Loslaten of vastgrijpen?

Afgelopen week ben ik weer eens een beetje overprikkeld geraakt. Ik had erg veel afspraken gepland en het ging allemaal goed en de meeste dingen waren ook leuk. Balans vinden blijft echter een constante uitdaging.
Ik worstelde ondertussen met een aantal filosofische en existentiële vraagstukken, waar we wellicht nooit antwoorden op gaan vinden. Niet met het verstand althans, want als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg. En wat ik altijd heb gedaan is (over)analyseren. Hoe meer je weet, hoe meer je je realiseert hoe weinig je weet. Het leven wordt er alleen maar complexer op.
Het is een vorm van controledrang, alles willen begrijpen om er grip op te krijgen.
Ik vind het leven soms best wel verwarrend en beangstigend, zeker als ik overprikkeld en uitgeput ben geraakt en verval in slechte gewoontes als eindeloos social media scrollen en allerlei nieuwsbronnen tot me nemen waarbij je soms overladen word door negativiteit.
Ik ben veel aan het zoeken en experimenteren geweest met bijeenkomsten, ceremonies en behandelingen het afgelopen jaar en ben er nu wel een beetje uit wat mijn eindconclusie is. Soms is het heel fijn en inspirerend en soms valt iets me tegen. Ik heb kostbare activiteiten ondernomen als hypnose-sessies, een reading van een medium en een kundalini-activatie waar ik meer van had verwacht/gehoopt, zeker gezien de financiële investering. Ik had behoefte aan bijzondere ervaringen, een sprong in mijn persoonlijke ontwikkeling, nieuwe inzichten en bevestiging.

Dit weekend ga ik op een prana-retreat om 48 uur te vasten en onder begeleiding yoga, meditatie en ademsessies te doen. Als voorbereiding heb ik een sapvast-detox gedaan. Mezelf uitdagen was een beetje mijn nieuwe hobby geworden. Ik ben wel benieuwd wat dit met me doet. Het idee is om beperkende overtuigingen los te laten, dichter bij jezelf te komen en nieuwe bronnen van energie aan te boren. Ik vind het best spannend. Maar hierna ben ik er voorlopig wel even klaar mee.

Ik vroeg me af wat ik hier op aarde nou eigenlijk te doen heb en of ik, om de beste versie van mezelf te worden, heel hard moet werken aan het oplossen van karma, traumaatjes ed, of dat je juist alles moet loslaten en je overgeven aan God/het universum/moeder natuur. Misschien had ik dit al eerder in een blog gezegd (ik heb nogal veel behoefte aan herhaling bij het leren en integreren van mijn levenslessen) maar ik denk dat het gaat om een balans. Vanuit rust actie ondernemen. Ik ben goed genoeg en mag mezelf nog beter maken. Mensen in mijn omgeving vinden het soms ook maar vermoeiend om aan te zien wat ik allemaal bedenk en moet van mezelf. Het zelfverbeteringsideaal dat deze jongens hier zo mooi op de hak nemen. Terechte kritiek.  Hilarisch! Maar de beste versie van mezelf is ook iemand die voldoende rust neemt.

Ik was een beetje in de war en angstig geworden door de posts van Isabelle Chapin. Zij is ineens veel gaan delen over haar Christelijk geloof in God, waarbij ze eigenlijk mensen wil redden.
Bepaalde aspecten van wat zij zegt, spreken me heel erg aan. Ze was voorheen heel spiritueel, maar spreekt zich daar nu vrij fel tegen uit. Er is veel ‘vals licht’ en misleiding in de wereld, met name ook in het ‘Spirituele Disneyland’. Zo trap je eigenlijk in de val van maar blijven zoeken naar meer, naar bijzondere ervaringen in andere dimensies en contact met energieën, entiteiten etc. Terwijl je als mens juist hier bent om het gewone alledaagse leven te ervaren, en je bescheiden en dankbaar mag zijn voor het wonder van het alledaagse. Daar verlang ik nu eigenlijk ook heel erg naar; een gewoon en simpel leven. Niet complex. Niet zoeken, niet altijd maar meer willen.
Sommige mensen in deze wereld zijn nog altijd gefixeerd op materialisme en willen meer luxe spullen. En andere mensen willen meer en meer zichzelf ontwikkelen, afpellen, groeien. En dat laatste daar heb ik ook een beetje last van soms.
Naast mijn werk, het volgen van een cursus en het werken in de tuin (wat er nu even bij ingeschoten is) moet ik vaak zoveel van mezelf, wat ik maar moeilijk los kan laten.

Het is een positieve boodschap dat het leven minder gecompliceerd is dan je denkt, en dat je niet hoeft te streven naar groei. Maar wat me even beangstigde (naast de uitrol van een totalitair systeem waar het merendeel van de mensheid vrijwel kritiekloos in mee lijkt te gaan) was het idee dat ik het misschien niet goed doe en dat het allemaal toch anders in elkaar zit dan ik had bedacht.
En ik vind sterven en het verliezen van geliefden en naasten ook best spannend.
Ik geloof dat op een bepaald niveau onze kern, de energie, het bewustzijn, iets is wat blijft voortbestaan, maar begon daar toch even aan te twijfelen.
Ik heb ook gepassioneerd atheïsten in mijn omgeving die geloven dat de mens allerlei religies in het leven heeft geroepen omdat ze het idee van vergankelijkheid en willekeur niet kunnen accepteren. Ik heb inderdaad veel moeite met dat idee en heb een enorme drang om orde aan te brengen in de chaos. Ik sprak atheïsten die heel stoïcijns en nuchter zijn en mensen die bepaalde angsten diep lijken weg te stoppen in hun onbewuste. Sommigen zeggen: als ik dood ben, dan ben ik er niet meer en als ik er niet meer ben, dan kan ik ook geen angst meer voelen. Ik zie daarin wel overeenkomsten met de ervaring van samensmelting met de bron. Als het onderscheid tussen jou en mij, tussen donker en licht er niet meer is, kun je ook niks meer ervaren. Mike Harangi had een dergelijke ervaring door het gebruik van DMT, echt fascinerend(link). Maar dit vind ik ook doodeng en voel veel weerstand tegen het idee dat mijn ego op een gegeven moment verdwijnt, mijn menselijke ervaring, mijn identiteit, mijn persona, mijn vermogen onderscheid te maken.

Volgens de Christenen is er een strijd tussen goed en kwaad gaande en moet je de juiste keuze maken. Isabelle waarschuwt daarbij ook nog eens voor het valse licht en komen er nog meer kwaadwillende entiteiten op het strijdtoneel. Zij zien God ook als een persoon met een karakter, wij zijn immers naar zijn evenbeeld geschapen, kinderen van God.
Ik heb me nooit zo in het Bijbelverhaal verdiept, maar had het idee dat ook hierin best wel veel gecorrumpeerd en misbruikt is. Ik zie wel de deugd in van bescheidenheid. Waar bijna iedereen het wel over eens lijkt te zijn tegenwoordig is dat de mensheid er een potje van maakt hier op aarde. Dat we de hele natuur lopen te vernietigen en dieren uitbuiten. Aan de ene kant vind ik dat mensen vaak juist heel klein worden gehouden en we niet zien hoe krachtig we zijn. We durven niet te stralen. Schaamte, schuld en angst worden dagelijks aangewakkerd. Onze gedachten, emoties en acties kunnen daadwerkelijk een verschil maken op aarde. Ik geloof dat we goddelijke vonkjes zijn, een scheppende/creatieve kracht bezitten. Maar ik kan me ook vinden in de kritiek dat mensen niet moeten denken dat ze God zijn en daar misbruik van maken. Het lijkt me grootheidswaanzin om te denken dat we boven de natuur staan, alles naar onze hand kunnen zetten en manipuleren. We zouden moeder aarde met respect moeten behandelen en haar ondersteunen. Ik geloof niet dat er teveel mensen op aarde zijn; de natuur is overvloedig en geeft ons alles wat we nodig hebben. Er is alleen niet genoeg voor ieders hebzucht!

Ik was even bang dat de Christenen toch gelijk hebben en dat ik het niet goed doe. Maar het idee van een bestraffende God en offers vind ik heel vreemd. Ik ben wel benieuwd naar bijbelstudies. Ook daar vond ik  een leuk grapje van. themannii on instagram (link)
Wist je dat God ook humor heeft? Inmiddels ben ik wel een beetje gekalmeerd en ik geloof graag dat alles wat moet gebeuren gebeurt. En dat de vrije wil de belangrijkste universele wet is. Misleiding zie ik wel.

Wat ik ook interessant vind is het idee dat alles wat ik ervaar in de wereld om mij heen, een reflectie is van mijn binnenwereld. Welke filosoof had het daar ook alweer over?
Dat je dus letterlijk je eigen realiteit creëert door de overtuigingen die je hebt. Maar daarnaast kun je getroffen worden door het noodlot. Het is niet zo dat als je maar vaak genoeg hebt gemediteerd, dat de tsunami met een boogje om je heen zal gaan, zei  Karen Hamaker Zondag (link)
Maar ik wil wel graag mijn verantwoordelijkheid nemen voor mijn cirkel van invloed.

het is zeker wel de moeite waard om jezelf te trainen om je aandacht te richten op positieve energie. Alles wat je aandacht geeft, groeit. Wat wel een valkuil is voor mij is dat het een moeten wordt.
Ik krijg vaak het advies om niet te streng te zijn voor mezelf. Dat vind ik een goede om in gedachten te houden en ik weet dat dit niet alleen voor mij geldt. Veel mensen hebben die calvinistische houding van hard moeten werken om ontspanning te verdienen. Maar tegelijkertijd kan het goed zijn om jezelf uit te dagen, goede gewoontes aan te leren. Ga je voor kortetermijn genot of lange termijn geluk? Balans is het steutelwoord. Wat is goed? Dat vind ik een reuze-interessante vraag.

Nou mensen ik ga even 48 uur vasten van het weekend en daarna ga ik proberen een beetje normaal te doen! Rustig aan allemaal.

Hier wil ik het over hebben

Ik heb een mapje op mijn computer dat heet ‘Corona-interviews.’
Maar eigenlijk heeft bijna niemand het er nog over. Ik houd van terugblikken en lessen trekken, maar wil ook niet blijven hangen. Al pratend met een vriendin, dacht ik na over welke kant ik eigenlijk uit wil met die interviews. Ik ga lekker ongestructureerd te werk op mijn blog. Ik vind het prettig om aan niemand verantwoording te hoeven afleggen, om nergens aan vast te zitten en gewoon vrij te kunnen delen wat mij bezig houd. Dit is een evoluerend proces, continue aan verandering onderhevig.

In eerste instantie had ik in mijn hoofd om mensen met verschillende standpunten te vragen naar hoe zij de afgelopen 2 jaar hebben beleefd. Ik merkte namelijk dat mijn eigen ideeën over wat er gaande is, niet overeenkwamen met de beleving van mensen in mijn omgeving en dat dit soms voor wrijving zorgt. Dit frustreerde me, het riep veel vragen op en ik zocht naar een manier om elkaar beter te begrijpen. Ik merkte dat ik het heel prettig vond om mensen te spreken die mij begrijpen, met wie ik een beetje op dezelfde golflengte zit. Ik ben een aantal keer de confrontatie aangegaan met de mensen die er compleet anders in staan en krijg enerzijds het advies om bepaalde dingen te laten rusten. Anderzijds ben ik nog steeds wel benieuwd naar hun complete verhaal, maar ik voel hier wat weerstand tegen en schuif het voor me uit om dit op een rijtje te zetten. Ondertussen draait de wereld (compleet) door en komen er tal van andere issues langs.
Op een gegeven moment is het niet meer zo interessant om het over Corona te hebben, mensen zijn al ruim een jaar Corona-moe. Nu moeten we het hebben over het klimaat en over Putin, ook gezellig.

Ik probeer altijd het leven, de wereld en mijzelf te begrijpen. Vat te krijgen. Willen doorgronden, begrijpen en bevatten is denk ik een vorm van controledrang.. Het is eeuwig balanceren tussen hard werken en overgave. Maar ik kan ook erg genieten van het onderzoek, de ontdekkingen, de verbinding.
De onderwerpen die ik interessant en belangrijk vind, komen vanzelf aan bod als ik met mensen praat. We hebben het over het leven, over angst en vertrouwen, waarheid, de zin van het leven, ziekte en gezondheid, trauma, verantwoordelijkheden.
Ik probeer het leven zo bewust mogelijk te ervaren en deze ervaringen onder woorden te brengen en te delen. Ik vind het mooi als anderen zich herkennen in mijn ervaringen en wil graag anderen laten weten dat ze niet alleen zijn in deze verwarrende wereld, ik wil ervaren dat ik niet alleen ben, ik wil elkaar inspireren.

Voor mij was de corona-crisis aanleiding voor een bewustwordingsproces, big time. Het heeft me door elkaar gerammeld. Ik was altijd al (maatschappij)kritisch en geneigd tot ‘navelstaarderij’, maar eerder was ik er nooit écht aan toegekomen heel diep te duiken. Ik zocht naar zingeving binnen bepaalde bekende kaders. Was geïnteresseerd in filosofie, psychologie, sociologie, politieke theorieën. Probeerde alles te begrijpen en analyseren met het verstand. En dat doe ik nog steeds graag, maar ik combineer het nu graag met gevoel en intuïtie, met spiritualiteit.

Mijn ervaring met psychedelica in de zomer van 2021 heeft heel veel indruk op mij gemaakt en me ervan doordrongen dat er zoveel meer is in dit universum dan wat de meeste mensen kennen. Ik vind het eindeloos fascinerend en het heeft mijn zoektocht in een stroomversnelling gebracht.
Met de term spiritualiteit hebben sommige mensen in mijn omgeving helemaal niks. Ik probeerde in eerdere blogs al eens uit te leggen hoe ik dit ervaar. Ik probeer het op zo’n manier te verwoorden dat het voor anderen hopelijk zo begrijpelijk mogelijk is. Dat is soms best uitdagend omdat ik zelf ook zoekende ben. Zeker tegenover sceptici.
Ik vind het lastig een korte definitie te geven en ik denk dat deze ook telkens verandert als ik weer nieuwe ontdekkingen doe. Wat in ieder geval duidelijk is voor mij is dat ik niet mijn lichaam en mijn gedachten ben en zelfs niet mijn gevoelens, maar de observator ervan. Het bewustzijn erachter. Alles is energie. We hebben/zijn een ziel en daar probeer ik bewust mee in contact te komen/blijven. Voor mij is het niet zweverig. Het is alles bij elkaar; in contact staan met mijn lichaam, mijn geest en mijn emoties/energie en de omgeving.

Eerder had ik nogal een afkeer van de zogenaamde maakbaarheid van het leven. Sommige mensen zijn immers nou eenmaal minder bedeeld dan anderen.
Er is zeker een bepaalde moeilijkheidsgraad van ieders leven. Ik ben zelf depressief geweest en weet hoe frustrerend het is om vast te zitten in een negatieve spiraal en te horen te krijgen dat je ‘gewoon even een knop moet omzetten.’ Als ik anders had gekund, dan had ik dat wel gedaan.
Nu ben ik toch gaan geloven dat we letterlijk onze eigen realiteit creëeren door de overtuigingen die we over onszelf en de wereld hebben. Je kijkt door een bepaalde bril en mijn wereld is anders dan de jouwe. Alles wat ik in mijn wereld om me heen zie, is een reflectie van mijn binnenwereld. Zie ik veel ellende, dan heb ik nog wat innerlijk werk te verrichten. Alles is een spiegel en wat denk ik helpt is bewustwording en transformatie. Ik vind maakbaarheid nog steeds een lastige term, want ik vind het belangrijk om niet tegen de natuur in te gaan. Ik zie dat mensen hun omgeving willen controleren en manipuleren, maar wat mij betreft moeten we samenwerken met de natuur en haar ondersteunen in plaats van manipuleren.

Ik ben anders tegen heel veel dingen aan gaan kijken. Ik denk bijvoorbeeld dat gezondheid veel meer vanuit een holistisch, multidisciplinair perspectief zou moeten worden benaderd dan nu het geval is in de reguliere zorg. Ik denk zelfs dat ziekte niet is wat we denken dat het is (domme pech die te verhelpen is met een industrieel medicijn). Ik denk dat ziekte kan ontstaan door trauma en emotionele blokkades die zich vastzetten in het lichaam. Als je een goede intuïtie hebt, kun je subtiele signalen van je lichaam opvangen. Luister naar het fluisteren van je lichaam, zodat het niet hoeft te schreeuwen. Daarnaast leven we in een door hebzucht verziekte wereld waarin elke industrie gecorrumpeerd is en winstmaximalisatie letterlijk over lijken gaat. Dat systeem brengt op zijn zachts gezegd geen gezonde samenleving voort.

Zogenaamd schaduwwerk is het aankijken van je duisternis, van je trauma’s. Zowel individueel als collectief is er werk aan de winkel, want ik denk dat we te lang hebben verzaakt en er zich veel troep heeft opgehoopt. Hoewel ik tegelijkertijd geloof dat alles wat moet gebeuren, gebeurt. Ik ben in elk geval bereid en in staat om veel aan te kijken en doe dat dan ook. Tegelijkertijd train ik mezelf door dagelijks stil te staan bij waar ik dankbaar voor ben en wat ik die dag kan doen om er een geweldige dag van te maken.

Ik begon mij ook af te vragen waar de overtuigingen die ik heb eigenlijk vandaan komen. Heb ik die omdat ik zelfstandig kritisch en logisch heb nagedacht, zelf heb aangevoeld? Of omdat het ‘nou eenmaal zo is’? In veel gevallen was dat laatste het geval en ik ben dan ook alle overtuigingen gaan heroverwegen. Wat is waar? Ik kijk geen nieuws meer, omdat ik erachter ben gekomen dat de zogenaamde mainstream media in Nederland net zo goed staatspropaganda is als in landen die openlijk niet democratisch zijn. Maar ook alternatieve kanalen kunnen je meesleuren in angstzaaierij.
Dit inzicht heeft bij mij een fascinatie voor complottheorieën aangewakkerd. Daar wil ik het ook graag over hebben. Complotten zijn overduidelijk lang niet altijd fabeltjes. Er is sprake van ontzettend veel corruptie en leugens en er zijn veel dingen die wij (nog) niet weten of niet meer weten (geen actieve herinnering). Soms komen jaren na dato plotseling schandalen naar buiten en bleken die wappies toch gelijk te krijgen. Ik ben heel benieuwd wat er de komende jaren nog naar buiten komt. Ik denk hele gekke dingen.

Ik wil het graag hebben over deze zoektocht naar (zelf)kennis en met mensen hierover uitwisselen.
Hoe (bewuste) mensen tegen het leven aankijken. Hoe dealen we met het leven, met de chaos, hoe maken we er het beste van? Hoe leven we zo gezond mogelijk? Wat is waar? Dat soort vragen.
En voortbordurend op mijn politieke interviews: wat zijn onze idealen? Wat willen we? Wat vinden we belangrijk? En zo voorts.

Groetjes