Tagarchief: loopbaan

Maakbaarheid

Ik val regelmatig in herhaling, maar blijkbaar heb ik bepaalde zaken nog niet voldoende op een rijtje.
Ik ben erg bezig met het thema goed en fout.
Sorry dat ik zo’n moraalridder ben. Ik word er zelf een beetje moe van.

Vandaag voel ik me een beetje bluhh, you know what I mean?
Het is weer eens regenachtig en ik heb wat opstartproblemen en weinig motivatie om aan de slag te gaan. Beertjes op de weg, je kent het wel. Perfectionistische ideeën die verlammen. En doe ik wel genoeg mijn best? Om een goed mens te zijn en de wereld te verbeteren..           bluhh
De hoeveelheid (idealistische) ideeën overweldigt me.
Waarschijnlijk is het momenteel een soort vlucht:  Omdat ik het zo idioot spannend vind om met mijn stage te beginnen, dompel ik mij onder in ongrijpbaar grote en abstracte wereldproblematiek.

Stage
Ik begin maandag officiëel met mijn eerste stage-werkweek en vind het erg spannend.
Vanmorgen ben ik bezig om alvast wat dingen voor te bereiden voor het stageplan.
De omstandigheden zijn gunstig: het bedrijf is gevestigd in Woerden, wat goed bereikbaar is met de trein. We hebben in de overeenkomst vastgelegd dat ik 24 uur per week stage loop en dat we samen per week een planning maken voor de komende week. Mijn stagebegeleidster is enthousiast, vriendelijk en flexibel. Toch ‘schijt ik in mijn broek’. Ik voel mij zenuwachtig en gespannen. Maar dat schijnt ook wel ‘normaal’ te zijn bij het aangaan van een nieuwe uitdaging.
Ik ga beoordeeld worden en zal mezelf moeten bewijzen. Waarbij angstige gedachten regelmatig de kop op steken, zoals: ‘Straks komen ze erachter dat ik eigenlijk niks kan, dat ik ongeschikt ben als coach.’

Volwaardig meedraaien
Omdat ik mij in bepaalde periodes in mijn leven heb afgevraagd of ik uberhaupt geschikt was om volwaardig mee te draaien in de samenleving (in de vorm van betaald werk), is dit voor mij een nieuwe rol. Ik weet inmiddels wel dat ik iets te bieden heb, al blijft het soms lastig.
Ik ben trouwens van mening dat ook mensen zonder betaalde baan een waardevol leven kunnen leiden en op andere manieren iets bij kunnen dragen aan de samenleving.
Toch blijft een vorm van werk voor de meeste mensen een belangrijk aspect van het leven: Een sociaal maatschappelijke functie vervullen, erkenning krijgen, geld verdienen, sociale contacten onderhouden en een bepaalde mate van structuur hebben.

Ik wil heel graag ook andere mensen ondersteunen in deze zoektocht. Ik hoop, en verwacht ook wel dat ik hier de komende periode een positieve bijdrage aan kan leveren.

En verder: 
De maakbaarheid van het leven
Ik had weer eens wat gedachten over de volgende ingewikkelde kwestie: In hoeverre is het leven maakbaar? Is geluk maakbaar?

Er heerst, vind ik, een nogal dwingende moraal van gelukkig en succesvol moeten zijn. Alles moet leuk zijn.
Ik vind het troostrijk om los te mogen laten dat we zelf verantwoordelijkheid zijn voor ons eigen geluk. Tot op zekere hoogte natuurlijk.
Er is zoiets als eigen verantwoordelijkheid voor de invulling van je leven. Maar hoe ver reikt deze verantwoordelijkheid? Soms worden mensen behoorlijk tegengewerkt en krijgen net iets teveel tegenslagen te verduren. (ik heb het niet over mezelf)

50% eigen verantwoordelijkheid?
Uit onderzoek bleek dat het geluksniveau van mensen voor 40% genetisch is bepaald.
Mensen hebben een basisniveau waarnaar zij telkens terugkeren. Bij ingrijpende gebeurtenissen kan dit niveau tijdelijk omhoog of omlaag schieten, maar veert vervolgens terug naar het basisniveau.
Het schijnt dat het geluksniveau van mensen voor slechts 10% wordt bepaald door omstandigheden. Dit is moeilijk te geloven omdat de omgeving een grote invloed lijkt te hebben op je humeur: Je woonomstandigheden, de mensen om je heen, je werk etc.
Dan blijft er nog 50% onbepaald over, wat wordt ingevuld als eigen invloed.
Maar is dat wel zo?

Potentieel
Je komt niet ter wereld als een onbeschreven blad.
Baby’tjes worden geboren met een pakketje aan DNA-materiaal met potientieële mogelijkheden. Zij verschillen in behoefte aan prikkels, hebben een temperament. Een goede of minder goede match met de behoeften van de ouders/verzorgers. Vervolgens wordt het kind beïnvloed door de opvoeding en later door klasgenootjes etc.


Baby’tjes zijn toch niet evil?

Ik geloof wel in dat de mens in essentie ‘goed’ is. Dat hufterigheid, klootzakkerij en evilness wordt aangeleerd en ontwikkeld door beschadigingen die iemand gedurende zijn leven oploopt.
Mensen kunnen hard zijn voor zichzelf en een ander.
Heb je psychische problemen ontwikkeld, dan heb je blijkbaar niet positief genoeg gedacht en heb je het er een beetje zelf naar gemaakt.

Heel leerzaam, die kanker. 
Soms gaat het zelfs zo ver dat we ernstige ziektes moeten omdenken, dankbaar moeten zijn voor alle lessen die het leven ons leert, sterker dan ooit uit de put kruipen etc.
We kunnen ons best doen, maar meer niet. En sommige dingen zijn gewoon klote en soms hebben we gewoon dikke vette pech!
En mensen die het goed voor elkaar hebben, hebben dit niet persé aan hun inzet te danken, maar hebben geluk of hebben hun ellebogen gebruikt.

Evilness
Soms geloven we in de evilness van anderen. Dit heeft ook te maken met een psychologisch mechanisme waarbij we bij de beoordeling van onszelf rekening houden met omstandigheden en bij anderen negatief gedrag toeschrijven aan (kut)karakter. Maar natuurlijk moet je ook niet alles goedpraten. (hij kan er niks aan doen, want hij heeft een hele moeilijke jeugd gehad). Zijn sommige mensen niet meer te redden? Is elk leven waardevol? Ook als mensen de levens van anderen (bewust) ruïneren?
Zoals met alles in het leven, is het de uitdaging om een gezonde balans te houden en overtuigingen te ontwikkelen die je verder helpen.
Het leven is niet 100% maakbaar, maar het is niet ok om in de slachtofferrol te blijven hangen.
We proberen er het beste van te maken. Maar ik denk dat het goed is om te kijken naar wat iemand wel kan, en zo veel mogelijk te kijken naar wat iemand nodig heeft om verder te komen.

Dan nog even dit
Ik wilde ook even zeggen dat ik eigenlijk even geen slecht nieuws meer wil horen. Ik vind het een beetje teveel.

Ik heb zelf een aantal verhalen verzameld van mensen die de wereld op verschillende manieren een beetje mooier maken. Die zal ik later op een rijtje zetten.


joehoe

 

De psychologie van arbeid en gezondheid

Warboel ontrafelen
Die stof van ‘arbeid en gezondheid’ komt me mijn neus uit!
Veel liever wil ik nu even lekker schrijven, dus neem ik even pauze.
Het is zo druk in mijn hoofd, dat ik niet weet of ik voldoende in staat ben tot het produceren van een samenhangend verhaal. Ik heb nog zo ontzettend veel thema’s en spinsels die rond blijven krioelen als een mierenkolonie,  en die ik om wil zetten in woorden.
Maar waar te beginnen, dat is altijd weer de vraag.
Ik denk dat het onmogelijk is de warboel te ontleden tot 1 draad. Vele knoopjes blijven altijd een mysterie. Dit is tegelijkertijd een zegen als een kwelling. Ik houd ervan dingen uit te zoeken en ben nooit uitgeleerd. Die massa opknippen in stukken, is wat het behapbaar kan maken. Dit vergt tijd, aandacht en energie. Die ik niet meer heb na me aan mijn studieplanning te hebben gehouden.  Zo frustrerend!
Het opknippen is ook lastig, omdat de thema’s groot zijn en de verbindingen zijn met velen.

Ik begin tientallen documentjes en rond er geen enkele naar mijn tevredenheid af. Want dit is toch niet hetgeen wat er het meeste toe doet? Er staan chronisch teveel mentale tabbladen open.

ik ben psychologie?
Daarnaast is de inhoud van mijn studieboeken soms confronterend en zet het me aan het denken over mijzelf. Psychologie gaat ten slotte over jou en mij, dus kan ik alles op mezelf betrekken.
Er worden vele modellen besproken over de menselijke psyche. En hoe zit dat eigenlijk bij mij?
Ik herken veel dingen. Soms is dat leuk en interessant, soms verdrietig en soms ontzettend irritant. Dan ben ik het niet eens met de versimpelde modellen. Want niemand past toch helemaal in die kort-door-de-bocht hokjes?! De werkelijkheid ligt altijd genuanceerder en gecompliceerder. En nu even ophouden met dat gepsychologiseer! Nu even gewoon zijn zonder alles te over-analyseren en behandelen.

zijn, willen en kunnen
Het thema van deze periode is werk, arbeidstevredenheid en stress.
Mijn vorige tentamen ging over loopbaangesprekken. In het boek werden talloze praktische voorbeelden van instrumenten besproken. Wie ben ik, wat kan ik, wat wil ik, waar vind ik dat? Dat zijn de vragen die beantwoord dienen te worden.
Ik heb nagedacht over mijn eigen situatie en oefeningen op mezelf toegepast.
Dat heb ik altijd al erg lastig gevonden.

keuzes
Op de middelbare school werden leerlingen geconfronteerd met talloze keuzes. Welke van de 100.000 vervolgopleidingen wil je gaan volgen, welk profiel kies je, welke keuzevakken wil je volgen?
Als aan mij de vraag werd gesteld: wie ben je? Raakte ik verstrikt in een web van filosofische overpeinzingen en zelftwijfel wat leidde tot  een soort existentiële crisis. Ja wie ben ik in godsnaam? Wat betekent het om een persoon te zijn, waartoe zijn wij hier op aarde, wat moet ik met mezelf aan,  wat kunnen we zeker weten?  Wat past bij  me? Past het leven überhaupt wel bij mij?
Al bij boorbaat ben ik verlamd door faalangst. Daarnaast ben ik door de minste of geringste tegenslag  totaal uit het veld geslagen.

Inmiddels weet ik beter wie ik ben dan tien jaar geleden, maar nog steeds kan ik overvallen worden door een dergelijk gevoel met bijbehorende gedachten.

mijn ‘karige’ loopbaan
In de serieuze wereld van de arbeid ben ik nog altijd een groentje en ik ben als de dood dat ik niet aan de verwachtingen zal kunnen voldoen.  Ben ik op mijn (bijna) 29e nog altijd niet met het ‘echte leven’ begonnen?

Ik heb (voornamelijk de laatste 5 jaar) geleerd dat het geen zin heeft om zo streng voor mezelf te zijn, daar heeft helemaal niemand wat aan.
Het heeft weinig zin mezelf te forceren in iets wat absoluut niet bij me past.

De prestatiemaatschappij past niet bij me, het commerciële bedrijfsleven past niet bij me, ik weet heel goed wat er allemaal niet bij me past, en steeds beter wat er wel bij  me past.

wat wel bij me past
Ik ben vastberaden mijn studie af te ronden en mijn best te doen een zinvolle bijdrage aan de maatschappij te leveren, wat mijzelf voldoening geeft.

En ik wil vaker bloggen, zonder me druk te maken of mijn verhaal en mijn overdenkingen  wel de moeite waard zijn.  Wat anderen denken en zouden kunnen denken is veel minder belangrijk dat ik mezelf vaak voorhoud.

Zo.

signal-159718_960_720