Tagarchief: sociale acceptatie

wat is normaal?

Ik heb het al vaker genoemd, maar ik vraag mij dus regelmatig af: wat is ‘normaal’? En wat is ‘goed’? Deze vragen komen samen met een soms nog verdergaande twijfel aan alles en een overweldigende verwondering over alles dat bestaat.
Niks is vanzelfsprekend en het leven is onvoorstelbaar.
Het heelal schijnt volgens wetenschappers te zijn ontstaan door de oerknal. Volgens religieuzen is alles geschapen door een god.
Ik heb thuis een leuk kinderboek dat op beeldende wijze het ontstaan van leven op aarde en het ontstaan van het heelal uit de doeken doet. Interessant. Maar niet te bevatten. Het geeft me soms een vreemd gevoel.
Hoe kan er uit niets, iets ontstaan? Waartoe zijn wij hier op aarde. Dat soort vragen.
Het lijkt of veel mensen het leven wel vanzelfsprekend vinden. Normaal gesproken heb je misschien geen tijd om bij dit soort vragen stil te staan, wil je je dagelijks leven leiden. Het is noodzaak om bepaalde aannames te doen, om te kunnen functioneren. Wanneer je je werkelijk overal over verwondert, komt er niks meer uit je handen.
Dat laatste gebeurt mij dan ook regelmatig.

Wat is normaal?
Ik moet mijn opgekropte overdenkingen even opdelen in kleinere stukjes, gesorteerd naar thema.
Vandaag het thema: wat is normaal?

Sociale acceptatie
De vraag over wat normaal is heeft te maken met normen waar we aan moeten voldoen om sociaal geaccepteerd te worden. Het lijkt er aan de ene kant op dat er streng over onszelf en elkaar geoordeeld wordt als je bijvoorbeeld kijkt  naar alle discussies  die vooral online ontstaan. Er ontstaan enorm felle discussies waarin mensen in woede ontvlammen naar aanleiding van elke scheet en er gevoelige thema’s aan koppelen, bijvoorbeeld over rascisme. Fascinerend fenomeen. Mensen voelen zich snel aangevallen als het gaat over politieke kwesties. Ik denk omdat zij zich sterk identificeren met bepaalde overtuigingen, maar hier toch onzeker over zijn. Als deze denkbeelden in twijfel worden getrokken, moeten zij zichzelf met hand en tand verdedigen. Er wordt wat dat betreft weinig getolereerd. Polarisatie noemen ze dat tegenwoordig; heel populair. Het lijkt er soms op dat mensen elkaar weinig ruimte gunnen.
Het lijkt haast normaal. Normaal is immers datgene dat het meest voorkomt. Is het iets goeds om je aan te passen aan de norm? In veel gevallen niet, denk ik.

Is iedereen gek? Op zijn minst eigenaardig.
Ook is ‘normaal’  een relatief klein hokje. Ik zie nu een grote kast voor me met allemaal kleine vakjes waarin mensen in dossiers tot in de kleinste details worden gecategoriseerd. Iets van een systeem moet er wel inzitten, voor het overzicht. Maar het mag best iets ruimer en rommeliger. Er zijn veel eisen die worden gesteld aan het etiket ‘normaal’. Eigenlijk zoveel dat bijna niemand dit etiket echt verdient. Iedereen heeft wel iets te verbergen. Hele menselijke dingen worden gezien als taboe. Iedereen kan door de mand vallen en worden ontmaskerd.

Etiketjes
Als het gaat om de vraag: ben ik normaal? Dan denk ik  aan mijn hersenkronkels, de moeilijkheden die ik ervaar in het leven en mijn psychische gesteldheid, de etiketten die je hierop zou kunnen plakken en hoe legitiem deze zijn.

Vraagt tegenwoordig niet bijna iedereen zich af of er iets mis met hem is? En zijn de mensen die dit niet doen, niet het meest gevaarlijk? De president van Amerika bijvoorbeeld.

Nu ga ik worteltjes eten.

worteltjes