Tagarchief: politiek

Bomen moeten blijven!

Er blijven een aantal dingen waar ik me ernstig zorgen over maak.
Sommige mensen zeggen dat ik op moet houden me druk te maken over zaken waar ik geen invloed op heb. Dat klinkt heel verstandig.
Momenteel voel ik mij goed over mijn eigen privé-mieren-leventje. Ik ben veel bezig geweest met nuttige en leuke dingen. Ik heb geld verdiend, ik heb aan schoolvakken gewerkt waar bij ik onder andere persoonlijke leerdoelen heb geformuleerd, ik heb bewogen en aangenaam sociaal contact onderhouden.

Oh No!
Toch knaagt er iets op de achtergrond. Een deel hiervan benoemde ik in mijn vorige blog.
Het angstige en beklemmende gevoel dat er vreselijk nare dingen aan het gebeuren zijn in de wereld. En het onvermogen? Om de wereld te accepteren zoals hij is en wordt.

Ach
Gelukkig zie ik ook veel prachtig mooie dingen en ervaar veel liefde in mijn omgeving. Ik probeer zoveel mogelijk mijn aandacht hierop te richten. Maar toch moet ik er echt wat mee doen. Voor nu is dat het schrijven van dit stukje om deze gevoelens op een rijtje te zetten.
Ik wil graag mijn best doen voor mensheid en milieu, want ik voel me betrokken, maar ik vind het erg moeilijk om alles goed te doen. Ook betwijfel ik of het (voldoende) zin heeft.
Je dit afvragen is natuurlijk een slap excuus om niet je uiterste best te doen. Want druppel op gloeiende plaat.
Do it yourself
In het klein heb ik nog wel een paar ideetjes en suggesties voor mezelf en ik heb in mijn omgeving genoeg inspiratie van mensen die het goede voorbeeld geven.
Zo wil ik graag een aantal producten proberen zelf te maken. Want waarom zit er eigenlijk zoveel troep in cosmetica en schoonmaakmiddelen? En die ecologisch verantwoorde spullen zijn echt een stuk duurder.

Invloed vergroten
Ik vraag me af hoe ik mijn invloed kan vergroten, om te veranderen wat ik niet kan accepteren. Maar hoe ik toch zo goed mogelijk voor mezelf blijf zorgen en me richt op wat voor mij het belangrijkst is. Ik wil voldoende tijd en energie kunnen steken in het afronden van opleiding. Ik wil genieten!

Wie heeft er toffe ideeën? Ik sluit me heel graag aan. (politiek, ludiek, journalistiek, creatief)

dealen met de wereld
Ik heb momenteel eerlijk gezegd weinig vertrouwen in een goede afloop van de mensheid en ik vind mezelf helemaal niet pessimistisch. Een copingsmechanisme dat misschien zou werken in deze situatie is cynisme of onverschilligheid:
‘De aarde heeft helemaal geen mensen nodig. We maken onszelf veel te belangrijk. Het experiment mens is mislukt. Helaas pindakaas’
Of: ‘ik snap niet waar je ze zo druk om maakt, leef gewoon je eigen leventje en hou op met het volgen van het  nieuws.’
Maar is het niet onze taak om er het beste van te maken? Om strijdend ten onder te gaan? Of zien jullie de toekomst wel rooskleurig in?


apocalypse. Alles kapot!

Momenteel zijn er nog prachtige stukjes aarde. Die moeten in bescherming worden genomen.
Er zijn geweldige initiatieven. Tell me more! I want my faith restored. Wat is eigenlijk het tegenovergestelde van apocalypse? Hoe ziet de ideale wereld eruit? Ja ik ga me hier nog meer in verdiepen. Filosofisch, politiek en praktisch.


Het leven is een wonder. Dit moet gekoesterd worden. Echt hoor.
Ik vind het bijvoorbeeld heel bijzonder dat er uit een klein zaadje een hele boom kan groeien!

diversiteit en politiek

Dichtbij-mijn-bed-show
Nog niet eerder in mijn leven heeft de politiek mij zo bezig gehouden als rond de Tweede kamer verkiezingen dit jaar. Voorheen was het een ver-van-mijn-bed-show waar ik in mijn dagelijks leven niet zoveel mee te maken had.


Hysterie

De afgelopen jaren voel ik mij steeds meer betrokken bij de wereld om mij heen. Dit wordt naast het hysterische mediacircus rond de campagnes (waaraan ik mij niet heb weten te onttrekken) onder andere aangewakkerd door het schoolvak diversiteit. Interculturele samenwerking wordt onder de aandacht gebracht, wat mooi aansluit op de actualiteiten.


Het houd niet op, niet vanzelf

Ik heb mij mee laten slepen en volgde de eindeloze stroom aan talkshows en krantenartikelen. Zoiets lijkt verslavend te werken. Deze week kwamen weer vele ongezellige berichten langs. Onder andere over een aanslag in Londen, over mishandelde varkens in België en over enge uitspraken van Erdogan.


‘Wat een linkse kankerzooi’

Zoveel mensen, zoveel (ongenuanceerde, uitgesproken) meningen. Het viel mij afgelopen week op hoe snel ‘gesprekken’ in de comments op Facebook en Youtube uit de hand lopen. Er zijn een hoop boze mensen. In een goede bui zijn deze reacties zo absurd dat het lachwekkend is en dus een entertainment-waarde heeft. Maar voornamelijk vind ik het treurig, omdat ik bang ben dat de vele scheldpartijen een ontwikkeling weergeven van grote ontevredenheid en hardheid in onze samenleving? De ‘asociale media’ als uitlaatklep. Moeten deze haatdragende mensen niet even opgevoed worden?


Fake news

Voornamelijk onderwerp van ‘gesprek’ is het thema dat ik in mijn vorige blog ook al noemde: integratie.
Ik lees veel agressieve kritiek, zowel op voor- als tegenstanders van de PVV. ‘links’ en ‘rechts’ worden als een soort scheldwoorden gebruikt en weggezet.  Links wordt geassocieerd met hypocrisie en niet objectief. Stemmingmakerij, dus per definitie onbetrouwbaar.  Rechts met egoïsme, hebberigheid en ongelijkheid. Ook meneer Trump heeft het regelmatig over ‘fake news.’ Ik geloof best dat veel journalisten tegenwoordig geen objectieve en kritische verslaggevers van de werkelijkheid meer zijn. Iedereen heeft zo zijn belangen. Bestaat er zoiets als DE werkelijkheid? En zo ja, waar vind je die? Ook zit ik natuurlijk in mijn eigen algoritmische Facebook-bubbel: Zaken die mij zouden kunnen interesseren, worden onder andere via Facebook onder de aandacht gebracht op basis van mijn likes. Zo krijg ik dus vooral dingen te zien die in mijn straatje passen en mij bevestigen in mijn wereldbeeld. Die dus totaal anders kan zijn dan die van veel andere mensen.

 

Onze tradities
Ik lees gemopper over dat Wilders zo weinig (positieve) aandacht krijgt in de ‘linkse’ media.
Ik heb juist het idee dat er veel te veel focus ligt op de denkbeelden van Wilders en dat door zijn invloed het debat wordt gedomineerd door de identiteits-kwestie. Partijen als de VVD en het CDA zijn steeds meer in de richting van de populistische PVV gekomen wat betreft nationalisme en een zeer streng immigratiebeleid.
Er wordt een podium geboden aan mensen die racistische uitspraken doen en het lijkt steeds normaler of geaccepteerder te worden. Dit vind ik een verontrustende ontwikkeling. Mensen moeten toch niet worden uitgesloten, maar juist meer worden betrokken? Er wordt gehamerd op ONZE Joods-Christelijke culturele achtergrond en de waarde van tradities. Ik vind dat cultuur iets is dat altijd in ontwikkeling is. En dat iets doen ‘omdat we dat altijd zo hebben gedaan’ geen valide argument is. Bepaalde tradities zijn op een gegeven moment aan vernieuwing toe (zoals zwarte piet).
Ik denk dat het gezond is om extreme standpunten zeer kritisch te benaderen.

Ik denk dat veel mensen vanuit ontevredenheid en angst, behoefte hebben zich af te zetten en vijandelijker worden naar elkaar.

 

Oorsprong van de politiek.
De tegenstelling links en rechts is niet meer zoals deze oorspronkelijk was. Ik las dat in vroeger tijden aan de linkerkant van de zaal in het parlementsgebouw de politici zaten met kritiek op de staat, gericht op verandering en aan de rechterkant de conservatieven die de invloed van de overheid graag wilde laten zoals het was. De definitie van links en rechts is inmiddels erg veranderd. Is het dus niet tijd om dit bij te stellen en niet de partijen en hun aanhangers lijnrecht tegenover elkaar te zetten?

 

Ieder voor zich
Ik denk ook dat onze samenleving is doorgeslagen in individualisme en kapitalisme, waardoor veel mensen alleen bezig zijn met het redden van hun eigen hachje. Omdat zij bang zijn om te moeten inleveren. Ik vind het belangrijk dat er een sociaal en humaan beleid wordt gevoerd.

 

Snap jij het?
Van mensen wordt verwacht dat zij een stem uitbrengen op de partij die hen vertegenwoordigt. Maar hoe kunnen mensen zonder verstand van zaken een weloverwogen keuze maken en de gevolgen van die keuze overzien? Maxim Hartman noemde politici gestoord, omdat eigenlijk niemand alle krachten die van invloed zijn, kan overzien. Als iemand de illusie heeft dat hij dit wel kan, is hij rijp voor het gesticht, want die persoon heeft duidelijk last van waandenkbeelden. Toch zou je denken dat er met een groep intelligente mensen wel iets bereikt kan worden op dit gebied? Ook aan de geloofwaardigheid en de motieven van veel politici wordt steeds meer getwijfeld. De optredens van lijsttrekkers de afgelopen tijd zijn verwarrend en lijken een groot bevreemdend toneelstuk.

 

Verbale diarree
PVV stemmers zijn zeer verongelijkt over het feit dat de PVV ondanks zijn 1,3 miljoen stemmers niet mee kan regeren. Dit is geen democratie.
Ik vind het eerlijk gezegd wel een geruststellend idee, omdat ik moreel verontwaardigd was over de uitspraken en standpunten van Wilders. Alles wat hij zegt, gaat zeer tegen mijn principes en belangrijkste waarden in. Hij hamert op de vrijheid van meningsuiting, maar misbruikt dit recht (vind ik) door mensen onder te braken met verbale diarree. Ook gaan zijn voorstellen in tegen afspraken die zijn gemaakt over mensenrechten. Hij sluit bevolkingsgroepen uit, waardoor het voor welwillende moslims en Marokkanen alleen maar moeilijker wordt om mee te draaien in de samenleving.


Onderdrukking

Ik denk ook dat alles dat onderdrukt wordt, harder terugkomt. Dit kun je ervaren met onderdrukte emoties die tot uitbarsting komen als een skippybal die je onder water probeert te drukken. Mannen die weer echt man willen zijn, als vrouwenemancipatie doorslaat in extremistisch feminisme. En moslims die des te gepassioneerder raken over hun religie wanneer zij niet worden geaccepteerd. Het blijft een lastige kwestie, omdat veel mensen tegen problemen aanlopen, die niet ontkent mogen worden. Maar generaliseren helpt niet.
Ik denk dat het waarderen van diversiteit nodig is en er zo vroeg mogelijk aandacht aan besteed moet worden. (op de basisschool en hulp voor ouders met jonge kinderen).

Uit elkaar gaan
Niet alle conflicten zijn op te lossen. Ik heb dit zelf ervaren. Ik vraag me soms wel af waarom mensen of landen niet gewoon uit elkaar gaan als het niet klikt. In plaats van elkaar te vermoorden of het leven zuur te maken. Nu ga ik even uit elkaar met alle mensen op internet die elkaar voor rotte vis uitmaken.


Pluralistische benadering

Een pluralistische benadering lijkt mij mooi en nastrevenswaardig wat betreft het omgaan met diversiteit.

Dit stuk uit mijn studieboek gaat over diversiteitsbeleid binnen organisaties, maar is denk ik ook toepasbaar in politiek opzicht.

Blom, H. (2008). Interculturele samenwerking in organisaties. Bussum, Nederland.

‘Pluralisme
Het pluralisme huldigt de opvatting dat iedere mens uniek is. Mensen maken deel uit van verschillende groepen die verschillende waardesystemen aanhangen.
Het pluralisme verbindt twee belangrijke waarden met elkaar, namelijk verscheidenheid en gelijkwaardigheid. Het gaat erom met verschillen om te gaan en zo een win-win-situatie te creëren. Ieder individu schept zijn eigen identiteit vanuit de verschillende groepen waarvan hij deel uitmaakt. Dit betekent dat je op zoek moet gaan naar middelen om die verschillende identiteiten met elkaar te verenigen. Mensen zitten immers niet in een bepaald hokje. De pluralistische visie gaat ervan uit dat mensen van elkaar leren als ze verschillende culturele achtergronden met zich meebrengen. Ze moeten het met elkaar eens worden over een gezamenlijke aanpak.

Er is een bottomline.
De ondergrens voor verscheidenheid ligt in het gelijkheidsbeginsel: gelijke rechten voor iedereen.

Verscheidenheid moet werkbaar blijven. Niet in alle gevallen kan rekening gehouden worden met diversiteit aan wensen, behoeften en verlangens. Binnen organisaties mag verscheidenheid bijvoorbeeld niet ten koste gaan van de professionaliteit. Een organisatie dient in staat te zijn doelen na te streven (effectiviteit) en wel op een handige manier (efficiëntie).

Het gaat erom de posities van conflictpartijen als het ware te ontleden om tot een gemeenschappelijke oplossing te komen.
Met een goede communicatie kan een oplossing gevonden worden. Een mogelijke werkwijze is het werken met een prioriteitenlijst. Dit is een lijst met concrete gesprekspunten die voor de partijen van belang zijn. Cruciaal is dat het gaat om concrete wensen van beide partijen. Onderbouwd met argumenten.
De pluralistische positie biedt mogelijkheden. Daar moet je wel wat voor doen.
Wanneer de bereidheid aanwezig is om gezamenlijk tot een oplossing te komen ben je al een stuk op weg.’

Peinzen

Ik ben nog steeds verschrikkelijk moe. Dat is hoe veel dag-beschrijvingen beginnen.
Een ‘stemmetje’ in mijn hoofd put me uit. Een stemmetje dat constant zegt wat ik allemaal moet.
Het heeft een ontembare drang om zaken tot op de bodem uit te pluizen.
Zo heb ik nu een stapel van 6 boeken thuisliggen over Rome. Want een ‘reiziger’ moet wel weten waar ie het over heeft. Sowieso.
Ik heb nu uit zelfbescherming besloten dat het even welletjes is met het naar binnen proppen van buitenproportionele hoeveelheden informatie. Al is er ‘as we speak’ een interne strijd gaande.

Balans
Voor een deel is het mooi, die motivatie, het enthousiasme en de nieuwsgierigheid.
Voor een ander deel is het een vorm van ziekelijk obsessieve en uitputtende bewijsdrang.

Ik geloof dat ik ontzettend in herhaling val, maar het blijft dus lastig om een juiste balans te vinden op het gebied van eigenlijk alles. In elk aspect van het leven.

De ene week maak ik bijvoorbeeld veel te veel afspraakjes met mensen, de week erna trek ik me volledig terug in mezelf. Dan heb ik het gevoel dat ik in mezelf zit opgesloten en wordt opgeslokt door hersenkrakende overpeinzingen. Overpeinzingen over mezelf en het leven en alle zaken die ik nog niet heb doorgrond, of waarop ik nog onvoldoende visie heb ontwikkeld. Een visie die grondig is onderbouwd met betrouwbare kennis. + De waarheid bestaat niet, dus het niet is nooit klaar. Maar kennis is geen wijsheid. Kennis is ook geen geluk. ‘Kennis is macht’, is een uitdrukking. Is dat zo?

Wat zullen ze wel niet denken?
Tegelijkertijd ben ik teveel bezig met wat andere mensen van me vinden en twijfel ook over het feit dat ik erover twijfel. (And the fact that it bothers me, bothers me also).
‘Ik ben veel te veel met mezelf bezig.’ Heb behoefte te praten over wat er in me omgaat, maar staat hier wel voldoende tegenover? Of ik anderen wel genoeg te bieden heb/biedt. Een luisterend oor, aandacht en waardering voor anderen. Ik heb het gevoel dat het me soms niet  goed lukt om echt contact te maken. Contact met de ander, met mezelf, met mijn gevoel.
Zijn mijn drijfveren wel zo nobel? Nobelheid is wel het streven. Al weet ik eerlijk gezegd niet eens de letterlijke betekenis van dit woord. Maar wat ik bedoel is: meer verbinding, minder ego.

Dat mensen me zullen veroordelen als lui, narcistisch, egoïstisch, ondankbaar en verwend.
Deze gedachten komen op momenten dat het me niet lukt me blij te voelen. “Die jeugd van tegenwoordig, ze realiseert zich niet hoe goed ze het heeft.”

Alleen sukkels hebben het druk
Terwijl er ook algemeen bekend is dat ‘wie het druk heeft, een sukkel is.’ Het druk hebben is een (domme) keuze. Bovendien heeft niemand wat aan stress en weinig aan gestresste personen.
Dus hou ermee op! Ik zou graag met volle overtuiging meegaan in de trend van geen buckit-lijst, maar een fuck it- lijst. Tegelijkertijd trekken dingen als een helweek me heel erg. Jezelf uitdagen, weten wat je waard bent (want wanneer je niet presteert, ben je niks waard?) efficiënt werken.

Ik kan het duidelijk moeilijk loslaten. Het idee dat ik overal alles/ van veel dingen veel zou moeten weten en begrijpen. Er zijn zo veel dingen waar ik nog veel te weinig over weet. Zoveel dingen die interessant zijn en de moeite van het onderzoeken waard. Maar er is te veel informatie beschikbaar!
Zo vreselijk veel dat ik regelmatig lamgeslagen wordt.

Time to relaxzzz
Gisteravond is het me gelukt de criticus aan de kant te zetten en ongegeneerd te ontspannen.
Ik heb heerlijk genoten van een aantal luchtige televisieprogramma’s zoals ‘baby te huur’ en ‘de brabander bakt’.

Vandaag hoef ik van mezelf even niet zo heel vreselijk veel, al lukt het me niet echt om me te ontspannen. De bestraffende ‘blik’ van de interne criticus bezorgt me een schuldgevoel.

Wat ik MOET uitzoeken!
Dingen die nog op mijn overdenkings/uitpluis-lijstje staan en waarover ik wil bloggen:
– hoe werkt het politieke systeem + wat is mijn visie hierop (ik volg een extra schoolvak hierover buiten de studie)
– hoe werkt het financiële systeem? (+ hoe ik met geld omga)
– iets over creativiteit (ik heb nog een boek uit de jaren 80 over dit onderwerp)
– wat is mijn visie op religie?
– iets over sociale vaardigheden en vriendschap.
– de basis van de filosofie, bijvoorbeeld: wat is goed en slecht, hoe ziet de ‘ideale’ samenleving eruit? Is een goed mens, ook een leuk mens? Etc etc.
– iets over fysieke uitdagingen en sport
– iets over emancipatie en integratie
– faith in humanity/ de toekomst van de wereld en de mensheid.

Daarnaast, eigenlijk op de eerste plaats zou ik mij voornamelijk bezig moeten houden met mijn studie. En andere praktische zaken. Morgen ga ik weer aan de ‘conflicthantering.’ Mijn tentamen ga ik inplannen in het begin van januari.

Over januari gesproken: Een heel nieuw jaar staat voor de deur. Dit vind ik altijd een moment om de balans op te maken en mijn voornemens/doelen op een rijtje te zetten. Het zal iets te maken hebben met balans en ontspanning.

Groetjes.

isolated-1052504_960_720

Vooroordelen

 

Sinds een paar maanden ben ik mij meer bezig gaan houden met het vraagstuk van racisme.
Rond sinterklaas laaide de zwartepietendiscussie weer op en daarnaast volgde ik in die periode 2 vakken op school over diagnostiek bij allochtonen en interculturele samenwerking.
Toen ben ik mij dus gaan verdiepen in deze kwesties waardoor ik meer inzicht heb gekregen in de psychologische mechanismen die hierbij komen kijken.
Ook de documentaire van Sunny Bergman: ‘Our Colonial Hangover’ is in dit kader erg interessant.
Vooral de scene met de 3 jongens in het park, heeft indruk op mij gemaakt.
3 jongens met dezelfde leeftijd, hetzelfde postuur en zelfde kleding voeren dezelfde handeling uit. Het verschil tussen hen is de huidskleur. Een jongen is zwart, een blank en eentje Marokkaans.  In het park zagen zij het slot van een fiets door. De reacties op de jongens zijn consequent anders, in het nadeel van de gekleurde jongens. De blanke jongen wordt zelfs geholpen! Er wordt van uitgegaan dat hij zijn sleutel kwijt is. Bij de donkere jongen wordt direct de politie gebeld, want die is overduidelijk een fiets aan het stelen.  Ook bij de Marokkaanse jongen wordt direct om verantwoording gevraagd.

Dit illustreert heel mooi waar veel mensen uit minderheidsgroepen dagelijks mee worden geconfronteerd.
Zij worden gewantrouwd en moeten zichzelf constant verantwoorden. Ongelooflijk frustrerend lijkt me dat. Ze horen er niet helemaal bij en worden niet geaccepteerd tenzij ze zichzelf eerst bewijzen.

Het is soms lastig om culturen die ver uit elkaar liggen met elkaar te mengen. Basis is denk ik respect voor elkaar en openstaan voor andere ideeën.

Ondanks mijn negatieve ervaringen met Marokkaanse jongeren in Kanaleneiland, weiger ik me te verlagen tot kortzichtige racistische ideeën.
Dat mensen vooroordelen hebben over groeperingen is iets waar je niet aan ontkomt. En natuurlijk doe ik dit zelf ook, net als ieder ander.
Het maakt de wereld overzichtelijker en simpeler om mensen en andere zaken in hokjes te stoppen. Om ze in te delen in verschillende categorieën. Binnen elke categorie hebben de mensen dan allemaal dezelfde kenmerken, namelijk die van het stereotype van de groep.
Wel is het heel goed om je bewust te zijn van dit mechanisme en het feit dat iedereen uniek is.

Ik vind het kwalijk als mensen benadeeld worden op grond van niet voor de situatie ter zake doende eigenschappen zoals afkomst en huidskleur.

Ook nu, na de schietpartij in Parijs, komen de verhoudingen nog eens extra op scherp te staan.
Geert Wilders en zijn volgelingen zeggen: zie je wel!
Maar ik sluit me aan bij de #nietmijnislam – beweging.
Ook gewone vredelievende Moslims zijn slachtoffer, als zij verantwoording moeten afleggen voor daden van een ander, waar zij niet achter staan.

Extremisme is niet iets wat ontstaat vanuit het geloof, maar vanuit frustratie en isolatie.

 

No_sexism_racism_homophobia