Tagarchief: werk

Maakbaarheid

Ik val regelmatig in herhaling, maar blijkbaar heb ik bepaalde zaken nog niet voldoende op een rijtje.
Ik ben erg bezig met het thema goed en fout.
Sorry dat ik zo’n moraalridder ben. Ik word er zelf een beetje moe van.

Vandaag voel ik me een beetje bluhh, you know what I mean?
Het is weer eens regenachtig en ik heb wat opstartproblemen en weinig motivatie om aan de slag te gaan. Beertjes op de weg, je kent het wel. Perfectionistische ideeën die verlammen. En doe ik wel genoeg mijn best? Om een goed mens te zijn en de wereld te verbeteren..           bluhh
De hoeveelheid (idealistische) ideeën overweldigt me.
Waarschijnlijk is het momenteel een soort vlucht:  Omdat ik het zo idioot spannend vind om met mijn stage te beginnen, dompel ik mij onder in ongrijpbaar grote en abstracte wereldproblematiek.

Stage
Ik begin maandag officiëel met mijn eerste stage-werkweek en vind het erg spannend.
Vanmorgen ben ik bezig om alvast wat dingen voor te bereiden voor het stageplan.
De omstandigheden zijn gunstig: het bedrijf is gevestigd in Woerden, wat goed bereikbaar is met de trein. We hebben in de overeenkomst vastgelegd dat ik 24 uur per week stage loop en dat we samen per week een planning maken voor de komende week. Mijn stagebegeleidster is enthousiast, vriendelijk en flexibel. Toch ‘schijt ik in mijn broek’. Ik voel mij zenuwachtig en gespannen. Maar dat schijnt ook wel ‘normaal’ te zijn bij het aangaan van een nieuwe uitdaging.
Ik ga beoordeeld worden en zal mezelf moeten bewijzen. Waarbij angstige gedachten regelmatig de kop op steken, zoals: ‘Straks komen ze erachter dat ik eigenlijk niks kan, dat ik ongeschikt ben als coach.’

Volwaardig meedraaien
Omdat ik mij in bepaalde periodes in mijn leven heb afgevraagd of ik uberhaupt geschikt was om volwaardig mee te draaien in de samenleving (in de vorm van betaald werk), is dit voor mij een nieuwe rol. Ik weet inmiddels wel dat ik iets te bieden heb, al blijft het soms lastig.
Ik ben trouwens van mening dat ook mensen zonder betaalde baan een waardevol leven kunnen leiden en op andere manieren iets bij kunnen dragen aan de samenleving.
Toch blijft een vorm van werk voor de meeste mensen een belangrijk aspect van het leven: Een sociaal maatschappelijke functie vervullen, erkenning krijgen, geld verdienen, sociale contacten onderhouden en een bepaalde mate van structuur hebben.

Ik wil heel graag ook andere mensen ondersteunen in deze zoektocht. Ik hoop, en verwacht ook wel dat ik hier de komende periode een positieve bijdrage aan kan leveren.

En verder: 
De maakbaarheid van het leven
Ik had weer eens wat gedachten over de volgende ingewikkelde kwestie: In hoeverre is het leven maakbaar? Is geluk maakbaar?

Er heerst, vind ik, een nogal dwingende moraal van gelukkig en succesvol moeten zijn. Alles moet leuk zijn.
Ik vind het troostrijk om los te mogen laten dat we zelf verantwoordelijkheid zijn voor ons eigen geluk. Tot op zekere hoogte natuurlijk.
Er is zoiets als eigen verantwoordelijkheid voor de invulling van je leven. Maar hoe ver reikt deze verantwoordelijkheid? Soms worden mensen behoorlijk tegengewerkt en krijgen net iets teveel tegenslagen te verduren. (ik heb het niet over mezelf)

50% eigen verantwoordelijkheid?
Uit onderzoek bleek dat het geluksniveau van mensen voor 50% genetisch is bepaald.
Mensen hebben een basisniveau waarnaar zij telkens terugkeren. Bij ingrijpende gebeurtenissen kan dit niveau tijdelijk omhoog of omlaag schieten, maar veert vervolgens terug naar het basisniveau.
Het schijnt dat het geluksniveau van mensen voor slechts 10% wordt bepaald door omstandigheden. Dit is moeilijk te geloven omdat de omgeving een grote invloed lijkt te hebben op je humeur: Je woonomstandigheden, de mensen om je heen, je werk etc.
Dan blijft er nog 40% onbepaald over, wat wordt ingevuld als eigen invloed.
Maar is dat wel zo?

Potentieel
Je komt niet ter wereld als een onbeschreven blad.
Baby’tjes worden geboren met een pakketje aan DNA-materiaal met potientiële mogelijkheden. Zij verschillen in behoefte aan prikkels, hebben een temperament. Een goede of minder goede match met de behoeften van de ouders/verzorgers. Vervolgens wordt het kind beïnvloed door de opvoeding en later door klasgenootjes etc.


Baby’tjes zijn toch niet evil?

Ik geloof wel dat de mens in essentie ‘goed’ is. Dat hufterigheid, klootzakkerij en evilness wordt aangeleerd en ontwikkeld door beschadigingen die iemand gedurende zijn leven oploopt.
Mensen kunnen hard zijn voor zichzelf en een ander.
Heb je psychische problemen ontwikkeld, dan heb je blijkbaar niet positief genoeg gedacht en heb je het er een beetje zelf naar gemaakt.

Heel leerzaam, die kanker. 
Soms gaat het zelfs zo ver dat we ernstige ziektes moeten omdenken, dankbaar moeten zijn voor alle lessen die het leven ons leert, sterker dan ooit uit de put kruipen etc.
We kunnen ons best doen, maar meer niet. En sommige dingen zijn gewoon klote en soms hebben we gewoon dikke vette pech!
En mensen die het goed voor elkaar hebben, hebben dit niet persé aan hun inzet te danken, maar hebben soms geluk of hebben hun ellebogen gebruikt.

Evilness
Soms geloven we in de evilness van anderen. Dit heeft ook te maken met een psychologisch mechanisme waarbij we bij de beoordeling van onszelf rekening houden met omstandigheden en bij anderen negatief gedrag toeschrijven aan (kut)karakter. Maar natuurlijk moet je ook niet alles goedpraten. (hij kan er niks aan doen, want hij heeft een hele moeilijke jeugd gehad). Zijn sommige mensen niet meer te redden? Is elk leven waardevol? Ook als mensen de levens van anderen (bewust) ruïneren?
Zoals met alles in het leven, is het de uitdaging om een gezonde balans te houden en overtuigingen te ontwikkelen die je verder helpen.
Het leven is niet 100% maakbaar, maar het is niet ok om in de slachtofferrol te blijven hangen.
We proberen er het beste van te maken. Maar ik denk dat het goed is om te kijken naar wat iemand wel kan, en zo veel mogelijk te kijken naar wat iemand nodig heeft om verder te komen.

Dan nog even dit
Ik wilde ook even zeggen dat ik eigenlijk even geen slecht nieuws meer wil horen. Ik vind het een beetje teveel.

Ik heb zelf een aantal verhalen verzameld van mensen die de wereld op verschillende manieren een beetje mooier maken. Die zal ik later op een rijtje zetten.


joehoe