Braindump

Ik vind het leuk om te schrijven over wat me bezighoud, dat is geen nieuws. ik vind het ook leuk om dit te delen.
Wat ik soms wel lastig vind is om te bepalen wat ik wel en niet deel en met wie. Ik schrijf in eerste instantie omdat ik dat fijn vind.
Wil ik gelezen worden, dan moet ik ook nadenken over wat andere mensen leuk en interessant vinden. Maar als ik teveel nadenk over wat mensen wel en vooral niet willen, raak ik snel geblokkeerd. Wil er iets uit mijn handen komen, dan moet ik niet teveel nadenken, maar mijn gevoel volgen. Ik ben nog niet zo zeker van mijn zaak dat ik mijn blog op LinkedIn durf te delen. Daarvoor ben ik (nog) te amateuristisch. Ik heb niet alleen behoefte inhoudelijke ‘artikelen’ te delen, maar ook persoonlijke brainfarts.

Ik heb veel ideeën en moeite met het aanbrengen van structuur en het stellen van prioriteiten. Wat dat betreft zou ik het heel fijn vinden om met iemand samen aan een project te kunnen werken, die wel orde weet aan te brengen.

Project Politieke interviews 
Zo was ik een poosje geleden begonnen met politieke interviews. In een tweede ronde, was er weinig animo (ik kreeg geen reacties op mijn mails) en mijn eigen motivatie was ook ver te zoeken. Ik heb het nog niet uit mijn hoofd gezet. Mocht je mensen kennen die lid zijn van de volgende partijen die het leuk vinden om geïnterviewd te worden over hun idealen, laat het me weten!
De volgende landelijke partijen heb ik nog niet gehad:
– CDA
– ChristenUnie
– SGP
– PVV
– Denk
– 50 plus.

Ik ga hier binnenkort even een (tussen)evaluatie over schrijven.

Mijn roman
Ik had het plan opgevat een roman te gaan schrijven, maar dit is een nog groter project waarbij het dus nog moeilijk is om structuur aan te brengen. Bovendien loop ik hier nog tegen andere moeilijkheden aan. Zo schrijf ik grotendeels autobiografisch. Ik vind het aan de ene kant makkelijker om gebeurtenissen en observaties uit  mijn eigen leven te omschrijven, dan een hele fantasiewereld te creëeren. Natuurlijk poppen er altijd associaties op om een scene wat extra drama mee te geven. Ik heb in mijn leven genoeg gekke dingen meegemaakt. Toch komen er regelmatig belemmerende twijfels op over of mijn verhaal het waard is om verteld te worden. Terwijl ik deze zin typ, zie ik wat een onzin-vraag het is. Natuurlijk is ieders levensverhaal de moeite waard. Ook al maak je geen ene donder mee, dan nog kun je hier een boeiend of ontroerend verhaal van maken.
Wat ik lastig vind is de zelfcensuur, het rekening willen houden met de gevoelens van andere mensen en met zelfbehoud. Snijd ik mezelf niet in de vingers, kan ik mensen te vriend houden en tegelijkertijd hard en scherp (over hen) schrijven?

Ook met het uiten van mijn politieke mening denk ik wel eens aan wat anderen ervan zouden kunnen vinden. (potentiële werkgevers bijvoorbeeld). Ik heb een uitgesproken mening over sociaal-maatschappelijke kwesties, maar probeer mijn mening goed te onderbouwen en genuanceerd en empathisch te zijn.
Er zijn veel onderwerpen die momenteel extra gevoelig liggen. En ik heb het idee dat door sociale media en doordat iedereen nu nog meer in zijn eigen bubbel leeft, polarisatie toeneemt.
Links tegen rechts, stad tegen platteland. Terwijl in werkelijkheid de wereld natuurlijk niet zo zwart-wit in elkaar zit.

Misschien probeer ik mijn romannetje op te knippen en stukjes te publiceren op mijn blog. Zo is het een work in process, open voor feedback en andere input en samenwerkingen!

Op dit moment houd ik me verder graag bezig met het lezen en bespreken van boeken: Charlotte’s boekenkast 3: De geluksprofessor  (link opent in nieuw scherm).

i trust, i can: December 2010

Groetjes

Wat een weertje hè

De regen komt met bakken uit de lucht. De herfst is begonnen.
Over de herfst kun je, net als over het leven, heel romantisch doen; prachtige gekleurde en knisperende blaadjes rood, bruid, geel. Cocoonen op de bank met een dekentje en een kop thee, pantoffels aan, kaarsjes.. Is ook zo. Een mooie herfstdag is perfect voor een wandeling in het bos, een frisse neus of een knusse binnen-dag. Het binnen komen is extra lekker. Maar het binnen gezellig (proberen te) maken, zie ik meer als een vlucht voor de ellende. Voor de regen, wind en hagel, de onstuimigheid en de kou die je lichaam binnendringt tot op het bot en je doet verkleumen. De dagen zijn aanzienlijk korter en worden alleen maar korter, tot er nog nauwelijks een straaltje zonlicht te zien is.

Er hangt een dreigende wolk boven ons hoofd. Niet alleen staat er een guur najaar voor de deur vol angst en onzekerheid. Snotneuzen zijn in deze tijd angstaanjagend en levensbedreigend. Bovendien is ons algemeen toekomstbeeld niet bepaald rooskleurig. Heb je ook tussen neus en lippen door gehoord dat de afgelopen 50 jaar bijna 70 procent van alle diersoorten is uitgestorven (door toedoen van de mens!)?
Ik ben maar heel even opgehouden met het volgen van nieuws, want ik vind het zwaar deprimerend. Aan de ene kant ben ik ook informatie-verslaafd, maar ik vraag me ook wel eens af waar dat goed voor is. Je bent op de hoogte en kunt over zaken meepraten, maar als het binnenkomt, wordt je boos, bang en bedroefd. Machteloos ook. Op dit moment ben ik heel even op een noodgedwongen informatie-dieet. Toch zal ik altijd een onbedwingbare drang blijven hebben om (stinkende) zaakjes uit te pluizen.

Mijn gevoel van rouw, kan mijn sombere aanleg versterken. Veel aspecten in het leven zijn nou eenmaal zwaar klote. Zoals het verliezen van een dierbare en het feit dat iedereen een keer dood gaat, dus dat ons gegarandeerd nog veel pijn en verdriet te wachten staat.

Er zijn dagen dat ik me lamgeslagen voel en het allemaal even niet lukt. Dat is ook niet raar en ik leg me daarbij neer. Maar ik wil proberen meer te leven in de geest van Peet. Zij is voor mij een voorbeeld. Zij kon goed zichzelf zijn, ontspannen en genieten.
De laatste keer dat ik haar zag, zei ze:’Het enige wat ertoe doet zijn de mensen, de dieren en de planten. In die volgorde.’ en zoals Lisette zo mooi verwoordde, kunnen we haar het beste eren door te houden van de mensen, de dieren en de planten.

Ik wil meer proberen te leven in dit moment in plaats van in de toekomst of in het verleden. Minder moeten. Verbinding maken met mijn directe omgeving.

Dag lieve mensen. Een fijne regenachtige dag toegewenst.

Rust zacht lieve Peet

Peet is voor mij altijd als een tweede moeder geweest, al waren er ook periodes dat ik haar wat uit het oog verloor toen ik druk was met mijn leven in Utrecht.

Ik hield en houd ontzettend veel van haar. Dat maakt het ook zo moeilijk haar te moeten missen.

De perioden van ziekte en behandelingen waren erg zwaar voor Peet. Zorgen over haar gezondheid speelden altijd wel een beetje op de achtergrond. Vaak hield ze zich dapper, sterk en levenslustig.

Ik probeer te denken aan alle mooie herinneringen en haar positieve instelling. Soms had zij ook sombere buien, maar ze had een enorme veerkracht, strijdlust en heel veel liefde en humor.
Op dit moment overheerst bij mij het verdriet.

Peet heeft veel lieve mensen om zich heen verzameld die veel om haar geven. Zij was creatief en attent. Ik vroeg haar een paar jaar terug voor een coachingsopdracht een top 5 van mijn positieve en negatieve eigenschappen te maken. Ik kreeg een brief met per positieve eigenschap een knutsel en ze zei dat ze er nog wel veel meer kon bedenken en dat ik niet te streng voor mezelf moet zijn. Dat ik goed genoeg ben. Dit laat zien hoe liefdevol en supportive ze was. En hoeveel ze te geven had. Ze was heel sociaal en dol op dieren en de natuur.

Peet ging vroeger mee op vakantie, naar het strand en in de bossen. We hebben veel logeerpartijtjes gehad met chips en knutseldozen. We hebben uitjes gehad met lekker eten en drinken, goede en slechte voorstellingen, hebben samen geshopt en ontzettend veel gelachen.

Haar dood zagen we aankomen, was onvermijdelijk. Maar dat maakt het niet minder verdrietig. Dit verlies confronteert me met de kwetsbaarheid van het bestaan.

We hebben goed afscheid kunnen nemen. Peet zei me hoe wij haar leven mooier hebben gemaakt, dat we zoveel leuke dingen samen hebben meegemaakt al sinds mijn geboorte en verzekerde me dat er weer gelachen gaat worden. De laatste keren dat ik haar sprak was zij ontspannen en vredig. Ze had zich erbij neergelegd zei ze. Moe van alle stress en pijn van behandelingen en onzekerheid. Gelukkig had zij dankzij morfine niet veel pijn en was ze niet bang.

Rust zacht lieve Peet.

We hebben elkaar, de herinneringen en de liefde die voortleven.

2015 themaweek sterven en rouw - Lesmateriaal - Wikiwijs

Charlotte’s Boekenkast 1

Gisteren heb ik mijn eerste vlog opgenomen en geplaatst. Er zitten  nog een paar kleine schoonheidsfoutjes in, maar ik ben wat dat betreft niet perfectionistisch. Voor mijn eerste filmpje ben ik best tevreden :-). Ik kreeg al een tip dat ik altijd op zijn kant moet filmen. De volgende keer bespreek ik een kleinere stapel boeken. 11 is wat veel.

Bekijk mijn vlog hier:
Charlottes boekenkast 1

De boeken die ik laat zien:
(link opent in nieuw scherm)

Je bent jong en je rouwt wat – Lisanne van Sadelhoff
Het boek krijgt op bol.com een 5 sterren beoordeling. Hoewel ik er niet aan toe ben gekomen het boek uit te lezen, kan ik me hier goed in vinden.  Ik ga het boek zeker nog een keertje lenen. Mensen die net als de schrijfster ook een dierbare hebben verloren, vinden het verhaal herkenbaar en troostrijk. Tieske88 schrijft: ‘Vanaf het begin grijpt het verhaal van Van Sadelhoff (30) je vast en laat je pas los bij de laatste bladzijde. Ze schrijft in alle eerlijkheid en puurheid op wat er is gebeurd en wat het met haar deed en gaat echt met de billen bloot. Erg dapper. Het is daarnaast erg goed en vlot geschreven, met de nodige dosis humor en zelfspot. Het boek bestaat uit veel korte hoofdstukken; telkens als je er een uit hebt denk je: snel nog eentje lezen. En voordat je het weet heb je dat 20 keer achter elkaar gedaan. Een absolute aanrader!’

Het klokhuisboek over kanker – Fiona Rempt
Ook dit boek krijgt goede reviews. Het is leerzaam en mooi vormgegeven.

Quotum, project z – Marloes Morshuis
‘Een spannend en actueel verhaal over een wereld die akelig dichtbij komt.’ In dit boek ben ik net begonnen. Tot nu toe leest het vlot. Een aanrader als je houdt van dystopische en onheilspellende verhalen.

De coronacrisis, verhalen van de frontlinie – Gor Khatchikyan
Gor is arts en vertelt in korte verhalen over zijn ervaringen op de intensive care. Hij wil de patiënten een gezicht geven en een kijkje achter de schermen geven; welke beslissingen moeten er op de IC’s worden gemaakt? Er staan ook veel foto’s in. Het is een gloednieuw boek en op bol.com staan 2 reviews. Eentje heel positief, de ander helemaal niet. Ik kan er niet over oordelen, want ik ben er niet aan toegekomen om het boek te lezen.

Een beknopte geschiedenis van alles – Ken Wilber
Een boek dat prikkelt en aan het denken zet. Het is nogal een pil: bijna 400 pagina’s. De reviews zijn positief. ik ben zelf net begonnen en kan me voorstellen dat je even de tijd nodig hebt om alle informatie te verwerken. Het boek is goed gestructureerd en redelijk te volgen ondanks moeilijke termen. Hij legt deze namelijk goed uit.

Wereldburgers, Grote denkers over de toekomst – Wilberry Jakobs
8 denkers delen hun visie over immigratie en globalisering en hoe wij op een respectvolle manier met elkaar kunnen samenleven. Dit boek breng ik waarschijnlijk ongelezen terug naar de bibliotheek. Niet omdat het een slecht boek is, maar omdat ik er nu niet aan toe kom. Op bol.com heeft het boek 1 review van 4 sterren. Het wordt hoopvol, inspirerend en toegankelijk genoemd.

Brieven aan Koos – Tim Fransen
Ik ben het eens met de review van Lunedi: ‘Een feest om te lezen. Tim maakt filosofie heel toegankelijk, serieus én om te lachen, relativerend en een ontwapenende zelfspot.
LEES DIT BOEK!’

Ik denk, inleiding in de filosofie – E.A. Le Coultre
Het is een studieboek op Havo-niveau. Er worden aansprekende filosofische problemen besproken en daagt je uit na te denken over  dilemma’s.

Het raadsel van alles wat leeft – Jan Paul Schutten
Geweldig mooi en leuk boek. Leerzaam, met humor en prachtig geïllustreerd. Deze kocht ik in het museumwinkeltje van het natuurhistorisch museum in Rotterdam.

Ik moest dit even kwijt – Katja de Bruin
Smullen van alle ingezonden brieven die een kijkje geven in het puberbrein en een beeld geven van de jaren 90 en 00’s.

Briefgeheimen – Monique Edelschaap
Ook dit boek heb ik gekocht. Het ziet er prachtig uit en is wederom een feest om te lezen/doorheen te bladeren.

Cartoon: de boekenkast – talenD

Blokkades en de dood

Blokkades
Tobbers als ik hebben het regelmatig moeilijk met het leven en met zichzelf. Bij tegenslagen is het helemaal een uitdaging me staande te houden. Ik kom snel in een negatieve spiraal van (zelf)kritiek en voel me daarbij geremd me te uiten. Ik wil WEER proberen dit patroon te doorbreken, dat ben ik aan mezelf verschuldigd. Ik wil gewoon schrijven en voel ook de behoefte om mijn overdenkingen te delen. Zonder me teveel te laten leiden door de vraag of mijn woorden wel goed genoeg zijn, of ik wel goed genoeg ben en of mensen op mij en mijn woorden zitten te wachten. Een dagboek of blog hoeft niet altijd geen literair hoogstandje te zijn. Ik ben bang voor wat anderen wel niet zouden kunnen denken. ‘Wat een aandachtshoer’ ‘Wat een gezeik’ ‘die is niet helemaal goed’ etc etc.
Diep van binnen ben ik ervan overtuigd dat het niet belangrijk is, maar ik kom er moeilijk bij. Ik wil proberen weer regelmatig te bloggen. Een verslagje over wat mij bezighoud. Ik heb veel te vertellen. Ik heb een flink aantal inhoudelijke blogs achter de rug, over politiek, extreme rijkdom en corona-complotten. Soms mag het best persoonlijk worden. Wat de drijfveer ook moge zijn. Puur narcisme en navelstaarderij of een nobeler drijfveer die moeilijker onder woorden is te brengen. De inhoudelijke blogs kunnen mensen informeren en aan het denken zetten. Persoonlijke blogs kunnen irritatie opwekken. Of herkenning en troost.
Wat ik ook een grote uitdaging vind, is mijn chaotische geest, die associatief alle kanten opvliegt, zodat de lijn vaak kwijt raakt. Zie je,  daar heb je het al weer.

DE DOOD
Momenteel houd ik mij veel bezig met Peet die uitbehandeld is. Ze is de beste vriendin van mijn moeder sinds hun middelbare schooltijd. Ze heeft longkanker en al veel behandelingen achter de rug. Ik houd heel veel van haar en heb altijd een hechte band met haar gehad. Zelf kwam ze de laatste keren dat ik haar zag redelijk opgewekt over, wel vermoeid. Ze is ook klaar met alle stress en pijn en heeft zich er min of meer bij neergelegd. Is dankbaar voor het leven dat ze heeft gehad en zei dat ik haar leven mooier heb gemaakt en nog steeds maak. Dat ze veel mooie herinneringen heeft. Wel zou ze nog veel meer mee willen maken, ook willen weten hoe het met ons verder gaat. Ze is atheïstisch en gelooft in de natuur. In de natuur ontstaat alles en vergaat het ook weer.
Ik vind het zelf moeilijk te verkroppen dat er niks van haar over zou blijven. Ik ben ook bang voor wat haar en mij nog te wachten staat. Wat in ieder geval blijft zolang ik besta zijn de liefde, herinneringen en mijn band met haar. Ik heb wat gelezen over rouw, want ik ben een poosje geleden begonnen. Het verdriet dat ik voel is een teken dat ik veel van haar houd. Ik luisterde de podcast ‘dag voor dag’ van Liesbeth Rasker waarin zij in gesprek gaat met mensen die een dierbare hebben verloren. Een vrouw vertelde dat zij nooit ‘ergens’ in geloofde, maar toen een goede vriend overleed, zij wel wonderlijke dingen ervaarde die ze als teken opvatte.
Dit soort verhalen kunnen mij ook troost bieden.

Je hebt ook mensen die niet zo goed weten hoe troost werkt. Mensen die horen dat als je tante ziek is, worden getriggert om verhalen te delen over kennissen die ook hele nare dingen hebben meegemaakt. Misschien nog wel ergere dingen. Waar ik bijvoorbeeld een hekel aan heb is de uitspraak: ‘Het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers ophangen’.  Ik vind het leven vaak meer lijken op een tranendal. ‘en je moet zelf je tranen afvegen.’

Hier een aantal tips, hoe je kunt reageren op iemand met verdriet. Dergelijke uitspraken vind ik heel prettig. Al hebben de meeste mensen met wie ik omga, deze tips gelukkig niet nodig. Ik kies ze erop uit. In andere situaties kom ik wel ongelukkige uitspraken tegen.

– Ik zie dat het zwaar voor je is/ dat je het moeilijk hebt
– Ik snap dat je je rot voelt in deze situatie
– Het is niet gek dat je je verdrietig voelt
– Ik ben er voor je als je wilt praten
– Is er iets dat ik voor je kan doen?

Sadness Is My Favorite

Wat me ook bezighoud is het thema werk. Daarover een volgende keer meer.

Groetjes