Tagarchief: Partij voor de dieren

Interview met Jolande (Partij voor de Dieren)

Ik Interview Jolande Baudet over haar idealen. Jolande werkt als manager proces en omgeving bij een aannemer. Daarnaast zet zij zich in als vrijwilliger bij de Partij voor de Dieren.

Wat is de grootste uitdaging van deze tijd?
‘De natuur, waar wij onderdeel van zijn, centraal stellen in ons handelen en denken. Ecologie boven economie. Niet alles in geld uitdrukken en niet de mens centraal stellen.’

Hoe ben je erbij gekomen je hiervoor in te zetten?
Ik doe al 20 jaar vrijwilligerswerk voor de dierenbescherming. Via die weg kwam ik onder andere in aanraking met verhalen uit de bio-industrie: Er was een campagne over vee-transport, waarbij je een helm kon opzetten met beelden van hoe je als koe of varken de vrachtwagen inloopt en wat er vervolgens allemaal met je gebeurt. Ik ben me er meer in gaan verdiepen en rolde van het ene in het andere project.’ Jolande werd lid van de Partij voor de Dieren in 2007 en kwam erachter dat er in de Utrechtse heuvelrug niet op de partij kan worden gestemd. 2 jaar geleden meldde zij zich bij de Partij voor de Dieren in Utrecht en is een werkgroep gestart met het idee om bij de volgende gemeenteraadsverkiezing verkiesbaar te zijn.

Heb je die betrokkenheid vanuit huis meegekregen?
‘Deels. Mijn ouders zijn gewoon vleeseters, maar allebei gek van de natuur. Ze hamerden er wel altijd op dat de lichten niet onnodig moesten branden en de verwarming best een graadje lager kon. We kwamen veel buiten  en gingen met de tent op vakantie in Nederland of Duitsland. We hadden altijd wel huisdieren, maar dat ik me er steeds meer in ben gaan verdiepen, dat kwam toevallig op mijn pad.’

Hoe ziet de ideale samenleving eruit?
‘Mijn levensmotto is: respect voor alles wat leeft. Dat zou ik ook graag in de samenleving zien. Dat we zien dat we onderdeel zijn van het natuursysteem in plaats van dat we erboven staan. Ook zou ik graag zien dat mensen zich verdiepen in de ander en zien dat alles met elkaar in verbinding is. Mensen doen elkaar veel leed aan; oorlogen en geweld ontstaan naar aanleiding van een verschil in huidskleur, seksuele geaardheid of religieuze overtuiging. Hetzelfde geldt voor hoe we met de natuur en met dieren omgaan. Het zou meer in balans mogen zijn. Ik krijg er de kriebels van dat de mens bepaalt wat goed is voor de wereld. Daar geloof ik niet zo in.’

Hoe zou een minder rooskleurig toekomstscenario eruit zien?
Jolande hoopt dat er ook in een minder rooskleurige maatschappij kleine stappen kunnen worden gezet richting bewust, respectvol en duurzaam leven.
‘Dat beetje vertrouwen heb ik wel in de mensheid. Natuurlijk zal geweld de wereld niet uit zijn zolang er veel aandacht is voor (status)verschil en we elkaar dingen misgunnen. Maar hou op dit af te reageren op minderheden en kwetsbaren.’

Heb je weleens discussies over politieke onderwerpen?
‘Er zijn veel mensen die vinden dat zij aan de top van de hiërarchie staan, dat wij als mens alles bepalen en dat de wereld maakbaar is. Daar heb ik weleens discussies over. Daarnaast zijn er morele kwesties: Ik heb weleens discussies met mensen over het eten van vlees. Mensen zeggen dan dat er voor de soja die je eet als vlees- en zuivelvervanging bomen moeten worden gekapt. Maar de hoeveelheid soja die nodig is voor menselijke consumptie is maar een fractie van wat er nodig is voor het vee-voer. Ook krijg ik wel eens commentaar op dat ik af en toe reis met het vliegtuig. Dan probeer ik uit te leggen dat ik ook niet roomser ben dan de Paus.’

Wat voor impact heeft de Corona-crisis op de samenleving?
‘Ik heb het idee dat de Corona-crisis ervoor zorgt dat mensen meer solidair zijn naar elkaar, meer voor elkaar over hebben. Ik hoop dat we dat vasthouden en niet alleen vanuit het eigen ego denken, maar met elkaar iets voor de maatschappij doen. Mijn hoop is dat het allemaal duurzamer gaat worden. Er zijn al vliegtuigen in ontwikkeling op waterstofbasis, maar die kunnen nog geen lange afstanden afleggen. Verder weten we nog niet zeker hoe de Corona-crisis is ontstaan, maar waarschijnlijk is het van wilde dieren overgegaan op mensen en vervolgens de hele wereld overgegaan. Dan heb je twee dingen te doen: Enerzijds moet de relatie tussen mens en dier veranderen, anderzijds moet de globalisering veranderen. Misschien kunnen we hier lering uit trekken en de dieren meer ruimte en vrijheid geven, en bijvoorbeeld vaker thuis werken.’

Denk je dat mensen leren?
Jolande lacht. ‘Ik ben zelf veel met veranderkundige opgaves bezig op mijn werk en ik weet wel dat je van doorzetten moet weten om te zorgen dat er daadwerkelijk  verandering tot stand komt. Nu is het, met alle economische zorgen, de vraag hoe lang deze crisis duurt en hoe milieubewust we kunnen  doorpakken. Ik hoop het. Ik hoop dat we leren en het lef hebben om daarop door te gaan. Van de week zag ik artikelen over statiegeld op flesjes en blikjes. Dan komt er veel commentaar van hoezo nu we zitten al in een crisis en hou toch op met je milieumaatregelen. Dan denk ik: juist nu is het de tijd om hierop door te pakken en dit als kans te zien.’

Hoe zie je jouw rol hierin?
‘Door kleine beetjes bij te dragen. Ik probeer zoveel mogelijk plantaardig te eten en me in te zetten tegen dierenleed door voorlichting te geven. Ik laat vaker de auto staan en als ik ga wandelen, neem ik altijd een zak mee om het afval dat ik tegenkom op te ruimen. Er zijn heel veel kleine dingen die je kunt doen. Ook binnen de partij gaat het vaak om kleine dingen. Met oud en nieuw hebben we bijvoorbeeld een meldpunt geopend waar mensen vuurwerk-leed en overlast konden melden. Dat werd massaal gedaan en dat hebben we als rapport bij de burgemeester neergelegd. Nu zie je dat er mede daardoor discussies lopen binnen de gemeente over de omgang met vuurwerk. Twee mensen uit de werkgroep zijn in gesprek gegaan met de gemeente over het maaien van de bermen. Door minder vaak te maaien, blijft er meer biodiversiteit bestaan. Andere initiatieven waren bijvoorbeeld het onder de aandacht brengen van regionale ondernemers en het stellen van kritische vragen over de bouw van een nieuwe megastal.’

De andere partijen die ik tot nu toe sprak, hadden het  over economische ongelijkheid. Wat denk jij hierover?
Ik denk dat de natuur en de economie niet los staan van elkaar, maar met elkaar verbonden zijn. De situatie waarin we nu zitten is daar een voorbeeld van. Deze gezondheidscrisis heeft een enorme economische impact, maar niet alles draait om geld. In plaats van over welvaart, zouden we meer moeten nadenken over welzijn. Misschien heb je geen geld nodig, maar andere dingen om gezond en gelukkig te kunnen leven. Zolang we alleen vanuit welvaart blijven denken, blijf je altijd mensen hebben die niet tevreden zijn. Hopelijk gaan we dat nog een keer bereiken.

Partij voor de Dieren - Wikipedia

Leefschaamte

Sla deze blog maar over als het gezeik over duurzaamheid je ook de neus uitkomt.

Mijn ideeën over de groene kerk houden me nog altijd bezig:
Ik worstel met mijn verworven kennis die ik misschien toch liever niet had gehad, over de opwarming van de aarde, massa-extinctië etc etc

Verantwoordelijkheid 
Ik dicht mezelf allerlei positieve eigenschappen toe: Mijn gevoeligheid, openheid (in de zin van open staan) idealisme en betrokkenheid zorgen ervoor dat ik mij allerlei leed en onrecht bijzonder aantrek en mijn grote verantwoordelijkheidsgevoel maakt dat ik deze problemen wil oplossen.
Ik heb het idee dat er steeds meer mensen zijn die dit herkennen: een groeiend bewustzijn en de wil en plichtsgevoel om dingen ten goede te veranderen. Al wees een geïrriteerde vriendin me erop dat het in haar kringen helemaal niet zo leefde en uitte een donkerbruin vermoeden dat ik wellicht ‘gelijkgestemden’ opzocht.  Ik denk beide.
Mensen moeten zich op een bepaalde manier verhouden tot de vele berichten hieromtrent die hen ter oren komen (klimaatstakingen, halvering van de vee-stapel, van het gas af..) De vriendin vertelde me bozig dat ze totaal geen last heeft van vliegschaamte, vleesschaamte of welke (ecologische) schaamte dan ook en zich dat weigert aan te laten praten. Ook vroeg zij zich af wat er erg aan is, mocht de mensheid uitsterven.

Waarom is uitsterven erg?
Ik vind dat op zich een interessant filosofisch vraagstuk. Veel groene kerkgangers hebben het over het redden van de aarde, wat niet aan de orde lijkt. De aarde zal het hoogstwaarschijnlijk een worst wezen en redt zichzelf wel. Het gaat, denk ik, meer om het voortbestaan van de mensheid, waar een deel van de mensheid, waaronder ik, zich druk om kan maken.  Waarom zou ik het erg vinden als de mensheid zou vergaan? Waarom vind ik sterven en verliezen erg?
Ondanks dat ik de zin van het bestaan (nog) niet doorgrond 😜 en ik een hoop mensen waardeloos vind,  hecht ik toch veel waarde aan het leven. Ik vind het verdrietig om te zien hoe geruïneerd wordt wat voor mij van waarde is en word er blij van als goed wordt omgegaan met alles wat kwetsbaar is (elkaar, natuur, milieu en dieren). En ik vind doodgaan en anderen verliezen gewoon echt doodeng.
Ondanks het verstandelijke idee dat ‘de dood er niet is als jij er bent en jij er niet bent als de dood er niet is.’ Vertrouwde dingen die veranderen, onzekerheid en leed, brr.

Dino's - Lesmateriaal - Wikiwijs

Hypocriet?
Ik spreek mezelf misschien tegen. Dat komt omdat ik, net als bijna alle andere mensen, een vat vol tegenstrijdigheden ben, een hypocriet wezen met conflicterende waarden en ideeën.
In mijn vorige blog over de groene kerk, viel ik de leden van de partij voor de dieren, en alle andere wijzende vingertjes aan, omdat ik me aangevallen voelde. Omdat ik worstel met en oordeel over mijn eigen verantwoordelijkheid en morele gedrag en ik wordt mega-geïrriteerd van dat mega-ongemakkelijke gevoel en confrontaties. Ik vind het ook heel oneerlijk als ik het gevoel heb dat er naar mij gewezen wordt omdat ik niet perfect ben, omdat ik (nog) niet bereid ben dierlijke producten op te geven. Het gaat vooral om het eten, een van de dingen in het leven die veel impact hebben.
Dit voelt heel oneerlijk, omdat ik bijzonder veel last heb van vliegschaamte, terwijl de meeste mensen in mijn omgeving bij de vleet de hele wereld overvliegen. Het voelt alsof ik mezelf beperk, ondanks dat ik geen reislustig typ ben. Ik verlang in de wintermaanden intens naar wat zon. Ondertussen lijkt het erop dat de mensheid zichzelf het leven op aarde onmogelijk loopt te maken. 1 van  ongeveer 8 miljard mensen ben ik (8.000.000.000). En Nederland is zeker niet een van de braafste jongetjes van de klas. Wanneer iedereen op de wereld zou leven als een gemiddelde Nederlander, zouden we bijna vier wereldbollen nodig hebben om in alle behoeften te voorzien. Onhoudbaar dus.
Ook mijn bezwaren tegen voortplanting voelen als oneerlijk, ondanks dat ik nooit een sterke voortplantingsdrift heb gevoeld om verschillende (persoonlijke) redenen, waarover meer in een later blog. Onder andere vraag ik me af  op wat voor wereld ik mijn kind zou zetten: Is het een veilige wereld, een wereld waarin het een mooie toekomst te wachten staat? Ik heb er mijn ernstige twijfels over. En dat zie ik zelf niet als pessimistisch.

NEW SAVANNA: Elephant Regression: On the Couch with Dumbo

Vliegen, vlees eten en spullen kopen
Verschillende wetenschappers, onderzoekers en verslaggevers
zeggen verschillende dingen over wat het meest impact maakt.  In een stuk van de correspondent las ik bijvoorbeeld dat een retourvlucht Amsterdam- New York qua CO2 uitstoot gelijkstaat aan 1000 big macs per persoon. En iedereen weet inmiddels toch wel dat het hele vlees-proces ontzettend milieuvervuilend is?!
Ik vond dat shockerend en maak me sindsdien extra druk om luchtvaart. Babette Porcelijn benadrukt de impact van ‘spullen’, met name de verborgen impact die wij niet zien in Nederland.

Tegen consumenten-activisme
Ik las een stuk in het vrij Nederland van Roxane van Iperen, wat ik goed hout vond snijden en heel mooi aansloot bij mijn ideeën die ik omschreef in het groene kerk-stuk. Dat het wijzende vingertje naar elkaar misplaatst is en afleidt van de mensen/organisaties en bedrijven die echt het verschil kunnen maken en dus ook die verantwoordelijkheid zouden moeten dragen. Wat niet betekent dat je niet je best moet doen. Maar reken niet de verkeerde mensen af.

PROFESSORES LUSOS: Assumam as vossas decisões.

Beroep op geweten
Ik bevind mij inderdaad bijzonder vaak onder mensen die zich persoonlijk verantwoordelijk voelen voor de staat van klimaat, milieu en dierenwelzijn en hun leven willen ‘beteren’. Ook heb ik sterk de indruk dat zij het liefst hebben dat anderen ook zo leven als zij (vegan, verantwoord, zero-waste etc). Ik trek mij dit beroep op  mijn geweten zo aan, omdat ik zelf ergens ook de overtuiging heb dat het mijn plicht is verantwoordelijkheid te dragen en mijn uiterste best te doen, wat betekent dat ik niet mijn leven kan leiden op de manier waarop ik dat altijd heb gedaan. En in zekere zin doe ik dat ook niet. Ik vraag mij tegelijkertijd af hoe constructief  of misplaatst dit schuldgevoel is en vind het moeilijk het vertrouwen te hebben dat mijn best doen zin heeft. Of dat degenen die echt het verschil kunnen maken echt hun verantwoordelijkheid gaan nemen.

Bronnen:
https://www.vn.nl/pleidooi-tegen-consumentenactivisme/

https://decorrespondent.nl/8368/toen-ik-deze-cijfers-onder-ogen-zag-besloot-ik-veel-minder-te-vliegen-en-jij-misschien-ook/922228912-0226280f

https://maatschapwij.nu/videoportret/babette-porcelijn/