Tagarchief: vlees

De groene kerk

Eerder schreef ik al over mijn zoektocht naar zingeving.
Wat ik niet vond in een of andere pinkstergemeente-achtige christelijke kerk, dacht ik misschien te vinden in de groene kerk.

Partij voor de dieren
Een paar weken geleden was ik bij een werkoverleg van de partij voor de dieren, om eens te  kijken of politiek actief worden iets voor me is. Er werd een agenda met activiteiten besproken en dingen die geregeld moeten worden. De naam van de partij zegt het al, maar het ging wel erg veel over dieren. Te veel naar mijn zin. Een eenzaam en gestresst paard staat niet echt bovenaan mijn prioriteitenlijstje. Ik voel me zelf ook wel eens eenzaam en gestresst. Het is makkelijk om deze punten belachelijk te maken.
In het partij-programma staan ook andere heel interessante punten, bijvoorbeeld sociaal-economisch; over internationale handelsverdragen en een andere maat van welvaart dan bruto binnenlands product. Die avond hoorde ik alleen over zielige dieren en vrijwel niets over andere punten.
Op de fiets terug naar huis was ik moe en fantaseerde ik over een lekker stuk vlees. Ik werd er een beetje recalcitrant van.

Party Animal Hats | Papery & Cakery
animal party (paper and cakery)

De coördinator vroeg mij per mail wat ik ervan vond en of ik verder wilde als actief lid. Ik reageerde dat ik nog een beetje twijfelde, maar wel graag op de hoogte gehouden wil worden.
De spam-groeps-app is erg actief. Zo werd er een enquête gedeeld uit de telegraaf over hoe mensen tegenover een veganistische leefstijl staan. Toen ik eerlijk toegaf dat ik zelf niet veganistisch ben, werd er op zich coulant en begripvol gereageerd door twee mensen in de app. Een ander gaf aan dat hij er wel moeite mee heeft begrip op te brengen voor mensen die niet zo leven. “het is tegenwoordig zo makkelijk en er staat zo veel op het spel” zei hij.
Ik merkte dat dit mij behoorlijk irriteerde. En nu ben ik er alweer even helemaal klaar mee. Ik vind het heel goed dat de partij er is om belangrijke misstanden onder de aandacht te brengen, maar ik heb ook weer meer begrip gekregen voor mensen die weerstand hebben tegen vingerwijzende, activistische groen-/gütmenschen. Mijn activistische kant is weggezakt en mijn verlangen naar een comfortabel en middenmoot-leven is toegenomen op dit moment. Hoewel ik wel een drang heb om te verantwoorden in welke mate ik mijn best doe groen te leven.

Dierenleed
Het is een feit dat dieren een rijk emotioneel leven hebben en in staat zijn te lijden. Ik ben van mening dat wij mensen daar veel beter mee om moeten gaan en daar ook verantwoordelijkheid voor dragen. Als ik het leed tot me door laat dringen, vind ik dat echt hartverscheurend.
Dierenleed verminderen zou betekenen dat in ieder geval de bio-industrie op de schop moet, maar daar zitten nogal wat haken en ogen aan.
Zo gaat ongeveer 70% van ons vlees naar het buitenland (waar nog minder oog is voor dierenwelzijn dan in Nederland). Als we hier stoppen, verplaatst het probleem zich. Ook ben ik niet perse tegen het eten van vlees, wel tegen de manier waarop.
Wij mensen zijn geen echte roofdieren (meer). We zijn eigenlijk een beetje ontwikkeld tot slappe smartphone-zombies. Veel andere dieren eten elkaar ook op. Voor carnivoren is dat van levensbelang. Voor omnivoren is het geloof ik gezond om af en toe wat dierlijke eiwitten binnen te krijgen. Maargoed.

File:Minced beef meat cow cattle shadow.png - Wikimedia ...
(vooral de varkens hebben het geloof ik zwaar (ja dit is idd en koe))

HeT iS zO mAkKeLijK!
Verder heb ik het een en ander aan te merken op de uitspraak van die persoon (‘het is zo makkelijk en er staat zoveel op het spel’):
Het is niet makkelijk om het roer in je leven drastisch om te gooien. Want het is drastisch: Het kost veel energie om je bewust te worden van de impact van alles wat je consumeert en je een nieuw patroon eigen te maken. Grote veranderingen stuiten op weerstand en kosten veel tijd.
Het is psychisch en emotioneel niet makkelijk, om je echt te laten doordringen van het dierenleed in de bio-industrie. (en klimaatverandering)
Vlees is, als je eerlijk bent, toch echt het smakelijkste onderdeel van een traditioneel gerecht: vet, zout, een stevige bite, sappig 🤤🤤🤤
Verantwoorde producten zijn meestal ook nog eens een stuk duurder in de supermarkt. Voor mensen met een kleine portemonnee, minder makkelijk. Verantwoord leven lijkt zo ook een beetje een elitair gebeuren.
Bovendien nemen mensen een voorbeeld aan elkaar, we zien iedereen om ons heen vrolijk door-consumeren en het aanbod is gigantisch! Niet zo gek dat je dan zwicht, toch?

We've Lost Stephen Hillenburg, But SpongeBob SquarePants ...
HeT iS zO mAkKeLijK!

Verantwoordelijk voor de apocalyps
Ook over ‘wat er op het spel’ staat kun je discussiëren. Het voortbestaan van de mensheid en al het andere leven op aarde. Hoe belangrijk is dat? En in hoeverre ben ik daar persoonlijk verantwoordelijk voor?

Time of Great Dying: Population Bomb Bursts, the End of ...

Ik heb op dit moment even geen zin om me heel verantwoordelijk te voelen voor het redden van de wereld/de mensheid, om me schuldig te voelen over wat ik eet/doe en draag. Dat deed ik af en toe namelijk wel en ik word daar knetterdepressief van. Heeft niemand wat aan.

Bewegen richting meer duurzaam
Ik ben best wel bereid wat haalbare aanpassingen te doen en heb dat al gedaan, net als veel andere welwillende mensen, denk ik.
Beter een hoop mensen die hun best doen, dan een paar die alles perfect doen, toch?
Een veganistische levensstijl vind ik een nobele keuze van mensen die achter (of voor) hun idealen staan. Ook zou ik het helemaal prima vinden als vlees (en andere dierlijke producten) langzaam uit ons eetpatroon verdwijnen en er steeds meer smakelijke en betaalbare alternatieven komen.

Net als dat ik andere initiatieven met een positieve milieu-impact toejuich.

File:Vegetarian.svg - Wikimedia Commons

Begrip en verantwoordelijkheid
Ik snap dat activisme, het gevoel van noodzaak en de frustratie, maar ik vind ook dat er meer begrip moet zijn voor mensen die de transitie (nog) niet hebben gemaakt.
Het naar elkaar wijzen met de vinger, zorgt juist voor extra weerstand. Ook heb ik vaak het gevoel dat er buitensporig veel verantwoordelijkheid bij burgers wordt gelegd en minder bij politici, grote bedrijven en mensen met belachelijk veel geld (olie, banken, facebook, google etc), die zouden toch echt serieuze impact kunnen hebben?

Inspired by a young Swedish student’s solo protest on ...

De groente en fruit-kalender
Een leuk en handig hulpmiddel als het gaat om milieuvriendelijker keuzes qua groente en fruit is deze kalender van milieu centraal. Per maand kun je zien welke producten milieu technisch de beste keus zijn in Nederland.
groente en fruit-kalender

frutas de madera para cortar

 

Pijnlijk bewuste keuzes

Afgelopen tijd werd ik weer erg opgezogen door kwesties rondom het klimaat.
Er zijn mij vele berichten ter oren en ogen gekomen die mij grote zorgen baren.
Ik zoek deze informatie bewust op, omdat ik een drang heb om deze zaken uit te pluizen. Ik wil weten hoe het zit. Maar met de groeiende kennis en het groeiende bewustzijn, komt een gevoel van (misplaatste?) verantwoordelijkheid. ‘verbeter de wereld, begin bij jezelf’ is een mooie slogan, maar voor mij persoonlijk is het nogal een complexe zoektocht. Een WORSTeling soms.
Met een neiging naar moreel perfectionisme en over-analyseren is het makkelijk mezelf te verliezen in de veelheid beschikbare informatie. Hypocrisie is mens-eigen. Ik ben een vat vol tegenstrijdigheden. Het blijkt moeilijk keuzes te maken die overeenkomen met mijn principes.
Wanneer ik geconfronteerd word met dierenleed en de invloed van de bio-industrie op het leefklimaat, raakt dit mij diep en voel ik weerzin. Ik wil hier niet aan bijdragen.
Ik zou dan veganistisch moeten gaan leven, maar deze grote verandering vind ik (te?) moeilijk.
Er is een groeiend bewustzijn, dat zie ik ook in mijn omgeving. Ik eet véél minder vlees en andere dierlijke producten dan een aantal jaar geleden, wat ik zie als een verbetering. Het liefst zo min mogelijk.

Schuldgevoel
Wanneer mensen mij vertelden dat ze veganistisch waren gaan eten, voelde ik mij schuldig omdat ik nog wel regelmatig vlees en zuivel eet/at. Ik voelde mij zelfs een beetje veroordeeld. Ik denk dat dit komt omdat ik het bij mezelf afkeur. En eerlijk: ik keur het bij anderen ook af.
Ik had 1,5 week bijna volledig plantaardig gegeten en merkte een vleesverlangen bij mezelf op. Ik had heel erg zin in iets van vlees. Ik denk dat dit meer psychologisch is dan lichamelijk. Wellicht zou een pilletje vitamine B12 wonderen doen. Maar ik liep in de supermarkt en zag daar een pakje vlees op een grote aanbiedings-stapel liggen. Ik legde het in mijn mandje en voelde allerlei gevoelens. Ik voelde mij schuldig omdat ik het niet OK vind hoe dit product tot stand is gekomen. Hoeveel leed erachter schuilt en hoeveel schade het aanbrengt. Tegelijkertijd had ik een soort zelfmedelijden omdat ik mezelf dingen onthield die ik lekker vind. Ik word er een beetje chagrijnig van als ik dingen niet mag. Woede en verdriet. Om de wereld. Om de dieren.

Ik heb mijn kop in het zand gestoken omdat ik de realiteit niet onder ogen kon zien. Ik heb gehuild om de wereld, maar het weer weggestopt om een beetje ‘lekker’ te kunnen leven. Wat is wijsheid?

Druppel op gloeiende plaat
Zo veel mogelijk plantaardig eten, milieubewust leven is aan de ene kant een keuze die je voor jezelf maakt omdat je je er prettig bij voelt. Toch vind ik het vervelend dat als ik ergens moeite voor doe, dit teniet wordt gedaan door andere mensen. Ik wil wel dat als ik geen vlees eet, anderen dit ook niet doen. Ik voel een verantwoordelijkheid of een idealistische drang om de problemen op te lossen en het frustreert als mensen daaraan niet meewerken.

Wel heb ik het gevoel dat we (ik) in een soort overgangsfase zit(ten) qua bewustzijn en mogelijkheden, waardoor de bewuste keuze steeds makkelijker wordt. En wat in mij gebeurt, gebeurt collectief en andersom?

Vlees en zuivel is natuurlijk maar een stukje van een groter probleem. Maar significant.
Ik voel soms een drang om niet alleen de complexe wereldproblemen te begrijpen, maar ook te willen oplossen. Aan de ene kant is dat interessant, constructief en oplossingsgericht.
Regelmatig ga ik er te ver in. Ik kan me erin verliezen en moedeloos worden, overweldigd en gedeprimeerd.

Verantwoordelijkheid
Ik zag een filmpje van de correspondent met een min of meer positieve boodschap.
filmpje
Ik kon mij meer vinden in de ‘negatieve’ reacties. Het lijkt me niet zozeer negatief als-wel realistisch. De realiteit. Ik ben, net als een hele hoop andere mensen zeer welwillend om mijn steentje bij te dragen. Velen zitten vol goede intenties en groene bedoelingen. Er zijn vele prachtige initiatieven en ontwikkelingen. Er is meer vraag naar vleesvervangers en andere plantaardige alternatieven en duurzame producten. Maar de verantwoordelijkheid kan niet alleen maar bij de consument worden neergelegd. Er zijn nog veel te veel klimaatontkenners en onverschilligen.
De gemiddelde mens is, ben ik bang, niet in staat of niet bereid om die verantwoordelijkheid te nemen.

Moedeloos
Ik heb wel eens last van gedachten als: We zijn gedoemd, we staan aan de rand van de afgrond. Een mooie vergelijking in de reacties op het filmpje die tot mijn verbeelding sprak, was: ‘Het is alsof we op een zinkend schip zitten en er wordt gezegd: als iedereen een emmertje pakt, komt het wel goed.’ Maar zijn er genoeg emmertjes? En heeft het zin? Wat doe je op een zinkend schip? Jezelf verdoven? Ik ben erg sceptisch, al doe ik mijn uiterste best om niet cynisch te worden. Ik wil gelukkig zijn. Hoopvol en liefdevol.

Acceptatie
In de yoga-filosofie zeggen ze dat elke keuze die je in je leven hebt gemaakt, op dat moment het beste was wat je kon. Ben je niet tevreden met je keuze, maak dan de volgende keer een andere keuze. Alles wat er nu is, is zoals het moet zijn. Acceptatie.
Het is wat het is.

Het leven is onzeker, maar we zijn er nu (eenmaal).
We moeten er het beste van maken.

Houd mij maar op de hoogte van constructieve ideeën en initiatieven.

Eten!

Week-menu
Het leek mij leuk om een recepten-blogje te maken en op een rijtje te zetten wat ik ‘s avonds heb gegeten de hele week. Ik maakte een start met pompoensoep en ravioli, maar de dagen daarna was het eventjes heel moeilijk om voor mezelf te zorgen en werd mijn weekmenu qua nuttige voedingsstoffen erg armoedig en zeer rijk aan calorieën, zout, suiker en vet.
Toch vind ik (je weet hoe ik ben) dit natuurlijk de moeite van het vermelden waard. Omdat ik graag een beeld schep van mijn leven dat zo dicht mogelijk bij de realiteit komt. Dit als compensatie van perfecte plaatjes op sociale media.
Ik heb dagen achter elkaar slecht gegeten: patat met kroket, broodjes knakworst en brood met ei. Ik heb zelfs een keer een zak chips opengetrokken + donuts bij wijze van diner.

Echt eten!
Nu ga ik weer heel goed voor mezelf zorgen. Ook als ik alleen ben, ga ik iets fatsoenlijks koken met veel groenten.
Af en toe kan ik wel wat inspiratie gebruiken.

flexitariër
Verder voel ik me tegenwoordig eigenlijk altijd schuldig als ik vlees eet, maar toch kan ik het niet laten. Wel doe ik mijn best om te minderen en zou mezelf flexitariër kunnen noemen.

Vet belangrijk
Eten is een belangrijk onderdeel van het leven en wordt, net als de rest van het leven, naar mijn idee complexer omdat er steeds meer keuze en steeds meer informatie beschikbaar is.
Het is niet alleen maar brandstof voor ons lichaam, maar ook een statement, een hobby, een passie, gezelligheid, cultuur, troost, verleiding, verslaving en nog veel meer.

Wat eten we vandaag?
Ik vind het vaak een gedoe dat je elke dag weer iets moet verzinnen en moeite moet doen om een voedzame maaltijd op tafel te krijgen. De menselijke spijsvertering is wat dat betreft vrij inefficiënt.

Toch kan het ook fijn zijn om even rustig in de keuken te staan en wat dingetjes te snijden en in de pan te gooien.

Receptjes
Dit heb ik deze week gegeten:

AVG’tje
AVG

Een AVG’tje (aardappels, vlees en groente) met champignonsaus.
Dit spreekt voor zich. Toch even een omschrijving.
De aardappeltjes bak ik lekker krokant, de boontjes kook ik kort (beetgaar) want die moeten niet te slap worden. Biologische chipolata-worstjes kun je makkelijk vervangen door vegetarische worstjes oid. De champignon-saus is een zakje poeder met gekookt water. Niet echt iets om trots op te zijn, zeker niet naar de tegenwoordige standaarden. Maar toch was ik behoorlijk tevreden. Vooral met de ruime hoeveelheid boontjes.
Ik heb toch de neiging mezelf te verdedigen. Is het veel? Ik heb veel gesport en heb een snelle spijsvertering.

Ravioli spinazie

ravioli

Hier ben ik zeer tevreden over. Was erg lekker.
Ingrediënten (per persoon):
150 gram Verse spinazie-ravioli
200 gram bladspinazie
1 paprika
blok feta naar smaak
2 eetlepels pesto
handje pijnboompitten
paar blaadjes basilicum.

Recept:
Paprika in kleine stukjes snijden en bakken in een koekenpan of wok met een klein beetje olijfolie.
Spinazie erbij en deze laten slinken. De ravioli hoeft maar kort gekookt te worden. Op het pakje staat hoe lang. Daarna afgieten en de pesto en de groenten door de pasta roeren, feta in blokjes erdoor/erover, basilicum en pijnboompitjes eroverheen. en smullen maar!

Vlees

Dit jaar zie ik om mij heen steeds meer veganisten (ook wel vegans).
Dit gaat niet alleen over het niet eten van dierlijke producten, maar heeft ook te maken met een duurzame levensstijl. Ik ben absoluut geen expert, maar het vraagt zeker (mijn) aandacht.

De opkomst van Vegans
Er lijken de laatste tijd steeds massaler maatschappelijke thema’s te spelen die iedereen in mijn omgeving, inclusief mijzelf,  bezighouden en beïnvloeden. Waaronder het veganisme.
Via het medium internet, worden hypes als een olievlek verspreid en zijn mensen meer en sneller op de hoogte van wat er zich in de wereld afspeelt.  Ik denk dat er nu minder gecensureerd kan worden. Mensen willen weten hoe het zit en hebben overal een mening over.
En ik denk dat hierdoor het bewustzijn en de invloed van consumenten groter is geworden.  Kennis is macht.

invloed als consument
Voorheen was ik sceptisch over mijn eigen invloed, maar nu is de invloed van de consument steeds groter en dat is heel mooi. Vooral als mensen meer bewuste keuzes maken.  Meer mensen denken na over wat ze kopen. consumeren en identiteit hebben alles met elkaar te maken. Je laat zien wie je bent door de keuzes die je hierin maakt. Voor een deel is dit ijdel, voor een deel is het idealistisch.

Nu heb ik dus ook het gevoel dat ik hier echt iets mee moet.
Ik begin me steeds vaker schuldig te voelen.
Het is not-done om nog een ‘gewoon’ Stukje vlees te kopen.

Arme dieren
Dat dieren slachten en opeten eigenlijk best zielig is, wisten we allang.
Als je erbij stil staat, voelt het soms best gek. Het vlees op ons bord zien we het liefst verwerkt tot een product dat we niet meer bewust met een levend dier associeren zoals hamburgertjes, worstjes en file’tjes.  Ik zou er erg veel moeite mee hebben om zelf te moeten doen wat hieraan voorafgaat: het slachten/doodmaken/vermoorden van een dier.  Is dat niet hypocriet?
Het ene dier is onze vriend is: bv de hond, En het andere dier ons eten: een varkentje.

Om van dat nare gevoel af te komen, steek je je kop in het zand. Maar zoals ook opgaat voor andere onderwerpen, is het zand grotendeels weggewaaid.  Dan rest het alternatief:  actie ondernemen.

Wat nu? 
Nu zijn er verschrikkelijke documentaires verschenen, die ik liever niet kijk. Toch weet ik van het bestaan en weet ik dat het er niet behoorlijk aan toegaat in de bio-industrie.

Ik ben al eens flink overstuur geraakt door dit thema.
Aardappels, vlees en groente, dat was toch normaal?
melk, boter, yoghurt, kaas en eieren?  Ook zielig?
Mensen hebben altijd al dieren gegeten, ook in oertijd. Hoe zit dat dan? Zijn mensen van nature carnivoren?
Inmiddels  hebben mensen zich  ontwikkeld en zijn er goede alternatieven, toch?
Of zijn we doorgeslagen?
De gebruikelijke omstandigheden van tegenwoordig zijn crimineel en algemeen geaccepteerd of ontkend,  maar hoe zit dat met biologische, vrije uitloop en scharrel producten?

Niet willen meewerken aan de gruwelijkheden die dier en milieu worden aangedaan, dat is een benijdenswaardig ideaal en levenswijze.  Het lijkt  een radicaal besluit om dierlijke producten van het menu te schrappen. Ingrijpende veranderingen roepen altijd weerstand op, ook bij mij.
Het is ingewikkeld en lastig als er dingen veranderen.

Bananagirl
Tot noch toe lijkt het me erg moeilijk om je leven hieraan totaal aan te passen, maar het wordt steeds makkelijker door deze beweging en de vele initiatieven en dat vind ik op zich een mooi iets.
Hoewel er ook veel doorgeslagen figuren rondlopen.  Heb je bijvoorbeeld wel eens gehoord van de megafitte bananagirl? Deze vrouw eet 50 bananen per dag en raadt iedereen aan hetzelfde te doen. Dat lijkt me wat teveel van het goede.

De groenemeisjes lijkt me wel een sympathiek initiatief wat dit aangaat.

http://www.degroenemeisjes.nl/
Waar na bewustwording behoefte aan is, zijn denk ik praktische tips: hoe gaat het nu in de praktijk in zn werk.
Ik denk dat ik de komende tijd nog wel het een en ander ga leren op dit gebied.

Bekijk ook deze leuke en interessante aflevering van de Hokjesman over ‘de duurzamen’
De Hokjesman – De duurzamen

Interessante podcast over veganisme op Mindshakes. 
Interview met de groene meisjes – Mindshakes

Arjen Lubach over vlees en CO2:
Hij is goed!

Op npo zijn talloze documentaires te zien over voeding en ook Dennis en Jeroen hebben het thema aangestipt:
Hebben deze kipcorns wel een goed leven gehad?!

IMG_4569
erg he