Tagarchief: Babette Porcelijn

Leefschaamte

Sla deze blog maar over als het gezeik over duurzaamheid je ook de neus uitkomt.

Mijn ideeën over de groene kerk houden me nog altijd bezig: totaal geobsedeerd.
Ik worstel erg met mijn verworven kennis die ik misschien toch liever niet had gehad, over de opwarming van de aarde, massa-extinctië etc etc

Verantwoordelijkheid 
Ik dicht mezelf allerlei positieve eigenschappen toe: Mijn gevoeligheid, openheid (in de zin van open staan) idealisme en betrokkenheid zorgen ervoor dat ik mij allerlei leed en onrecht bijzonder aantrek en mijn grote verantwoordelijkheidsgevoel maakt dat ik deze problemen wil oplossen.
Ik heb het idee dat er steeds meer mensen zijn die dit herkennen: een groeiend bewustzijn en de wil en plichtsgevoel om dingen ten goede te veranderen. Al wees een geïrriteerde vriendin me erop dat het in haar kringen helemaal niet zo leefde en uitte een donkerbruin vermoeden dat ik wellicht ‘gelijkgestemden’ opzocht.  Ik denk beide.
Mensen moeten zich op een bepaalde manier verhouden tot de vele berichten hieromtrent die hen ter oren komen (klimaatstakingen, halvering van de vee-stapel, van het gas af..) De vriendin vertelde me bozig dat ze totaal geen last heeft van vliegschaamte, vleesschaamte of welke (ecologische) schaamte dan ook en zich dat weigert aan te laten praten. Ook vroeg zij zich af wat er erg aan is, mocht de mensheid uitsterven.

With Great Moustache Comes Great Responsibility | Explore ...

Waarom is uitsterven erg?
Ik vind dat op zich een interessant filosofisch vraagstuk. Veel groene kerkgangers hebben het over het redden van de aarde, wat niet aan de orde lijkt. De aarde zal het hoogstwaarschijnlijk een worst wezen en redt zichzelf wel. Het gaat, denk ik, meer om het voortbestaan van de mensheid, waar een deel van de mensheid, waaronder ik, zich druk om kan maken.  Waarom zou ik het erg vinden als de mensheid zou vergaan? Waarom vind ik sterven en verliezen erg?
Ondanks dat ik de zin van het bestaan (nog) niet doorgrond 😜 en ik een hoop mensen waardeloos vind,  hecht ik toch veel waarde aan het leven. Ik vind het verdrietig om te zien hoe geruïneerd wordt wat voor mij van waarde is en word er blij van als goed wordt omgegaan met alles wat kwetsbaar is (elkaar, natuur, milieu en dieren). En ik vind doodgaan en anderen verliezen gewoon echt doodeng.
Ondanks het verstandelijke idee dat ‘de dood er niet is als jij er bent en jij er niet bent als de dood er niet is.’ Vertrouwde dingen die veranderen, onzekerheid en leed, brr.

Dino's - Lesmateriaal - Wikiwijs

Hypocriet?
Ik spreek mezelf misschien tegen. Dat komt omdat ik, net als bijna alle andere mensen, een vat vol tegenstrijdigheden ben, een hypocriet wezen met conflicterende waarden en ideeën.
In mijn vorige blog over de groene kerk, viel ik de leden van de partij voor de dieren, en alle andere wijzende vingertjes aan, omdat ik me aangevallen voelde. Omdat ik worstel met en oordeel over mijn eigen verantwoordelijkheid en morele gedrag en ik wordt mega-geïrriteerd van dat mega-ongemakkelijke gevoel en confrontaties. Ik vind het ook heel oneerlijk als ik het gevoel heb dat er naar mij gewezen wordt omdat ik niet perfect ben, omdat ik (nog) niet bereid ben dierlijke producten op te geven. Het gaat vooral om het eten, een van de dingen in het leven die veel impact hebben.
Dit voelt heel oneerlijk, omdat ik bijzonder veel last heb van vliegschaamte, terwijl de meeste mensen in mijn omgeving bij de vleet de hele wereld overvliegen. Het voelt alsof ik mezelf beperk, ondanks dat ik geen reislustig typ ben. Ik verlang in de wintermaanden intens naar wat zon. Ondertussen lijkt het erop dat de mensheid zichzelf het leven op aarde onmogelijk loopt te maken. 1 van  ongeveer 8 miljard mensen ben ik (8.000.000.000). En Nederland is zeker niet een van de braafste jongetjes van de klas. Wanneer iedereen op de wereld zou leven als een gemiddelde Nederlander, zouden we bijna vier wereldbollen nodig hebben om in alle behoeften te voorzien. Onhoudbaar dus.
Ook mijn bezwaren tegen voortplanting voelen als oneerlijk, ondanks dat ik nooit een sterke voortplantingsdrift heb gevoeld om verschillende (persoonlijke) redenen, waarover meer in een later blog. Onder andere vraag ik me af  op wat voor wereld ik mijn kind zou zetten: Is het een veilige wereld, een wereld waarin het een mooie toekomst te wachten staat? Ik heb er mijn ernstige twijfels over. En dat zie ik zelf niet als pessimistisch.

NEW SAVANNA: Elephant Regression: On the Couch with Dumbo

Vliegen, vlees eten en spullen kopen
Verschillende wetenschappers, onderzoekers en verslaggevers
zeggen verschillende dingen over wat het meest impact maakt.  In een stuk van de correspondent las ik bijvoorbeeld dat een retourvlucht Amsterdam- New York qua CO2 uitstoot gelijkstaat aan 1000 big macs per persoon. En iedereen weet inmiddels toch wel dat het hele vlees-proces ontzettend milieuvervuilend is?!
Ik vond dat shockerend en maak me sindsdien extra druk om luchtvaart. Babette Porcelijn benadrukt de impact van ‘spullen’, met name de verborgen impact die wij niet zien in Nederland.

Tegen consumenten-activisme
Ik las een stuk in het vrij Nederland van Roxane van Iperen, wat ik goed hout vond snijden en heel mooi aansloot bij mijn ideeën die ik omschreef in het groene kerk-stuk. Dat het wijzende vingertje naar elkaar misplaatst is en afleidt van de mensen/organisaties en bedrijven die echt het verschil kunnen maken en dus ook die verantwoordelijkheid zouden moeten dragen. Wat niet betekent dat je niet je best moet doen. Maar reken niet de verkeerde mensen af.

PROFESSORES LUSOS: Assumam as vossas decisões.

Beroep op geweten
Ik bevind mij inderdaad bijzonder vaak onder mensen die zich persoonlijk verantwoordelijk voelen voor de staat van klimaat, milieu en dierenwelzijn en hun leven willen ‘beteren’. Ook heb ik sterk de indruk dat zij het liefst hebben dat anderen ook zo leven als zij (vegan, verantwoord, zero-waste etc). Ik trek mij dit beroep op  mijn geweten zo aan, omdat ik zelf ergens ook de overtuiging heb dat het mijn plicht is verantwoordelijkheid te dragen en mijn uiterste best te doen, wat betekent dat ik niet mijn leven kan leiden op de manier waarop ik dat altijd heb gedaan. En in zekere zin doe ik dat ook niet. Ik vraag mij tegelijkertijd af hoe constructief  of misplaatst dit schuldgevoel is en vind het moeilijk het vertrouwen te hebben dat mijn best doen zin heeft. Of dat degenen die echt het verschil kunnen maken echt hun verantwoordelijkheid gaan nemen.

Bronnen:
https://www.vn.nl/pleidooi-tegen-consumentenactivisme/

https://decorrespondent.nl/8368/toen-ik-deze-cijfers-onder-ogen-zag-besloot-ik-veel-minder-te-vliegen-en-jij-misschien-ook/922228912-0226280f

https://maatschapwij.nu/videoportret/babette-porcelijn/