleurtje van deze fictieve persoon zoveel meer schuilgaat. Het is alleen zo triest dat voor- en tegenstanders elkaar met de dood bedreigen. De meesten van hen doen dit veilig vanachter hun schermpje, een klein clubje radicalen gaan daadwerkelijk met elkaar op de vuist.

Het roept een hoop emoties op, dat is duidelijk. Het gaat niet alleen om de kleur van een fictief persoon, maar het gaat om onderliggende waarden.

Zwarte Piet moet blijven
Voorstanders van Zwarte Piet zien het Sinterklaasfeest als een Nederlandse traditie die we graag in stand houden, waar we goede herinneringen aan bewaren en dat we graag met onze kinderen delen. Zwarte Piet heeft niks met negers te maken en is nooit racistisch bedoeld. Het lijkt alsof er een nogal overspannen sfeer heerst en mensen snel getriggerd zijn. Bovendien is het einde zoek wanneer we alle Nederlandse tradities aanpassen aan een kleine minderheid, want wat blijft er dan nog over van onze cultuur?

Wat is de Nederlandse cultuur?
Welke aspecten van de Nederlandse cultuur moeten behouden worden en welke aspecten kunnen beter? Er zijn een aantal waarden die in Nederland breed gedragen worden en we hebben normen waaraan mensen zich moeten houden. Een van deze waarden is vrijheid van meningsuiting. Een mooi iets, maar ik heb het idee dat deze term vaak wordt misbruikt om ongenuanceerd te kunnen zeggen wat je denkt zonder rekening te houden met de gevoelens van anderen. Zogenaamde verbale diarree. Tact, compassie, empathie en vriendelijk zijn ook wat waard. Ook op het internet. Aan de andere kant van het scherm zit ook een mens van vlees en bloed. Al bestaan er tegenwoordig trollen, nep-accounts en nep-volgers. Maargoed, dat is nu even niet mijn punt.
Afbeeldingsresultaat voor Nederlandse cultuur

Racisten
Aan de andere kant wordt ook het woord ‘racist’ vaak misbruikt. Niemand vind het leuk om racist genoemd te worden, en velen zullen het stellig ontkennen en boos worden. Een ‘gesprek’ beginnen door iemand voor racist uit te maken, gooit alle deuren dicht. Ik denk wel dat iedereen een beetje racistisch is. Niet alleen blanken. Deels is dit iets aangeleerds, maar het zit ook in onze natuur. Zelfs dieren sluiten elkaar buiten op basis van uiterlijk. Maar ik hoop dat beschaving niet zo flinterdun is als het soms lijkt en dat mensen zich bewust kunnen worden van hun vooroordelen en ervoor kunnen kiezen om hier niet zomaar naar te handelen.
Afbeeldingsresultaat voor klu klux klan

Buitensluiten
Wat zou het fijn zijn als mensen vaker hun best deden in de schoenen van een ander te gaan staan.
Dat iets voor jou nooit een probleem is geweest, betekent niet dat anderen dit ook zo ervaren. Niet alles wat je goed bedoelt of waar je je niet van bewust bent, komt goed aan. Ik ben bijvoorbeeld vroeger gepest en ik denk dat veel van die mensen zich niet realiseren wat voor invloed dit op mijn leven heeft gehad. Want een ‘grapje’ moet toch kunnen?! Grapjes naar ‘beneden’ zijn meestal niet echt leuk. Het raakt me daarom erg wanneer mensen zich buitengesloten en niet serieus genomen voelen.Ik vind het belangrijk dat ook ‘minderheden’ worden gehoord. Er is ook zoiets als de terreur van de meerderheid waarbij telkens dezelfde mensen worden teleurgesteld. Het democratisch principe is niet altijd zaligmakend.
wat er schuil gaat achter zomaar een grapje

Ontwikkeling
Ik zie het zelf meestal als iets positiefs dat bepaalde vanzelfsprekendheden ter discussie worden gesteld, omdat we alleen zo tot ontwikkeling kunnen komen, maar het is belangrijk om de nuance hierbij niet uit het oog te verliezen.

Ik vind zelf het zwartgeschminkte gezicht wel achterhaald. Doordat ik mij de afgelopen jaren meer bewust ben geworden van de wereld om mij heen, heb ik nu associaties met de Blackface die voeger in Amerika werd opgevoerd als karikatuur van de Afro-Amerikaanse slaaf die met alle stereotype elementen belachelijk gemaakt werd.

Met het aanpassen van een aantal uiterlijke elementen ruïneer je volgens mij geen feest. Zo is K3 compleet van samenstelling veranderd en kinderen vinden het nog steeds leuk. De kinderen zal het werkelijk worst wezen hoe Sinterklaas en zijn Pieten eruitzien, zolang ze maar cadeaus en snoep krijgen.
Met haat en agressie tussen volwassen mensen ruïneer je wel een kinderfeest.

Afbeeldingsresultaat voor k3

Zeur niet zo!
Het is wel waar dat op alle slakken zout gestrooid wordt. Op alle aspecten valt wat aan te merken door geobscedeerden en conflictzoekers. Waarom is Sinterklaas bijvoorbeeld een man? Hoe zit het eigenlijk met de duurzaamheid van de cadeaus? Want we consumeren toch de hele aarde naar de Gallemiezen! En weet je wel hoeveel suiker er in al dat snoep zit?
Het is, zoals met alles in het leven, een beetje zoeken naar een gezonde balans tussen bewustzijn en de dingen nemen zoals het komt.

Afbeeldingsresultaat voor peace

Fijn Sinterklaasfeest allemaal!
filmpje:
Klikbeet – Het Sinterklaasjournaal voor volwassenen

 

 

 

Pijnlijk bewuste keuzes

Afgelopen tijd werd ik weer erg opgezogen door kwesties rondom het klimaat.
Er zijn mij vele berichten ter oren en ogen gekomen die mij grote zorgen baren.
Ik zoek deze informatie bewust op, omdat ik een drang heb om deze zaken uit te pluizen. Ik wil weten hoe het zit. Maar met de groeiende kennis en het groeiende bewustzijn, komt een gevoel van (misplaatste?) verantwoordelijkheid. ‘verbeter de wereld, begin bij jezelf’ is een mooie slogan, maar voor mij persoonlijk is het nogal een complexe zoektocht. Een WORSTeling soms.
Met een neiging naar moreel perfectionisme en over-analyseren is het makkelijk mezelf te verliezen in de veelheid beschikbare informatie. Hypocrisie is mens-eigen. Ik ben een vat vol tegenstrijdigheden. Het blijkt moeilijk keuzes te maken die overeenkomen met mijn principes.
Wanneer ik geconfronteerd word met dierenleed en de invloed van de bio-industrie op het leefklimaat, raakt dit mij diep en voel ik weerzin. Ik wil hier niet aan bijdragen.
Ik zou dan veganistisch moeten gaan leven, maar deze grote verandering vind ik (te?) moeilijk.
Er is een groeiend bewustzijn, dat zie ik ook in mijn omgeving. Ik eet véél minder vlees en andere dierlijke producten dan een aantal jaar geleden, wat ik zie als een verbetering. Het liefst zo min mogelijk.

Schuldgevoel
Wanneer mensen mij vertelden dat ze veganistisch waren gaan eten, voelde ik mij schuldig omdat ik nog wel regelmatig vlees en zuivel eet/at. Ik voelde mij zelfs een beetje veroordeeld. Ik denk dat dit komt omdat ik het bij mezelf afkeur. En eerlijk: ik keur het bij anderen ook af.
Ik had 1,5 week bijna volledig plantaardig gegeten en merkte een vleesverlangen bij mezelf op. Ik had heel erg zin in iets van vlees. Ik denk dat dit meer psychologisch is dan lichamelijk. Wellicht zou een pilletje vitamine B12 wonderen doen. Maar ik liep in de supermarkt en zag daar een pakje vlees op een grote aanbiedings-stapel liggen. Ik legde het in mijn mandje en voelde allerlei gevoelens. Ik voelde mij schuldig omdat ik het niet OK vind hoe dit product tot stand is gekomen. Hoeveel leed erachter schuilt en hoeveel schade het aanbrengt. Tegelijkertijd had ik een soort zelfmedelijden omdat ik mezelf dingen onthield die ik lekker vind. Ik word er een beetje chagrijnig van als ik dingen niet mag. Woede en verdriet. Om de wereld. Om de dieren.

Ik heb mijn kop in het zand gestoken omdat ik de realiteit niet onder ogen kon zien. Ik heb gehuild om de wereld, maar het weer weggestopt om een beetje ‘lekker’ te kunnen leven. Wat is wijsheid?

Druppel op gloeiende plaat
Zo veel mogelijk plantaardig eten, milieubewust leven is aan de ene kant een keuze die je voor jezelf maakt omdat je je er prettig bij voelt. Toch vind ik het vervelend dat als ik ergens moeite voor doe, dit teniet wordt gedaan door andere mensen. Ik wil wel dat als ik geen vlees eet, anderen dit ook niet doen. Ik voel een verantwoordelijkheid of een idealistische drang om de problemen op te lossen en het frustreert als mensen daaraan niet meewerken.

Wel heb ik het gevoel dat we (ik) in een soort overgangsfase zit(ten) qua bewustzijn en mogelijkheden, waardoor de bewuste keuze steeds makkelijker wordt. En wat in mij gebeurt, gebeurt collectief en andersom?

Vlees en zuivel is natuurlijk maar een stukje van een groter probleem. Maar significant.
Ik voel soms een drang om niet alleen de complexe wereldproblemen te begrijpen, maar ook te willen oplossen. Aan de ene kant is dat interessant, constructief en oplossingsgericht.
Regelmatig ga ik er te ver in. Ik kan me erin verliezen en moedeloos worden, overweldigd en gedeprimeerd.

Verantwoordelijkheid
Ik zag een filmpje van de correspondent met een min of meer positieve boodschap.
filmpje
Ik kon mij meer vinden in de ‘negatieve’ reacties. Het lijkt me niet zozeer negatief als-wel realistisch. De realiteit. Ik ben, net als een hele hoop andere mensen zeer welwillend om mijn steentje bij te dragen. Velen zitten vol goede intenties en groene bedoelingen. Er zijn vele prachtige initiatieven en ontwikkelingen. Er is meer vraag naar vleesvervangers en andere plantaardige alternatieven en duurzame producten. Maar de verantwoordelijkheid kan niet alleen maar bij de consument worden neergelegd. Er zijn nog veel te veel klimaatontkenners en onverschilligen.
De gemiddelde mens is, ben ik bang, niet in staat of niet bereid om die verantwoordelijkheid te nemen.

Moedeloos
Ik heb wel eens last van gedachten als: We zijn gedoemd, we staan aan de rand van de afgrond. Een mooie vergelijking in de reacties op het filmpje die tot mijn verbeelding sprak, was: ‘Het is alsof we op een zinkend schip zitten en er wordt gezegd: als iedereen een emmertje pakt, komt het wel goed.’ Maar zijn er genoeg emmertjes? En heeft het zin? Wat doe je op een zinkend schip? Jezelf verdoven? Ik ben erg sceptisch, al doe ik mijn uiterste best om niet cynisch te worden. Ik wil gelukkig zijn. Hoopvol en liefdevol.

Acceptatie
In de yoga-filosofie zeggen ze dat elke keuze die je in je leven hebt gemaakt, op dat moment het beste was wat je kon. Ben je niet tevreden met je keuze, maak dan de volgende keer een andere keuze. Alles wat er nu is, is zoals het moet zijn. Acceptatie.
Het is wat het is.

Het leven is onzeker, maar we zijn er nu (eenmaal).
We moeten er het beste van maken.

Houd mij maar op de hoogte van constructieve ideeën en initiatieven.