Tagarchief: religie

Existentiële crisis van een zweefteef

Over mijn levensbeschouwing (1560 woorden)

Wat me de laatste tijd regelmatig bezig houd zijn gedachten over religie en spiritualiteit, het ontstaan en de zin van leven etc etc

Domme en zweverige mensen
Voor mijn gevoel reageren veel mensen in mijn omgeving een beetje allergisch op het woord geloof.
Over het algemeen heb ik de indruk dat in onze Westerse cultuur wordt neergekeken op of lacherig gedaan over gelovigen: dat zijn maar een beetje domme, simpele mensen die als makke schapen achter excentrieke malloten aanlopen, mensen die niet voor zichzelf kunnen denken en niet logisch nadenken.  Ook op het woord spiritualiteit kan erg negatief gereageerd worden. Dat is maar zweverige geitenwollensokkenshit. Laten we gewoon normaal doen en vertrouwen op de wetenschap en ons intellect.
Ik ben opgegroeid in een redelijk atheïstische omgeving en ben me zelf ook wel eens een hoedje geschrokken toen iemand zomaar ineens begon over God. Daar moest ik niks van weten. En nog steeds heb ik er wel allerlei negatieve associaties mee.

Toch ben ik altijd heel nieuwsgierig geweest naar de filosofische vragen naar het ontstaan, de oorsprong van alles om ons heen, wat het betekent om een mens te zijn, wat is het goede leven etc.
Bepaalde zaken zijn nog altijd onverklaarbaar en zullen dat misschien altijd blijven. Het is een mysterie en niet te bevatten. Ik vind het fascinerend.

Not my cup of tea
Een aantal jaar geleden ben ik eens uit nieuwsgierigheid met een hele vage kennis mee geweest naar een kerkdienst. Ook wel omdat ik erg zoekende was naar een bepaalde manier van zingeving en verbondenheid. Ik werd bijzonder hartelijk ontvangen. Er werden liederen gezongen en praatjes gehouden met een hoog Halleluja-gehalte, gericht op het eren van God. Ze hadden het op het podium over mensen die genezen waren van allerlei ziektes en aandoeningen dankzij het geloof en gezamenlijk gebed en dat ze er zo trots op waren dat ze een groep Boeddhistische Monniken hadden weten te bekeren. Daar voelde ik me erg ongemakkelijk bij. Aan de ene kant kreeg ik een bijzonder warm welkom met enorm vriendelijke en enthousiaste mensen. Aan de andere kant kon ik mij totaal niet vinden in wat ze daar stonden te doen. Ik kan er ook niet helemaal bij dat mensen ervan overtuigd zijn dat ze de waarheid gevonden hebben. Ook geloofden ze daar dat je God moet aanbidden. Dat is ook iets waar ik moeite mee heb. Daar ben ik ook een soort allergisch voor. Als iets een klein beetje ruikt naar sekte, wordt ik extra kritisch, ik kan en wil me daar niet aan overgeven. (Helaas) voor mij betekent dat dat ik waarschijnlijk altijd zoekende zal blijven. Van die zoektocht kan ik ook wel weer genieten, zeker wanneer ik het kan delen met andere agnostishe of filosofisch ingestelde open geesten.

تَعریف سکولاریسم و انسانِ سکولار به زَبانی ساده! | فضول محله

Schijnheilig
Ik kan me niet voorstellen dat God, de scheppende kracht, een ego heeft en van ons mensen eist dat we hem aanbidden door in groepjes liedjes te gaan zingen en dat hij anders boos wordt/gekwetst is en ons straft of een beloning ontzegt. Hoewel geloof ik in de Bijbel staat, die ik niet gelezen heb, dat de mens geschapen is naar het evenbeeld van God. Bij de Grieken leken de avonturen van de Goden op de berg zelfs een beetje op ons ‘goede tijden slechte tijden’, maar dan met superkrachten.
Een ander aspect van religie dat me erg tegenstaat is dat het mensen onnodig kan belemmeren in hun vrijheid en grote psychische schade kan toebrengen. Bijvoorbeeld als het gaat om schuldgevoelens rondom seksualiteit enerzijds en misbruik anderzijds (schijnheiligheid). En zeer traditionele rolverdeling tussen man en vrouw. Om nog maar niet te spreken van doden in de naam van God.
Ook las ik eens iets over dat kerken vroeger ook zijn opgezet om mensen te kunnen onderdrukken en macht uit te oefenen. Die associatie heb ik ook.

Intuïtie
Ik ben iemand met een sterk moreel kompas, heb de wens om een goed mens te zijn en heb een duidelijk beeld over wat ik goed en fout vind. Ik sprak hierover met een vriendin en zei dat ik geen (straffende) God nodig heb om goed te doen. Zij vroeg zich af of toch niet de Christelijke waarden diep in mij verankerd liggen vanwege die culturele achtergrond. Dat zou best kunnen.
De ge- en verboden gaven mensen een richtlijn voor het leven en het geloof in een hogere macht of kracht kan troostrijk zijn. Dat vind ik mooie kanten van geloof (hoop en liefde).

Ik heb het een en ander gelezen, een persoonlijk onderzoekje gedaan en heb een aantal ideeën opgedaan over het onderwerp geloof. Ik wil heel graag geloven dat er meer is ‘tussen hemel en aarde’ dan zogenaamde aardse materie, dan wat we kunnen zien, voelen (tast), ruiken en proeven.
Er is denk ik een soort zesde zintuig (intuïtie) dat het dichts komt bij de kern van wie ik ben. Ik denk of wil dat er iets groters is wat ons allemaal met elkaar verbindt.

Did I Just See What I Think I Saw? | The Crypto Crew

Wijzen naar de maan
In het boek ‘Zin: lust in je leven door schrijven’, stond een verhaal dat ik erg mooi vind. Geertje Couwenbergh beschrijft in haar boek hoe we, als we het leven proberen te begrijpen, zijn als een vinger die naar de maan wijst: woorden zullen altijd tekort schieten in het omschrijven van een ervaring. Wanneer we dat een moment los kunnen laten, komen we veel dichter bij die maan. In feite is de maan in ons of zijn de maan en ik één. De zin van het leven is om het te ervaren, niet om het rationeel te begrijpen. Het is niet verkeerd om het proberen te begrijpen, maar het kan je soms frustreren en dan vergeet je het te ervaren. Ik vind het prachtig. Ik geloof ook echt dat de zin van het leven is: Het leven ervaren. En dat is voor mij een enorme uitdaging: Mijn zintuigen gebruiken en genieten.
Nadenken is absoluut niet verkeerd, het kan veel mooie dingen opleveren. Overdenken, piekeren, malen en het contact met je lichaam verliezen daarentegen zijn minder wenselijk.
Ik heb nu zelfs de calvinistische gedachte dat als je hard werkt, je helemaal geen tijd hoort te hebben om je met dit soort zinloze  overdenkingen bezig te houden.

Verbondenheid als waan
Ik zou me toch eens in de Bijbel willen verdiepen, omdat het ook een stukje algemene ontwikkeling is daar enige kennis van te hebben.
In vroeger tijden was er een man die zei dat hij Jezus, de zoon van God was. Is dat nou echt zo gegaan of is dat een ‘ sprookje’? In ieder geval zou iemand in deze tijd naar een instelling worden gebracht vanwege psychoses, waandenkbeelden, hallucinaties, grootheidswaan..
Ik vraag me weleens af: als iemand zegt dat hij zich verbonden voelt met het universum, zou hij dan heel ver van de waarheid afliggen?

We zijn allemaal Goden
in het boek ‘Gesprekken met God’ beschrijft  Neale Donald Walsch dat wij allemaal in essentie bestaan uit liefde en allemaal eigenlijk (een deel van) God zijn. Het boek sprak me aan, omdat ik graag zoiets zou geloven. Het geeft me om de een of andere reden troost.
En dan zie ik God  niet als mensachtig, maar als een scheppende kracht, als liefde. Hoewel ook wij mensen een scheppende kracht hebben.
In het boek ‘Waarom bestaat de wereld’ wordt door een verstrooide professor een scenario geschetst waarin een universum door een mens zou kunnen worden geschapen in een reageerbuisje (in theorie zou dit volgens hem mogelijk zijn). Daarna kijkt de schepper niet meer naar zijn creatie om. In dit scenario zou alles zo’n beetje op toeval berusten, wat een beangstigende gedachte kan zijn. In totale chaos weet je immers niet waar je aan toe bent.

The Aurora Spirit

Obsessie voor de oerknal
Het universum schijnt oneindig te zijn en continue uit te dijen. Onvoorstelbaar en duizelingwekkend toch? Je kunt je niks voorstellen bij oneindigheid. Weten we eigenlijk dat het oneindig is, of is dat nog een vraag? We weten nog steeds niet hoe het heelal ontstaan is. Ja iets over een Oerknal, maar dat verklaart toch niet hoe uit niets iets kan ontstaan?
Ik heb ook weleens gehoord dat er mensen zijn die door een existentiële crisis in een psychose belanden, doordat ze totaal geobsedeerd raakte door de vraag hoe het universum is ontstaan.

Hoofd, handen en hart
Ik ben misschien een beetje aan het raaskallen. Het blog wordt ook  te lang. Dat komt omdat ik wat ik denk gewoon op papier plemp om  een beetje op een rijtje te zetten wat mijn levensbeschouwing is, wat ik geloof of graag wil geloven, tot dat ik ontdek dat het anders zit.
Ik geloof graag dat we een lichaam, een geest en een ziel hebben. Lichaam en geest zijn eigenlijk één, want de hersenen zijn ook een orgaan. Er wordt vaak een strikt onderscheid gemaakt tussen lichamelijk en geestelijk, maar in werkelijkheid is dat onderscheid heel lastig te maken wanneer iets bijvoorbeeld ‘tussen de oren’ zit.
Het hart is ook een orgaan, maar staat symbool voor liefde. De ziel, de bezielig of liefde is de essentie van wie we zijn.
Verder geloof ik graag in het goede van de mens en dat het leven zin heeft.  Ik ga nu kappen, maar het laatste woord hierover is nog niet gezegd! (is dat een dreigement?!) Over de dood bijvoorbeeld, heb ik ook nog wat overdenkingen..

To be continued…

Bronnen:

Waarom bestaat de wereld – Jim Holt
Zin – Geertje Couwenberg
Gesprekken met God – Neale Donald Walsch