Tagarchief: filosofie

wat is normaal?

Ik heb het al vaker genoemd, maar ik vraag mij dus regelmatig af: wat is ‘normaal’? En wat is ‘goed’? Deze vragen komen samen met een soms nog verdergaande twijfel aan alles en een overweldigende verwondering over alles dat bestaat.
Niks is vanzelfsprekend en het leven is onvoorstelbaar.
Het heelal schijnt volgens wetenschappers te zijn ontstaan door de oerknal. Volgens religieuzen is alles geschapen door een god.
Ik heb thuis een leuk kinderboek dat op beeldende wijze het ontstaan van leven op aarde en het ontstaan van het heelal uit de doeken doet. Interessant. Maar niet te bevatten. Het geeft me soms een vreemd gevoel.
Hoe kan er uit niets, iets ontstaan? Waartoe zijn wij hier op aarde. Dat soort vragen.
Het lijkt of veel mensen het leven wel vanzelfsprekend vinden. Normaal gesproken heb je misschien geen tijd om bij dit soort vragen stil te staan, wil je je dagelijks leven leiden. Het is noodzaak om bepaalde aannames te doen, om te kunnen functioneren. Wanneer je je werkelijk overal over verwondert, komt er niks meer uit je handen.
Dat laatste gebeurt mij dan ook regelmatig.

Wat is normaal?
Ik moet mijn opgekropte overdenkingen even opdelen in kleinere stukjes, gesorteerd naar thema.
Vandaag het thema: wat is normaal?

Sociale acceptatie
De vraag over wat normaal is heeft te maken met normen waar we aan moeten voldoen om sociaal geaccepteerd te worden. Het lijkt er aan de ene kant op dat er streng over onszelf en elkaar geoordeeld wordt als je bijvoorbeeld kijkt  naar alle discussies  die vooral online ontstaan. Er ontstaan enorm felle discussies waarin mensen in woede ontvlammen naar aanleiding van elke scheet en er gevoelige thema’s aan koppelen, bijvoorbeeld over rascisme. Fascinerend fenomeen. Mensen voelen zich snel aangevallen als het gaat over politieke kwesties. Ik denk omdat zij zich sterk identificeren met bepaalde overtuigingen, maar hier toch onzeker over zijn. Als deze denkbeelden in twijfel worden getrokken, moeten zij zichzelf met hand en tand verdedigen. Er wordt wat dat betreft weinig getolereerd. Polarisatie noemen ze dat tegenwoordig; heel populair. Het lijkt er soms op dat mensen elkaar weinig ruimte gunnen.
Het lijkt haast normaal. Normaal is immers datgene dat het meest voorkomt. Is het iets goeds om je aan te passen aan de norm? In veel gevallen niet, denk ik.

Is iedereen gek? Op zijn minst eigenaardig.
Ook is ‘normaal’  een relatief klein hokje. Ik zie nu een grote kast voor me met allemaal kleine vakjes waarin mensen in dossiers tot in de kleinste details worden gecategoriseerd. Iets van een systeem moet er wel inzitten, voor het overzicht. Maar het mag best iets ruimer en rommeliger. Er zijn veel eisen die worden gesteld aan het etiket ‘normaal’. Eigenlijk zoveel dat bijna niemand dit etiket echt verdient. Iedereen heeft wel iets te verbergen. Hele menselijke dingen worden gezien als taboe. Iedereen kan door de mand vallen en worden ontmaskerd.

Etiketjes
Als het gaat om de vraag: ben ik normaal? Dan denk ik  aan mijn hersenkronkels, de moeilijkheden die ik ervaar in het leven en mijn psychische gesteldheid, de etiketten die je hierop zou kunnen plakken en hoe legitiem deze zijn.

Vraagt tegenwoordig niet bijna iedereen zich af of er iets mis met hem is? En zijn de mensen die dit niet doen, niet het meest gevaarlijk? De president van Amerika bijvoorbeeld.

Nu ga ik worteltjes eten.

worteltjes

Peinzen

Ik ben nog steeds verschrikkelijk moe. Dat is hoe veel dag-beschrijvingen beginnen.
Een ‘stemmetje’ in mijn hoofd put me uit. Een stemmetje dat constant zegt wat ik allemaal moet.
Het heeft een ontembare drang om zaken tot op de bodem uit te pluizen.
Zo heb ik nu een stapel van 6 boeken thuisliggen over Rome. Want een ‘reiziger’ moet wel weten waar ie het over heeft. Sowieso.
Ik heb nu uit zelfbescherming besloten dat het even welletjes is met het naar binnen proppen van buitenproportionele hoeveelheden informatie. Al is er ‘as we speak’ een interne strijd gaande.

Balans
Voor een deel is het mooi, die motivatie, het enthousiasme en de nieuwsgierigheid.
Voor een ander deel is het een vorm van ziekelijk obsessieve en uitputtende bewijsdrang.

Ik geloof dat ik ontzettend in herhaling val, maar het blijft dus lastig om een juiste balans te vinden op het gebied van eigenlijk alles. In elk aspect van het leven.

De ene week maak ik bijvoorbeeld veel te veel afspraakjes met mensen, de week erna trek ik me volledig terug in mezelf. Dan heb ik het gevoel dat ik in mezelf zit opgesloten en wordt opgeslokt door hersenkrakende overpeinzingen. Overpeinzingen over mezelf en het leven en alle zaken die ik nog niet heb doorgrond, of waarop ik nog onvoldoende visie heb ontwikkeld. Een visie die grondig is onderbouwd met betrouwbare kennis. + De waarheid bestaat niet, dus het niet is nooit klaar. Maar kennis is geen wijsheid. Kennis is ook geen geluk. ‘Kennis is macht’, is een uitdrukking. Is dat zo?

Wat zullen ze wel niet denken?
Tegelijkertijd ben ik teveel bezig met wat andere mensen van me vinden en twijfel ook over het feit dat ik erover twijfel. (And the fact that it bothers me, bothers me also).
‘Ik ben veel te veel met mezelf bezig.’ Heb behoefte te praten over wat er in me omgaat, maar staat hier wel voldoende tegenover? Of ik anderen wel genoeg te bieden heb/biedt. Een luisterend oor, aandacht en waardering voor anderen. Ik heb het gevoel dat het me soms niet  goed lukt om echt contact te maken. Contact met de ander, met mezelf, met mijn gevoel.
Zijn mijn drijfveren wel zo nobel? Nobelheid is wel het streven. Al weet ik eerlijk gezegd niet eens de letterlijke betekenis van dit woord. Maar wat ik bedoel is: meer verbinding, minder ego.

Dat mensen me zullen veroordelen als lui, narcistisch, egoïstisch, ondankbaar en verwend.
Deze gedachten komen op momenten dat het me niet lukt me blij te voelen. “Die jeugd van tegenwoordig, ze realiseert zich niet hoe goed ze het heeft.”

Alleen sukkels hebben het druk
Terwijl er ook algemeen bekend is dat ‘wie het druk heeft, een sukkel is.’ Het druk hebben is een (domme) keuze. Bovendien heeft niemand wat aan stress en weinig aan gestresste personen.
Dus hou ermee op! Ik zou graag met volle overtuiging meegaan in de trend van geen buckit-lijst, maar een fuck it- lijst. Tegelijkertijd trekken dingen als een helweek me heel erg. Jezelf uitdagen, weten wat je waard bent (want wanneer je niet presteert, ben je niks waard?) efficiënt werken.

Ik kan het duidelijk moeilijk loslaten. Het idee dat ik overal alles/ van veel dingen veel zou moeten weten en begrijpen. Er zijn zo veel dingen waar ik nog veel te weinig over weet. Zoveel dingen die interessant zijn en de moeite van het onderzoeken waard. Maar er is te veel informatie beschikbaar!
Zo vreselijk veel dat ik regelmatig lamgeslagen wordt.

Time to relaxzzz
Gisteravond is het me gelukt de criticus aan de kant te zetten en ongegeneerd te ontspannen.
Ik heb heerlijk genoten van een aantal luchtige televisieprogramma’s zoals ‘baby te huur’ en ‘de brabander bakt’.

Vandaag hoef ik van mezelf even niet zo heel vreselijk veel, al lukt het me niet echt om me te ontspannen. De bestraffende ‘blik’ van de interne criticus bezorgt me een schuldgevoel.

Wat ik MOET uitzoeken!
Dingen die nog op mijn overdenkings/uitpluis-lijstje staan en waarover ik wil bloggen:
– hoe werkt het politieke systeem + wat is mijn visie hierop (ik volg een extra schoolvak hierover buiten de studie)
– hoe werkt het financiële systeem? (+ hoe ik met geld omga)
– iets over creativiteit (ik heb nog een boek uit de jaren 80 over dit onderwerp)
– wat is mijn visie op religie?
– iets over sociale vaardigheden en vriendschap.
– de basis van de filosofie, bijvoorbeeld: wat is goed en slecht, hoe ziet de ‘ideale’ samenleving eruit? Is een goed mens, ook een leuk mens? Etc etc.
– iets over fysieke uitdagingen en sport
– iets over emancipatie en integratie
– faith in humanity/ de toekomst van de wereld en de mensheid.

Daarnaast, eigenlijk op de eerste plaats zou ik mij voornamelijk bezig moeten houden met mijn studie. En andere praktische zaken. Morgen ga ik weer aan de ‘conflicthantering.’ Mijn tentamen ga ik inplannen in het begin van januari.

Over januari gesproken: Een heel nieuw jaar staat voor de deur. Dit vind ik altijd een moment om de balans op te maken en mijn voornemens/doelen op een rijtje te zetten. Het zal iets te maken hebben met balans en ontspanning.

Groetjes.

isolated-1052504_960_720

Lekker filosoferen

Vandaag ben ik weer naar een herstel-lunch geweest.
Net als de vorige keer, vertelde een man over zijn psychose-gevoeligheid, zijn behandeling, en vooral over hoe hij zijn leven weer op heeft gepakt. Hij vertelde dat hij zich heeft verdiept in astronomie en liet na afloop een indrukwekkend filmpje zien. Daarin wordt uitgezoomd vanaf het aardoppervlak tot aan het einde van het deel van het heelal waarvan de mens van het bestaan af weet. Op een afstand van miljoenen lichtjaren van ons verwijderd.  Het zou eigenlijk gek zijn als in al die oneindigheid er niet ergens nog leven is.
Dit fascineert, vooral omdat het je kan helpen te relativeren.
Tegelijkertijd kan het ook beangstigend zijn, omdat je het nooit kunt bevatten. Het onbekende, het oneindige; onvoorstelbaar. Het is aan de ene kant prachtig dat er zo ontzettend veel te ontdekken valt in dit leven. Aan de andere kant vind ik het regelmatig overweldigend. Er zijn zoveel mogelijkheden, zoveel keuzes (een kroket of een frikandel?) Alleen al in mijzelf valt er nog van alles te ontdekken. In het contact met andere mensen, in kunst, boeken, films en muziek.
In mijn eigen woonplaats. Laat staan in de rest van de wereld. Laat staan in het heelal.
De inhoud van mijn eigen hoofd is al zo complex. Er zijn wel eens momenten dat ik denk: Zou het niet heerlijk zijn om een sim-poppetje te zijn. Beperkte mogelijkheden, lekker overzichtelijk.
Maar dat gaat toch snel vervelen ben ik bang. Dat er zoveel te ontdekken valt en je nooit bent uitgeleerd, maakt het leven vaak ook erg interessant.

423322016_e2a1d9435d

Momenteel ben ik bezig met een schoolopdracht over persoonlijkheidsontwikkeling.
In het boek wordt beschreven welke aspecten invloed hebben op de ontwikkeling van het kind.
Baby’s hebben tot een paar maanden nog niet het zelfbesef ontwikkeld. Zij weten nog niet dat hun persoontje iets is dat afgescheiden is van hun omgeving. Hun eigen handjes zijn net zo interessant als het lachende gezicht van mama.

Als ik daarbij stil sta en daarover nadenk, gaat het me ook de pet te boven. Ik ben het centrum van mijn wereld en kan alles alleen vanuit mijn eigen perspectief bekijken. Met verbeeldingskracht kan ik mij proberen te verplaatsen in het standpunt van een ander, maar echt weten hoe het leven eruitziet voor een ander zal ik nooit weten.
Ik weet niet of jij hetzelfde ziet als ik het over de kleur blauw heb. Ik weet niet of jij hetzelfde proeft als je patat eet. (ik heb een beetje trek). Ik weet soms niet helemaal zeker of de wereld om mij heen wel echt bestaat of dat het een product is van mijn verbeelding. (Truman Show).

Vroeger heb ik hier heel veel over nagedacht en kon me daardoor eenzaam gaan voelen en vervreemd van de wereld.  Er was een moment dat ik mij ineens heel bewust werd van de controle over mijn eigen lijf en dit al niet kon bevatten.  Als ik nu aan mijn neus wil krabben, dan gaan mijn handen naar mijn neus. Het is toch een wonder! Voor mijn gevoel zat in een hele tijd lang als verlamd op mijn kamertje. Ik wist letterlijk even niet wat ik met mezelf aanmoest. voor opdracht moet ik mijn lichaam nu toch weer de hele tijd geven?
er waren momenten dat ik mij ineens pijnlijk bewust werd van de eindigheid van het leven en mijn hersenen hoorde kraken als ik dit probeerde te bevatten. Wat gebeurt er als je doodgaat?
Mijn omgeving was atheïstisch dus ik ook. Dood is dood. Na de dood is er niks meer, net als toen je nog niet geboren was. Maar wat is dat dan, niks? Niks kun je je niet voorstellen.  En iets wat ik ook niet wilde. Ik wil niet dood en ik wil ook niet dat mensen van wie ik hou doodgaan. Dan zijn ze potverdorie weg om nooit meer terug te komen.  Dat kan ik maar moeilijk accepteren en ik geloof net als een hele hoop andere mensen wel ‘dat er iets is’ Maar daar hebben we het later nog wel over.

De afgelopen jaren ben ik  meer opgegaan in aardse bestaan. Druk bezig met werken aan mijzelf en persoonlijke ontwikkeling, een diploma halen (presteren) etc.  ´Wie ben jij?´ is vaak een leeftijd, een beroep, hobby’s, en vooral ook tegenwoordig alle kernkwaliteiten en diploma’s. Maar dat is eigenlijk niet ´de kern.´
Duidelijk  trekt het me wel weer, dat gefilosofeer over het leven.  Ik heb nog een boek in de kast staan dat ik weer eens ga lezen: De wereld van Sofie.
Kijk hier maar eens naar: The known Universe