Tagarchief: roman schrijven

Braindump

Ik vind het leuk om te schrijven over wat me bezighoud, dat is geen nieuws. ik vind het ook leuk om dit te delen.
Wat ik soms wel lastig vind is om te bepalen wat ik wel en niet deel en met wie. Ik schrijf in eerste instantie omdat ik dat fijn vind.
Wil ik gelezen worden, dan moet ik ook nadenken over wat andere mensen leuk en interessant vinden. Maar als ik teveel nadenk over wat mensen wel en vooral niet willen, raak ik snel geblokkeerd. Wil er iets uit mijn handen komen, dan moet ik niet teveel nadenken, maar mijn gevoel volgen. Ik ben nog niet zo zeker van mijn zaak dat ik mijn blog op LinkedIn durf te delen. Daarvoor ben ik (nog) te amateuristisch. Ik heb niet alleen behoefte inhoudelijke ‘artikelen’ te delen, maar ook persoonlijke brainfarts.

Ik heb veel ideeën en moeite met het aanbrengen van structuur en het stellen van prioriteiten. Wat dat betreft zou ik het heel fijn vinden om met iemand samen aan een project te kunnen werken, die wel orde weet aan te brengen.

Project Politieke interviews 
Zo was ik een poosje geleden begonnen met politieke interviews. In een tweede ronde, was er weinig animo (ik kreeg geen reacties op mijn mails) en mijn eigen motivatie was ook ver te zoeken. Ik heb het nog niet uit mijn hoofd gezet. Mocht je mensen kennen die lid zijn van de volgende partijen die het leuk vinden om geïnterviewd te worden over hun idealen, laat het me weten!
De volgende landelijke partijen heb ik nog niet gehad:
– CDA
– ChristenUnie
– SGP
– PVV
– Denk
– 50 plus.

Ik ga hier binnenkort even een (tussen)evaluatie over schrijven.

Mijn roman
Ik had het plan opgevat een roman te gaan schrijven, maar dit is een nog groter project waarbij het dus nog moeilijk is om structuur aan te brengen. Bovendien loop ik hier nog tegen andere moeilijkheden aan. Zo schrijf ik grotendeels autobiografisch. Ik vind het aan de ene kant makkelijker om gebeurtenissen en observaties uit  mijn eigen leven te omschrijven, dan een hele fantasiewereld te creëeren. Natuurlijk poppen er altijd associaties op om een scene wat extra drama mee te geven. Ik heb in mijn leven genoeg gekke dingen meegemaakt. Toch komen er regelmatig belemmerende twijfels op over of mijn verhaal het waard is om verteld te worden. Terwijl ik deze zin typ, zie ik wat een onzin-vraag het is. Natuurlijk is ieders levensverhaal de moeite waard. Ook al maak je geen ene donder mee, dan nog kun je hier een boeiend of ontroerend verhaal van maken.
Wat ik lastig vind is de zelfcensuur, het rekening willen houden met de gevoelens van andere mensen en met zelfbehoud. Snijd ik mezelf niet in de vingers, kan ik mensen te vriend houden en tegelijkertijd hard en scherp (over hen) schrijven?

Ook met het uiten van mijn politieke mening denk ik wel eens aan wat anderen ervan zouden kunnen vinden. (potentiële werkgevers bijvoorbeeld). Ik heb een uitgesproken mening over sociaal-maatschappelijke kwesties, maar probeer mijn mening goed te onderbouwen en genuanceerd en empathisch te zijn.
Er zijn veel onderwerpen die momenteel extra gevoelig liggen. En ik heb het idee dat door sociale media en doordat iedereen nu nog meer in zijn eigen bubbel leeft, polarisatie toeneemt.
Links tegen rechts, stad tegen platteland. Terwijl in werkelijkheid de wereld natuurlijk niet zo zwart-wit in elkaar zit.

Misschien probeer ik mijn romannetje op te knippen en stukjes te publiceren op mijn blog. Zo is het een work in process, open voor feedback en andere input en samenwerkingen!

Op dit moment houd ik me verder graag bezig met het lezen en bespreken van boeken: Charlotte’s boekenkast 3: De geluksprofessor  (link opent in nieuw scherm).

i trust, i can: December 2010

Groetjes