Charlotte’s Spotify-jaaroverzicht

‘Nobody gives a shit about your spotify 2019 summary.’

Waarschijnlijk, maar ik vind het leuk. Spotify heeft zijn best gedaan dit jaar, het zag er erg mooi uit. Heb jij die van jou al gezien?

Een selectie van mijn meest beluisterde nummers:
(genres: Elektronica, Rock, Indie Soul, Hip Hop, Folk Pop)

🎸1. Unknown Mortal Orchestra – Hunnybee 
Het genre wordt op wikipedia omschreven als een mix van stijlen oa: Psychedelische Rock, R&B, indie rock, lo-fi.
Zanger, gitarist en songwriter: Ruban Nielson.
Bandleden: Julien Ehrlich, Lunar R•A•E, Jacob Portrait, Riley Geare

Op youtube is een fijne videoclip te zien:
Unknown Mortal Orchestra – Hunnybee
Iemand reageert: ‘This song makes me feel like things will work out in the end.’ Ik vind het ook heel rustgevend, lieflijk en vredig. In de clip zie je een meisje dat rustig in de trein zit. Heel subtiel zijn er allerlei dreigingen op de achtergrond. Kijk maar even.
Een ander nummer van hen (live klinkt het misschien iets minder goed, maar heel leuk om te zien met de rest van de band):
Unkown Mortal Orchestra – Multi Love (live)

🎸2. Tommy Cash en Modeselektor- Who
Tommy Cash is een bizarre artiest uit Estland met een mix van hiphop, elektronisch, experimenteel. Als je het hoort, denk je misschien: wat een takkeherrie! Maar hij kon toch niet ontbreken in mijn lijstje. We hebben hem zelfs live gezien, en dat was helemaal geweldig! Mijn eerste kennismaking waren 2 fascinerende video-clips:  eerst deze: Tommy Cash – Pussy Money Weed
En deze: Tommy Cash – Winaloto
En dit is mijn favoriet: Tommy Cash en modeselektor – Who

Modeselektor is een DJ-duo uit Berlijn en bestaat uit Gernot Bronsert en Sebastian Szary.

🎸3. Tame Impala – Borderline
Ik schreef al eens eerder over deze Australische band. Dreamy Indie, Rock Pop. Catchy Melodie Bekijk de clip op youtube: 
Tame Impala – Borderline  (
vanaf 3.20 wordt het weer lekker psychedelisch.)

🎸4. Mick Jenkins – Understood
Amerikaanse Rapper/Hip hop-artiest. Mooie videoclip, lekkere flow. Voel je het, die vibe?
Mick Jenkins – Understood

🎸5. Cage the elephant – Goodbye
Zo melancholisch! Moet je al huilen? Sommige mensen kunnen hier absoluut niet tegen, ik ben er dol op!
De band bestaat uit Matt Shultz (zang), Brad Shultz (gitaar), Nick Bockrath (gitaar), Daniel Tichenor (bass, zang), Jared Champion (drum) en Matthan Minster(keyboard, zang, gitaar).
Cage the elephant – Goodbye
Als je niet van treurige liedjes houd, probeer dan deze meer upbeat:
Cage the elephant – Social Cues

🎸6. Anna Leone – Wandered Away
Jonge Zweedse Indie Folk Singersongwriter. Erg mooi en erg treurig. Jammer als je niet van treurige muziek houdt.
Ik kon niet goed kiezen tussen deze Anna Leone – Wandered away (live at Colors) of 2 andere nummers:
Anna Leone – If you only
Anna Leone – My soul I

🎸7. Pivot Gang – Colbert
Amerikaanse Hip hop Collective in verschillende samenstelling. Onder andere bestaand uit Saba, Joseph Chilliams, John Walt en Logan Yutters. Op Last fm staat bij Similair artist ‘Kota the Friend’ bovenaan. Ook leuk. Ritmisch en melodieus.
Pivot Gang – Colbert
Kota the friend – Backyard

🎸8. Fruit Bats, Vetiver – I must be in a good place now 
Indie, Folk, Lo-Fi
Bandleden Fruit Bats: Dan Strac, Eric Johnso, Graeme Gibson
Vetiver:  Andy Cabic.
Een lieflijk en romantisch liedje, sfeervol.
Fruit Bats, Vetiver – I Must be in a good place now

🎸9. Canned heat – Poor moon
Een Amerikaanse blues-rock boogie band uit de jaren 60
Opgericht door Alan Wilson en Bob Hite, ✝✝ (beiden inmiddels overleden) verschillende samenstellingen.
Een vrolijk upbeat nummer, voor de verandering.
Canned heat – Poor moon

🎸10. Lucky Fonz – 909
Even voor de afwisseling een vreemd, vrolijk, up-beat nummertje van Lucky Fonz 🤡. Lucky Fonz – 909 Een goed ritme om je even lekker op te peppen! Heel verschillende stijlen (Folk, singersongwriter, acoustisch, electronisch, met humor en veel creativiteit)
Check ook deze coole videoclip (in een heel andere stijl!): 
Lucky Fonz – Het maakt niet uit

Mijn volledige playlist op Spotify met meest beluisterde nummers van 2019

MusicUnknown Mortal Orchestra (foto: http://www.mediafactory.org.au/denham-sadler/category/music/)

Lize’s seksleven

Afgelopen week zag ik de documentaire ‘mijn seks is stuk’ van Lize Korpershoek. Ik volgde haar al een tijdje en keek met veel plezier naar adviezen van Lize en op pad met Petra.
Na het interviews met de Volkskrant en in de wereld draait door,  was ik helemaal benieuwd.

De docu gaat erover dat Lize in langere (veilige) relaties, in dit geval met Tim, geen of weinig zin meer heeft in seks. Ze vraagt zich af waardoor dit komt. Ze gaat in gesprek met therapeuten en heeft het vermoeden dat het komt doordat ze nooit echt heeft geleerd stil te staan bij haar eigen behoeften, maar eerder om altijd voor anderen klaar te staan.

Het viel me  niet tegen. De docu vond ik erg mooi en ontroerde me meerdere keren. Bijvoorbeeld toen zij en haar vriend Tim Hofman heel eerlijk met elkaar in gesprek gingen. Zij stelt zich bijzonder kwetsbaar op en deelt een deel van haar zoektocht met haar kijkers. In de comments zie ik voor de verandering eens veel lovende reacties, ook weleens prettig.

Je zou je, net als die kwal van een van Dis, af kunnen vragen waarom dit soort privé-aangelegenheden met heel Nederland moeten worden gedeeld. Dat begrijp ik wel. Er zijn veel extremen. Sommige mensen zijn misschien iets te open naar je zin en maken je ongemakkelijk, anderen zijn een gesloten boek. Ook je goed recht natuurlijk.

Ik vind dat Lize de zin van het maken van de docu heel mooi onder woorden kan brengen. Ik denk dat het heel waardevol kan zijn om juist ook deze kwetsbare en menselijke dingen te delen, omdat er zeker mensen zullen zijn die er iets in kunnen herkennen en van kunnen leren.
Ook voor degene die het deelt, kan het delen onderdeel zijn van het leerproces. Lize zegt in het interview bij dwdd dat zij dankzij het  maken van de docu helemaal in het onderwerp kon duiken en dat ze vanaf dat punt haar onderzoek persoonlijk voortzet.
Het bespreekbaar maken van dit soort dingen kan zorgen dat bepaalde taboes beetje bij beetje doorbroken worden, want seks is nog altijd een heel ongemakkelijk onderwerp dat allerlei emoties los kan maken: verlangen, schaamte, onzekerheid.. etc.  Het is heel dubbel en ook een beetje hypocriet: aan de ene kant vliegen de seksuele (onrealistische) beelden je dagelijks om de oren in reclame’s en videoclips en tegelijkertijd mag niemand weten wat er achter de slaapkamerdeur gebeurt.

Ik moet ook altijd denken aan een religieuze invloed. In Christendom en Islam bijvoorbeeld zijn zo ontzettend veel taboes rondom maagdelijkheid, seks voor het huwelijk, homo-seksualiteit etc. Die in mijn ogen onnodige beperkingen kunnen denk ik heel schadelijk zijn. Ze zorgen ervoor dat verlangens en voorkeuren gepaard gaan met veel schaamte en schuldgevoelens. Ook lijken er de gekste dingen te gebeuren wanneer God even de andere kant op kijkt..
We leven nu in een modernere tijd met meerdere emancipatie-golven achter ons en een vrijere moraal. Toch zijn er veel van de denkbeelden en moraal van vroeger blijven plakken. Heel verwarrend.

Het leven ontstaat uit seks, het is kwetsbaar, het is een oerkracht en een instinct.  Het kan mensen een heel fijn gevoel geven, maar ook een heel akelig gevoel, het kan mensen trauma’s bezorgen. Sommigen delen het met niemand of met 1 persoon, anderen met jan en alleman. Zelfs in het leven van a-seksuelen speelt het een belangrijke rol, omdat je anders bent dan anderen.

Ik vind Lize en Tim heel leuk samen (gebaseerd op wat ik heb gezien) en gun het ze van harte dat ze weer samen kunnen genieten. Aan het einde van de docu was een soort tantra-oefening te zien waarbij het lijkt alsof Lize zich meer kon openstellen en zelfs kon genieten van Tim’s aanrakingen. Gaat dat zien!

Links:
documentaire ‘mijn seks is stuk’ op npo start

Slecht interview bij de wereld draait door
Wat zegt van Dis nou op het laatst?!

adviezen van Lize

Op pad met Petra

Psychisch leed

Van de week heb ik de eerste aflevering van Tygo in de psychiatrie gezien, ook heb ik op internet gelezen dat het programma een hoop emoties oproept.
Tygo volgt een aantal mensen die verkeerd gediagnosticeerd/gelabeld zijn en vraagt zich af hoe deze diagnoses tot stand komen. Hij laat zien hoeveel psychisch leed deze mensen te verduren krijgen en uit daarbij stevige kritiek op de psychiatrie.

Eenzijdig beeld
Ik zie veel kritiek langskomen op het programma omdat het weinig genuanceerd is. Ik denk niet dat het programma bedoeld is om een volledig beeld te schetsen van de psychiatrie, maar juist om de ernstige misstanden onder de aandacht te brengen. Deze mensen krijgen, net als veel anderen, niet de hulp die zij nodig hebben. Dat ligt denk ik meer aan de manier waarop de psychiatrie is georganiseerd dan aan de hulpverleners zelf; mensen die als missie in het leven hebben om zich in te zetten voor het welzijn van anderen. Hoewel ik zelf ook psychiaters heb meegemaakt die de stereotypen bevestigen: zelfingenomen mannen met bruine ribbroeken, brillen en baarden die direct een label klaar hadden liggen. ‘Oh ik zie het al, add!’ (ik kon moeilijk vinden en had mijn agenda niet bij me. Ik ben inderdaad een beetje chaotisch). Misschien had hij wel een punt, maar de manier waarop hij het bracht vind ik respectloos. Maar goed.

Budgetten
Zorgverzekeraars hebben een grote vinger in de pap; er moet snel een diagnose worden gesteld, zodat er budgetten beschikbaar komen. Logisch wel dat er dan een hard tegengeluid komt zoals de docu van Tygo, want waar blijft de mens in dit verhaal? Mensen zijn toch geen producten die gelabeld  moeten worden? Toch wordt vaak gedaan alsof dit wel zo is. Daar komen problemen van. Ook is het zo dat doordat minder complexe problemen makkelijker kunnen worden opgelost (de behandeling  en/of medicatie werkt),  er buitensporig veel aandacht wordt besteed aan lichte problematiek ten koste van de zwaardere gevallen. Veel mensen belanden hierdoor tussen wal en schip.

Wie is hier nou de dokter?
We denken vaak in termen van problemen die opgelost moeten worden, het liefst met een pilletje.
Terwijl we eigenlijk nog steeds niet precies weten wat een stoornis nou eigenlijk is. Zijn het hypes en modeverschijnselen, hebben mensen tegenwoordig te hoge verwachtingen van het leven? Psychologie, de bestudering van de mens, is geen exacte wetenschap en een psychische stoornis is geen medische afwijking. Wat veel belangrijker is, is denk ik aandacht voor de mens als persoon en erkenning van leed.

een beetje leed 
Leed dat deels bij het leven hoort. Mij kan het soms rust geven om te erkennen dat het erbij hoort en onrealistische verwachtingen lost te laten; ‘Ik voel me even niet top, en dat is oke. Logisch dat ik uitgeput ben.. Morgen weer een dag, nieuwe ronde, nieuwe kansen.’ Maar wanneer psychische klachten je gaan belemmeren in het dagelijks leven, wanneer je niet meer kunt functioneren en/of de realiteit uit het oog verliest, heb je natuurlijk hulp nodig.

Trauma’s 
Ik denk dat in veel gevallen allerlei meer en minder ernstige psychische klachten ontstaan door trauma’s die mensen gedurende hun leven oplopen, vaak al in de vroege jeugd. Eerder dan een chemisch defect in de hersenen. Er is een bepaalde genetische aanleg en gevoeligheid, maar ook de omgeving waarin iemand opgroeit is heel bepalend.
Mensen met complexe problematiek hebben vaak een verdrietig levensverhaal vol verlies, verwaarlozing, ziektes etc etc. Niet zo gek dat dat er hard kan inhakken.

gewoon een knop om
Tegelijkertijd leven we, ondanks hard tegengeluid, in een mooi-weer-samenleving. Met veel sociale vergelijking en een maakbaarheids-ideaal. Zo ervaar ik dat althans nog steeds vaak.
Boodschappen als: ‘Je hebt je eigen geluk en succes in de hand’ en ‘Je moet gewoon een knop omzetten’ blijven onbewust toch plakken. Terwijl ik inmiddels diep van binnen wel beter weet.

Laat dat masker maar vallen, het gaat niet altijd geweldig en juist in die kwetsbaarheid komen we dichter bij elkaar, gekkie 😉

Bekijk Tygo in de psychiatrie op npostart

Schizofrenie En Verwante Stoornissen - PAAZ

Creatief schrijven

Vorige maand volgde ik een schrijfworkshop bij Zintrige.
We kregen een aantal schrijfoefeningen, waaronder de volgende: Schrijf vanuit  het perspectief van deze camera wat je allemaal in je leven hebt gezien.


na alle creatieve verhalen van anderen die ik hoorde, realiseerde ik mij dat ik vaak vooral verslag leg van observaties en ideeën, non-fictie en serieuze zaken. Ik ben veel minder dan vroeger bezig met creatieve ideeën en fictieve verhalen. Ik wil graag proberen ook weer meer bezig zijn met creatief schrijven en een betere balans vinden tussen ernst en luchtigheid.

De Camera

Ik sta hier nu op tafel bij een schrijfworkshop in Utrecht en ben bewonderd, besnuffeld en betast. Dat doet me goed. Ik ben al meer dan 100 jaar oud en heb een hoop gezien in mijn leven. Bij mijn geboorte waren mensen lyrisch en geweldig onder de indruk; het leek wel magie! Voordat ik werd ontwikkeld moesten de mensen die wensten te worden geportretteerd ùùrenlang stilzitten en gingen schilders met kwasten en verf in de weer om de karakters te vangen. Vanaf mijn bestaan verliep dit proces aanzienlijk vlotter. Latere versies deden hun werk zelfs letterlijk in een flits.
Ik kwam in handen van mijn eerste eigenaar: beroepsfotograaf Karel. Al zie ik het zelf liever zo dat hij voor mij werkte. De beste man was totaal door me geobsedeerd. Hij kon geen genoeg van me krijgen. Dag en nacht hebben we samen geflitst en alle mogelijke standen uitgeprobeerd.
We hebben grof geld verdiend, want iedereen wilde dit meemaken. We hebben gezinnen vastgelegd, huisdieren, kunstobjecten en architectuur, je kunt het zo gek niet bedenken. Ik voelde mij de koning te rijk.
Toen op een dag Karel plotseling overleed aan een hartstilstand, gaf hij zijn hele hebben en houwen door aan zijn zoon kareltje II. Dit was een moeilijke periode voor ons beiden. Kareltje belandde in een depressie en kon geen vreugde vinden in het vak van fotograaf. Ik belande in een stoffige doos op zolder en heb daar jarenlang doodeenzaam zitten wegkwijnen. Dromend van alle avonturen die Karel en ik samen meemaakten. Van alle mensen, dieren en objecten die ik heb ontmoet en vastgelegd.
Tot op de dag dat de zolder werd leeg geruimd…

Wat denk jij dat deze camera allemaal gezien heeft in zijn leven?
Wat gebeurde er nadat de zolder werd leeg geruimd?

Nederlands traagste onderwijsinstituut

Tijdens de Shuffle-workshop (zie vorig blog) van Myrke van der Does, schreef ik een column over iets waarover ik me kan opwinden!

Een aantal jaren geleden ben ik begonnen met een thuisstudie toegepaste psychologie. Ik heb bewust gekozen voor de vrijheid. Wel heb ik de vereiste discipline enigszins onderschat.
Nu probeert de instelling aan de samenleving te bewijzen dat ze mee kunnen komen met het reguliere hoger onderwijs. Gedurende de hele opleiding wordt je als student aan je lot over gelaten in het kader van zelfstandig werken. Maar het afstudeertraject wordt bloedserieus genomen als het gaat om de vereisten aan de student. Ondertussen is er amper ondersteuning:  Ik kon 12 uur telefonisch en/of mailcontact hebben met een scriptie-adviseur die ik nooit heb ontmoet. Ik heb me uit de naad gewerkt en een externe coach ingehuurd om mij te ondersteunen. In juli heb ik mijn scriptie ingeleverd, in augustus kreeg ik te horen dat deze is goedgekeurd, In oktober werd mijn eindpresentatie en gesprek ingepland en nu is mijn diploma-uitreiking in januari! Ik heb geluk dat mijn diploma-termijn in september verloopt, want ze hebben bij Nederlands traagste onderwijs-instelling schijt aan studieschulden die dreigen te ontstaan door hun stroperige bureaucratisch handelen. Ik ben er helemaal klaar mee en vind het echt belachelijk hoe idioot lang het afstudeertraject wordt uitgesmeerd. Ik raad dan ook niemand aan om bij deze instelling te gaan studeren.

Ook de diploma-uitreiking kan me gestolen worden. Ik ken daar helemaal niemand. Wat moeten ze over mij gaan zeggen? Als het aan mij had gelegen, stuurden ze mijn diploma met de post. Ze maken er een hele show van.

Nu heb ik wel meer horrorverhalen gehoord over onderwijs-instellingen. School is altijd wel een beetje verschrikkelijk om uiteenlopende redenen. Sommige leerkrachten lijken het onderwijs in te zijn gegaan om leerlingen het leven zuur te maken. Bij andere krijg je een acute aanval van narcolepsie zodra zij hun mond opentrekken. De administratie heeft hun zaakjes niet op orde..
Studenten krijgen massaal een burn-out door hoge prestatie- en werkdruk om vervolgens niet aan de bak  te komen vanwege gebrek aan ervaring.

Wat is een papiertje nu echt waard vraag ik me wel eens af. Ik heb mijn denkniveau bewezen en laten zien dat ik over de nodige discipline beschik. Maar wat is nu echt de toegevoegde (maatschappelijke) waarde van al dat geploeter?

Snail White Background Images | AWB

Shuffle Schrijfmarathon

22 t/m 24 november deed ik mee aan de Shuffle schrijfmarathon in Alkmaar. Omdat het wordt gesubsidieerd kan het worden aangeboden voor 35 euro; thuisblijven is duurder!

Een verslag van mijn weekend:

Vrijdag 
Vrijdagavond rond 18 uur kom ik aan in Hotel en Hostel Kings Inn in Alkmaar. Een vrolijke jonge vrouw vraagt mij of ik kom voor de schrijfmarathon, stelt zich voor als Dionne en wijst me de weg. Ik zit in kamer 9 bij een mooie poster van Jim Morrison. Daarnaast hangen Gandhi, Bob Dylan en Kurt Cobain.
In mijn kamer staan 2 stapelbedden en een Josephine.  Later checkt ook roomie Denise in.
Wanneer iedereen is geïnstalleerd, lopen we naar een andere ruimte een straatje verderop waar coördinatoren Dionne en Maxime de weekendplanning presenteren.

Om 8 uur start mijn eerste workshop in de bibliotheek waar we een korte column schrijven en met elkaar delen. Myrke vertelt dat columns vaak gaan over een onderwerp waar je je kwaad om kunt maken of waar je een sterke mening over hebt. Zwarte piet bijvoorbeeld.
Ik zit vooral in mijn hoofd met grote frustraties over de idioot lange termijnen en niet-meewerkende houding van mijn school, waarover later meer.
Ik vind het erg leuk om alle verhalen te horen van de anderen; over het idee dat alles leuk moet zijn, over prestatiedruk, over mensen die zich overal mee bemoeien en over gemaakte gezelligheid. Nog leuker is dat anderen moeten lachen om mijn verhaal.

Ik drink nog een wijntje buiten op de vensterbank samen met een paar anderen. Binnen speelt er een band iets te hard. Groepjes deelnemers verplaatsen zich naar kroegen in de stad. Ik zit al wel weer aan mijn sociale en energieke taks en ga naar bed. Slapen lukt niet zo heel goed in deze onrustige omgeving, ook ben ik verkleumd van het buiten zitten en heb honger. Ik had om half 5 een broodje gegeten en dacht dat ik het wel zou redden.. Uiteindelijk lukt het me de slaap te vatten, wel een aantal keren wakker geschud doordat Josephine zich onder mij omdraaide.  Andersom  schrikt zij zich dood als ik ‘s ochtends een plasje ga doen en het trappetje naar beneden neem.
Zaterdag
Zaterdag staat ons weer een vol programma te wachten: na een gezamenlijk ontbijt volgen we de volgende workshops. Ik volg interviewtechnieken bij Mariëlle. We bedenken 10 vragen voor onze gesprekspartner en gaan direct aan de slag. Senna en ik interviewen elkaar over dromen, ambities en geluk. Erg leuk. Achteraf bespreken we in de groep hoe we het interview ervaren hebben, wat goed werkte en wat niet. Sommigen waren echt de diepte ingegaan, met vragen als: ‘Hoeveel schaamhaar heb je?’ 😛

In de middag ga ik op ‘inspiratiebezoek’ bij Marjolein in het klein in haar tiny house.
Zij leidt ons rond in haar tuin en huisje van 20m2. Interessant om te zien hoe zij daar leeft. Het zet wel aan tot nadenken, bijvoorbeeld over hoeveel spullen een mens nou eigenlijk nodig heeft om comfortabel te kunnen leven. Zelf heb ik ook de wens om een hoop spullen op te ruimen en weg te doen. Ik zou zelf denk ik ook wel in een huisje als dat van Marjolein kunnen leven, maar dan moet mijn vriend wel zijn eigen tiny house haha.
Voor twee personen zou het echt te krap zijn. 20m2 klinkt veel ‘erger’ dan het is. Zij had het daar echt heel efficiënt ingericht.


Maquette van Marjolein’s tiny house 

In de avond eten we Indonesisch en heb ik last van vleesschaamte. Ik heb van alles opgeschept waaronder 2 stokjes kipsate.  Naast en tegenover mij zitten vegetariërs die praten over waarom ze vegetariër zijn en ik denk natuurlijk: jullie hebben gelijk ook. 🐔😇

Ik speel een klein rondje 30 seconds en drink een wijntje tijdens het optreden van Wies en de Liefde en dan ben ik weer helemaal op. Wat ik aan de ene kant een beetje jammer vind en aan de andere kant helemaal prima. Zou ik niet eigenlijk allemaal nieuwe vrienden moeten maken? Maar ik heb al zo ontzettend sociaal gedaan met iedereen de hele dag. Om half 10 lig ik op bed ‘creativiteit voor dummies’ te lezen op mijn e-reader in mijn eigen stapelbed. Denise is vandaag vertrokken omdat haar kindje ziek is, wat mij dus stiekem heel goed uitkomt. Ik slaap als een roosje 🌹

Zondag
Zondag hebben we de hele dag de tijd om een stuk aan te leveren waarmee prijzen te winnen zijn.
Ik voel me best geïnspireerd in die zin dat ik zin heb om lekker veel met schrijven aan de gang te blijven, maar heb niet bepaald een geniale ingeving over het thema Alkmaar. Ook ben ik behoorlijk uitgeput en overprikkeld door alle indrukken en al die mensen om me heen de hele tijd. Ik vind het een bijzonder gevoel om met een groepje ‘onbekenden’ samen aan het werk te zijn, maar toch werk ik beter in mijn eentje en wanneer ik uitgerust ben.
Ik breng een bliksembezoek aan stedelijk museum Alkmaar, ren er bijna letterlijk doorheen. Prima museum, maar ik vind er inderdaad geen klap aan, daar was ik al voor gewaarschuwd. De maquette bij de entree is wel het hoogtepunt en inspiratiebron voor Loen’s verhaal. klik hier voor Loen’s verhaal


Maquette Alkmaar in de 16e eeuw

Om mij heen beginnen sommige mensen behoorlijk zenuwachtig te worden. Zelf heb ik hier niet zo’n last van. Dit weekend is voor mij vooral een bijzondere en leuke ervaring, inspiratie op doen en onder de mensen komen.

De winnaars
De 3e prijs was een bioscoopbezoek en ging naar Rosa de Boer.
Zij had een tekst geschreven en gerapt over Alkmaar op de melodie van ‘het land van’ van Lange Frans en Baas B. Heel grappig!
link naar het nummer van Rosa

De tweede prijs ging naar Jelmar Starkenburg die met zijn charme een grachtenpand in Alkmaar heeft geregeld en daar verslag van deed. Hij won een diner Link naar het verhaal van Jelmar

De eerste prijs ging naar Jeremy van der Waard. Hij schreef een mooi liedje over kinderkopjes en won een verrassingsreisje met surprise me. link naar het nummer van Jeremy

Het was een intensief maar onvergetelijk weekend.


Alkmaar winter 2019

 

Links:
presentatie Suffleprent

 

Leefschaamte

Sla deze blog maar over als het gezeik over duurzaamheid je ook de neus uitkomt.

Mijn ideeën over de groene kerk houden me nog altijd bezig:
Ik worstel met mijn verworven kennis die ik misschien toch liever niet had gehad, over de opwarming van de aarde, massa-extinctië etc etc

Verantwoordelijkheid 
Ik dicht mezelf allerlei positieve eigenschappen toe: Mijn gevoeligheid, openheid (in de zin van open staan) idealisme en betrokkenheid zorgen ervoor dat ik mij allerlei leed en onrecht bijzonder aantrek en mijn grote verantwoordelijkheidsgevoel maakt dat ik deze problemen wil oplossen.
Ik heb het idee dat er steeds meer mensen zijn die dit herkennen: een groeiend bewustzijn en de wil en plichtsgevoel om dingen ten goede te veranderen. Al wees een geïrriteerde vriendin me erop dat het in haar kringen helemaal niet zo leefde en uitte een donkerbruin vermoeden dat ik wellicht ‘gelijkgestemden’ opzocht.  Ik denk beide.
Mensen moeten zich op een bepaalde manier verhouden tot de vele berichten hieromtrent die hen ter oren komen (klimaatstakingen, halvering van de vee-stapel, van het gas af..) De vriendin vertelde me bozig dat ze totaal geen last heeft van vliegschaamte, vleesschaamte of welke (ecologische) schaamte dan ook en zich dat weigert aan te laten praten. Ook vroeg zij zich af wat er erg aan is, mocht de mensheid uitsterven.

Waarom is uitsterven erg?
Ik vind dat op zich een interessant filosofisch vraagstuk. Veel groene kerkgangers hebben het over het redden van de aarde, wat niet aan de orde lijkt. De aarde zal het hoogstwaarschijnlijk een worst wezen en redt zichzelf wel. Het gaat, denk ik, meer om het voortbestaan van de mensheid, waar een deel van de mensheid, waaronder ik, zich druk om kan maken.  Waarom zou ik het erg vinden als de mensheid zou vergaan? Waarom vind ik sterven en verliezen erg?
Ondanks dat ik de zin van het bestaan (nog) niet doorgrond 😜 en ik een hoop mensen waardeloos vind,  hecht ik toch veel waarde aan het leven. Ik vind het verdrietig om te zien hoe geruïneerd wordt wat voor mij van waarde is en word er blij van als goed wordt omgegaan met alles wat kwetsbaar is (elkaar, natuur, milieu en dieren). En ik vind doodgaan en anderen verliezen gewoon echt doodeng.
Ondanks het verstandelijke idee dat ‘de dood er niet is als jij er bent en jij er niet bent als de dood er niet is.’ Vertrouwde dingen die veranderen, onzekerheid en leed, brr.

Dino's - Lesmateriaal - Wikiwijs

Hypocriet?
Ik spreek mezelf misschien tegen. Dat komt omdat ik, net als bijna alle andere mensen, een vat vol tegenstrijdigheden ben, een hypocriet wezen met conflicterende waarden en ideeën.
In mijn vorige blog over de groene kerk, viel ik de leden van de partij voor de dieren, en alle andere wijzende vingertjes aan, omdat ik me aangevallen voelde. Omdat ik worstel met en oordeel over mijn eigen verantwoordelijkheid en morele gedrag en ik wordt mega-geïrriteerd van dat mega-ongemakkelijke gevoel en confrontaties. Ik vind het ook heel oneerlijk als ik het gevoel heb dat er naar mij gewezen wordt omdat ik niet perfect ben, omdat ik (nog) niet bereid ben dierlijke producten op te geven. Het gaat vooral om het eten, een van de dingen in het leven die veel impact hebben.
Dit voelt heel oneerlijk, omdat ik bijzonder veel last heb van vliegschaamte, terwijl de meeste mensen in mijn omgeving bij de vleet de hele wereld overvliegen. Het voelt alsof ik mezelf beperk, ondanks dat ik geen reislustig typ ben. Ik verlang in de wintermaanden intens naar wat zon. Ondertussen lijkt het erop dat de mensheid zichzelf het leven op aarde onmogelijk loopt te maken. 1 van  ongeveer 8 miljard mensen ben ik (8.000.000.000). En Nederland is zeker niet een van de braafste jongetjes van de klas. Wanneer iedereen op de wereld zou leven als een gemiddelde Nederlander, zouden we bijna vier wereldbollen nodig hebben om in alle behoeften te voorzien. Onhoudbaar dus.
Ook mijn bezwaren tegen voortplanting voelen als oneerlijk, ondanks dat ik nooit een sterke voortplantingsdrift heb gevoeld om verschillende (persoonlijke) redenen, waarover meer in een later blog. Onder andere vraag ik me af  op wat voor wereld ik mijn kind zou zetten: Is het een veilige wereld, een wereld waarin het een mooie toekomst te wachten staat? Ik heb er mijn ernstige twijfels over. En dat zie ik zelf niet als pessimistisch.

NEW SAVANNA: Elephant Regression: On the Couch with Dumbo

Vliegen, vlees eten en spullen kopen
Verschillende wetenschappers, onderzoekers en verslaggevers
zeggen verschillende dingen over wat het meest impact maakt.  In een stuk van de correspondent las ik bijvoorbeeld dat een retourvlucht Amsterdam- New York qua CO2 uitstoot gelijkstaat aan 1000 big macs per persoon. En iedereen weet inmiddels toch wel dat het hele vlees-proces ontzettend milieuvervuilend is?!
Ik vond dat shockerend en maak me sindsdien extra druk om luchtvaart. Babette Porcelijn benadrukt de impact van ‘spullen’, met name de verborgen impact die wij niet zien in Nederland.

Tegen consumenten-activisme
Ik las een stuk in het vrij Nederland van Roxane van Iperen, wat ik goed hout vond snijden en heel mooi aansloot bij mijn ideeën die ik omschreef in het groene kerk-stuk. Dat het wijzende vingertje naar elkaar misplaatst is en afleidt van de mensen/organisaties en bedrijven die echt het verschil kunnen maken en dus ook die verantwoordelijkheid zouden moeten dragen. Wat niet betekent dat je niet je best moet doen. Maar reken niet de verkeerde mensen af.

PROFESSORES LUSOS: Assumam as vossas decisões.

Beroep op geweten
Ik bevind mij inderdaad bijzonder vaak onder mensen die zich persoonlijk verantwoordelijk voelen voor de staat van klimaat, milieu en dierenwelzijn en hun leven willen ‘beteren’. Ook heb ik sterk de indruk dat zij het liefst hebben dat anderen ook zo leven als zij (vegan, verantwoord, zero-waste etc). Ik trek mij dit beroep op  mijn geweten zo aan, omdat ik zelf ergens ook de overtuiging heb dat het mijn plicht is verantwoordelijkheid te dragen en mijn uiterste best te doen, wat betekent dat ik niet mijn leven kan leiden op de manier waarop ik dat altijd heb gedaan. En in zekere zin doe ik dat ook niet. Ik vraag mij tegelijkertijd af hoe constructief  of misplaatst dit schuldgevoel is en vind het moeilijk het vertrouwen te hebben dat mijn best doen zin heeft. Of dat degenen die echt het verschil kunnen maken echt hun verantwoordelijkheid gaan nemen.

Bronnen:
https://www.vn.nl/pleidooi-tegen-consumentenactivisme/

https://decorrespondent.nl/8368/toen-ik-deze-cijfers-onder-ogen-zag-besloot-ik-veel-minder-te-vliegen-en-jij-misschien-ook/922228912-0226280f

https://maatschapwij.nu/videoportret/babette-porcelijn/

Gezond en verantwoord eten en afvallen

Een paar weken geleden ben ik weer een beetje ‘op dieet’ gegaan. Ik schommel altijd wel een beetje in gewicht, op alle meetmomenten rond 66 kg. Ergens begin zomer had ik een leuke tuinbroek gekocht met een rits aan de zijkant die net dicht kon. Er moest maar een heel klein beetje van mij af, dan lukt het wel, dacht ik. Dat is totaal niet gelukt. Ik ben maar een klein vrouwtje en de weegschaal gaf weer 68 kilo aan. Dat is een iets te hoog BMI voor mijn lengte en het voelt ook niet lekker. Daarom ben ik weer op mijn eten gaan letten en meer gaan sporten. Ik wilde toch proberen in een beter ritme te komen. Nu voelt het best wel lekker om vaak te gaan sporten in de ochtend. Het werk dat ik ga doen is flexibel in te delen, dus dat kan ik dan blijven doen. Hardlopen en een fitness-dvd in de woonkamer dan. Mijn rittenkaart bij de sportschool loopt ook weer ten einde.
Nu was ik wel al weer een beetje gefrustreerd over het cijfer op de weegschaal. Hij gaf namelijk laatst 65,3 aan en een paar dagen later 66,2, terwijl ik elke dag weinig had gegeten, hongergevoel heb gehad en flink heb gesport. Behalve 1 dag op een feestje, maar ik had niet het idee dat ik het heel gek had gemaakt. Ik had zelfs ‘s avonds nog een beetje trek.  Dat kan toch niet in 1 dag weer gebeurd zijn?! Misschien klopte die 65,3 niet. Het gaat langzaam en ik moet wel realistisch blijven. ik weet ook niet zo goed wat precies mijn doel zou zijn, behalve dat ik in mijn kleding pas. Dat is wel een concreet doel eigenlijk.
Ik weet bij mij wel precies wat momenten zijn geweest die ervoor hebben gezorgd dat ik aan ben gekomen. Ik deel hier even een paar plaatjes van ‘maaltijden’ waar ik me voor schaam. Met heel veel vlees, ook. Vet en zout. Ongezond en vol dierenleed.

Deze bijvoorbeeld. Moreel en ethisch onverantwoord


En deze

Dit soort dingen

Dit is een foto van de broek waar ik niet in pas: (maat 38)

En hier volgen wat foto’s van maaltijden die ik heb gegeten die wel gezond zijn en niet veel calorieën bevatten. Daar wil ik er graag meer van eten. Heel simpel: meer groente, fruit, volkorenproducten, nootjes etc. Wel vind ik sommige dingen soms echt goor. Dan denk ik: gatverdamme, daar heb ik echt geen zin in! Quinoa salade met bietjes 🤢


Bij de Lidl hebben ze verschillende soorten bonenschotels in zak. Super makkelijk!


Ze hebben bij de Lidl nu ook allerlei nieuwe kant en klare luxe salades met quinoa, kikkererwten, humus en groente.


Ik had een bananen-wortel-cake gemaakt met ei en havermout


Dit vond ik super lekker. Het is een soort sushi-plate met tofu.  Ze hebben bij de Lidl ook mango-stukjes uit de vriezer (ja, ik ben fan van de Lidl; beste kwaliteit voor de laagste prijs).  Volkoren-rijst zou  nog beter zijn qua gezondheid. Avocado is trouwens ook ethisch problematisch, wist je dat? Maargoed.


Volkorenbrood met pindakaas en banaan en eentje met humus pikant. De humus pompoen vind ik het lekkerst.


Volkorenwrap met linzen, tomaat, cashew-noten, humus, kaas


naanbrood, kikkererwten, sla, paprika, een eitje en zelfgemaakte tzatziki (roomyoghurt met knoflook en komkommer)


Zelfgemaakte pizza met heel veel groente


Iets met zoete aardappel en spinazie


Salade met falafel.

Wat ik ook graag eet is (soja)yoghurt met nootjes, pitjes, zaadjes en fruit.

Gewoon rustig zo door gaan dus. Ik heb me weer even vermaakt deze morgen met eet-foto’s en hopelijk jou ook een beetje geïnspireerd.
Wat eet jij vanavond?

Bullshit Jobs

Ik las het boek Bullshit Jobs van antropoloog David Graeber.
Hij verbaasde zich over het bestaan van de grote hoeveelheid banen die niks lijken toe te voegen aan de samenleving en dat terwijl in 1930 door econoom John M. Keynes werd voorspeld dat we in de toekomst met een 15-urige werkweek zouden toekomen dankzij technologische ontwikkelingen. Graeber beschrijft hoe het komt dat er zoveel onzinbanen zijn ontstaan.

Graeber schreef eerder een essay over dit onderwerp waar duizenden reacties op kwamen van mensen die zich erin herkenden. Een onzinbaan wordt dan ook gedefinieerd als een baan waarvan de persoon zelf vind dat deze onzin is of voor een groot deel uit onzin bestaat.
Er is toen onderzoek naar gedaan waaruit kwam dat 40% van de Nederlanders vindt dat hij een onzinbaan heeft.

Vraag en aanbod
Vaak wordt aangenomen dat een vrije markt-economie zorgt voor een natuurlijke balans tussen vraag en aanbod en dat bedrijven die erop gericht zijn zoveel mogelijk winst te maken, geen middelen verspillen aan inefficiënte zaken. Toch heb ik ernstige twijfels of dit het geval is. Het lijkt alsof er sowieso een kunstmatige behoefte wordt gecreëerd, bijvoorbeeld door reclames die erop gericht zijn ons ongelukkig en ontevreden te laten voelen en ons aansporen spullen te kopen die we niet nodig hebben.
Ook lijkt het erop dat zowel in de private sector als bij de overheid niet bepaald efficiënt gewerkt wordt: door allerlei bureaucratie en regeltjes neemt de hoeveelheid administratief werk alleen maar toe en er worden extra managers aangenomen die nadenken over hoe het bedrijf efficiënter kan werken, waarbij ze zichzelf voor het gemak even buiten beschouwing houden.

Verschillende typen onzin-banen
Er worden in het boek verschillende typen onzinbanen onderscheiden. Een aantal voorbeelden:

* er zijn assistenten, telefonisten en baliemedewerkers die worden aangenomen omdat het goed staat dat de baas te druk is om zich met onbenullige zaken bezig te houden als het opnemen van de telefoon. Ook als er verder weinig te doen is en de assistent zit te wachten tot er eindelijk een telefoontje komt en ondertussen vaak net alsof moet doen of hij druk is.

* Er zijn telefonisch verkopers die mensen abonnementen moeten aansmeren waar niemand op zit te wachten en waar de koper niet beter van wordt.

*Er zijn zogenaamde oplapwerkers die de schade repareren die veroorzaakt is door incompetente superieuren.

* er zijn overbodige superieuren van teams die prima zelfstandig kunnen functioneren

*Er zijn banen die voornamelijk bestaan zodat de organisatie kan zeggen dat ze aan een bepaalde eis hebben voldaan. Een voorbeeld was iemand die in een bejaardentehuis een intake-formulier moest invullen met daarop welke activiteiten de bewoners zouden willen doen, waar vervolgens niks meer mee gedaan wordt.

* Er zijn onderzoekscommissies die onderzoek doen  om aan te tonen dat ergens aandacht aan wordt besteed, waar vervolgens nooit iets mee gedaan wordt. Etc etc

Sommige banen voegen niet alleen niks toe, maar brengen zelfs schade toe aan individu, samenleving en milieu. Het besef zinloos werk te doen zorgt voor veel psychisch leed.

Waarde en waarden
Er wordt veel waarde gehecht aan werk, of het werk nu zinvol is of niet. Ik vind dit vreemd: Een zinvolle bijdrage zou toch voorop moeten staan? En is iemand pas een volwaardig persoon als hij een betaalde baan heeft? Het lijkt op werkverschaffing of werk om het werk en niet om de toegevoegde waarde of wat echt nodig en belangrijk is en waaraan een echte behoefte is.

Ondanks de voorspelling van Keynes is de druk om hard te werken alleen maar toegenomen in onze prestatie-  en consumentgerichte,  individualistische samenleving.
Waarde en waarden lijken van elkaar te zijn losgekoppeld. Zorgtaken en persoonlijke aandacht lijken minder te worden gewaardeerd in geld dan het halen van targets. Omdat mensen die vanuit idealisme handelen geen geld voor hun werk zouden moeten willen krijgen? Omdat werken niet leuk hoort te zijn? Je hebt een baan waar je voldoening uit haalt en dan wil je ook nog goede arbeidsvoorwaarden?

Identiteit
We vinden het belangrijk om werk te hebben en koppelen daar voor een groot deel onze identiteit aan. Wanneer je gevraagd wordt jezelf voor te stellen, vertel je vaak wat voor werk je doet. Tegelijkertijd zijn veel mensen ongelukkig met hun baan, of omdat ze geen echt zinvol werk doen of omdat ze worden uitgeknepen of beide.

Bezuinigingen 
Ik heb het idee dat het systeem pervers in elkaar zit en dat er nog steeds ontzettend veel onrechtvaardigheid in de wereld is, ook op de Nederlandse arbeidsmarkt. De mensen die het meest zouden worden gemist, hebben naar mijn idee steeds meer moeite om rond te komen met één inkomen. We horen natuurlijk veel over misstanden wegens bezuinigingen in de zorg en het onderwijs. Maar onder andere ov-personeel, politie-agenten en boeren hebben het ook moeilijk. De vaste lasten zijn enorm gestegen en de lonen achter gebleven. Niet zo gek dat er gele hesjes gaan protesteren.

Het basisinkomen
Volgens de schrijver van het boek zou een basisinkomen een oplossing kunnen zijn voor al te grote ongelijkheid. Zou kunnen voorzien in je levensonderhoud niet een mensenrecht moeten zijn? Een basisinkomen dat wordt verstrekt door de overheid, zou de overheid niet meer macht geven, omdat het onvoorwaardelijk is, waardoor de controle-organen allemaal zouden kunnen verdwijnen. Ook de super rijken zouden een basisinkomen krijgen, maar dat is maar een heel klein percentage ( even afhankelijk van waar je die grens trekt denk ik).
Veel mensen zijn bang dat wanneer het niet noodzakelijk is om te werken, de meeste mensen geen klap meer zouden uitvoeren en bepaald werk niet meer gedaan zou worden. Maar dat geloof ik niet. Bijvoorbeeld in de gevangenis werken gevangenen liever in de keuken, schoonmaak en dergelijke dan in hun cel te zitten niksen.  Omdat de meeste mensen graag het gevoel hebben dat ze zinvol bezig zijn. Anders worden ze ongelukkig en kwijnen ze weg.

Mijn steentje 
Ik kan me erg in dit verhaal vinden en dat is niet mijn mening omdat ik vind dat ik zomaar recht heb op geld en te beroerd ben om te werken voor mijn geld. In tegendeel: Ik draag dolgraag mijn steentje bij aan de samenleving. Ik vraag me alleen af wat voor steentje. En wordt er niet veel te veel in het wilde weg met stenen gesjouwd? Is het niet wenselijk om een tandje terug te draaien met zijn allen en ons meer bezig te houden met waarden in plaats van waarde?

Realists of a larger reality - Dark Optimism

 

 

 

 

Worstelingen van een klimaat-gekkie

Hoe ik omga met mijn klimaat-depressie

Gisteravond zag ik op youtube een kort fragment van yung dwdd over klimaatdepressie.
Zelf herken ik mij hier wel in: Ik maak me ook grote zorgen over klimaatverandering, het milieu en het toekomstbeeld wat ons boven het hoofd hangt. Het maakt me angstig, moedeloos en wanhopig.
Er zijn ook mensen die dit gek vinden of er zelfs kwaad van worden, lees ik bijvoorbeeld in de comments.

Waanzin
Ik snap aan de ene kant het sentiment van: wat een gezeur! Dat het woord duurzaamheid je de strot uitkomt, omdat je geen zin hebt om je verantwoordelijk te voelen, na te moeten denken over keuzes en misschien te veranderen. Ik snap dat je daar geen behoefte aan hebt. Sommigen mensen, zoals Peter, Ruben en Bob, gaan nog een stapje verder en hebben het over ‘linkse propaganda’, belastinggeld, gejank en grotere problemen. Alsof het allemaal ‘fake news’ is. Dan zou het om één gigantisch groot complot gaan. Dat je zo in het ootje wordt genomen is wel heel triest inderdaad. Maar daar trappen Peter, Ruben en Bob natuurlijk niet in! Zij weten wel beter. Eigenlijk zijn we allemaal een beetje zielig. De klimaat-gekkies zoals ik, omdat ze depressief worden vanwege klimaatverandering en de complotdenkers, omdat ze gefrustreerd raken doordat ze zien hoe een groot deel van de mensheid mee gaat in de klimaat-waanzin.

Wel denk ik dat het goed is om kritisch te blijven en zo min mogelijk taboes te hebben als het gaat om haalbare oplossingen.

Bewustwording
Zoals ik eerder schreef, ben ik mij de afgelopen 10 jaar steeds meer betrokken gaan voelen met de wereld om mij heen. Dit is in mijn ogen een proces van volwassenwording, maar ook gevolg van de globalisering en beschikbare informatie. Er lijkt aan de ene kant een soort collectief bewustwordingsproces gaande van het belang van duurzaamheid en dat alle keuzes die je maakt, gevolgen hebben voor anderen, groot en klein.
Ik ga er voor het gemak even vanuit dat ik niet in het ootje wordt genomen en dat de media die ik hoog heb zitten, beogen betrouwbare informatie boven tafel te krijgen. Ik heb vele bronnen geraadpleegd zoals de Correspondent, die uitgebreide onderzoeksjournalistiek bedrijven met bronvermeldingen. Ik kan concluderen dat tussen de 90 en 100% van de wetenschappers het erover eens is dat er sprake is van een zeer onwenselijke klimaatverandering en dat de mens daar invloed op heeft. Na de industriële revolutie is een plotselinge en enorme stijging van onder andere CO2 te meten. De gevolgen hiervan zijn catastrofaal en zijn nu al merkbaar op veel plekken. Een aantal feiten over concrete gevolgen zet ik later nog eens op een rijtje. Ik kan natuurlijk begrijpen dat dit geen leuk nieuws is en dat het voor je eigen gemoedsrust fijn is om ongunstige bevindingen in twijfel te trekken. Maar het valt eigenlijk niet meer te ontkennen.
Ik heb me wel eens afgevraagd waarom het me zo raakt, waarom het anderen minder lijkt te raken. Psychologisch is dit onder andere te verklaren doordat veranderingen op veel weerstand stuiten.

Waarom is het belangrijk
Persoonlijke omstandigheden spelen een grote rol in hoe je de wereld om je heen ervaart.
Nu is het in mijn geval zo dat ik net ben afgestudeerd (alleen nog ‘even’ het eindgesprek), ineens veel meer tijd heb om na te denken over de zin van het leven en in een onzekere nieuwe fase van mijn leven zit waarin een hoop gaat veranderen. Daarnaast heeft het thema van mijn onderzoek (eenzaamheid) een hoop bij me naar boven gehaald en als klap op de vuurpijl is het van de een op de andere dag herfst. Dit alles zorgde voor een lichte mate van existentiële crisis. Wanneer ik niet helemaal zeker ben over de zin van mijn leven, vraag ik mij ook weleens af wat eigenlijk de zin is van het leven in het algemeen.
Eerder schreef ik wel eens dat het mij pijn doet om te zien dat hetgeen waar ik om geef, geweld wordt aangedaan. Blijkbaar geef ik ergens om. Wat is dat iets precies? Mijn leven? Het leven op aarde? De aarde? Toekomstige generaties?
En wat is het dat het leven de moeite waard maakt? Dat zijn toch de mensen om je heen. De connectie. De mens is een sociaal dier.

Eenzaamheid 
Met mijn zorgen over het klimaat, voel ik mij weleens eenzaam, omdat ik het idee heb dat mensen er geen zin in hebben, er moe van worden en geïrriteerd of ze begrijpen het niet zo goed. Ik wil eigenlijk niet negatief zijn en de sfeer verpesten door al te zware onderwerpen aan te snijden. Mensen willen het niet horen, denken dat het wel los zal lopen, dat het waarschijnlijk overdreven is, dat technologische ontwikkelingen alles wel zullen oplossen. Dat het niet aan hen is, of dat het geen zin heeft. Ik wil mensen niet tot last zijn. maar het opkroppen werkt ook niet. Het moet er gewoon uit, anders ontplof of implodeer ik. Het sijpelt dan ook regelmatig naar buiten: waar het hart van vol is, loopt de mond van over.
Ik ben nou eenmaal een (irritante) moraalridder, linkse gütmench-hippie van de groene kerk en ik wil mijzelf accepteren zoals ik ben. Idealisme en betrokkenheid zijn geen slechte eigenschappen.

Verantwoordelijkheid
Aan de ene kant ben ik sceptisch over het nut van individuele gedragsverandering. Er wordt in mijn ogen wel buitensporig veel aandacht besteed aan individuele verantwoordelijkheid, wat gepaard gaat met destructieve schuldgevoelens. En de grootste vervuilers lijken het positieve effect van je moeite dubbel en dwars teniet te doen. (Uitbreiding van luchtvaart, investeringen in olieboringen etc.)
In je eentje verantwoordelijkheid dragen is grootheidswaan, waanzin als druppeltjes sprenkelen op een gloeiende plaat. Maar toch wil of moet ik iets doen. Ik wil me niet machteloos voelen. Actie ondernemen geeft mijn leven zin. Ik wil graag geloven dat alle actie zin heeft, omdat alle kleine beetjes meer zijn dan niets en veel kleine beetjes gezamenlijk de noodzakelijke verandering in gang kunnen zetten.

Wat een uitdaging blijft, is positief blijven of in ieder geval constructief te zijn en in oplossingen te denken. Ik weet dat het bijzonder weinig zin heeft om te blijven hangen in depressieve gevoelens.

Klimaatgesprekken
Ik heb in 2019 een workshopreeks gevolgd ‘klimaatgesprekken’ waarbij we met elkaar voornamelijk praatte over mogelijke acties op verschillende levensgebieden als wonen, reizen, voeding, spullen etc. gericht op het verkleinen van je ecologische voetafdruk. Het waren in totaal 6 bijeenkomsten, maar ik ben 2 keer niet geweest, omdat het me even teveel was. Een van de bijeenkomsten die ik heb gemist, ging over eten. Daar zag ik zo tegenop, omdat ik vond dat ik zo had geslackt op dat gebied. Ik voel me dan schuldig en geneer me voor mijn niet duurzame voedingskeuzes.
Terwijl mijn mede-cursisten en gespreksleiders hele aardige mensen zijn en er veel ruimte was om negatieve emoties, kritiek, twijfels en worstelingen te bespreken.

Ook na afloop van de cursus heb ik in de groeps-app mijn zorgen gedeeld. Ik zei dat ik veel last had van somberheid over klimaatverandering, de leefbaarheid op aarde, de toekomst van de mensheid en ander leven op aarde. Anderen herkenden deze gevoelens wel, dat is heel fijn om te merken dat je er niet alleen in staat. Dat geeft toch veel steun. Iemand zei: ‘wat mij altijd helpt is uitzoomen. De mens is een zeer adaptief dier dat voor allerlei problemen zoveel oplossingen kan bedenken. Vliegen is inderdaad vervuilend, maar zorgt ook voor verrijking, globalisering, contact met andere culturen.. dat vliegtuig heeft diezelfde mens bedacht. Logisch dat we niet zo snel stoppen met vliegen, het is namelijk te gek! De transitie waar we nu inzitten, komt met horten en stoten vooruit. Uitzoomen helpt, omdat je dan kan focussen op de grote (trend)lijnen. Westerlingen eten steeds minder vlees en worden zich steeds bewuster van hun rol op hun leefomgeving. Vorig jaar liepen 8.000 mensen mee bij een klimaatprotest, dit jaar waren het er 40.000 in de stromende regen. De jeugd is zich meer bewust dan ooit (klimaatspijbelaars). Ja, het gaat langzaam, maar ik kies er bewust voor om te focussen op de positieve trends. En begrip te hebben voor de tegenbeweging (zoals FvD-stemmers). Lukt me overigens niet altijd, en dan kan ik me ook intens rot voelen 😉 Dan is het fijn om te kunnen delen met anderen.’
Een ander zei: ‘Ik denk dat mooie voorbeelden andere mensen toch helpen. Bewust of onbewust.’

Morgen begint nu 
In het boek ‘Morgen begint nu’ staat ook  iets moois over omgaan met gevoelens van wanhoop:
‘Als je intensief bezig bent met klimaatverandering, komt het onderwerp hoop vaak bovendrijven. Hoe zorg je dat je de moed niet verliest? Hoe wapen je je tegen wanhoop?  Hoop moet realistisch zijn, want met vals optimisme schiet niemand iets op. Tijdens de strijd tegen het fascisme in de jaren 20, muntte de Italiaanse socialist Antonio Gramsci de beroemde zinsnede ‘pessimisme van het verstand en optimisme van de wil’. De zin stond bovenaan zijn krant l’Ordine Nuovo. Hij bedoelde daarmee dat je altijd de harde waarheid onder ogen moest zien, weg moest blijven van illusies en desondanks de vastberadenheid moest zien te vinden om te vechten voor wat je rechtvaardig en goed vindt. De activist Shaun Chamberlin gebruikt de term ‘dark optimism’ voor zijn gemoedstoestand. Hij beschrijft dat als volgt:

‘..naar het leven kijken zonder angst voor de waarheid – ook als die waarheid onaangenaam of onverteerbaar is. Door het onbekende te onderzoeken zien we het zoals het is, niet zoals het er in onze nachtmerries uitziet. Ons wapen tegen duisternis is een onverslaanbaar geloof in de mogelijkheden van de mensheid.’

De boeddhistische schrijvers Joanna Macy en Chris Johnstone gaven hun boek als titel Active Hope om te laten zien dat volgens hen hoop eerder een handeling of actie is, dan een geloof of een gemoedstoestand. Wat je mening daar ook over is, je zult hoe dan ook een manier moeten vinden om de uitdagingen die voor ons liggen onder ogen te zien en tegelijk een realistische mate van hoop te houden. Mensen doen dat op verschillende manieren.’

Daaronder staan een aantal voorbeelden die in de groeps-app ook werden genoemd:Je kan er niet constant mee bezig zijn. Zoek afleiding, troost, gelijkgestemden, praat erover, onderneem actie, ga sporten, wandelen etc.

In een volgend blog ga ik in op de meest zinvolle acties die je zelf kunt ondernemen om een verschil te maken.

 

Bronnen: 
website klimaatgesprekken

Morgen begint nu. klimaatvriendelijke keuzes, het nieuwe normaal.