Tagarchief: Tegenlicht

Stage en het klimaat

Naast het lopen van stage bij een loopbaancoachingsbureau, houden me nog een aantal andere dingen bezig.

Eerst even iets over mijn stage:
Ik heb mijn eerste stageweek achter de rug en dat is goed verlopen.
Ik ben aanwezig geweest bij 2 totaal verschillende intake-gesprekken, wat erg interessant was om te zien. Ook ben ik mee geweest naar een stage-evaluatie en heb een brainstorm bijgewoond over nieuwe ontwikkelingen binnen het bedrijf.
Verder heb ik vooral gewerkt aan het maken van mijn stageplan waarin ik leerdoelen voor mezelf opstel, invulling geef aan de onderzoeksopdrachten die ik zal moeten uitvoeren en hiervoor een planning maak. Dit plan heb ik met mijn begeleider besproken.
Een aantal taken die ik zal vervullen zijn:
– Een aantal onderdelen van de begeleiding van cliënten op me nemen.
– Een onderzoek doen naar de beschikbare testen die ingezet kunnen worden.
– Meehelpen met het ontwikkelen van trainingen en ook een training geven.

De omstandigheden zijn perfect. Zoals ik al eerder aangaf is mijn stagebegeleider flexibel en denkt zij goed met mij mee. Er valt een hoop te leren en ook kan ik regelmatig vanuit huis werken.

Toch vind ik het nog steeds erg spannend, omdat ik nog niet goed kan overzien hoe de komende periode zal verlopen en het allemaal nieuw voor me is. De komende tijd zal ik veel tijd en energie hierin steken.

Tot zover even over de stage. Inhoudelijk kan ik niet teveel delen in verband met de privacy van cliënten. Voor mezelf maak ik hiervan natuurlijk wel notities.


Andere mensen helpen met dingen waar ik zelf veel mee heb geworsteld. 

Wat verder vaak door mijn hoofd spookt zijn de volgende onderwerpen: (deze dingen wil ik even delen/onthouden)

Het klimaat/milieu
Dit is een artikel op sochicken.nl dat me erg aansprak.
positief omgaan met klimaatverandering
Ik vind het fijn om geïnspireerd te raken door alle duurzame innovatieve projecten zoals verticale landbouw en de ontwikkeling van bacteriën die schadelijke stoffen opschonen. Hier wil ik graag meer over weten.
Ook geeft Jelle tips voor wat je zelf kunt doen om iets duurzamer te leven.

Zondag met Lubach over de bio-industrie
Erg zielig, vooral die schattige varkentjes.

De klimaatmarathon in De Balie
‘Op 15 september komt een unieke groep experts bijeen in De Balie in een 6 uur durende interviewmarathon over het klimaat. Yoeri Albrecht, Femke Halsema en Tijs van den Brink spreken met wetenschappers, kunstenaars, ondernemers, activisten en opiniemakers over de vraag: hoe gaan we om met klimaatverandering, één van de grootste uitdagingen van deze tijd?’

Hier vast een heel klein voorproefje (2 minuutjes):
trailer klimaat marathon

Tot zover over het thema klimaat en milieu.

Dan nog iets over het thema Etnisch profileren/racisme en/of discriminatie:
De snijtafel – wit is ook een kleur
Een kritische analyse van de documentaire van Sunny Bergman.

Een artikel over de documentaire met een reactie van Sunny op de kritiek

Ik wilde een stukje schrijven met een samenvatting van de inhoud van dit alles en mijn visie erop delen, maar daar heb ik de puf even niet voor. Ik vind hier namelijk van alles van, natuurlijk. Wie weet later weer.

En deze docu heb ik gekeken:
Tegenlicht – Het werken van morgen
Ook best wel spannend allemaal.

Groetjes!

Het Midden Oosten gedecodeerd

Afgelopen week keek ik weer een aflevering van Tegenlicht, mijn nieuwe lievelingsprogramma.
De aflevering ging over het Midden-Oosten. Ik had al een boekje gekocht in het kringloop van Joris Luyendijk over dit onderwerp, omdat ik vind dat hij heel duidelijk en genuanceerd dingen uit kan leggen. Als aanvulling op het boek, wilde ik via deze aflevering meer weten over dit onderwerp. Blijkbaar werken de makers van tegenlicht en Joris Luyendijk graag samen, want ook in dit programma was hij het die zijn bevindingen over het onderwerp deelde. Eerder was hij ook in het programma te zien over de bankenwereld.

 

Ver van mijn bed- show
Het Midden Oosten is altijd een ver-van-mijn-bed-show voor mij geweest. Ik heb me er nooit in verdiept en het deed me weinig. Nu is de wereld kleiner geworden en de mijne groter en vond ik het wel eens tijd om iets te weten hierover.
Eerlijk gezegd begrijp ik er nog steeds erg weinig van. Ik vind het zeer gecompliceerde materie.
Het boek en het televisieprogramma zijn bovendien alweer 2 jaar oud en ik ben slecht op de hoogte van de ontwikkelingen in de tussentijd.

 

Verouderde informatie
De tijd gaat snel. 2015 is al een tijdje geleden.
Ik ben iemand die persoonlijk veel verwerkingstijd nodig heeft. Aan de ene kant wordt tegenwoordig vaak gezegd dat het goed is om zo veel mogelijk in het nu te leven en niet teveel in het verleden of in de toekomst. Nu kan af en toe in het verleden of in de toekomst kijken natuurlijk heel leuk zijn: Het ophalen van leuke (jeugd)herinneringen en het verheugen op dingen die in de toekomst nog te gebeuren staan.
Maar blijven hangen in het verleden en zorgen maken over de toekomst zijn dingen die we zo veel mogelijk moeten zien te vermijden, zo staat althans in alle zelfhulpboeken beschreven.
Maar van het verleden kun je leren en op de toekomst kun je je voorbereiden.
Mensen vragen zich wel eens af wat het nut is van het vak geschiedenis. Het verleden is immers geweest.
Maar onderdeel van je identiteit is ook je persoonlijke geschiedenis: je levensverhaal en je wortels.
Verder kunnen we vaak veel leren van hoe mensen in het verleden met moeilijkheden omgingen. Is het niet over de aanpak van je eigen problemen, dan wel over psychologie, sociologie, economie en eigenlijk alles wat mensen aangaat. Op die manier hoeft niet telkens het wiel opnieuw worden uitgevonden. Ik denk dat het belangrijk is om het verleden te erkennen. Zoals we bijvoorbeeld oorlogsslachtoffers herdenken. Leren van je fouten zou mooi zijn.
Al is de mens vrij hardleers. (ik ben niet de enige).

 

Journalisten verslaan de werkelijkheid?
Ik heb het boek nog niet uit, maar moet nu echt even stoppen want ik merk aan mezelf dat ik weer iets te lang ben doorgegaan. Toch heb ik alvast behoefte om er iets over op papier te zetten.
Het boek gaat eigenlijk vooral over wat Luyendijk heeft ervaren tijdens zijn correspondentenwerk in het Midden Oosten. Voor hij als correspondent aan het werk ging, had hij een romantisch beeld van de journalistiek: journalisten doen op objectieve wijze verslag van wat er in de wereld gebeurt. Dit bleek niet helemaal te kloppen.

 

Het conflict
Ik vind het echt een ingewikkeld verhaal, die oorsprong van het conflict en wat er nou eigenlijk precies aan de hand is. Dat is ook niet waar het in het programma en boek echt over ging.
Het had iets te maken met Joden die een eigen stuk land wilden in Palestina. Palestina is een gebied in het Midden Oosten dat bestaat uit de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever. Het land werd verdeeld tussen Palestijnen en Joden, maar er is altijd conflict blijven bestaan over het grondgebied en wie het toebehoort: De overwegend Islamitische Palestijnen of de overwegend Joodse Israëliërs.
Het conflict is op zn zachts gezegd nogal uit de hand gelopen. (dat is andere koek). Over stapels lijken en met inmenging van omringende landen.

 

Hoor en wederhoor
Een regel in de journalistiek is hoor en wederhoor. Dit betekent dat je ernaar streeft om beide kanten van een verhaal te verslaan. Israëliërs en Palestijnen zijn met elkaar in een conflict dus ondervraag je beide kanten. Maar vaak lukt dit in de praktijk niet. Dit heeft  naast de grote tijdsdruk te maken met een aantal andere zaken. Bijvoorbeeld de professionaliteit van het pr-beleid.

Een poging tot een vredesakkoord was in 2001 mislukt.
De Israëlische premier Sharon stond daarna op een vriendelijke, nette en rustige manier de pers te woord.
‘Wij willen graag vrede met het Palestijnse volk.’

De Palestijnse Arafat kan slecht Engels, er staan tolks om hem heen. Het is een bende: een gek met een theedoek op zijn hoofd. Hij roept: ‘It’s a crime!’ (Israël schendt het internationale recht) Het komt niet over.
Luyendijk vraag zich af:
Moet je dit als correspondent compenseren, decoderen? ‘Hij zegt dit, maar hij bedoelt eigenlijk dat.’ Maar hoe weet ik dat dan?

 

 

De witte plekken van de dictatuur

Een goede perswoordvoerder of een mediatraining zou ervoor kunnen hebben gezorgd dat Arafat beter uit de verf was gekomen, maar hij wilde geen woordvoerder, want een dictator heeft als primair doel om aan de macht te blijven. Een goede woordvoerder krijgt meer status en macht en kan dan kritiek gaan leveren op de dictator.

Bovendien bleek het werk van correspondent in het Midden Oosten vrijwel onmogelijk.
In een dictatuur wordt mensen de mond gesnoerd. Mensen durven niks te zeggen, mogen niks zeggen, mogen geen kritiek uiten op de dictator. Op die manier kom je nooit te weten wat de mensen ervan vinden. Er zijn geen opiniepeilingen, er is geen vrijheid van meningsuiting. Daar kunnen wij Westerlingen ons geen voorstelling van maken. 

 

 

Terreur en bezetting.

Israël bezette Palestina met een gewelddadig regime. Palestijnen pleegden terreur.
De Israëlische opvatting is dat terreur het probleem is.
De Palestijnse opvatting is dat bezetting het probleem is.

Ieder jaar zijn het aantal doden als gevolg van de Israëlitische bezetting minstens 3 keer zo hoog als het aantal Israëlische doden als gevolg van Palestijnse aanslagen.
Waarom dat zo slecht overkomt is omdat de beelden van de gevolgen van het terreur keihard binnen zijn gekomen op televisie.

 

Dilemma’s van een doorgeefluik.
Nieuws is altijd gefilterd en vervormd. Wat in beeld komt is altijd iets anders dan wat het lijkt.
Het is in ieder geval nooit volledig. Het wordt gemanipuleerd omdat betrokkenen de hele tijd in staat blijken om journalisten voor hun karretje te spannen.

Het nieuws is bijna per definitie partijdig. Alleen al de bewoordingen die je kiest zijn van invloed, de invalshoeken die je bekijkt en de selectie van feiten. Die keuzes zijn nooit neutraal. En altijd versimpeld. Je gaat mee in de nieuwsstroom van de persbureaus en maakt gebruik van de beelden die beschikbaar zijn.

Correspondenten krijgen opdrachten van de persbureaus: Er is iets gebeurd in Libanon, ga daar nu heen om verslag te doen. Het ging er meer om dat je ter plaatse was dan dat je op de hoogte was, vertelt Luyendijk. Het verhaal was al klaar, het beeldmateriaal lag klaar. Correspondenten werden in kuddes langs de woordvoerders gedreven die een standaard praatje hadden voorbereid voor de pers.

 

Bin Laden wint de media oorlog
Iemand die grote winst heeft geboekt met behulp van de media is Bin Laden.

Een boodschap als die van Bin Laden zou eigenlijk moeten worden gedecodeerd. Hij gebruikt beeldspraak die wij Westerlingen niet begrijpen.

De kern van zijn boodschap was:
‘Alle landen in de Arabische wereld zijn dictaturen. Het grootste deel van die dictaturen wordt gesteund door het westen. Zolang het Amerikaanse leger bij Mekka zit, zit ook die Saoedische dictator daar. Als wij iets proberen te doen tegen die dictator, grijpt het Amerikaanse leger in. Dus wij worden in feite bezet door de Amerikanen.’

Dat haal je nooit uit zo’n filmpje. Het is een baard met een jurk die zegt: ‘We gaan jullie allemaal afslachten in jullie bed.’ Bin Laden richt zich hier tot de Arabische achterban.
Hij heeft het Westen afgeschreven. Hij heeft wel via Al Jazeera een rechtstreeks kanaal tot die Arabische wereld.

Een Al Quaida terroristen opleiding kun je zo via internet volgen. Hij heeft een heel online netwerk opgezet met als doel: Het opzetten van alle moslims tegen niet-moslims.

Als wij in staat waren en bereid waren te begrijpen wat hij heeft te melden, dan hadden we allang een ander beleid.
Maar het laatste wat je wil als commentator is van enige sympathie te worden verdacht, dus hield je dit voor je en ging mee in de nieuwsstroom van de persbureaus.

 

Fake News
Tegenwoordig hoor je veel over Fake nieuws, ofwel leugens. Beeldvorming is op het televisiejournaal het belangrijkst. Vroeger dachten mensen dat wanneer ze naar het journaal keken, weer goed op de hoogte waren van wat er in de wereld gebeurt. Nu worden mensen steeds kritischer. Het nieuws is ook een vorm van entertainment, het moet boeien. Het verhaal moet in het wereldbeeld van mensen passen, anders gaat het er niet in.
Er moet ook beeld beschikbaar zijn bij een verhaal, want zonder beeld komt het niet over.

Wat van beide kanten gebeurt is dingen aandikken. De underdog wordt vaak sympathiek gevonden door mensen, dus proberen beide partijen zo zielig mogelijk te zijn. Een woordvoerder zegt: laat die lijken maar even liggen, want dat staat wel lekker dramatisch.

 

Meer openheid

Als je allerlei dingen niet weet, maar je zegt dat niet, gaan mensen denken dat wat op het nieuws komt aanzien voor de werkelijkheid.

Boze baarden in een clash of civilisations
Een in scene gezette opstand die in close up heel massaal lijkt.
De waarheid is dat we niet weten wat ze vinden. Journalisten zouden meer openheid hierover moeten geven: We doen een poging in kaart te brengen wat er valt te weten. Zo kunnen mensen een realistischer beeld ontwikkelen over wat het nieuws eigenlijk is.

Het is de vraag of het publiek klaar is om eerlijk onder ogen te zien hoe weinig we weten en dat we daar nooit objectief over kunnen zijn.

 

 

Het basisinkomen

Een poos geleden keek ik een aflevering van Tegenlicht over het basisinkomen.  Deze aflevering is alweer 2 jaar oud, maar nog steeds actueel.

Er is meer over te doen de laatste tijd.
Er is een beweging van mensen die zich hardmaken voor het invoeren van het basisinkomen.

Er verandert een hoop in de wereld. Sinds de industriële revolutie is er meer en meer productie en zijn mensen gericht op steeds meer spullen en steeds. We stikken letterlijk in de rotzooi en het is niet houdbaar op deze manier door te gaan.

 

revoluties 
Inmiddels hebben we ook een digitale revolutie gehad en de ontwikkelingen zijn nog altijd in rap tempo gaande. Ook de banenmarkt verandert. Steeds meer menselijke handelingen kunnen overgenomen worden door robots en computers. Stort het huidig economisch systeem dan niet in elkaar? Er is steeds meer welvaart, maar steeds minder werk. Terwijl het idee was dat mensen hun arbeid inruilen voor geld om van te kunnen leven.

 

Het begin van een nieuwe tijd
Een nieuw sociaal model zou een oplossing kunnen zijn.

Econoom Erik Brynjolfsen zegt: ‘We staan aan het begin van een nieuwe tijd: the second machine age, waarin niet iedereen meer kan rekenen op een vaste baan. We staan aan het begin van een omwenteling als het gaat om de verhouding tussen kapitaal en de manier waarop we in de toekomst aankijken tegen het begrip werk.
Al 200 jaar heeft technologie banen vernietigd, maar ook gecreëerd. Met de second Machine age versnelt dat proces. Vooral de laatste 5 à 10 jaar met Big data en andere grote doorbraken in kunstmatige intelligentie worden machines snel beter in dingen doen die eerst alleen mensen konden.
Vooral mensen die routinematig informatie verwerken, zijn hard getroffen.

Brynjolfsen voorspelt ook dat de economische groei vooral bepaald zal worden door een klein groepje superrijken. Er is sprake van toenemende inkomensongelijkheid en er is minder vraag naar arbeidskrachten. Als arbeid minder waard wordt werkt dit systeem niet meer.

 
werken voor een baas is achterhaald 
Econoom Marcel Canoy vertelt dat we in de toekomst meer voor onszelf of voor een ander gaan werken dan voor een baas. We zullen het moeten hebben van creativiteit en innovatie. Door onze sociale netwerken kunnen we nu al met iedereen contact hebben.
* we zullen meer vrije tijd hebben en die op een maatschappelijke manier invullen, bijvoorbeeld door mantelzorg te verlenen of iets creatiefs te doen.
* We worden allemaal ouder (vergrijzing) wat leidt tot meer zorgvragen en we zullen met minder mensen de belastingopbrengsten moeten ophalen.

Hoe gaan we onze welvaart verdelen?

 

ethisch conflict
Yara Rahimi werkte als re-integratie consulente. Zij vertelt: ‘Er werd veel geld gestopt in re-integratie-trajecten en werkervaringsplekken. Mensen gingen met veel enthousiasme aan de slag en kwamen na ongeveer een half jaar gedemotiveerd terug omdat het traject niet aansloot op de arbeidsmarkt.
Er was een enorme verzakelijking van het sociale stelsel.
Er was een man die graag zelf voor zijn dementerende moeder wilde zorgen. Hij had zelf in de zorg gewerkt en gezien hoe het er daar aan toe gaat. Hij wilde zijn moeder daar niet aan overgeven.
Yara had last van ethische conflicten: Moet ik deze man forceren in een bepaald traject of laat ik deze man zijn moeder verzorgen. En hoeveel zou het de staat kosten als hij niet zijn moeder zou verzorgen?

Ons systeem van sociale voorzieningen is momenteel een rondpompmachine met toeslagen. 80% van de mensen krijgt ergens een toeslag voor en dit systeem is erg fraudegevoelig, waardoor er ook een controleapparaat op moet worden gezet.

 

Canadees experiment
In het Canadese dorpje Dauphin hebben ze in 1974, al eens een experiment gedaan met het invoeren van een basisinkomen. Het mincome-project genoemd.
1000 families kregen 4 jaar lang een basisinkomen.
Na afloop van het project werd er niets meer over vernomen. De resultaten waren jarenlang zoek. Toen de politieke wind veranderde, was er geen interesse meer in het project. Men was meer bezig met het vermijden van grote nieuwe kostenposten.

Tot Evelyn Forget, gezondheidseconoom, in het Winnipeg Archief de dossiers opduikelde. Zij analyseerde de gegevens. Het doel van het onderzoek was de invloed achterhalen van een basisinkomen op de arbeidsparticipatie. Ook andere effecten op het gedrag binnen de samenleving en de economische effecten op de maatschappij werden onderzocht. Met een team van economen, sociologen en antropologen werd dit onderzocht.

Dauphin was een stabiele en hechte gemeenschap.
Iedereen in het dorpje kreeg een aanvulling afhankelijk van hun inkomen en gezinsgrootte.
Ziekenhuisopnames en bezoek aan artsen daalde met 8,5%. Er gebeurden minder ongelukken en verwondingen, minder huiselijk geweld en mensen ervoeren minder stress. Mensen waren gelukkiger en gezonder.
Mensen krijgen meer eigen verantwoordelijkheid en de middelen om hun eigen leven in te richten.

De angst dat mensen door een basisinkomen minder zouden gaan werken, klopte tot op zekere hoogte: Sommige mensen maakten inderdaad minder arbeidsuren. Maar de mensen die minder gingen werken, gebruikte hun tijd om andere nuttige dingen te doen, bijvoorbeeld studeren.

Een overzicht van de kosten en baten van de invoering van een basisinkomen in Nederland zou er zo uit kunnen zien volgens Canoy

Baten: Op jaarbasis kosten Op jaarbasis
Alle toeslagen en uitkeringen verdwijnen 75 miljard Uitkering op het niveau van een AOW (760 euro per maand) 117 miljard
aftrekposten 40 miljard Kinderen (380 euro per maand) 18 miljard
Uitvoeringskosten 6 miljard Bijzondere uitkering (bijvoorbeeld voor gehandicapten) 20 miljard
studiefinanciering 4 miljard
totaal 125 miljard 155 miljard

Er is dan een gat van 30 miljard.

Maar wat levert het op?
Mensen maken hun eigen keuzes en worden niet gedwongen door noodzaak. Mensen worden creatiever, wat leidt tot betere innovatie en hogere arbeidsproductiviteit.

Er zijn ook zachte baten zoals mantelzorg en andere nuttige dingen die mensen in hun vrije tijd kunnen doen. Er komt meer ruimte voor zaken als zelfontplooing, kunst, filosofie en muziek. Bovendien maakt meer vrije tijd gelukkiger.

En kunnen we accepteren dat een deel van de samenleving niet meer hoeft te werken?
Robots zijn onze nieuwe loonslaven.

 

Protestantse arbeidsethiek
Er heerst in onze cultuur nog steeds een protestantse werkethiek: je moet een baan hebben om erbij te horen.
Die cultuur was van belang voor de vooruitgang die we geboekt hebben, maar kan contraproductief worden als er weinig banen zijn.

We leven in een paradox van enorme welvaart en alle middelen aan de ene kant, maar werkloosheid en armoede aan de andere kant door een toenemende economische ongelijkheid en onzekerheid.

Waar gaan we geld vandaan halen, vragen mensen zich af. Dat kan alleen door belastingen te verhogen.
We zijn het niet bereid te betalen.
Eigenlijk zouden we nogmaals een dergelijk experiment moeten doen. op een Waddeneiland misschien?

Bekijk de aflevering van Tegenlicht op youtube.

Make poverty history
‘saving the planet is down to all of us, but we cannot expect people still stuck in the poverty trap to think of it as a priority. Creating a fairer society and saving the planet go hand-in-hand.’

money money money

Gister keek ik een aflevering van Tegenlicht:

De waarheid over het financieel systeem

We zien een uitgebreid interview met Joris Luyendijk, journalist en antropoloog. Zijn boek ‘Dit kan niet waar zijn’ staat al een tijdje op mijn lijstje.
Hij heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar de wereld van bankiers (in Londen).

Moreel superieur
Veel (vooral linkse) mensen geven erg af op bankiers en de banken. En andere figuren die werkzaam zijn in deze sector (àlla Wolf of Wallstreet). Het is een psychologisch verschijnsel dat mensen graag andere groepen demoniseren zodat zij zich beter voelen over zichzelf. Het geeft een apart soort voldoening om een karikaturaal beeld te schetsen van de bankier als machtsbeluste, egoïstische, hebberige zakkenvuller. Wij voelen ons in dit opzicht moreel superieur.

Macht, succes, status en aanzien
In werkelijkheid liggen de zaken iets genuanceerder.
Aan de ene kant vinden we het gedrag van deze mensen verwerpelijk, tegelijkertijd blijft het iets nastrevenswaardig. Hebberigheid is diepgeworteld in de kapitalistische samenleving.
Heb je geld, dan heb je het goed voor elkaar. Dit geeft status en mensen kijken tegen je op.
Vrouwen vallen met bosjes voor zo’n man. (het zijn voornamelijk mannen.) Dit gedrag wordt dus beloond.

Perverse prikkels
Joris heeft veel mensen gesproken om een compleet beeld te schetsen van wat er speelt.
Er worden lange dagen gedraaid: werkweken van 80 uur zijn geen uitzondering. Er is geen baanzekerheid: Medewerkers kunnen iedere 5 minuten ontslagen worden. Zwangere vrouwen gaan er als eerst uit. Deze mensen hebben dus geen loyaliteit tegenover hun werkgever. De combinatie van hoge werkdruk, grote beloningen en weinig baanzekerheid, doet iets met hun moreel kompas wanneer zij deze wereld binnenstappen.
Dit systeem haalt het slechtste in mensen naar boven. Het geeft perverse prikkels: je kunt mensen naaien en grote risico’s nemen voor eigen gewin, zonder je verantwoordelijk te hoeven voelen.

Winst is voor de bank, verlies is voor de belastingbetaler
Het financieel systeem van de banken zit ook zo in elkaar dat verliezen op de rekening van de belastingbetaler komen. Dit is in 2008 gebeurd en zal nogmaals gebeuren, omdat er niets aan het systeem is veranderd.

Het is allemaal niet zo mooi, maar ik vind wel dat Luyendijk het erg mooi en op begrijpelijke wijze kan verwoorden. Ben erg benieuwd naar zijn boeken.

Geen mens is 100% zuiver
Normaal gesproken probeer ik  af te sluiten met een positieve conclusie of mogelijke oplossing, maar in deze documentaire wordt deze niet echt aangedragen. Het is meer een bewustwording van hoe dit systeem in elkaar zit.
Joris zegt dat uitspraken hieromtrent je kwetsbaar maken omdat geen enkel mens 100% zuiver is.

Bankiers zijn dus niet persé slechte mensen, maar ze zijn onderdeel van een groter systeem. Bovendien weten mensen aan de top vaak niet eens waar de klepel hangt en waar het naadje van de kous zit. De complexiteit vergemakkelijkt de corruptie.

Een eerste stap zou zijn om toe te geven dat het niet oké is wat hier gebeurt.
Als onderzoeker zal je in ieder geval geen geld aan moeten nemen van degene over wie je bericht.
(onderzoek naar de gezondheidsrisico’s van cola, gesponsord door coca cola).

Alles is mogelijk
‘Het enige dat we kunnen doen is smeken om ons niet te naaien. Door een appèl te blijven doen op fastsoen.’
Toch sluit hij af met: Er is veel minder voor nodig om de financieële sector weer stabiel, productief en dienstbaar te maken dan er nodig was om vrouwenemanipatie te bewerkstelligen.
Veranderingen zijn onvoorstelbaar tot ze er zijn. Het kan wel, we weten alleen nog niet hoe.

Zelf ben ik niet zo lang geleden overgestapt naar de Triodosbank, die erg sympatiek overkomt. Zou dat wel een beetje snor zitten, denk je?
triodosbank
Dit omdat de ING in opspraak was gekomen vanwege investeringen in oliepijpleidingen en meer van dit soort dingen. Rente zit er trouwens ook niet meer in tegenwoordig. Ik heb toch steeds meer het idee dat je je spaargeld beter in een oude sok kunt stoppen of investeren in materie die zijn waarde niet of minder verliest.

De volgende keer heb ik nog een dingetje over het basisinkomen, ook wil ik nog alternatieve systemen onderzoeken.