Tagarchief: waarden

Sociaal Kapitaal

In november/december 2019 heb ik deel uitgemaakt van ‘Sociaal kapitaal’.  Deze bijeenkomsten worden georganiseerd door Jan Willem Vonk en Eline Muller bij Astare en vinden plaats op woensdagavonden.

Astare is een specialistisch uitzendbureau in de GGZ. Daarnaast organiseren zij onder andere regelmatig trainingen en begeleiden mensen via jobcoaching.

Met sociaal kapitaal worden nieuwe sociale netwerken en persoonlijke ontmoetingen gecreëerd. Tijdens vier bijeenkomsten praatten we over waar we goed in zijn, trots op zijn en wat we moeilijk vinden.

Ik vond het een bijzondere en hele positieve ervaring. Zeker een aanrader. Een zeer warm welkom op een mooie en sfeervolle locatie.
Het meest bijzondere vond ik dat iedereen direct heel open was, waardoor er meteen een vertrouwd gevoel ontstond in een groep mensen die je in eerste instantie helemaal niet kent.

Van welke gebeurtenis ben jij gegroeid?
Tijdens de eerste bijeenkomst bespraken we van welke gebeurtenissen wij zijn gegroeid.
Vaak heeft dat denk ik toch te maken met ‘falen’ of mismatches. We leren het meest van de dingen die niet goed gingen. Ik twijfelde of ik over mijn grootste ding direct open zou zijn, maar nadat anderen persoonlijke en kwetsbare dingen deelden, voelde ik me  comfortabel genoeg. Hier achter mijn schermpje durf ik dat sowieso wel:
Ik heb in groepstherapie ervaren dat mensen mij willen betrekken bij het groepsproces en naar mijn mening vragen. Dat heeft me erg geholpen bij het bewust worden en uiten van wat mij bezighoudt.

We hebben het gehad over wat ons gelukkig maakt en wat we moeilijk vinden.
Anderen vertelden verhalen over verbroken relaties, wandelingen in de natuur en verbondenheid met anderen en betekenisvol bezig zijn (bijvoorbeeld in werk).

Neem iets mee waar je trots op bent
De tweede bijeenkomst stond in het teken van successen. Iedereen had iets meegenomen dat symbool staat voor iets waarop je trots bent. Ik had twee dingen! meegenomen: mijn scriptie in een tasje van de ‘shuffle schrijfmarathon. De scriptie spreekt voor zich: ik ben er best wel trots op dat ik zo hard heb gewerkt en het project heb afgerond (hoewel ik er verder niet echt uitgebreid bij heb stil gestaan met feestelijkheden). En mijn deelname aan de schrijfmarathon vond ik ook wel stoer van mezelf, omdat ik in mijn eentje op pad ging en het hele weekend doorbracht met mensen die ik nog niet kende. Ik vond het fijn om dit met de groep te delen en van anderen hun positieve ervaringen te horen. Anderen deelden bijvoorbeeld hun uitingen van creativiteit, gedichtjes, schilderijtjes en goede daden.

Deel een filmpje dat jouw waarden laat zien
Tijdens de derde bijeenkomst lieten we in beelden aan elkaar zien wat voor ons het belangrijkst is in het leven.
Ik heb in plaats van een filmpje een aantal collages/moodboards laten zien die ik eerder maakte. Anderen deelden veel dingen die ik heel mooi en inspirerend vond.
*Bijvoorbeeld een filmpje over hoe alles in de natuur met elkaar in verbinding staat en elke kleine verandering invloed heeft op alles,
*’ik houd van mij’ over zelfliefde van Harrie Jekkers, waaraan je af en toe herinnert moet worden, een filmpje van psychiater Dirk de Wachter met zijn troostrijke boodschappen over een beetje ongelukkig zijn.

Cadeautjes
Tijdens de laatste bijeenkomst deelde iedereen iets met de groep: een maaltijd, taart, koekjes, lichtjes, boeken, een zelfbedacht spel, een plantje, uitnodigingen en verhalen.
Een feestelijke afsluiting.

Heb ik je enthousiast gemaakt?
De avonden worden twee keer per jaar georganiseerd. Kijk op de website van Astare voor meer informatie:
https://www.astare.nl/sociaal-kapitaal/

File:ME 252 Contribution.png - Wikimedia Commons

Gedachten tijdens het opmaken

Een ambulance scheurt door de straat, autobanden rijden over het natte asfalt, brommertjes pruttelen, motoren ronken. De hele dag door zijn er regenbuien, de lucht is grijs.
De afgelopen weken heb ik erg veel plezier gehad en me veel goed gevoeld. Vandaag ben ik iets minder levenslustig. Mijn gemoedstoestand van vandaag past wel bij het druilerige weer. Dit vermeld ik niet om medelijden op te wekken, het is enkel een observatie.

Schuddebuikjes
Ik heb veel gedachten die mij uitputten. Het is niet zozeer de strekking, meer de hoeveelheid en de complexiteit ervan die energie kost.
Zoals vaker heb ik behoefte om deze gedachten op een rijtje te zetten. Ik weet, zoals vaker, niet goed waar te beginnen op dit moment. Een tekst op papier zetten, helpt mij gedachten te structureren, maar tegelijkertijd is een bepaalde mate van overzicht noodzakelijk om een leesbare tekst te produceren.
Ik accepteer voor nu een gebrek aan structuur. Wie weet komt het vanzelf weer. Ik draai eerst even een dopje van mijn schedel en schenk mijn gedachten ongesorteerd in een bakje.
Mijn gedachten zijn niet vloeibaar. Het is meer een substantie als schuddebuikjes. Dat zijn van die mini-perpernootjes, weetjewel.

Vloggen
Vanmorgen heb ik-na een sollicitatieronde voor het vinden van een stageplaats-  een filmpje van mezelf gemaakt terwijl ik mijn wenkbrauwen verf en mezelf opmaak. Ik ben met vlagen erg cameraschuw en beangstigend zelfbewust. Ik vind het zeer ongemakkelijk en weet niet of het iets is wat bij me past als ik uit mijn comfortzone kom.
Ik wilde op camera iets vertellen over thema’s die me bezighouden zoals ik dat in mijn blogs doe.
Schrijven is een andere tak van sport dan praten. Tijdens het schrijven van een tekst, denk ik na over bewoordingen, lees een stukje over, haal een zin weer weg of pas hem aan. Toch kun je dit alles ook doen als je een fimpje van jezelf opneemt door stukjes te knippen, te plakken en er een muziekje onder te zetten. Met een fimpje laat je nog meer van jezelf zien. Gezichtsuitdrukkingen, intonatie etc.

De afgelopen tijd heb ik regelmatig op youtube gezeten en filmpjes gekeken van vloggers. Vooral make-up-filmpjes zijn erg populair. Ik vind het ontspannend om naar te kijken als ik erg moe ben ‘s avonds. Ik hoef er niet bij na te denken. Net als op papier, wist ik, toen in de camera aanzette, niet over welk onderwerp ik het precies wilde hebben, dus begon ik me ook maar op te maken.

imperfecties zijn oke!
Tijdens het met mijn uiterlijk bezig zijn, had ik gedachten over het onrealistische schoonheidsideaal waar wij ons aan blijven meten, ondanks dat we beter weten. Veel mensen zijn obsessief en perfectionistisch met hun uiterlijk bezig. Wat hierbij komt kijken, is naast make-up, kleding, haar en gewicht ook het ideaal van jeugdigheid. Dit lijkt iets dat koste wat het kost behouden moet worden. Door sommigen wordt ouderdom niet alleen gezien als onwenselijk, maar ook als een soort ziekte die bestreden moet worden. Na een bepaalde leeftijd, tel je niet meer mee, wordt je gezien als lastig, lelijk, zwak en overbodig. Ik vind dit een nogal treurig en onwenselijk vooruitzicht. Naar mijn mening wordt de levenservaring en wijsheid van senioriteit zwaar onderschat. Vergankelijkheid hoort bij het leven en als we dit meer zouden kunnen omarmen zou dit heel mooi zijn.

Sophie in de kreukels vind ik een goed programma over de druk van het schoonheidsideaal en de hoeveelheid cosmetische ingrepen die wordt gedaan: Sophie in de kreukels

Hier een goed stuk van de correspondent over het onrealistische uiterlijke ideaalbeeld:
Waarom de #beachbody vraagt om een nieuwe beeldenstorm

Ik heb idealistische, moralistische en filosofische ideeën. Ik heb de neiging om te moraalridderen en ben zeer kritisch. Tegelijkertijd heb ik behoefte aan simpelheid en lichtzinnigheid. Deze balans is een gevoelige.

De  schaduwzijde van mens-zijn.
Ik heb geen negatief mensbeeld, maar constateer wel minder mooie aspecten. Kijk maar naar the prisoners experiment  waarin op basis van willekeur deelnemers aan een sociaal experiment de rol van bewaker of gevangene toegewezen krijgen. Het bewaker zijn brengt het slechtste in mensen naar boven en laat ze ontpoppen tot sadisten. Ze verzinnen gemene straffen voor de gevangenen en praten hun gedrag goed door de gevangen te demoniseren.
Nu is dit wel een gedateerd experiment, dus mogen er in deze tijd eigenlijk geen conclusies aan verbonden worden, maar typisch is het wel.
stanford prison experiment -trailer (er is weer een nieuwe film van gemaakt).

Ook het Milgram experiment is berucht. Tijdens dit experiment moet een proefpersoon een test afnemen bij een ander. Bij elk fout antwoord moet de proefpersoon als straf een stroomschok toebrengen. De geteste persoon zit in een andere ruimte en zit in het complot met de wetenschapper. De wetenschapper zit in dezelfde ruimte als de proefpersoon en moedigt deze aan om steeds sterkere stroomstoten toe te brengen tot dodelijke voltage aan toe.
Het grootste deel van de proefpersonen gaat hiermee door. Zij voelen geen verantwoordelijkheid door de aanwezigheid van de wetenschapper. Dit experiment werd gedaan na de Tweede Wereldoorlog om te verklaren waarom mensen tijdens de oorlog in staat waren tot gruweldaden. Nu spelen de omstandigheden een erg grote rol: de autoriteit en doortastendheid die de wetenschapper uitstraalt, de professionaliteit van de plaats en setting etc.

Criticasters, wees niet ongerust: ik ben ook zeer kritisch naar mezelf. In de bijbel staat iets over splinters in andermans ogen en een balk in die van jezelf.

Definities van kritiek
Er zijn volgens mij verschillende definities van kritisch zijn.

De ene is in mijn ogen positief: kritisch denken is vragen stellen en dingen niet zomaar aannemen.
Deze manier van hoge eisen stellen, kan resulteren in een genuanceerd en onderbouwd beeld van zaken en zorgt ervoor dat je je blijft ontwikkelen.

Een negatieve definitie van kritisch zijn is afkeuren.
Ook dit gebeurt veel. Men probeert anderen hun normen en waarden op te dringen. Mensen weten precies wat goed en fout is, wat mooi en lelijk is en hoe het hoort. Ik heb er zelf ook een handje van. Ik weet, net als alle andere mensen, precies wat goed is voor een ander en heb ook overal een mening over. Mensen staan vaak te popelen om anderen, die niet aan hun normen voldoen, aan de schandpaal te nagelen. Dit is dan weer iets dat ik afkeur. Ik probeer dit zo weinig mogelijk te doen. Mensen zijn gehecht aan hun denkbeelden en weigeren deze los te laten en zien niet in dat hun beleving gekleurd wordt door hun achtergrond, cultuur en positie.

Plas-sex
Kritisch zijn in de eerste definitie is onafhankelijk denken. Terwijl in de definitie van afkeuren, kritiek uiten iets is dat vaak massaal en hysterisch gebeurt. Niet alleen gedrag wordt afgekeurd – bijvoorbeeld het plasseksfilmpje van Patricia Paay. (Ja, dit wordt echt een legende, die de geschiedenis-boeken ingaat) – maar ook uiterlijk is iets waar mensen zeer streng op afgerekend worden. Zowel bewust als onbewust.  Ik vraag me wel eens af wat dan precies beschaving is. Beschaving is niet het ophouden van schone schijn, beschaving is volgens mij ook het heel laten van anderen.
check deze zeer interessante definitie

Wij haten mensen zoals hij
Een gemeenschappelijke vijand versterkt de band tussen 2 mensen. Dat is denk ik ook iets dat hierin meespeelt. In een aflevering van het geheime leven van vierjarigen werd dit mooi geïllustreerd.
Bij de kleuters speelt dit sociaal psychologisch fenomeen dus al een rol! Ik weet niet meer welke aflevering het was, maar het is in ieder geval een erg leuk programma
het geheime leven van vierjarigen

2 jongetjes speelden al een tijdje samen met blokken toen er een derde bijkwam. De eerste 2 kregen ruzie. Ééntje riep dat de vriendschap voorbij was! ‘Dat kan me niet schelen’, zei jongetje 2, ‘want nr. 3 is nu mijn vriend, toch nr 3?’ Jongetje 2 lette even niet op en de blokkentoren was omgevallen. Jongetje 3 zei: ‘dat heeft nr. 1 gedaan!’ Op deze manier probeert hij zijn vers gesloten vriendschap te verstevigen.

In verdere conflict-stadia kan dit zover gaan dat de andere partij niet meer wordt gezien als een reasonable persoon, met een breed scala aan genuanceerde persoonlijkheidtrekken, maar als gestoorde gek of kwaadaardig demoon.

Mijn identiteit
Aan de ene kant heb ik een sterk principe dat zegt dat iedereen moet kunnen doen waar hij of zij zich prettig bij voelt, zolang hij geen anderen schaadt. Toch merk ik bij mezelf ook dat het mij vaak niet lukt om vrij te zijn van afkeurende gedachten of gevoelens. Ik begrijp dat gevoelige onderwerpen heftige emoties op kunnen roepen. En dat onredelijkheid vanuit deze emoties voortkomt. Mensen zijn snel op hun teentjes getrapt en beledigd wanneer zij zich sterk identificeren met de zaken die worden bekritiseerd. Bijvoorbeeld als het gaat over thema’s waarbij heftige emoties kunnen komen kijken zoals seksualiteit, religie, politiek en geld. Toch denk ik dat het mooi is om ten eerste bij jezelf te rade te gaan en anderen zoveel mogelijk in hun waarde te laten. Klinkt als een open deur, maar in de praktijk is het alles behalve vanzelfsprekend. Dat blijkt keer op keer.

De kunst van (zelf)kritiek is dat het op een constructieve manier gebeurt. Dit blijft een uitdaging.

Volgende keer heb ik nog een dingetje over discipline, doelen en presteren. Ik wilde nog iets zeggen, maar nou weet ik het niet meer.


kritiek versus feedback