Tagarchief: Partij voor de dieren

Leefschaamte

Sla deze blog maar over als het gezeik over duurzaamheid je ook de neus uitkomt.

Mijn ideeën over de groene kerk houden me nog altijd bezig: totaal geobsedeerd.
Ik worstel erg met mijn verworven kennis die ik misschien toch liever niet had gehad, over de opwarming van de aarde, massa-extinctië etc etc

Verantwoordelijkheid 
Ik dicht mezelf allerlei positieve eigenschappen toe: Mijn gevoeligheid, openheid (in de zin van open staan) idealisme en betrokkenheid zorgen ervoor dat ik mij allerlei leed en onrecht bijzonder aantrek en mijn grote verantwoordelijkheidsgevoel maakt dat ik deze problemen wil oplossen.
Ik heb het idee dat er steeds meer mensen zijn die dit herkennen: een groeiend bewustzijn en de wil en plichtsgevoel om dingen ten goede te veranderen. Al wees een geïrriteerde vriendin me erop dat het in haar kringen helemaal niet zo leefde en uitte een donkerbruin vermoeden dat ik wellicht ‘gelijkgestemden’ opzocht.  Ik denk beide.
Mensen moeten zich op een bepaalde manier verhouden tot de vele berichten hieromtrent die hen ter oren komen (klimaatstakingen, halvering van de vee-stapel, van het gas af..) De vriendin vertelde me bozig dat ze totaal geen last heeft van vliegschaamte, vleesschaamte of welke (ecologische) schaamte dan ook en zich dat weigert aan te laten praten. Ook vroeg zij zich af wat er erg aan is, mocht de mensheid uitsterven.

With Great Moustache Comes Great Responsibility | Explore ...

Waarom is uitsterven erg?
Ik vind dat op zich een interessant filosofisch vraagstuk. Veel groene kerkgangers hebben het over het redden van de aarde, wat niet aan de orde lijkt. De aarde zal het hoogstwaarschijnlijk een worst wezen en redt zichzelf wel. Het gaat, denk ik, meer om het voortbestaan van de mensheid, waar een deel van de mensheid, waaronder ik, zich druk om kan maken.  Waarom zou ik het erg vinden als de mensheid zou vergaan? Waarom vind ik sterven en verliezen erg?
Ondanks dat ik de zin van het bestaan (nog) niet doorgrond 😜 en ik een hoop mensen waardeloos vind,  hecht ik toch veel waarde aan het leven. Ik vind het verdrietig om te zien hoe geruïneerd wordt wat voor mij van waarde is en word er blij van als goed wordt omgegaan met alles wat kwetsbaar is (elkaar, natuur, milieu en dieren). En ik vind doodgaan en anderen verliezen gewoon echt doodeng.
Ondanks het verstandelijke idee dat ‘de dood er niet is als jij er bent en jij er niet bent als de dood er niet is.’ Vertrouwde dingen die veranderen, onzekerheid en leed, brr.

Dino's - Lesmateriaal - Wikiwijs

Hypocriet?
Ik spreek mezelf misschien tegen. Dat komt omdat ik, net als bijna alle andere mensen, een vat vol tegenstrijdigheden ben, een hypocriet wezen met conflicterende waarden en ideeën.
In mijn vorige blog over de groene kerk, viel ik de leden van de partij voor de dieren, en alle andere wijzende vingertjes aan, omdat ik me aangevallen voelde. Omdat ik worstel met en oordeel over mijn eigen verantwoordelijkheid en morele gedrag en ik wordt mega-geïrriteerd van dat mega-ongemakkelijke gevoel en confrontaties. Ik vind het ook heel oneerlijk als ik het gevoel heb dat er naar mij gewezen wordt omdat ik niet perfect ben, omdat ik (nog) niet bereid ben dierlijke producten op te geven. Het gaat vooral om het eten, een van de dingen in het leven die veel impact hebben.
Dit voelt heel oneerlijk, omdat ik bijzonder veel last heb van vliegschaamte, terwijl de meeste mensen in mijn omgeving bij de vleet de hele wereld overvliegen. Het voelt alsof ik mezelf beperk, ondanks dat ik geen reislustig typ ben. Ik verlang in de wintermaanden intens naar wat zon. Ondertussen lijkt het erop dat de mensheid zichzelf het leven op aarde onmogelijk loopt te maken. 1 van  ongeveer 8 miljard mensen ben ik (8.000.000.000). En Nederland is zeker niet een van de braafste jongetjes van de klas. Wanneer iedereen op de wereld zou leven als een gemiddelde Nederlander, zouden we bijna vier wereldbollen nodig hebben om in alle behoeften te voorzien. Onhoudbaar dus.
Ook mijn bezwaren tegen voortplanting voelen als oneerlijk, ondanks dat ik nooit een sterke voortplantingsdrift heb gevoeld om verschillende (persoonlijke) redenen, waarover meer in een later blog. Onder andere vraag ik me af  op wat voor wereld ik mijn kind zou zetten: Is het een veilige wereld, een wereld waarin het een mooie toekomst te wachten staat? Ik heb er mijn ernstige twijfels over. En dat zie ik zelf niet als pessimistisch.

NEW SAVANNA: Elephant Regression: On the Couch with Dumbo

Vliegen, vlees eten en spullen kopen
Verschillende wetenschappers, onderzoekers en verslaggevers
zeggen verschillende dingen over wat het meest impact maakt.  In een stuk van de correspondent las ik bijvoorbeeld dat een retourvlucht Amsterdam- New York qua CO2 uitstoot gelijkstaat aan 1000 big macs per persoon. En iedereen weet inmiddels toch wel dat het hele vlees-proces ontzettend milieuvervuilend is?!
Ik vond dat shockerend en maak me sindsdien extra druk om luchtvaart. Babette Porcelijn benadrukt de impact van ‘spullen’, met name de verborgen impact die wij niet zien in Nederland.

Tegen consumenten-activisme
Ik las een stuk in het vrij Nederland van Roxane van Iperen, wat ik goed hout vond snijden en heel mooi aansloot bij mijn ideeën die ik omschreef in het groene kerk-stuk. Dat het wijzende vingertje naar elkaar misplaatst is en afleidt van de mensen/organisaties en bedrijven die echt het verschil kunnen maken en dus ook die verantwoordelijkheid zouden moeten dragen. Wat niet betekent dat je niet je best moet doen. Maar reken niet de verkeerde mensen af.

PROFESSORES LUSOS: Assumam as vossas decisões.

Beroep op geweten
Ik bevind mij inderdaad bijzonder vaak onder mensen die zich persoonlijk verantwoordelijk voelen voor de staat van klimaat, milieu en dierenwelzijn en hun leven willen ‘beteren’. Ook heb ik sterk de indruk dat zij het liefst hebben dat anderen ook zo leven als zij (vegan, verantwoord, zero-waste etc). Ik trek mij dit beroep op  mijn geweten zo aan, omdat ik zelf ergens ook de overtuiging heb dat het mijn plicht is verantwoordelijkheid te dragen en mijn uiterste best te doen, wat betekent dat ik niet mijn leven kan leiden op de manier waarop ik dat altijd heb gedaan. En in zekere zin doe ik dat ook niet. Ik vraag mij tegelijkertijd af hoe constructief  of misplaatst dit schuldgevoel is en vind het moeilijk het vertrouwen te hebben dat mijn best doen zin heeft. Of dat degenen die echt het verschil kunnen maken echt hun verantwoordelijkheid gaan nemen.

Bronnen:
https://www.vn.nl/pleidooi-tegen-consumentenactivisme/

https://decorrespondent.nl/8368/toen-ik-deze-cijfers-onder-ogen-zag-besloot-ik-veel-minder-te-vliegen-en-jij-misschien-ook/922228912-0226280f

https://maatschapwij.nu/videoportret/babette-porcelijn/

De groene kerk

Eerder schreef ik al over mijn zoektocht naar zingeving.
Wat ik niet vond in een of andere pinkstergemeente-achtige christelijke kerk, dacht ik misschien te vinden in de groene kerk.

Partij voor de dieren
Een paar weken geleden was ik bij een werkoverleg van de partij voor de dieren, om eens te  kijken of politiek actief worden iets voor me is. Er werd een agenda met activiteiten besproken en dingen die geregeld moeten worden. De naam van de partij zegt het al, maar het ging wel erg veel over dieren. Te veel naar mijn zin. Een eenzaam en gestresst paard staat niet echt bovenaan mijn prioriteitenlijstje. Ik voel me zelf ook wel eens eenzaam en gestresst. Het is makkelijk om deze punten belachelijk te maken.
In het partij-programma staan ook andere heel interessante punten, bijvoorbeeld sociaal-economisch; over internationale handelsverdragen en een andere maat van welvaart dan bruto binnenlands product. Die avond hoorde ik alleen over zielige dieren en vrijwel niets over andere punten.
Op de fiets terug naar huis was ik moe en fantaseerde ik over een lekker stuk vlees. Ik werd er een beetje recalcitrant van.

Party Animal Hats | Papery & Cakery
animal party (paper and cakery)

De coördinator vroeg mij per mail wat ik ervan vond en of ik verder wilde als actief lid. Ik reageerde dat ik nog een beetje twijfelde, maar wel graag op de hoogte gehouden wil worden.
De spam-groeps-app is erg actief. Zo werd er een enquête gedeeld uit de telegraaf over hoe mensen tegenover een veganistische leefstijl staan. Toen ik eerlijk toegaf dat ik zelf niet veganistisch ben, werd er op zich coulant en begripvol gereageerd door twee mensen in de app. Een ander gaf aan dat hij er wel moeite mee heeft begrip op te brengen voor mensen die niet zo leven. “het is tegenwoordig zo makkelijk en er staat zo veel op het spel” zei hij.
Ik merkte dat dit mij behoorlijk irriteerde. En nu ben ik er alweer even helemaal klaar mee. Ik vind het heel goed dat de partij er is om belangrijke misstanden onder de aandacht te brengen, maar ik heb ook weer meer begrip gekregen voor mensen die weerstand hebben tegen vingerwijzende, activistische groen-/gütmenschen. Mijn activistische kant is weggezakt en mijn verlangen naar een comfortabel en middenmoot-leven is toegenomen op dit moment. Hoewel ik wel een drang heb om te verantwoorden in welke mate ik mijn best doe groen te leven.

Dierenleed
Het is een feit dat dieren een rijk emotioneel leven hebben en in staat zijn te lijden. Ik ben van mening dat wij mensen daar veel beter mee om moeten gaan en daar ook verantwoordelijkheid voor dragen. Als ik het leed tot me door laat dringen, vind ik dat echt hartverscheurend.
Dierenleed verminderen zou betekenen dat in ieder geval de bio-industrie op de schop moet, maar daar zitten nogal wat haken en ogen aan.
Zo gaat ongeveer 70% van ons vlees naar het buitenland (waar nog minder oog is voor dierenwelzijn dan in Nederland). Als we hier stoppen, verplaatst het probleem zich. Ook ben ik niet perse tegen het eten van vlees, wel tegen de manier waarop.
Wij mensen zijn geen echte roofdieren (meer). We zijn eigenlijk een beetje ontwikkeld tot slappe smartphone-zombies. Veel andere dieren eten elkaar ook op. Voor carnivoren is dat van levensbelang. Voor omnivoren is het geloof ik gezond om af en toe wat dierlijke eiwitten binnen te krijgen. Maargoed.

File:Minced beef meat cow cattle shadow.png - Wikimedia ...
(vooral de varkens hebben het geloof ik zwaar (ja dit is idd en koe))

HeT iS zO mAkKeLijK!
Verder heb ik het een en ander aan te merken op de uitspraak van die persoon (‘het is zo makkelijk en er staat zoveel op het spel’):
Het is niet makkelijk om het roer in je leven drastisch om te gooien. Want het is drastisch: Het kost veel energie om je bewust te worden van de impact van alles wat je consumeert en je een nieuw patroon eigen te maken. Grote veranderingen stuiten op weerstand en kosten veel tijd.
Het is psychisch en emotioneel niet makkelijk, om je echt te laten doordringen van het dierenleed in de bio-industrie. (en klimaatverandering)
Vlees is, als je eerlijk bent, toch echt het smakelijkste onderdeel van een traditioneel gerecht: vet, zout, een stevige bite, sappig 🤤🤤🤤
Verantwoorde producten zijn meestal ook nog eens een stuk duurder in de supermarkt. Voor mensen met een kleine portemonnee, minder makkelijk. Verantwoord leven lijkt zo ook een beetje een elitair gebeuren.
Bovendien nemen mensen een voorbeeld aan elkaar, we zien iedereen om ons heen vrolijk door-consumeren en het aanbod is gigantisch! Niet zo gek dat je dan zwicht, toch?

We've Lost Stephen Hillenburg, But SpongeBob SquarePants ...
HeT iS zO mAkKeLijK!

Verantwoordelijk voor de apocalyps
Ook over ‘wat er op het spel’ staat kun je discussiëren. Het voortbestaan van de mensheid en al het andere leven op aarde. Hoe belangrijk is dat? En in hoeverre ben ik daar persoonlijk verantwoordelijk voor?

Time of Great Dying: Population Bomb Bursts, the End of ...

Ik heb op dit moment even geen zin om me heel verantwoordelijk te voelen voor het redden van de wereld/de mensheid, om me schuldig te voelen over wat ik eet/doe en draag. Dat deed ik af en toe namelijk wel en ik word daar knetterdepressief van. Heeft niemand wat aan.

Bewegen richting meer duurzaam
Ik ben best wel bereid wat haalbare aanpassingen te doen en heb dat al gedaan, net als veel andere welwillende mensen, denk ik.
Beter een hoop mensen die hun best doen, dan een paar die alles perfect doen, toch?
Een veganistische levensstijl vind ik een nobele keuze van mensen die achter (of voor) hun idealen staan. Ook zou ik het helemaal prima vinden als vlees (en andere dierlijke producten) langzaam uit ons eetpatroon verdwijnen en er steeds meer smakelijke en betaalbare alternatieven komen.

Net als dat ik andere initiatieven met een positieve milieu-impact toejuich.

File:Vegetarian.svg - Wikimedia Commons

Begrip en verantwoordelijkheid
Ik snap dat activisme, het gevoel van noodzaak en de frustratie, maar ik vind ook dat er meer begrip moet zijn voor mensen die de transitie (nog) niet hebben gemaakt.
Het naar elkaar wijzen met de vinger, zorgt juist voor extra weerstand. Ook heb ik vaak het gevoel dat er buitensporig veel verantwoordelijkheid bij burgers wordt gelegd en minder bij politici, grote bedrijven en mensen met belachelijk veel geld (olie, banken, facebook, google etc), die zouden toch echt serieuze impact kunnen hebben?

Inspired by a young Swedish student’s solo protest on ...

De groente en fruit-kalender
Een leuk en handig hulpmiddel als het gaat om milieuvriendelijker keuzes qua groente en fruit is deze kalender van milieu centraal. Per maand kun je zien welke producten milieu technisch de beste keus zijn in Nederland.
groente en fruit-kalender

frutas de madera para cortar