Tagarchief: studie

Peinzen

Ik ben nog steeds verschrikkelijk moe. Dat is hoe veel dag-beschrijvingen beginnen.
Een ‘stemmetje’ in mijn hoofd put me uit. Een stemmetje dat constant zegt wat ik allemaal moet.
Het heeft een ontembare drang om zaken tot op de bodem uit te pluizen.
Zo heb ik nu een stapel van 6 boeken thuisliggen over Rome. Want een ‘reiziger’ moet wel weten waar ie het over heeft. Sowieso.
Ik heb nu uit zelfbescherming besloten dat het even welletjes is met het naar binnen proppen van buitenproportionele hoeveelheden informatie. Al is er ‘as we speak’ een interne strijd gaande.

Balans
Voor een deel is het mooi, die motivatie, het enthousiasme en de nieuwsgierigheid.
Voor een ander deel is het een vorm van ziekelijk obsessieve en uitputtende bewijsdrang.

Ik geloof dat ik ontzettend in herhaling val, maar het blijft dus lastig om een juiste balans te vinden op het gebied van eigenlijk alles. In elk aspect van het leven.

De ene week maak ik bijvoorbeeld veel te veel afspraakjes met mensen, de week erna trek ik me volledig terug in mezelf. Dan heb ik het gevoel dat ik in mezelf zit opgesloten en wordt opgeslokt door hersenkrakende overpeinzingen. Overpeinzingen over mezelf en het leven en alle zaken die ik nog niet heb doorgrond, of waarop ik nog onvoldoende visie heb ontwikkeld. Een visie die grondig is onderbouwd met betrouwbare kennis. + De waarheid bestaat niet, dus het niet is nooit klaar. Maar kennis is geen wijsheid. Kennis is ook geen geluk. ‘Kennis is macht’, is een uitdrukking. Is dat zo?

Wat zullen ze wel niet denken?
Tegelijkertijd ben ik teveel bezig met wat andere mensen van me vinden en twijfel ook over het feit dat ik erover twijfel. (And the fact that it bothers me, bothers me also).
‘Ik ben veel te veel met mezelf bezig.’ Heb behoefte te praten over wat er in me omgaat, maar staat hier wel voldoende tegenover? Of ik anderen wel genoeg te bieden heb/biedt. Een luisterend oor, aandacht en waardering voor anderen. Ik heb het gevoel dat het me soms niet  goed lukt om echt contact te maken. Contact met de ander, met mezelf, met mijn gevoel.
Zijn mijn drijfveren wel zo nobel? Nobelheid is wel het streven. Al weet ik eerlijk gezegd niet eens de letterlijke betekenis van dit woord. Maar wat ik bedoel is: meer verbinding, minder ego.

Dat mensen me zullen veroordelen als lui, narcistisch, egoïstisch, ondankbaar en verwend.
Deze gedachten komen op momenten dat het me niet lukt me blij te voelen. “Die jeugd van tegenwoordig, ze realiseert zich niet hoe goed ze het heeft.”

Alleen sukkels hebben het druk
Terwijl er ook algemeen bekend is dat ‘wie het druk heeft, een sukkel is.’ Het druk hebben is een (domme) keuze. Bovendien heeft niemand wat aan stress en weinig aan gestresste personen.
Dus hou ermee op! Ik zou graag met volle overtuiging meegaan in de trend van geen buckit-lijst, maar een fuck it- lijst. Tegelijkertijd trekken dingen als een helweek me heel erg. Jezelf uitdagen, weten wat je waard bent (want wanneer je niet presteert, ben je niks waard?) efficiënt werken.

Ik kan het duidelijk moeilijk loslaten. Het idee dat ik overal alles/ van veel dingen veel zou moeten weten en begrijpen. Er zijn zo veel dingen waar ik nog veel te weinig over weet. Zoveel dingen die interessant zijn en de moeite van het onderzoeken waard. Maar er is te veel informatie beschikbaar!
Zo vreselijk veel dat ik regelmatig lamgeslagen wordt.

Time to relaxzzz
Gisteravond is het me gelukt de criticus aan de kant te zetten en ongegeneerd te ontspannen.
Ik heb heerlijk genoten van een aantal luchtige televisieprogramma’s zoals ‘baby te huur’ en ‘de brabander bakt’.

Vandaag hoef ik van mezelf even niet zo heel vreselijk veel, al lukt het me niet echt om me te ontspannen. De bestraffende ‘blik’ van de interne criticus bezorgt me een schuldgevoel.

Wat ik MOET uitzoeken!
Dingen die nog op mijn overdenkings/uitpluis-lijstje staan en waarover ik wil bloggen:
– hoe werkt het politieke systeem + wat is mijn visie hierop (ik volg een extra schoolvak hierover buiten de studie)
– hoe werkt het financiële systeem? (+ hoe ik met geld omga)
– iets over creativiteit (ik heb nog een boek uit de jaren 80 over dit onderwerp)
– wat is mijn visie op religie?
– iets over sociale vaardigheden en vriendschap.
– de basis van de filosofie, bijvoorbeeld: wat is goed en slecht, hoe ziet de ‘ideale’ samenleving eruit? Is een goed mens, ook een leuk mens? Etc etc.
– iets over fysieke uitdagingen en sport
– iets over emancipatie en integratie
– faith in humanity/ de toekomst van de wereld en de mensheid.

Daarnaast, eigenlijk op de eerste plaats zou ik mij voornamelijk bezig moeten houden met mijn studie. En andere praktische zaken. Morgen ga ik weer aan de ‘conflicthantering.’ Mijn tentamen ga ik inplannen in het begin van januari.

Over januari gesproken: Een heel nieuw jaar staat voor de deur. Dit vind ik altijd een moment om de balans op te maken en mijn voornemens/doelen op een rijtje te zetten. Het zal iets te maken hebben met balans en ontspanning.

Groetjes.

isolated-1052504_960_720

De psychologie van arbeid en gezondheid

Warboel ontrafelen
Die stof van ‘arbeid en gezondheid’ komt me mijn neus uit!
Veel liever wil ik nu even lekker schrijven, dus neem ik even pauze.
Het is zo druk in mijn hoofd, dat ik niet weet of ik voldoende in staat ben tot het produceren van een samenhangend verhaal. Ik heb nog zo ontzettend veel thema’s en spinsels die rond blijven krioelen als een mierenkolonie,  en die ik om wil zetten in woorden.
Maar waar te beginnen, dat is altijd weer de vraag.
Ik denk dat het onmogelijk is de warboel te ontleden tot 1 draad. Vele knoopjes blijven altijd een mysterie. Dit is tegelijkertijd een zegen als een kwelling. Ik houd ervan dingen uit te zoeken en ben nooit uitgeleerd. Die massa opknippen in stukken, is wat het behapbaar kan maken. Dit vergt tijd, aandacht en energie. Die ik niet meer heb na me aan mijn studieplanning te hebben gehouden.  Zo frustrerend!
Het opknippen is ook lastig, omdat de thema’s groot zijn en de verbindingen zijn met velen.

Ik begin tientallen documentjes en rond er geen enkele naar mijn tevredenheid af. Want dit is toch niet hetgeen wat er het meeste toe doet? Er staan chronisch teveel mentale tabbladen open.

ik ben psychologie?
Daarnaast is de inhoud van mijn studieboeken soms confronterend en zet het me aan het denken over mijzelf. Psychologie gaat ten slotte over jou en mij, dus kan ik alles op mezelf betrekken.
Er worden vele modellen besproken over de menselijke psyche. En hoe zit dat eigenlijk bij mij?
Ik herken veel dingen. Soms is dat leuk en interessant, soms verdrietig en soms ontzettend irritant. Dan ben ik het niet eens met de versimpelde modellen. Want niemand past toch helemaal in die kort-door-de-bocht hokjes?! De werkelijkheid ligt altijd genuanceerder en gecompliceerder. En nu even ophouden met dat gepsychologiseer! Nu even gewoon zijn zonder alles te over-analyseren en behandelen.

zijn, willen en kunnen
Het thema van deze periode is werk, arbeidstevredenheid en stress.
Mijn vorige tentamen ging over loopbaangesprekken. In het boek werden talloze praktische voorbeelden van instrumenten besproken. Wie ben ik, wat kan ik, wat wil ik, waar vind ik dat? Dat zijn de vragen die beantwoord dienen te worden.
Ik heb nagedacht over mijn eigen situatie en oefeningen op mezelf toegepast.
Dat heb ik altijd al erg lastig gevonden.

keuzes
Op de middelbare school werden leerlingen geconfronteerd met talloze keuzes. Welke van de 100.000 vervolgopleidingen wil je gaan volgen, welk profiel kies je, welke keuzevakken wil je volgen?
Als aan mij de vraag werd gesteld: wie ben je? Raakte ik verstrikt in een web van filosofische overpeinzingen en zelftwijfel wat leidde tot  een soort existentiële crisis. Ja wie ben ik in godsnaam? Wat betekent het om een persoon te zijn, waartoe zijn wij hier op aarde, wat moet ik met mezelf aan,  wat kunnen we zeker weten?  Wat past bij  me? Past het leven überhaupt wel bij mij?
Al bij boorbaat ben ik verlamd door faalangst. Daarnaast ben ik door de minste of geringste tegenslag  totaal uit het veld geslagen.

Inmiddels weet ik beter wie ik ben dan tien jaar geleden, maar nog steeds kan ik overvallen worden door een dergelijk gevoel met bijbehorende gedachten.

mijn ‘karige’ loopbaan
In de serieuze wereld van de arbeid ben ik nog altijd een groentje en ik ben als de dood dat ik niet aan de verwachtingen zal kunnen voldoen.  Ben ik op mijn (bijna) 29e nog altijd niet met het ‘echte leven’ begonnen?

Ik heb (voornamelijk de laatste 5 jaar) geleerd dat het geen zin heeft om zo streng voor mezelf te zijn, daar heeft helemaal niemand wat aan.
Het heeft weinig zin mezelf te forceren in iets wat absoluut niet bij me past.

De prestatiemaatschappij past niet bij me, het commerciële bedrijfsleven past niet bij me, ik weet heel goed wat er allemaal niet bij me past, en steeds beter wat er wel bij  me past.

wat wel bij me past
Ik ben vastberaden mijn studie af te ronden en mijn best te doen een zinvolle bijdrage aan de maatschappij te leveren, wat mijzelf voldoening geeft.

En ik wil vaker bloggen, zonder me druk te maken of mijn verhaal en mijn overdenkingen  wel de moeite waard zijn.  Wat anderen denken en zouden kunnen denken is veel minder belangrijk dat ik mezelf vaak voorhoud.

Zo.

signal-159718_960_720