Tagarchief: werk

what’s next?

Een goede middag deze vrijdag, de eerste van november, 2019.
Het is weer bijna tijd voor een eindejaars-evaluatie.

Solliciteren
In deze tijd van turbo-reflectie rondom het vinden van een baan, wordt ik een beetje tureluurs.
Gister volgde ik een sollicitatie-workshop. Bij het UWV zijn deze trainingen voor iedereen gratis te volgen. Met een groep werkzoekenden bespraken we allerlei tips voor het vinden van een leuke baan, met name waar je op moet letten tijdens een sollicitatie-gesprek. De bijeenkomst was veel leuker dan ik dacht. De man die de training gaf, Pieter Koevoets, vertelde enthousiast, energiek en interactief. Wel vond ik het een overweldigende hoeveelheid informatie die over me heen kwam, hoewel niet geheel nieuw, zette het een nieuwe stroom van gedachten in gang. Koevoets vertelde onder andere dat 70% van de vacatures wordt vervuld via het eigen netwerk. Hij adviseerde daarom op te houden met het versturen van brieven, omdat je via die weg vaak ontzettend veel concurrentie hebt. In plaats daarvan kan het veel opleveren om te gaan netwerken.

Ik zat er ook aan te denken om me aan te melden als vrijwilliger voor de luisterlijn, maar ik twijfel nog een beetje, omdat er wel echt hele heftige onderwerpen aan bod kunnen komen die je niet in de koude kleren gaan zitten. Ik vind het wel heel interessant omdat ik daar heel veel kan leren, ervaring opdoen, me ontwikkelen en heel zinvol werk kan doen. Op die manier kan ik meer zelfvertrouwen opdoen in luister- en gespreksvaardigheden om uiteindelijk toch meer de coachingsrichting op te gaan. Ik ga me eerst nog iets meer verdiepen in het werk.

Ambities/ambitieloos 
Aan de ene kant dacht ik wel een duidelijk beeld te hebben van wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil. Toch blijf ik het erg lastig vinden om mezelf te profileren en ervaar ik een grote maatschappelijke druk, die ik natuurlijk? mezelf opleg, dat ik aan allerlei verwachtingen moet voldoen. En ik heb allerlei idealen, interesses en drijfveren.
Aan de andere kant herken ik ook wel iets van mezelf in het karakter van Toon (een nieuwe serie op Netflix). Een jongen zonder enige ambitie die, doordat hij zijn grenzen niet aangeeft, in allerlei bizarre situaties terecht komt. Terwijl hij het liefst gewoon met rust gelaten wil worden en doen waar hij zin in heeft.

Ik voel een druk van verwachtingen (van mezelf of van de samenleving?) dat ik succesvol moet zijn. Dat betekent in mijn ogen dat je het op alle levensgebieden ‘goed voor elkaar hebt’.  En het is (voor mij) onmogelijk om daaraan te voldoen. Het lijkt allemaal zo simpel; leven. Maar ik vind het niet makkelijk. Ik weet niet of ik mijn standaard naar beneden moet bijstellen of juist omhoog. Of het voordelen heeft veel van jezelf te verwachten met als voorwaarde dat je constructief bezig bent en met zelfvertrouwen de toekomst tegemoet treedt. Maar aan de andere kant ook vaker tevreden zijn. Hoe kom je krachtig over wanneer je over veel dingen vaak heel onzeker bent. Kan ik dit wel? Ben ik wel goed genoeg? Zitten mensen op mij te wachten? Wat heb ik te bieden? etc etc.
Sommige mensen lijken altijd vol energie te zitten. Ze vertellen enthousiast over hun baan, hobby’s, sportprestaties, gezin etc.
Daarbij vergeleken steek ik geloof ik een beetje vaal af.

Politiek actief 
Afgelopen week was ik voor het eerst naar een werkgroep-bijeenkomst van de partij voor de dieren. Onderdeel uitmaken van zo’n werkgroep zou mogelijk kunnen voorzien in allerlei behoeften: iets kunnen betekenen, onderdeel uitmaken van een gemeenschap, een hoger doel hebben etc. Om nog maar niet te spreken van mijn stokpaardje! Op zich was het interessant, maar ik twijfel erg of ik me wil committeren.
Tijdens een lunchproeverij met een vriendin realiseerde ik me dat ik zo graag meer wil genieten, juist dingen accepteren hoe ze zijn, loslaten, de boel de boel laten.. En dat staat voor mijn gevoel op dit moment een beetje haaks op me vrijwillig actief inzetten voor een politieke partij. Ik heb niet helemaal helder wat nou de dingen zijn die me energie geven en die me energie kosten, wat de moeite waard is, wat me voldoende oplevert.

De basis 
Wat zijn eigenlijk de basis-elementen van het dagelijks leven? Ik denk dit: (niet op volgorde van belangrijkheid)
– werk (zinvolle dagbesteding)
– geld (brood op de plank, materiële zaken)
– liefde (partner, gezin, vrienden, samenleven)
– gezondheid (voeding, beweging)

Het lijkt simpel, toch zijn er denk ik maar weinig mensen bij wie alles op rolletjes loopt, bij wie het voor de wind gaat, die alle ballen hoog weten te houden.  We worden nou eenmaal regelmatig geconfronteerd met allerhande tegenslagen, uitdagingen en drempels.

Ik vind het moeilijk om zelf structuur in mijn leven aan te brengen (op dit moment) om een balans en een ritme te vinden. Om voldoende aandacht te besteden aan al die basis-elementen van het leven.

Question Finger 5 | Josh Tasman | Flickr

Veldwerker
Nu ga ik hoogstwaarschijnlijk als veldwerker voor een onderzoeksbureau aan de slag, waarbij ik langs de deuren ga (bij vooraf geselecteerde mensen) om ze te werven lid te worden van een panel over bevolkingsonderzoek. Ik ga kijken of dit wat voor me is. Het werk bied me alleen geen vastigheid, geen collega’s (team) en geen structuur. Het is iets, vanuit hier ga ik rustig verder zoeken en onderzoeken.

Missed something? Here are June main subjects

Maakbaarheid

Ik val regelmatig in herhaling, maar blijkbaar heb ik bepaalde zaken nog niet voldoende op een rijtje.
Ik ben erg bezig met het thema goed en fout.
Sorry dat ik zo’n moraalridder ben. Ik word er zelf een beetje moe van.

Vandaag voel ik me een beetje bluhh, you know what I mean?
Het is weer eens regenachtig en ik heb wat opstartproblemen en weinig motivatie om aan de slag te gaan. Beertjes op de weg, je kent het wel. Perfectionistische ideeën die verlammen. En doe ik wel genoeg mijn best? Om een goed mens te zijn en de wereld te verbeteren..           bluhh
De hoeveelheid (idealistische) ideeën overweldigt me.
Waarschijnlijk is het momenteel een soort vlucht:  Omdat ik het zo idioot spannend vind om met mijn stage te beginnen, dompel ik mij onder in ongrijpbaar grote en abstracte wereldproblematiek.

Stage
Ik begin maandag officiëel met mijn eerste stage-werkweek en vind het erg spannend.
Vanmorgen ben ik bezig om alvast wat dingen voor te bereiden voor het stageplan.
De omstandigheden zijn gunstig: het bedrijf is gevestigd in Woerden, wat goed bereikbaar is met de trein. We hebben in de overeenkomst vastgelegd dat ik 24 uur per week stage loop en dat we samen per week een planning maken voor de komende week. Mijn stagebegeleidster is enthousiast, vriendelijk en flexibel. Toch ‘schijt ik in mijn broek’. Ik voel mij zenuwachtig en gespannen. Maar dat schijnt ook wel ‘normaal’ te zijn bij het aangaan van een nieuwe uitdaging.
Ik ga beoordeeld worden en zal mezelf moeten bewijzen. Waarbij angstige gedachten regelmatig de kop op steken, zoals: ‘Straks komen ze erachter dat ik eigenlijk niks kan, dat ik ongeschikt ben als coach.’

Volwaardig meedraaien
Omdat ik mij in bepaalde periodes in mijn leven heb afgevraagd of ik uberhaupt geschikt was om volwaardig mee te draaien in de samenleving (in de vorm van betaald werk), is dit voor mij een nieuwe rol. Ik weet inmiddels wel dat ik iets te bieden heb, al blijft het soms lastig.
Ik ben trouwens van mening dat ook mensen zonder betaalde baan een waardevol leven kunnen leiden en op andere manieren iets bij kunnen dragen aan de samenleving.
Toch blijft een vorm van werk voor de meeste mensen een belangrijk aspect van het leven: Een sociaal maatschappelijke functie vervullen, erkenning krijgen, geld verdienen, sociale contacten onderhouden en een bepaalde mate van structuur hebben.

Ik wil heel graag ook andere mensen ondersteunen in deze zoektocht. Ik hoop, en verwacht ook wel dat ik hier de komende periode een positieve bijdrage aan kan leveren.

En verder: 
De maakbaarheid van het leven
Ik had weer eens wat gedachten over de volgende ingewikkelde kwestie: In hoeverre is het leven maakbaar? Is geluk maakbaar?

Er heerst, vind ik, een nogal dwingende moraal van gelukkig en succesvol moeten zijn. Alles moet leuk zijn.
Ik vind het troostrijk om los te mogen laten dat we zelf verantwoordelijkheid zijn voor ons eigen geluk. Tot op zekere hoogte natuurlijk.
Er is zoiets als eigen verantwoordelijkheid voor de invulling van je leven. Maar hoe ver reikt deze verantwoordelijkheid? Soms worden mensen behoorlijk tegengewerkt en krijgen net iets teveel tegenslagen te verduren. (ik heb het niet over mezelf)

50% eigen verantwoordelijkheid?
Uit onderzoek bleek dat het geluksniveau van mensen voor 40% genetisch is bepaald.
Mensen hebben een basisniveau waarnaar zij telkens terugkeren. Bij ingrijpende gebeurtenissen kan dit niveau tijdelijk omhoog of omlaag schieten, maar veert vervolgens terug naar het basisniveau.
Het schijnt dat het geluksniveau van mensen voor slechts 10% wordt bepaald door omstandigheden. Dit is moeilijk te geloven omdat de omgeving een grote invloed lijkt te hebben op je humeur: Je woonomstandigheden, de mensen om je heen, je werk etc.
Dan blijft er nog 50% onbepaald over, wat wordt ingevuld als eigen invloed.
Maar is dat wel zo?

Potentieel
Je komt niet ter wereld als een onbeschreven blad.
Baby’tjes worden geboren met een pakketje aan DNA-materiaal met potientieële mogelijkheden. Zij verschillen in behoefte aan prikkels, hebben een temperament. Een goede of minder goede match met de behoeften van de ouders/verzorgers. Vervolgens wordt het kind beïnvloed door de opvoeding en later door klasgenootjes etc.


Baby’tjes zijn toch niet evil?

Ik geloof wel in dat de mens in essentie ‘goed’ is. Dat hufterigheid, klootzakkerij en evilness wordt aangeleerd en ontwikkeld door beschadigingen die iemand gedurende zijn leven oploopt.
Mensen kunnen hard zijn voor zichzelf en een ander.
Heb je psychische problemen ontwikkeld, dan heb je blijkbaar niet positief genoeg gedacht en heb je het er een beetje zelf naar gemaakt.

Heel leerzaam, die kanker. 
Soms gaat het zelfs zo ver dat we ernstige ziektes moeten omdenken, dankbaar moeten zijn voor alle lessen die het leven ons leert, sterker dan ooit uit de put kruipen etc.
We kunnen ons best doen, maar meer niet. En sommige dingen zijn gewoon klote en soms hebben we gewoon dikke vette pech!
En mensen die het goed voor elkaar hebben, hebben dit niet persé aan hun inzet te danken, maar hebben geluk of hebben hun ellebogen gebruikt.

Evilness
Soms geloven we in de evilness van anderen. Dit heeft ook te maken met een psychologisch mechanisme waarbij we bij de beoordeling van onszelf rekening houden met omstandigheden en bij anderen negatief gedrag toeschrijven aan (kut)karakter. Maar natuurlijk moet je ook niet alles goedpraten. (hij kan er niks aan doen, want hij heeft een hele moeilijke jeugd gehad). Zijn sommige mensen niet meer te redden? Is elk leven waardevol? Ook als mensen de levens van anderen (bewust) ruïneren?
Zoals met alles in het leven, is het de uitdaging om een gezonde balans te houden en overtuigingen te ontwikkelen die je verder helpen.
Het leven is niet 100% maakbaar, maar het is niet ok om in de slachtofferrol te blijven hangen.
We proberen er het beste van te maken. Maar ik denk dat het goed is om te kijken naar wat iemand wel kan, en zo veel mogelijk te kijken naar wat iemand nodig heeft om verder te komen.

Dan nog even dit
Ik wilde ook even zeggen dat ik eigenlijk even geen slecht nieuws meer wil horen. Ik vind het een beetje teveel.

Ik heb zelf een aantal verhalen verzameld van mensen die de wereld op verschillende manieren een beetje mooier maken. Die zal ik later op een rijtje zetten.


joehoe

 

Ik heb een baantje!

Al een tijdje ben ik bezig met solliciteren en nu heb ik dan eindelijk een bijbaantje gevonden. Joepie!

In begin 30 juni als postsorteerder voor 10 uur in de week.
Nou klinkt dat natuurlijk niet heel spannend, maar ik heb er best goede verhalen over gehoord. Het schijnt onder postsorteerders best gezellig te zijn. Het voornaamste is dat ik een klein centje bijverdien.

Het vinden van een baantje is een heel proces geweest, waar ik graag wat meer over vertel:

Al een paar maanden ben ik, de ene keer wat intensiever dan de andere keer, bezig geweest met solliciteren.
Het leek mij wel draaglijk om als baliemedewerker of receptioniste aan de slag te gaan, dus heb ik gereageerd op aardig wat vacatures en ben ik een aantal keer op gesprek geweest.

Ook ben ik langs geweest bij een stuk of 12 uitzendbureau´s om me in te schrijven. (behalve bij Randstad, want hier sta ik op de zwarte lijst, waarover later meer)
De intercedentes waren verbaasd te zien dat iemand de moeite neemt om fysiek langs te komen en verwezen me allemaal door naar de website.

Ik ben bij een aantal bedrijven op gesprek geweest, waarbij ik na elk gesprek erg moe was en thuis in huilen uitbarstte.

hand-603692_640

Assessement

Voor werk als klantenservice-medewerker heb ik een ´talent-Pitch´ moeten doen. Voorafgaand aan de sollicitatieprocedure moest ik op mijn computer een uitgebreide assessment doen, bestaande uit een intelligentietest, persoonlijkheidstest, casussen van lastige klanten, vaardigheden- en kennistests. Als ik daarvoor zou slagen zou ik op gesprek mogen en daarna een een fulltime training volgen van 3 weken om uiteindelijk parttime als klantenservice-medewerker aan de slag te mogen.
Ik besloot het toch maar te proberen en ben ‘s avonds 2 uur met die testen bezig geweest.
Toen ben ik gezakt voor de test. De uitslag was werkelijk belabberd, waar ik totaal verbolgen over was.  De uitslag is een persoonlijkheidsprofiel waar eigenlijk niemand wat aan heeft. Elke werkgever zou hier ver bij uit de buurt blijven. Thom zegt dat ik veel te eerlijk ben geweest. Niemand is zo achterlijk eerlijk als ik bij het invullen van een test.  Voor mijn idee had ik nog best een rooskleurig beeld van mezelf geschetst, en hier en daar de zaken wat genuanceerder gebracht.
Uitslag was dus erg goed voor mijn zelfvertrouwen. Not.  conclusie:´Eigenlijk kan ik dus niks, ben nergens geschikt voor.´

foto 1 (6)

De dijk – nergens goed voor

Het blauwe bolletje

Daarna volgde een sollicitatie bij bol.com als receptioniste. 
Via een uitzendbureau mocht ik op gesprek komen, en ik had het idee dat ik wel een goede indruk heb gemaakt. Toch kwam ik huilend thuis, omdat ik als de dood was dat ik ook daadwerkelijk zou worden aangenomen en de verwachtingen niet waar zou kunnen maken. (Diagnose: faalangst)
In het gesprek vroeg de mevrouw of ik van aanpakken weet, assertief ben, klantvriendelijk en doelgericht, of ik kan multi-tasken. Ik heb wenselijke antwoorden gegeven en dus het sollicitatie-toneelstukje prima uitgevoerd. Nette kleertjes aan, alles erop en eraan. Toen ik thuiskwam barstte ik in huilen uit.
Ik zie het helemaal niet zitten om hele lange dagen in het blauwe bolletje te moeten zitten, lastige klanten aan de telefoon te krijgen, me onbekwaam te voelen omdat ik alles nog moet leren etc. Het was in een groot gebouw, waar ik geen goed gevoel bij had (geen gezellige sfeer, waar ik erg gevoelig voor ben) en de werktijden zijn erg wisselend, want het werk is op oproepbasis. Dat zou betekenen dat je bijvoorbeeld de ene week 4 dagen moet werken en de week daarna helemaal niet. Je moet dus ook flexibel zijn. Bah

Ik heb het gevoel dat je overal een soort super-woman voor moet zijn, en dat ben ik dus niet.  Ik ben bijvoorbeeld een beetje introvert, een eigenschap die aanzienlijk minder wordt gewaardeerd dan extraversie.

61c7cc023f3f43a060dc92310a2f0f92

Schoonmaaktest

Toen dacht ik: dan moet ik maar gaan schoonmaken. Ik heb vacatures gezocht op internet voor schoonmaakwerk en op een aantal gereageerd. Een paar dagen later werd ik gebeld door een bedrijf dat mij vroeg naar mijn schoonmaakervaring. Het meisje aan de telefoon vertelde dat ik in mijn mailbox een schoonmaaktest zou ontvangen. Deze heb ik ook ingevuld. Een lijst van 30 vragen over vochtige doekjes en emmertjes sop.  De vragen en antwoordmogelijkheden waren werkelijk debiel! Sorry voor mijn veroordelingen (iets wat ik me heb voorgenomen minder te doen) Maar ik heb ook een uitlaatklep nodig. Ik erger me er soms gewoon kapot aan dat bepaalde dingen veel te serieus genomen worden. En dat tegenwoordig voor baantjes waarbij je minimumloon verdient, belachelijk hoge eisen worden gesteld. Hier kan ik niet zo goed tegen.
voorbeeld van een vraag uit de test:

Hoe gaat u om met aanwijzingen van een klant?

A) Ik luister naar de klant, maar als ik het niet begrepen heb, vraag ik het niet nogmaals

B) Ik neem aanwijzingen nauwkeurig op en ga ermee aan de slag.

C) Ik laat me niet teveel afleiden. Ik weet zelf wel hoe ik moet schoonmaken.

*zet debiel stemmetje op*  ehhh ik denk C.
sjongejongejonge man man man. Ik ben toch niet achterlijk!

cleaning-532409_640

Nu heb ik bij de post een contract getekend waarin staat dat ik me niet negatief mag uitlaten over het bedrijf en iets met geheimhouding. Dus daar mag ik helaas niks over zeggen.
maargoed, ik ben dus onder de panne.
Het is in ieder geval niet iets waar mijn passie ligt, maar daar heb ik mijn andere bezigheden voor: Opleiding en vrijwilligerswerk.

First_US_Air_Mail_Flight_Phila_1918

groetjes