Tagarchief: arbeid en gezondheid

Stresskip!

Wat was ik de afgelopen dagen weer op van de zenuwen! Een enorm gevoel van onrust en spanning overviel me, zoals me dat regelmatig overvalt. Voornamelijk voorafgaand aan een tentamen is het elke keer weer hetzelfde liedje. Hoe goed ik ook heb geleerd.

aanleidingen waren deze keer:  7 kilometer rennen tijdens de Almere City Run en het tentamen Arbeid en gezondheid. Beide buitensporig spannend.

Big deal
Ik ben me ervan bewust dat ik van dit soort dingen een veel te big deal maak, maar toch lukt het me met geen mogelijkheid me een beetje te ontspannen. Dit I’m losing it gevoel begon zaterdag met tot gevolg dat ik me totaal niet meer kon focussen op het studeren. Zo moest het dan maar goed zijn dacht ik, maar ondertussen kon ik het niet los laten. Ik wist weer eens even niet  wat ik met mezelf aanmoest en voelde me paniekerig.

Mezelf gek maken, dat is wat ik gedaan heb. Eind van de middag maar even een ommetje gemaakt en boodschapjes gedaan.

Kan ik dit?
De city run, daar was ik zenuwachtig voor omdat ik weet dat ik eigenlijk niet voldoende getraind heb de afgelopen tijd. Ik heb wel een goede basisconditie. Ik ben nog redelijk jong, mijn lichaam moet dit toch aankunnen? Moet ik het proberen uit te rennen of ga ik dan te ver?
Die onzekerheid trek ik moeilijk. Zoiets doe je toch voor de lol zou je denken?!

Inmiddels heb ik zowel het rennen als het tentamen achter de rug en ben nog steeds uitgeput! Ik moet vooral bijkomen van de spanning vooraf, die is werkelijk uitputtend!

De Run
Ik zit 3 kwartier in de trein naar Almere, op van de zenuwen.
Als ik Vera zie, voel ik me al een stuk beter.
De start voelt onwerkelijk, om ons heen staan allemaal hekjes met juichende mensen erachter. Eigenlijk ben ik zodra we rennen al niet meer gespannen. Na 2 kilometer heb ik al geen tijd meer om zenuwachtig te zijn. Rennen is goed! De laatste kilometer vind ik echt zwaar. Als ik in mijn eentje was geweest, was ik allang gestopt, maar de massahysterie en Vera motiveren mij om toch te blijven rennen. Vlak bij de finish staan twee kleine jongetjes die high fives uitdelen. ‘je bent er bijna, heel goed gedaan’ zegt hij. Wat verschrikkelijk schattig! Mijn hart smelt en het doet me heel erg goed.
Zodra we over de finish komen, stop ik met rennen en voel me trillerig en een beetje duizelig.
Ben ik toch ietsje te ver gegaan? Ik ben even bang dat ik flauw zal vallen, maar het valt gelukkig mee.
Ik word er zelfs een beetje emotioneel van.
We krijgen een medaille en een bekertje water en ik voel me fantastisch!
Het voelt echt goed, een overwinning dat ik mentaal en fysiek sterk ben geweest. Heel fijn.
Ik snap wel waarom mensen de ambitie hebben om een marathon te rennen. Hoe kicken is dat?!
Dat is pas een geweldige en bijzondere prestatie.
Mijn fantasie slaat weer op hol.
Er zijn ook mensen die echt veel te ver gaan en zichzelf letterlijk doodlopen of  koste wat het kost de hoogste berg ter wereld moeten beklimmen met een fatale afloop.
maargoed. Hihi

Tentamen heb ik inmiddels ook achter de rug.
Daar heb ik helaas niet zo’n heldhaftig verhaal over.
Het tentamen:
ik kom binnen bij het test center. Het gaat er behoorlijk streng aan toe. Je moet je legitimeren, spullen in een kluisje inclusief horloge. Ik krijg een computer toegewezen met zijschotten, een grote spiegel boven mijn hoofd, continue camerabewaking en een suppoost.
Ik krijg 14 open vragen. Het grootste deel van de onderwerpen doen bij mij een lampje branden, maar een aantal ook niet. Ik tik en graaf en noteer bij elke vraag een antwoord al heb ik bij de meeste antwoorden twijfels.  Zou dit zo voldoende zijn?
Nu is het afwachten. Binnen 4 weken krijg ik de uitslag.

Nu eerst even een weekje vakantie met heel veel regen.

chicken_skillz__by_my_photography_by_me-d585t0i
foto: http://my-photography-by-me.deviantart.com/art/Chicken-Skillz-316038690

De psychologie van arbeid en gezondheid

Warboel ontrafelen
Die stof van ‘arbeid en gezondheid’ komt me mijn neus uit!
Veel liever wil ik nu even lekker schrijven, dus neem ik even pauze.
Het is zo druk in mijn hoofd, dat ik niet weet of ik voldoende in staat ben tot het produceren van een samenhangend verhaal. Ik heb nog zo ontzettend veel thema’s en spinsels die rond blijven krioelen als een mierenkolonie,  en die ik om wil zetten in woorden.
Maar waar te beginnen, dat is altijd weer de vraag.
Ik denk dat het onmogelijk is de warboel te ontleden tot 1 draad. Vele knoopjes blijven altijd een mysterie. Dit is tegelijkertijd een zegen als een kwelling. Ik houd ervan dingen uit te zoeken en ben nooit uitgeleerd. Die massa opknippen in stukken, is wat het behapbaar kan maken. Dit vergt tijd, aandacht en energie. Die ik niet meer heb na me aan mijn studieplanning te hebben gehouden.  Zo frustrerend!
Het opknippen is ook lastig, omdat de thema’s groot zijn en de verbindingen zijn met velen.

Ik begin tientallen documentjes en rond er geen enkele naar mijn tevredenheid af. Want dit is toch niet hetgeen wat er het meeste toe doet? Er staan chronisch teveel mentale tabbladen open.

ik ben psychologie?
Daarnaast is de inhoud van mijn studieboeken soms confronterend en zet het me aan het denken over mijzelf. Psychologie gaat ten slotte over jou en mij, dus kan ik alles op mezelf betrekken.
Er worden vele modellen besproken over de menselijke psyche. En hoe zit dat eigenlijk bij mij?
Ik herken veel dingen. Soms is dat leuk en interessant, soms verdrietig en soms ontzettend irritant. Dan ben ik het niet eens met de versimpelde modellen. Want niemand past toch helemaal in die kort-door-de-bocht hokjes?! De werkelijkheid ligt altijd genuanceerder en gecompliceerder. En nu even ophouden met dat gepsychologiseer! Nu even gewoon zijn zonder alles te over-analyseren en behandelen.

zijn, willen en kunnen
Het thema van deze periode is werk, arbeidstevredenheid en stress.
Mijn vorige tentamen ging over loopbaangesprekken. In het boek werden talloze praktische voorbeelden van instrumenten besproken. Wie ben ik, wat kan ik, wat wil ik, waar vind ik dat? Dat zijn de vragen die beantwoord dienen te worden.
Ik heb nagedacht over mijn eigen situatie en oefeningen op mezelf toegepast.
Dat heb ik altijd al erg lastig gevonden.

keuzes
Op de middelbare school werden leerlingen geconfronteerd met talloze keuzes. Welke van de 100.000 vervolgopleidingen wil je gaan volgen, welk profiel kies je, welke keuzevakken wil je volgen?
Als aan mij de vraag werd gesteld: wie ben je? Raakte ik verstrikt in een web van filosofische overpeinzingen en zelftwijfel wat leidde tot  een soort existentiële crisis. Ja wie ben ik in godsnaam? Wat betekent het om een persoon te zijn, waartoe zijn wij hier op aarde, wat moet ik met mezelf aan,  wat kunnen we zeker weten?  Wat past bij  me? Past het leven überhaupt wel bij mij?
Al bij boorbaat ben ik verlamd door faalangst. Daarnaast ben ik door de minste of geringste tegenslag  totaal uit het veld geslagen.

Inmiddels weet ik beter wie ik ben dan tien jaar geleden, maar nog steeds kan ik overvallen worden door een dergelijk gevoel met bijbehorende gedachten.

mijn ‘karige’ loopbaan
In de serieuze wereld van de arbeid ben ik nog altijd een groentje en ik ben als de dood dat ik niet aan de verwachtingen zal kunnen voldoen.  Ben ik op mijn (bijna) 29e nog altijd niet met het ‘echte leven’ begonnen?

Ik heb (voornamelijk de laatste 5 jaar) geleerd dat het geen zin heeft om zo streng voor mezelf te zijn, daar heeft helemaal niemand wat aan.
Het heeft weinig zin mezelf te forceren in iets wat absoluut niet bij me past.

De prestatiemaatschappij past niet bij me, het commerciële bedrijfsleven past niet bij me, ik weet heel goed wat er allemaal niet bij me past, en steeds beter wat er wel bij  me past.

wat wel bij me past
Ik ben vastberaden mijn studie af te ronden en mijn best te doen een zinvolle bijdrage aan de maatschappij te leveren, wat mijzelf voldoening geeft.

En ik wil vaker bloggen, zonder me druk te maken of mijn verhaal en mijn overdenkingen  wel de moeite waard zijn.  Wat anderen denken en zouden kunnen denken is veel minder belangrijk dat ik mezelf vaak voorhoud.

Zo.

signal-159718_960_720