Tagarchief: levenskunst

Wat een weertje hè

De regen komt met bakken uit de lucht. De herfst is begonnen.
Over de herfst kun je, net als over het leven, heel romantisch doen; prachtige gekleurde en knisperende blaadjes rood, bruid, geel. Cocoonen op de bank met een dekentje en een kop thee, pantoffels aan, kaarsjes.. Is ook zo. Een mooie herfstdag is perfect voor een wandeling in het bos, een frisse neus of een knusse binnen-dag. Het binnen komen is extra lekker. Maar het binnen gezellig (proberen te) maken, zie ik meer als een vlucht voor de ellende. Voor de regen, wind en hagel, de onstuimigheid en de kou die je lichaam binnendringt tot op het bot en je doet verkleumen. De dagen zijn aanzienlijk korter en worden alleen maar korter, tot er nog nauwelijks een straaltje zonlicht te zien is.

Er hangt een dreigende wolk boven ons hoofd. Niet alleen staat er een guur najaar voor de deur vol angst en onzekerheid. Snotneuzen zijn in deze tijd angstaanjagend en levensbedreigend. Bovendien is ons algemeen toekomstbeeld niet bepaald rooskleurig. Heb je ook tussen neus en lippen door gehoord dat de afgelopen 50 jaar bijna 70 procent van alle diersoorten is uitgestorven (door toedoen van de mens!)?
Ik ben maar heel even opgehouden met het volgen van nieuws, want ik vind het zwaar deprimerend. Aan de ene kant ben ik ook informatie-verslaafd, maar ik vraag me ook wel eens af waar dat goed voor is. Je bent op de hoogte en kunt over zaken meepraten, maar als het binnenkomt, wordt je boos, bang en bedroefd. Machteloos ook. Op dit moment ben ik heel even op een noodgedwongen informatie-dieet. Toch zal ik altijd een onbedwingbare drang blijven hebben om (stinkende) zaakjes uit te pluizen.

Mijn gevoel van rouw, kan mijn sombere aanleg versterken. Veel aspecten in het leven zijn nou eenmaal zwaar klote. Zoals het verliezen van een dierbare en het feit dat iedereen een keer dood gaat, dus dat ons gegarandeerd nog veel pijn en verdriet te wachten staat.

Er zijn dagen dat ik me lamgeslagen voel en het allemaal even niet lukt. Dat is ook niet raar en ik leg me daarbij neer. Maar ik wil proberen meer te leven in de geest van Peet. Zij is voor mij een voorbeeld. Zij kon goed zichzelf zijn, ontspannen en genieten.
De laatste keer dat ik haar zag, zei ze:’Het enige wat ertoe doet zijn de mensen, de dieren en de planten. In die volgorde.’ en zoals Lisette zo mooi verwoordde, kunnen we haar het beste eren door te houden van de mensen, de dieren en de planten.

Ik wil meer proberen te leven in dit moment in plaats van in de toekomst of in het verleden. Minder moeten. Verbinding maken met mijn directe omgeving.

Dag lieve mensen. Een fijne regenachtige dag toegewenst.