Alle berichten van charlotte

Hoi, Ik ben Charlotte. Van harte welkom op mijn blog, leuk dat je er bent! Ik ben altijd druk in mijn hoofd en het schrijven van verslagjes over mijn leven en dingen die mij bezig houden is voor mij een goede manier om de wirwar van ideeën op een rijtje te krijgen en daarbij is het ook een leuk naslagwerk met herinneringen. Ik vind het leuk om mijn ervaringen en ideeën te delen.

Het leven is een spel

Stel je voor dat in een parallel universum alles andersom was. Misschien is dat ook wel zo. Ik denk eigenlijk dat alles wat je kunt bedenken, bestaat. Het zogenaamde multiversum. Heb je toevallig de film ‘Mr Nobody’ gezien?

Het gaat over een man van 118 die op zijn sterfbed terugblikt op zijn leven. Hij vertelt uitgebreid over een aantal verschillende levenspaden, die het gevolg zijn van verschillende keuzes. En dan gaat het daar alleen nog maar over enkele 3d-opties.

Ik luisterde van de week 2 podcasts van NRC future affairs over bewustzijn en kwantumfysica.
De ene aflevering heet ‘hersenwetenschap en het mysterie van bewustzijn.’ Omschrijving:
‘In de neurowetenschap blijft één onderwerp een groot mysterie: wat is bewustzijn? Hoeveel scanners en data onderzoekers er ook tegenaan gooien, een sluitende verklaring is er niet voor het feit dat we de wereld ervaren zoals we die ervaren. Volgens hoogleraar psychiatrie Sarah Durston is het daarom tijd voor een radicaal andere blik op ons bewustzijn. Er broeit volgens haar een wetenschappelijke revolutie die de komende jaren veel op zijn kop kan zetten.’ link

De andere heet ‘Hoe kwamtumfysica ons wereldbeeld op zijn kop zet.’ Omschrijving: ‘Hoe meer data je over de wereld verzamelt, hoe beter je weet hoe die in elkaar zit – toch? Volgens onze gast, natuurkundige en filosoof Bernardo Kastrup, is dat een grote misvatting. Hij laat op basis van recente experimenten in de kwantumfysica zien dat er iets rammelt aan de belangrijkste aannames van veel wetenschappers – en technologiebedrijven. Volgens Kastrup dwingen de bizarre bevindingen op kwantumniveau tot een totaal andere blik op de aard van de meetbare werkelijkheid, de toekomst van de wetenschap en uiteindelijk ons eigen bewustzijn. [‘’]’ link

Volgens mij zegt de kwantumfysica dat objecten niet op zichzelf bestaan, zonder dat het bewustzijn ze waarneemt. Er is geen bewijs dat dit bureau bestaat wanneer niemand er naar kijkt. Wanneer je namelijk ver genoeg inzoomt op de fysieke materie, blijven er deeltjes over die zich op een andere manier gedragen dan wij vanuit onze huidige dominante wetenschappelijk paradigma (materialisme) kunnen verklaren. De deeltjes verdwijnen als het ware.
Onze zintuigen zijn instrumenten waarmee we de werkelijkheid interpreteren. Ze meten niet de werkelijkheid zelf. Wat ik altijd zo’n fascinerend beeld vind, is de grot van Plato.
Veel mensen zitten als het ware in een grot en zien de schaduwen op de muur als het werkelijke leven. Achter hen is een soort voorstelling gaande op het wereldtoneel, daarachter kunstmatig licht. Ik heb ook het gevoel dat ik uit de schijnwereld wil breken, uit de Matrix-coma ontwaken.

Even tussendoor – Ik zag een cursus filosofie en levensbeschouwing langskomen bij NHA die me aanspreekt, maar ik ben nu bezig met een coaching-cursus (een cursus om coach te worden) dus dat ronden we eerst maar even af 😉 Mijn ogen zijn groter dan mijn maag wat dat betreft.
Momenteel ben ik een klein beetje vastgelopen ermee. Dat komt omdat er een docent-wissel is geweest en mijn laatste twee huiswerkopdrachten al een aantal weken liggen te wachten op beoordeling, waardoor mijn motivatie een beetje afneemt. De cursus bestaat uit 16 lessen en ik ben nu bij les 4. Ik moet een kort praktijkverslag schrijven aan de hand van een fictieve ontmoeting met een cliënt (een casus) en een aantal doelen opstellen aan de hand van een bepaald model, maar daar had ik even geen zin in. Dus dan ga ik eerst maar even verder filosoferen over de zin van het leven. En straks naar mijn werk. Ik ga het volgende week wel weer oppakken. Ik ga dan ook even een planning maken voor de hele cursus, wanneer ik het af wil/moet ronden.  Na het deel over coaching volgt ook nog een aantal lessen over het opstarten van een eigen onderneming. Dat wilde ik ook even kwijt. Ik ben benieuwd.
Er zijn vaak zoveel dingen waar ik maar niet aan toe kom (knutselen bijvoorbeeld), maar die wel in mijn achterhoofd blijven plakken! Ik ben nogal chaotisch.

Ik wilde nog even iets zeggen over (de aard) van het universum en ons bewustzijn.
We leven in een wereld van ‘meten is weten’ maar daar zitten nogal wat haken en ogen aan en voor mij persoonlijk komt dat de laatste jaren nogal uitbundig aan het licht.
Mensen worden in mijn ogen teveel gezien en behandeld als enkel machines/computers, het zogenaamde verstand gezien als superieur. Terwijl mensen in werkelijkheid totaal onredelijk zijn en dit zelf niet zien. Dit voertuig is misschien wel letterlijk geprogrammeerd. De rijken der aarde fantaseren er lustig op los dit systeem steeds verder dicht te timmeren; centraliseren, automatiseren, meer data verzamelen, kunstmatige intelligentie verder ontwikkelen, transhumanisme zelfs; Mens en machine steeds meer laten samensmelten. En er lijkt een aspect ernstig ondergeschoven te worden in dit verhaal. Een aspect waar veel mensen niet eens in geloven, namelijk de ziel. Toch bestaat het wel degelijk, daar ben ik ten diepste van overtuigd, ik voel het; Bezieling, levensenergie, universele/ Goddelijke liefde die vaak in de knel lijkt te komen. Want waar blijft de mens en de menselijkheid in dit verhaal? Niet het berekenende, egoïstische homo-economicus-aspect, maar het creatieve vraagt om aandacht.
Bepaalde astrologische ontwikkelingen schijnen momenteel mogelijkheden te scheppen hiervoor (tijdperk van Aquarius).

Wat ik altijd een geruststellende gedachte vind, is dat het leven eigenlijk 1 groot spel is. We zitten eigenlijk in een computersimulatie en als het spel van mijn leven is afgelopen, dan ga ik gewoon weer terug naar waar ik vandaan kwam.  Lees maar De zielenreis van Michael Newton. Mijn kern heeft dus niks te verliezen en ik hoef dan ook niet bang te zijn. Ik ben wel eens bang voor pijn, verdriet, leed en verlies, maar ik geloof graag dat ik alles aan kan.

Nou dag lieve robot-simulaties. Bedankt dat jullie samen met mij dit avontuur zijn aangegaan. Love you 💋

gezond leven? wat een gezeik!

Ik vind het echt lastig momenteel om een leefstijl te hanteren waarbij ik me prettig voel en daar worstel ik al een tijdje mee. Ik wil graag uitwisselen hierover met anderen die hier bewust mee bezig zijn.

De tegenstrijdige voedingsadviezen vliegen ons om te oren en ik vind het behoorlijk verwarrend soms.

Wat voor mij goed voelt is zo natuurlijk mogelijk, maar dat is een uitdaging. Hebben we nou wel of niet dierlijke eiwitten nodig? Zijn (verhitte) zaadoliën schadelijk voor je gezondheid?

Wat ik vandaag heb genuttigd is:

– een glaasje zelfgejuiced bleekselderij-appel-sap met kurkumma en groen poeder: chlorella, spirulina en algen.
– een glaasje zelfgeperst grapefruit-, sinaasappel-, limoen-sap
– een glaasje puur cacaopoeder met gekookt (gefilterd) water. (mijn waterfilter schijnt weer aan zijn jaarlijkse vervanging toe te zijn).
– een theelepeltje zeolietpoeder in water (zeoliet schijnt gifstoffen af te drijven)
– 2 radijsjes en 2dadels
– 2 volkoren boterhammen met een gebakken ei met een plak kaas, hummus pikant, pesto, mayonaise en rucola uit eigen achtertuin.

Cacao schijnt ook allerlei gezondheidsvoordelen te hebben, net als het groene poeder. Daarover later meer.

Ik maak me er vrij druk over, ben me overal van bewust wat veel energie kost. Ik las laatst dat als men de overtuiging heeft dat iets goed voor je is, je lichaam het beter kan verteren. Zou het gezonder zijn alles zorgeloos naar binnen te werken, dan met een schuldgevoel? Ik zie overal bezwaren in. En er is een oplossing voor, maar die is duurder en kost meer tijd en moeite. Wat een gedoe! Ik hou eigenlijk ook helemaal niet van koken, alleen af en toe.

Ik heb namelijk ‘gewone’ eieren gekocht in de supermarkt en in de supermarkt is sowieso alles ‘slecht’ tegenwoordig. De bio-industrie is afschuwelijk en de schandalen die regelmatig naar buiten komen, zijn geen incidenten. Er gaat structureel van alles mis, het is inhumaan en verwerpelijk. De kippen die ‘gewone’ eieren leggen, leven onder erbarmelijke omstandigheden, hebben niet meer ruimte dan een A-4tje per kip en zien geen straaltje zonlicht in hun korte en afschuwelijke leven. Ik weet zeker dat als ik er een kijkje zou nemen ik de hele week van slag en in mineur zou zijn.
Voortaan moet ik maar kipster-eieren voor mezelf kopen en wat minder eieren eten.  In vind eieren wel heel lekker en een mooi en veelzijdig product.
Dezelfde bezwaren gelden voor de gewone kaas en andere dierlijke producten uit de supermarkt.

Vorig jaar hebben wij heel kort 3 kippen in de tuin gehad, maar dat was niet zo’n succes. Die beesten schijten de hele boel onder en stonken verschrikkelijk. Het is echt veel werk om al die poep elke dag op te ruimen en ze maken je hele tuin kapot. Wel leuk als je een wat ruimere tuin hebt en ze niet pal onder je slaapkamerraam in hun stinkhok slapen.
Ik vind het wel een ding dat gezond en verantwoord leven steeds meer iets wordt voor welgestelde mensen, want hoe zit het dan met de keuzevrijheid van mensen die minder bedeeld zijn. En daar hebben we er steeds meer van met deze hyperinflatie.
Nou, dat brood is ook al niet oke, want daar zitten gluten in die ook helemaal niet goed schijnen te zijn voor je darmen. En in mayonaise zitten allerlei rare zaad- en palmolieën. En ook in de hummus en pesto uit de supermarkt zitten allerlei rare dingen.  Ik zal de verpakkingen er eens bij pakken.
‘verse’ Pesto van tomaat en basilicum van de Lidl. Ingrediënten:
zonnebloemolie, 26% zongedroogde tomaten (tomaat, zonnebloemolie, zout, azijn, voedingszuren: citroenzuur, ascorbinezuur; 0,4% knoflook, kappertjes, oregano) 10% gezeefde tomaten, 4,1% oude kaas (melk, zout, zuursel, dierlijk stremsel, conserveermiddel: natriumnitraat; kleurstoffen: annato norbixine, carotenen), 4,1% basicilum, cashewnoten, 2% knoflook, balsamicoazijn.
Mayonaise: 68% koolzaadolie, water, azijn, 5,6% eigeel, glucose-fructosestroop, mosterd, azijn, specerijen, zout, gemodificeerd maiszetmeel, conserveermiddel: kaliumsorbaat, voedingszuur: citroenzuur, verdikkingsmiddelen: guarpitmeel. xanthaangom, aroma, antioxidant: calciumdinatrium-EDTA; kleurstof: carotenen.
Hummus: 47,3% kikkererwten, water, raapzaadolie, sesamzaadpasta, 3,4% harissa (rode peper, karwij, knoflook, koriander, zout), 3,4% chilipepersaus (water, mosterd, mosterdzaad, azijn, zout, suiker), suiker, zout, wortel, limoen, maiszetmeel, aardappelzetmeel, soja-olie, Madame Jeanette chilipeper, uienpoeder, knoflookpoeder, azijn, voedingszuur: citroenzuur, zout, knoflook, conserveermiddel: kaliumsorbaat; extract van paprika, peper.
Je zou eigenlijk alles zelf moeten maken, maar daar heb ik helemaal geen zin in en het moet ook meteen op. Wat dat betreft is het misschien nog wel makkelijker om helemaal niet te eten.

Voor vanavond heb ik nog een restje pasta van gister; Spaghetti, paprika, brocolli, kastanjechampignons, knoflook, ui, tomaat, peper, (zee)zout, basilicum, (biologische) tomatenstukjes uit blik (blik en plastic zijn ook heel erg) en wat parmezaanse kaas en mozarella.

En als toetje waarschijnlijk nog een banaan en wat dadels en mss wat noten.

Vanmorgen heb ik wat yoga gedaan en een fijne meditatie, dat compenseert de stress rondom eten weer een beetje. 😉
Ik zal eens wat tips vragen en op een rijtje zetten van mijn bewuste vrienden. Gezonde en het liefst ook nog makkelijk en betaalbare receptjes waar we zorgeloos van kunnen genieten. En hoe we het beste om kunnen gaan met stress.

Wat eet jij zoal op een dag en hoe voel je je tijdens en na het eten?

Deze meditatie vond ik heel fijn. Ze heeft ook meditaties die en stuk korter zijn.

Als je dit te zweverig vind, maar wel open staat voor meditatie, is hier een korte body-scan die je helpt even bewust stil te staan bij jezelf en je lichaam: Bodyscan

Deze yoga-oefening vind ik heel prettig en doe ik regelmatig:
Yoga met Milou (30 minuten voor beginners)

Leven van Prana

Hallo luitjes,

Vandaag voelde ik al voordat ik goed en wel uit bed was gestapt, dat ik met het ‘verkeerde been’ uit bed dreigde te stappen. Hebben jullie ook wel eens dat het leven aanvoelt als een gedoetje en je niet goed weet wat je met jezelf aan moet? Daar had ik dus een beetje last van. Ik ben, zoals je wellicht weet, ook ‘maar’ een mens, met alledaagse beslommeringen en allerhande (mentale) uitdagingen.
Vandaag had ik een vrije dag voor mezelf en was het objectief gezien een perfecte dag voor een goede dag; Het is volop lente, het is lekker weer, de zon straalde aan een helderblauwe hemel, de vogeltjes fluitten. Toch had ik moeite om me te ontspannen en volop te genieten. Dat had weer eens te maken met mijn neiging tot over-analyseren en dat ik me iets te weinig heb geuit.

Ik begon de dag met een geleide bodyscan van een half uur, waarbij ik halverwege afhaakte vanwege teveel onrust. Er staan zoveel intellectueel stimulerende interviews en teksten op mijn to read en to watch-lijst, dat ik die onmogelijk in één mensenleven kan consumeren. En hoe wenselijk is dat eigenlijk? Ik houd ervan, maar BALANS.
Het zijn teveel indrukken en teveel afleiding die kunnen leiden tot overprikkeling.

In het weekend van 29 april deed ik mee aan ‘a touch of prana’ waarbij ik onder begeleiding ging vasten. Amudra Madhura leeft van Prana (levensenergie) en eet nauwelijks. Veel mensen haken direct af als ik hierover begin, ‘want mensen hebben voedsel nodig om te overleven. Mensen die zeggen dat dit niet zo is, bedonderen de boel. En bovendien is het gevaarlijk.’
Ik vind mezelf ruimdenkend en sta open voor nieuwe mogelijkheden. Ik geloof dat het kan; Levensenergie halen uit andere bronnen dan fysiek voedsel. Het is een revolutionair idee en wellicht de volgende stap in de evolutie van de mensheid. Stel je voor wat dit zal doen met de voedingsmiddelenindustrie. En wat het zal doen met je ecologische voetafdruk. Dat moet veel ‘moreel verheven’ mensen toch aanspreken.  (sorry ik ervaar momenteel een cultuurstrijd van vingerwijzende figuren in de media wat mij dwars zit ).

Het weekend stond in het teken van opruimen; fysiek, mentaal, emotioneel en energetisch. We hebben Kundalini-yoga gedaan, speciale ademhalingsoefeningen en meditaties en aandacht besteed aan belemmerende overtuigingen.
Een bijzondere ervaring was het zeker. Er was een groep van 17 deelnemers en Amudra begeleidde ons samen met nog een vrouw.
Ik vond de groep wat groot en voelde weinig behoefte om te socializen dus heb me een beetje teruggetrokken.
Amudra moedigde ons aan onszelf uit te dagen, maar ik besloot mijn eigen plan te trekken. Ik dacht: ik kijk wel even hoe het loopt en als ik het niet trek, neem ik een sapje. Ik vond het al spannend genoeg dat ik deelnam en was gespannen over wat het niet-eten in combinatie met de oefeningen met me zou doen.
Ik heb het 41,5 uur volgehouden niks te eten.  Vrijdagmiddag rond 15 uur had ik voor het laatst wat gegeten, heel licht, voornamelijk groente en fruit en ik heb een heel klein beetje gesmokkeld met kale rijstwafels, een handje walnoten en enkele blokjes pure chocola.
Zondagochtend voelde ik me niet zo lekker, een beetje wiebelig. Ik denk voornamelijk psychisch.

Wanneer je helemaal leeg bent, heb je minder filter en voel je alles intenser. Dat kan voor een beetje angst zorgen.
Ik heb toen een sapje gedronken en daarna ging het heel prima met me. Veel heb ik overduidelijk niet nodig om te functioneren.
Na de oefeningen heb ik ervaren dat ik inderdaad een nieuwe bron van energie wist aan te boren. Ik heb helemaal geen last gehad van een vervelend hongergevoel. Ik voelde me heel helder en schoon.

Ik snap dat mensen weerstand hebben tegen het idee dat we geen voedsel nodig zouden hebben, maar ik vind het reuze interessant en wil er in de toekomst  vaker mee gaan experimenteren. Wat ik sowieso ga doen is vaker vasten en sap-detoxen, want daar voelde ik me super goed bij.  Ook ga ik meer lezen en uitwisselen met mensen over hun ervaringen met vasten. In onze westerse samenleving hebben we meegekregen dat 3 grote maaltijden en een aantal tussendoortjes per dag goed voor ons zijn en dat bovendien het ontbijt de belangrijkste maaltijd is van de dag.  Het dieet bestaat in mijn ogen grotendeels uit troep. Vulling.  Ik ben me steeds meer bewust van hoeveel rotzooi in de supermarkt te vinden is (palmolie en andere ongezonde vetten, kleur-, geur-, en smaakstoffen, conserveermiddelen, vulmiddel, pesticiden etc etc.  Allerlei toevoegingen zijn goedgekeurd door de EU en voedsel- en warenautoriteit, maar volgens mij  hebben al deze stoffen een individuele waarde waarbinnen het geen kwaad zou kunnen er een klein beetje van binnen te krijgen. Maar al met al krijgen we gedurende de dag volgens mij een hele cocktail binnen aan toxische stoffen, ook via de lucht, het water (een verziekt milieu) en via allerlei cosmetische en huishoudelijke producten. Wat in ieder geval aan de hand is, is dat wij veel meer consumeren dan we nodig hebben. Dit is onder andere te zien aan het feit dat meer dan 50% van de Nederlanders te kampen heeft met overgewicht, hart- en vaatziekten, kanker en andere ongemakken en ziekten.

Ik heb geen zin om teveel te stressen over hoe erg alles wel niet is, want ik geloof dat mindset het allerbelangrijkst is voor je gezondheid. Wel ben ik me dermate bewust van hoe verziekt de voedingmiddelenindustrie is, dat ik niet zorgeloos alles kan consumeren.
Met een eigen moestuin ben je al een stuk minder afhankelijk, maar nog onafhankelijker zou je zijn, wanneer je helemaal geen fysieke voeding meer nodig hebt.

Ik worstel momenteel nog een beetje met dit onderwerp, omdat het zo radicaal anders is dan wat ik gewend ben. Ik merk zowel in mijzelf als om mij heen nog ontzettend veel weerstand.

Waar ik ook een beetje klaar mee ben is veel geld uitgeven aan spirituele workshops en ik wil dus aan de ene kant  het gewone leven weer gaan oppakken, wat dat dan ook moge zijn tegenwoordig.
Dat we als mensheid niet op de oude voet van overconsumptie verder kunnen is een ding dat zeker is. Ik ga dus geen 1000-en euro’s uitgeven aan luxe retreats en spirituele begeleiding. Ik snap ook de kritiek op de kosten van dergelijke praktijken.

De periode vanaf zondagavond tot nu heb ik de neiging veel en alles te eten. Ik kom veel afleiding en verleiding tegen en eet vaak niet omdat ik honger heb, om de voedingstoffen en zelfs niet om het genot, maar om andere redenen zoals emotioneel ongemak en vraatzucht.

Wat ik ook verder wil onderzoeken is het gebruik van meer ecologisch verantwoorde cosmetica- en huishoudelijke artikelen. Zowel voor het milieu als voor mijn eigen gezondheid, en omdat ik zo min mogelijk wil bijdragen aan het spekken van de corrupte industrieën.
Veel mensen zijn zich meer van bewust van de ecologische impact van hun consumptiepatroon, maar vanuit gemak en gewoonte is het makkelijk te doen wat je gewend bent. Ik zal later meer delen en op een rijtje zetten over verantwoorde producten, wanneer ik ook met mensen ervaringen hierover heb uitgewisseld.

Interview met Amudra Madhura bij Next

Loslaten of vastgrijpen?

Afgelopen week ben ik weer eens een beetje overprikkeld geraakt. Ik had erg veel afspraken gepland en het ging allemaal goed en de meeste dingen waren ook leuk. Balans vinden blijft echter een constante uitdaging.
Ik worstelde ondertussen met een aantal filosofische en existentiële vraagstukken, waar we wellicht nooit antwoorden op gaan vinden. Niet met het verstand althans, want als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg. En wat ik altijd heb gedaan is (over)analyseren. Hoe meer je weet, hoe meer je je realiseert hoe weinig je weet. Het leven wordt er alleen maar complexer op.
Het is een vorm van controledrang, alles willen begrijpen om er grip op te krijgen.
Ik vind het leven soms best wel verwarrend en beangstigend, zeker als ik overprikkeld en uitgeput ben geraakt en verval in slechte gewoontes als eindeloos social media scrollen en allerlei nieuwsbronnen tot me nemen waarbij je soms overladen word door negativiteit.
Ik ben veel aan het zoeken en experimenteren geweest met bijeenkomsten, ceremonies en behandelingen het afgelopen jaar en ben er nu wel een beetje uit wat mijn eindconclusie is. Soms is het heel fijn en inspirerend en soms valt iets me tegen. Ik heb kostbare activiteiten ondernomen als hypnose-sessies, een reading van een medium en een kundalini-activatie waar ik meer van had verwacht/gehoopt, zeker gezien de financiële investering. Ik had behoefte aan bijzondere ervaringen, een sprong in mijn persoonlijke ontwikkeling, nieuwe inzichten en bevestiging.

Dit weekend ga ik op een prana-retreat om 48 uur te vasten en onder begeleiding yoga, meditatie en ademsessies te doen. Als voorbereiding heb ik een sapvast-detox gedaan. Mezelf uitdagen was een beetje mijn nieuwe hobby geworden. Ik ben wel benieuwd wat dit met me doet. Het idee is om beperkende overtuigingen los te laten, dichter bij jezelf te komen en nieuwe bronnen van energie aan te boren. Ik vind het best spannend. Maar hierna ben ik er voorlopig wel even klaar mee.

Ik vroeg me af wat ik hier op aarde nou eigenlijk te doen heb en of ik, om de beste versie van mezelf te worden, heel hard moet werken aan het oplossen van karma, traumaatjes ed, of dat je juist alles moet loslaten en je overgeven aan God/het universum/moeder natuur. Misschien had ik dit al eerder in een blog gezegd (ik heb nogal veel behoefte aan herhaling bij het leren en integreren van mijn levenslessen) maar ik denk dat het gaat om een balans. Vanuit rust actie ondernemen. Ik ben goed genoeg en mag mezelf nog beter maken. Mensen in mijn omgeving vinden het soms ook maar vermoeiend om aan te zien wat ik allemaal bedenk en moet van mezelf. Het zelfverbeteringsideaal dat deze jongens hier zo mooi op de hak nemen. Terechte kritiek.  Hilarisch! Maar de beste versie van mezelf is ook iemand die voldoende rust neemt.

Ik was een beetje in de war en angstig geworden door de posts van Isabelle Chapin. Zij is ineens veel gaan delen over haar Christelijk geloof in God, waarbij ze eigenlijk mensen wil redden.
Bepaalde aspecten van wat zij zegt, spreken me heel erg aan. Ze was voorheen heel spiritueel, maar spreekt zich daar nu vrij fel tegen uit. Er is veel ‘vals licht’ en misleiding in de wereld, met name ook in het ‘Spirituele Disneyland’. Zo trap je eigenlijk in de val van maar blijven zoeken naar meer, naar bijzondere ervaringen in andere dimensies en contact met energieën, entiteiten etc. Terwijl je als mens juist hier bent om het gewone alledaagse leven te ervaren, en je bescheiden en dankbaar mag zijn voor het wonder van het alledaagse. Daar verlang ik nu eigenlijk ook heel erg naar; een gewoon en simpel leven. Niet complex. Niet zoeken, niet altijd maar meer willen.
Sommige mensen in deze wereld zijn nog altijd gefixeerd op materialisme en willen meer luxe spullen. En andere mensen willen meer en meer zichzelf ontwikkelen, afpellen, groeien. En dat laatste daar heb ik ook een beetje last van soms.
Naast mijn werk, het volgen van een cursus en het werken in de tuin (wat er nu even bij ingeschoten is) moet ik vaak zoveel van mezelf, wat ik maar moeilijk los kan laten.

Het is een positieve boodschap dat het leven minder gecompliceerd is dan je denkt, en dat je niet hoeft te streven naar groei. Maar wat me even beangstigde (naast de uitrol van een totalitair systeem waar het merendeel van de mensheid vrijwel kritiekloos in mee lijkt te gaan) was het idee dat ik het misschien niet goed doe en dat het allemaal toch anders in elkaar zit dan ik had bedacht.
En ik vind sterven en het verliezen van geliefden en naasten ook best spannend.
Ik geloof dat op een bepaald niveau onze kern, de energie, het bewustzijn, iets is wat blijft voortbestaan, maar begon daar toch even aan te twijfelen.
Ik heb ook gepassioneerd atheïsten in mijn omgeving die geloven dat de mens allerlei religies in het leven heeft geroepen omdat ze het idee van vergankelijkheid en willekeur niet kunnen accepteren. Ik heb inderdaad veel moeite met dat idee en heb een enorme drang om orde aan te brengen in de chaos. Ik sprak atheïsten die heel stoïcijns en nuchter zijn en mensen die bepaalde angsten diep lijken weg te stoppen in hun onbewuste. Sommigen zeggen: als ik dood ben, dan ben ik er niet meer en als ik er niet meer ben, dan kan ik ook geen angst meer voelen. Ik zie daarin wel overeenkomsten met de ervaring van samensmelting met de bron. Als het onderscheid tussen jou en mij, tussen donker en licht er niet meer is, kun je ook niks meer ervaren. Mike Harangi had een dergelijke ervaring door het gebruik van DMT, echt fascinerend(link). Maar dit vind ik ook doodeng en voel veel weerstand tegen het idee dat mijn ego op een gegeven moment verdwijnt, mijn menselijke ervaring, mijn identiteit, mijn persona, mijn vermogen onderscheid te maken.

Volgens de Christenen is er een strijd tussen goed en kwaad gaande en moet je de juiste keuze maken. Isabelle waarschuwt daarbij ook nog eens voor het valse licht en komen er nog meer kwaadwillende entiteiten op het strijdtoneel. Zij zien God ook als een persoon met een karakter, wij zijn immers naar zijn evenbeeld geschapen, kinderen van God.
Ik heb me nooit zo in het Bijbelverhaal verdiept, maar had het idee dat ook hierin best wel veel gecorrumpeerd en misbruikt is. Ik zie wel de deugd in van bescheidenheid. Waar bijna iedereen het wel over eens lijkt te zijn tegenwoordig is dat de mensheid er een potje van maakt hier op aarde. Dat we de hele natuur lopen te vernietigen en dieren uitbuiten. Aan de ene kant vind ik dat mensen vaak juist heel klein worden gehouden en we niet zien hoe krachtig we zijn. We durven niet te stralen. Schaamte, schuld en angst worden dagelijks aangewakkerd. Onze gedachten, emoties en acties kunnen daadwerkelijk een verschil maken op aarde. Ik geloof dat we goddelijke vonkjes zijn, een scheppende/creatieve kracht bezitten. Maar ik kan me ook vinden in de kritiek dat mensen niet moeten denken dat ze God zijn en daar misbruik van maken. Het lijkt me grootheidswaanzin om te denken dat we boven de natuur staan, alles naar onze hand kunnen zetten en manipuleren. We zouden moeder aarde met respect moeten behandelen en haar ondersteunen. Ik geloof niet dat er teveel mensen op aarde zijn; de natuur is overvloedig en geeft ons alles wat we nodig hebben. Er is alleen niet genoeg voor ieders hebzucht!

Ik was even bang dat de Christenen toch gelijk hebben en dat ik het niet goed doe. Maar het idee van een bestraffende God en offers vind ik heel vreemd. Ik ben wel benieuwd naar bijbelstudies. Ook daar vond ik  een leuk grapje van. themannii on instagram (link)
Wist je dat God ook humor heeft? Inmiddels ben ik wel een beetje gekalmeerd en ik geloof graag dat alles wat moet gebeuren gebeurt. En dat de vrije wil de belangrijkste universele wet is. Misleiding zie ik wel.

Wat ik ook interessant vind is het idee dat alles wat ik ervaar in de wereld om mij heen, een reflectie is van mijn binnenwereld. Welke filosoof had het daar ook alweer over?
Dat je dus letterlijk je eigen realiteit creëert door de overtuigingen die je hebt. Maar daarnaast kun je getroffen worden door het noodlot. Het is niet zo dat als je maar vaak genoeg hebt gemediteerd, dat de tsunami met een boogje om je heen zal gaan, zei  Karen Hamaker Zondag (link)
Maar ik wil wel graag mijn verantwoordelijkheid nemen voor mijn cirkel van invloed.

het is zeker wel de moeite waard om jezelf te trainen om je aandacht te richten op positieve energie. Alles wat je aandacht geeft, groeit. Wat wel een valkuil is voor mij is dat het een moeten wordt.
Ik krijg vaak het advies om niet te streng te zijn voor mezelf. Dat vind ik een goede om in gedachten te houden en ik weet dat dit niet alleen voor mij geldt. Veel mensen hebben die calvinistische houding van hard moeten werken om ontspanning te verdienen. Maar tegelijkertijd kan het goed zijn om jezelf uit te dagen, goede gewoontes aan te leren. Ga je voor kortetermijn genot of lange termijn geluk? Balans is het steutelwoord. Wat is goed? Dat vind ik een reuze-interessante vraag.

Nou mensen ik ga even 48 uur vasten van het weekend en daarna ga ik proberen een beetje normaal te doen! Rustig aan allemaal.

Hier wil ik het over hebben

Ik heb een mapje op mijn computer dat heet ‘Corona-interviews.’
Maar eigenlijk heeft bijna niemand het er nog over. Ik houd van terugblikken en lessen trekken, maar wil ook niet blijven hangen. Al pratend met een vriendin, dacht ik na over welke kant ik eigenlijk uit wil met die interviews. Ik ga lekker ongestructureerd te werk op mijn blog. Ik vind het prettig om aan niemand verantwoording te hoeven afleggen, om nergens aan vast te zitten en gewoon vrij te kunnen delen wat mij bezig houd. Dit is een evoluerend proces, continue aan verandering onderhevig.

In eerste instantie had ik in mijn hoofd om mensen met verschillende standpunten te vragen naar hoe zij de afgelopen 2 jaar hebben beleefd. Ik merkte namelijk dat mijn eigen ideeën over wat er gaande is, niet overeenkwamen met de beleving van mensen in mijn omgeving en dat dit soms voor wrijving zorgt. Dit frustreerde me, het riep veel vragen op en ik zocht naar een manier om elkaar beter te begrijpen. Ik merkte dat ik het heel prettig vond om mensen te spreken die mij begrijpen, met wie ik een beetje op dezelfde golflengte zit. Ik ben een aantal keer de confrontatie aangegaan met de mensen die er compleet anders in staan en krijg enerzijds het advies om bepaalde dingen te laten rusten. Anderzijds ben ik nog steeds wel benieuwd naar hun complete verhaal, maar ik voel hier wat weerstand tegen en schuif het voor me uit om dit op een rijtje te zetten. Ondertussen draait de wereld (compleet) door en komen er tal van andere issues langs.
Op een gegeven moment is het niet meer zo interessant om het over Corona te hebben, mensen zijn al ruim een jaar Corona-moe. Nu moeten we het hebben over het klimaat en over Putin, ook gezellig.

Ik probeer altijd het leven, de wereld en mijzelf te begrijpen. Vat te krijgen. Willen doorgronden, begrijpen en bevatten is denk ik een vorm van controledrang.. Het is eeuwig balanceren tussen hard werken en overgave. Maar ik kan ook erg genieten van het onderzoek, de ontdekkingen, de verbinding.
De onderwerpen die ik interessant en belangrijk vind, komen vanzelf aan bod als ik met mensen praat. We hebben het over het leven, over angst en vertrouwen, waarheid, de zin van het leven, ziekte en gezondheid, trauma, verantwoordelijkheden.
Ik probeer het leven zo bewust mogelijk te ervaren en deze ervaringen onder woorden te brengen en te delen. Ik vind het mooi als anderen zich herkennen in mijn ervaringen en wil graag anderen laten weten dat ze niet alleen zijn in deze verwarrende wereld, ik wil ervaren dat ik niet alleen ben, ik wil elkaar inspireren.

Voor mij was de corona-crisis aanleiding voor een bewustwordingsproces, big time. Het heeft me door elkaar gerammeld. Ik was altijd al (maatschappij)kritisch en geneigd tot ‘navelstaarderij’, maar eerder was ik er nooit écht aan toegekomen heel diep te duiken. Ik zocht naar zingeving binnen bepaalde bekende kaders. Was geïnteresseerd in filosofie, psychologie, sociologie, politieke theorieën. Probeerde alles te begrijpen en analyseren met het verstand. En dat doe ik nog steeds graag, maar ik combineer het nu graag met gevoel en intuïtie, met spiritualiteit.

Mijn ervaring met psychedelica in de zomer van 2021 heeft heel veel indruk op mij gemaakt en me ervan doordrongen dat er zoveel meer is in dit universum dan wat de meeste mensen kennen. Ik vind het eindeloos fascinerend en het heeft mijn zoektocht in een stroomversnelling gebracht.
Met de term spiritualiteit hebben sommige mensen in mijn omgeving helemaal niks. Ik probeerde in eerdere blogs al eens uit te leggen hoe ik dit ervaar. Ik probeer het op zo’n manier te verwoorden dat het voor anderen hopelijk zo begrijpelijk mogelijk is. Dat is soms best uitdagend omdat ik zelf ook zoekende ben. Zeker tegenover sceptici.
Ik vind het lastig een korte definitie te geven en ik denk dat deze ook telkens verandert als ik weer nieuwe ontdekkingen doe. Wat in ieder geval duidelijk is voor mij is dat ik niet mijn lichaam en mijn gedachten ben en zelfs niet mijn gevoelens, maar de observator ervan. Het bewustzijn erachter. Alles is energie. We hebben/zijn een ziel en daar probeer ik bewust mee in contact te komen/blijven. Voor mij is het niet zweverig. Het is alles bij elkaar; in contact staan met mijn lichaam, mijn geest en mijn emoties/energie en de omgeving.

Eerder had ik nogal een afkeer van de zogenaamde maakbaarheid van het leven. Sommige mensen zijn immers nou eenmaal minder bedeeld dan anderen.
Er is zeker een bepaalde moeilijkheidsgraad van ieders leven. Ik ben zelf depressief geweest en weet hoe frustrerend het is om vast te zitten in een negatieve spiraal en te horen te krijgen dat je ‘gewoon even een knop moet omzetten.’ Als ik anders had gekund, dan had ik dat wel gedaan.
Nu ben ik toch gaan geloven dat we letterlijk onze eigen realiteit creëeren door de overtuigingen die we over onszelf en de wereld hebben. Je kijkt door een bepaalde bril en mijn wereld is anders dan de jouwe. Alles wat ik in mijn wereld om me heen zie, is een reflectie van mijn binnenwereld. Zie ik veel ellende, dan heb ik nog wat innerlijk werk te verrichten. Alles is een spiegel en wat denk ik helpt is bewustwording en transformatie. Ik vind maakbaarheid nog steeds een lastige term, want ik vind het belangrijk om niet tegen de natuur in te gaan. Ik zie dat mensen hun omgeving willen controleren en manipuleren, maar wat mij betreft moeten we samenwerken met de natuur en haar ondersteunen in plaats van manipuleren.

Ik ben anders tegen heel veel dingen aan gaan kijken. Ik denk bijvoorbeeld dat gezondheid veel meer vanuit een holistisch, multidisciplinair perspectief zou moeten worden benaderd dan nu het geval is in de reguliere zorg. Ik denk zelfs dat ziekte niet is wat we denken dat het is (domme pech die te verhelpen is met een industrieel medicijn). Ik denk dat ziekte kan ontstaan door trauma en emotionele blokkades die zich vastzetten in het lichaam. Als je een goede intuïtie hebt, kun je subtiele signalen van je lichaam opvangen. Luister naar het fluisteren van je lichaam, zodat het niet hoeft te schreeuwen. Daarnaast leven we in een door hebzucht verziekte wereld waarin elke industrie gecorrumpeerd is en winstmaximalisatie letterlijk over lijken gaat. Dat systeem brengt op zijn zachts gezegd geen gezonde samenleving voort.

Zogenaamd schaduwwerk is het aankijken van je duisternis, van je trauma’s. Zowel individueel als collectief is er werk aan de winkel, want ik denk dat we te lang hebben verzaakt en er zich veel troep heeft opgehoopt. Hoewel ik tegelijkertijd geloof dat alles wat moet gebeuren, gebeurt. Ik ben in elk geval bereid en in staat om veel aan te kijken en doe dat dan ook. Tegelijkertijd train ik mezelf door dagelijks stil te staan bij waar ik dankbaar voor ben en wat ik die dag kan doen om er een geweldige dag van te maken.

Ik begon mij ook af te vragen waar de overtuigingen die ik heb eigenlijk vandaan komen. Heb ik die omdat ik zelfstandig kritisch en logisch heb nagedacht, zelf heb aangevoeld? Of omdat het ‘nou eenmaal zo is’? In veel gevallen was dat laatste het geval en ik ben dan ook alle overtuigingen gaan heroverwegen. Wat is waar? Ik kijk geen nieuws meer, omdat ik erachter ben gekomen dat de zogenaamde mainstream media in Nederland net zo goed staatspropaganda is als in landen die openlijk niet democratisch zijn. Maar ook alternatieve kanalen kunnen je meesleuren in angstzaaierij.
Dit inzicht heeft bij mij een fascinatie voor complottheorieën aangewakkerd. Daar wil ik het ook graag over hebben. Complotten zijn overduidelijk lang niet altijd fabeltjes. Er is sprake van ontzettend veel corruptie en leugens en er zijn veel dingen die wij (nog) niet weten of niet meer weten (geen actieve herinnering). Soms komen jaren na dato plotseling schandalen naar buiten en bleken die wappies toch gelijk te krijgen. Ik ben heel benieuwd wat er de komende jaren nog naar buiten komt. Ik denk hele gekke dingen.

Ik wil het graag hebben over deze zoektocht naar (zelf)kennis en met mensen hierover uitwisselen.
Hoe (bewuste) mensen tegen het leven aankijken. Hoe dealen we met het leven, met de chaos, hoe maken we er het beste van? Hoe leven we zo gezond mogelijk? Wat is waar? Dat soort vragen.
En voortbordurend op mijn politieke interviews: wat zijn onze idealen? Wat willen we? Wat vinden we belangrijk? En zo voorts.

Groetjes

Interview – The sounds of one hand clapping

Uitgebreid interview met The Sounds Of One Hand Clapping (artiestennaam), gaat door het alledaagse leven als Berend.


Hoe was de afgelopen twee jaar voor jou?

Vooral in het begin van de Coronacrisis ging het bizar slecht met mij, maar dat had niet zoveel met Corona te maken. Twee jaar daarvoor, in 2018, brak er namelijk al iets bij mij los, wat voornamelijk veel oude pijn uit mijn kindertijd was. Dit vertaalde zich naar heftige PTSS-klachten. Het verwerken van deze gevoelens terwijl ik mijn leven op de rails probeerde te houden, voelde alsof ik aan het jongleren was met veel te veel ballen. Dat ging niet. Er kwam een hoop chaos en allerlei andere moeilijkheden boven op de oude pijn, en zo kwam ik uiteindelijk op het punt dat ik eind 2019 als het ware in de afgrond stortte; het ging heel snel bergafwaarts. Ik verloor mijn vriendin en het grootste gedeelte van mijn sociale kring viel weg. Op een gegeven moment kon ik niet meer bedenken waarom mijn leven überhaupt nog nut had. Zo was ik de eerste maanden van de crisis suïcidaal.
Een aantal maanden verder, in mei 2020, ging ik naar het zuiden van Nederland om dicht bij de natuur een Ayahuasca-ceremonie te beleven. Ik vond dat doodeng, maar voor mijn gevoel had ik geen andere keus, ik zag ayahuasca als mijn laatste redmiddel. Ik dacht: als dit me niet helpt, dan weet ik het ook echt niet meer. Gelukkig was maar een enkele sessie nodig om mij te verhelpen van mijn suïcidaliteit. De tijd daarna voelde logischerwijs daarom als hemel op aarde, gezien de hel waar ik net uit was gekomen. Helaas was deze fijne periode maar van erg korte duur, want nog geen vijf weken na mijn ceremonie gebeurde er iets zeer traumatisch, iets waar ik tot op de dag van vandaag mee bezig ben om van te herstellen en een plekje te geven.

De eerste klappen van deze gebeurtenis waren zo heftig dat ik niet alleen diezelfde zomer niet kon afstuderen, maar met het starten van het nieuwe schooljaar in september twijfelde ik of een tweede kans wagen nog wel zin had. Ik trok mijn hele studie in twijfel en langzaam maar zeker mijn hele bestaan. Kortom, ik was weer terug bij af. Ik werd weer zwaar suïcidaal.

Dit alles ging samen met de avondklok. Ik kwam deze periode sowieso amper mijn deur uit, maar desalniettemin heb ik de sfeer van deze tijd goed kunnen voelen. Zo zat ik s’ avonds veel in mijn raam, depressief naar buiten te kijken, hijsend aan een sigaret. Het was heel onwerkelijk om in zo’n staat van zijn de wereld van toen mee te maken; het voelde extra eenzaam en dystopisch.

Dat het niet goed met me ging was op het eerste gezicht te zien. Ik kan namelijk best wel een emotionele eter zijn. Toen ik eind 2019 voor het eerst ernstig suïcidaal werd reageerde ik daar op door bijna helemaal te stoppen met eten. Als knul van 1.78 was het niet best dat ik uiteindelijk niet veel meer woog dan 60 kilo. Zo’n tien maanden verder, tijdens de avondklok, gebeurde het tegenovergestelde. In korte tijd kwam ik bijna twintig kilo aan, boven op mijn streefgewicht.
Maar nu komt de regenboog in dit verhaal… In diezelfde periode, in de herfst van 2020, leerde ik een meisje kennen die ik nu mijn vriendin mag noemen. Zij is wat dat betreft de doorslaggevende factor geweest dat het ondertussen velen malen beter met mij gaat, omdat zij mij ertoe heeft bewogen weer met mijzelf aan de slag te gaan. Al ging dit geleidelijk. De eerste maanden dat ik haar zag liet ik haar namelijk niets weten van mijn worstelingen, angstig dat ze gillend weg zou rennen als ze te weten zou komen wat mij allemaal bezighield en wat ik op mijn schouders droeg. Het was fijn om met haar om te gaan, maar mijzelf helemaal blootstellen kwam nog veel te dichtbij. Hoe leg je iemand uit dat je eigenlijk uit het leven wilt stappen? Dat kan bijna niet, al helemaal niet iemand die je pas net kent.

De tijd verstreek en mijn 25ste verjaardag naderde. Die verjaardag, in februari 2021, voelde als een mijlpaal die ik me altijd heel anders had voorgesteld. Heel mijn leven had ik het streven om voor mijn 25ste alles wel een beetje op een rijtje te hebben, maar toen ik mijn persoonlijke omstandigheden onder de loep nam en op mijn tijd in deze wereld terugkeek, kon ik niets anders doen dan constateren dat alles in de soep was gelopen. Alles was stuk. ‘’What the fuck doe ik hier nog?’’

Zodoende had ik ergens in mijn achterhoofd de gedachte om op mijn verjaardag er een einde aan te maken. Daar is gelukkig niets van gekomen. In plaats daarvan kwam een hele lieve dame spontaan langs om mij te feliciteren, waardoor ik in tranen uitbarstte. Die avond heb ik keihard een potje zitten janken, zonder dat ik haar kon uitleggen waarom. Dat is uiteindelijk het kantelpunt voor me geweest. Het was toen dat ik mij namelijk realiseerde dat ik dingen beter af kon kappen met haar zolang ik niet bereid was om mijn verhaal te delen. De andere optie was om mijn muil simpelweg open te trekken en te ondervinden wat de gevolgen daarvan zouden zijn. Ik koos uiteindelijk voor dat laatste. En dat heeft heel goed uitgepakt, want het gaat nu beter met me dan ooit.

Wat een heftig verhaal. En wat fijn voor je dat het nu beter met je gaat.
Wat was voor jou de impact van wat er in de wereld speelde? Of had je daar helemaal geen ruimte voor?

Alles wat ik persoonlijk meemaak mengt zich voor mijn gevoel automatisch met hoe ik de wereld om mij heen ervaar en hoe ik de wereld zie. Mijn persoonlijke gemoedstoestand dikte alles in feite dus heel erg aan. Alles wat ik zag gebeuren, dat raakte me. Ik denk dan ook dat ik niet kan zeggen dat ik geen ruimte had voor het leed wat ik om mij heen zag, zelfs als je er innerlijk geen plaats voor had moest je het wel ergens zien te parkeren; It was in your face. Zo heb ik zelf in ieder geval ook niets proberen te vermijden, ik wilde alles onder ogen komen te zien. Waar ik achter gesloten deuren mee aan het dealen was, mijn eigen lijden, ging hand in hand met wat ik op straat zag, op televisie hoorde, of op het internet las. Het voelde voor een hele lange tijd compleet hopeloos. Dat bleek uiteindelijk een cadeautje, want terwijl ik niet zo’n fan meer ben van de algemeen geaccepteerde betekenis van hoop, is er ook zoiets als de hoop die voortkomt uit de wanhoop. Die variant van hoop opende mijn ogen voor mijn directe omgeving. Daklozen die ik zittend vanuit mijn raam constant voorbij zag lopen werden bijvoorbeeld ineens mensen, zeg maar. Je weet wel, van die wezens met een ziel, enzo. Uiteindelijk zijn dit allemaal contacten van mij geworden. Mij om een euro vragen doen de meesten ondertussen niet meer––daar hebben ze er van mij genoeg van gehad lijkt het––wel vragen ze hoe mijn dag is, waarop we meestal een kort gesprek met elkaar aan gaan over hoe we ons voelen. Die kleine dingen maken mij blij.

Deze hele, verstrekkende crisis heeft zogezegd het besef bij me aangewakkerd dat het heel belangrijk is om op lokaal niveau met mensen in contact te zijn. Het maakt werkelijk uit wat je doet. Er is altijd iets wat je kunt doen, je kunt altijd voor iets of iemand wat betekenen, en het allermooiste is dan ook, zoals Anne Frank zei: je hoeft daar geen enkel moment voor te wachten, want je kunt direct beginnen. Zolang je iets doet met de intentie de wereld een stukje beter te maken, hoe klein ook, dan draag je bij aan een betere wereld. Nu heb ik niet het idee dat ik als enkel individu die daklozen moet redden, maar die ontmoetingen hebben mij wel tot diep in de vezels van mijn lijf bewust gemaakt dat we, hoe cliché het ook klinkt, allemaal mensen zijn. En dat we misschien niet met z’n allen door één deur hoeven te passen, maar dat we op z’n minst met elkaar moeten leren leven op deze aarde. De impact van deze crisis heeft mij dus vooral geleerd dat ik het beste mijn medemens kan toetreden zonder vooroordeel, opdat ik mensen daadwerkelijk mag zien zoals ze zijn.

Is er door de crisis veel veranderd in jouw leven?

Voor mijn gevoel zat ik vanaf 2018 eigenlijk al in lockdown. Ik was een soort kluizenaar, druk bezig met het verwerken van pijnlijke gebeurtenissen en oud verdriet. Dus nee, in die zin eigenlijk niet. De maatregelen hebben het slechts nog moeilijker gemaakt, de tijden werden daardoor nog eenzamer. Ik ging nog minder naar buiten en zou maar drie vingers nodig hebben gehad om mijn sociale contacten te tellen.
Mijn persoonlijke problematiek zorgde er dus voor dat de klap van Corona niet heel erg hard bij me aankwam; ik was vrij apathisch tegenover die uitbraak. Wat kan ik zeggen? Ik was suïcidaal. Ik herinner me dan ook dat ik ergens moest grinniken om het feit dat een huisgenootje waar ik destijds mee woonde al blikken bonen aan het verzamelen was, just in case. Tegelijkertijd vroeg ik mij direct af hoe zuiver de koffie eigenlijk was, het verhaal wat ons voorgeschoteld werd. Op het moment dat je niet meer wilt leven, kijk je op een hele gedesensitiseerde manier naar de wereld. Zo vond ik het in mijn suïcidale staat van zijn niet zo zeer heel schokkend, maar veel meer opmerkelijk toen ik een foto op ‘het nieuws’ voorbij zag komen van iemand in China die dood op straat lag. Die foto ging de hele wereld over. Toen dacht ik: de komende tijd gaan we heel veel meer foto’s zien van mensen die dood op straat liggen, anders geloof ik dit voor geen meter. Al jarenlang horen we dat China een heel eng land is dat schimmige spelletjes speelt en daarom niet te vertrouwen is, maar nu moest ik ineens blind vertrouwen op deze foto? Ik vond het bijzonder om te zien dat de NOS deze foto schijnbaar zonder twijfel het Nederlandse medialandschap in slingerde. Deze bevindingen plantte als het ware een zaadje in mijn hoofd en helaas heeft deze bodem sindsdien enorm veel water gekregen. Dit zaadje is dus uiteindelijk uitgegroeid in een totaal andere kijk op de wereld en dat heeft wat dat betreft alles in mijn hoofd helemaal op de kop gezet.

Maar voor de rest, voor zover mijn dagelijks leven eruitziet, heeft de crisis nauwelijks een effect gehad. Alle veranderingen in mijn leven van de afgelopen tijd komen niet door corona, maar doordat ik na jarenlange stilstand zelf weer in beweging ben gekomen. Al die veranderingen zijn dan ook verbeteringen. Zoals ik al zei, ik voel me nu beter dan ooit. Ik ben eindelijk begonnen met praten en ik heb in contact met een super goede regressietherapeut sprongen gemaakt waarvan ik niet eens wist dat dit überhaupt mogelijk was. Als ik terugkijk op mijn leven dan stuit ik op het ene ironische moment na de andere. De kers op de taart in dit alles is dat de situatie in de wereld nu echt sinds een aantal decennia op een dieptepunt lijkt te zijn, maar ironisch genoeg kan mijn eigen gemoedstoestand bijna niet beter.

Wat is er in jou veranderd?

Onwijs veel. Althans, ik heb dingen kunnen loslaten en verwerken die mij niet meer diende om bij me te dragen. Oude gedragingen, patronen, oude emotie of ideeën over de wereld of jezelf die eigenlijk niet meer op zijn plaats zijn. Daar verander je door, of beter gezegd: er blijft steeds meer van jouw eigen, echte zelf over––omdat je dingen die eigenlijk niet in jou thuishoren, loslaat. Zo ben ik steeds meer naar mijzelf toe gegroeid. Ik ben meer mijzelf geworden, meer in mijzelf verankerd. Dat heeft op de eerste plaats enorm veel rust gebracht en er ook voor gezorgd dat ik iets heb verweven wat ik in al mijn tijd hiervoor nooit had: geduld. Vroeger was ik altijd ongeduldig. Ik liep met zoveel pijn en zorgen rond dat ik onbewust zo snel mogelijk van alles af wilde zijn. Dit betekende dat als ik dacht dat ik met iets mijn traumatische bagage kon oplossen, dan wilde ik het zo snel mogelijk afhandelen. Maar het verwerken van trauma kun je niet forceren, noch kun je het haasten.

Inmiddels heb ik geleerd dat ik in dit alles daarom heel erg bij mezelf mag blijven, en bovenal mag vertragen. Want het helen van jezelf, anderen, en de wereld om je heen, is een enorm delicaat en dus kwetsbaar proces. Voor mij komt het daarom nu voornamelijk neer op vertrouwen: Dat alles loopt zoals het moet lopen. Ik mag vertrouwen hebben dat dingen zijn zoals ze moeten zijn. Als je het mij vraagt gebeurt in dit universum alles met een reden en verloopt alles op het juiste tempo, en dat geldt zodoende ook voor mij. Ik zie dat niet als een spirituele bypass, ik probeer niet te zeggen dat alles al perfect is en er daarom helemaal niets meer hoeft te gebeuren. Integendeel, ik denk dat er de komende tijd nog heel veel staat te gebeuren. Ik leef niet in de illusie dat we zo dadelijk met z’n allen rond een kampvuur vrolijk liedjes staan te zingen. Er is helaas vreselijk veel aan de hand en dus is er ook ontzettend veel te doen. Mijn punt is dat ik ondanks dit alles nu gelukkig geleerd heb om op een geduldige en bedachtzame manier voor mijzelf te zorgen. Dat is denk ik het meest belangrijke.

Wat heb je om je heen gezien aan impact van de crisis?

Toen ik suïcidaal werd zijn heel veel contacten verwaterd, verdwenen. Een hele grote groep vrienden is voor mij weggevallen. Het werd voor hen allemaal te veel. Sindsdien heb ik niet zo veel mensen meer om mij heen, bovendien ben ik enorm selectief geworden met betrekking tot wie of wat ik binnen in mijn cirkel laat komen, dus de impact van de crisis die ik heb gezien op de mensen om mij heen is vrij beperkt. Deze dagen onderhoud ik veelal alleen contact met mijn vriendin, beste vriend en therapeut. Die twee laatste dachten er vanaf het begin af aan al hetzelfde over als ik, maar mijn vriendin is wel een hevig transformatieproces door gegaan. Langzaam maar zeker begon ze ook vragen te stellen en voor ze het wist donderde ook heel haar wereld in elkaar. Zoals iedereen dat heeft, had ze het daar erg moeilijk mee. Dat was soms pijnlijk om te zien, ongeacht dat je allang weet dat iemand alleen maar sterker uit zo’n situatie kan komen.

Daarnaast kan ik wellicht wat delen over mijn familie. In ons gezin ben ik een beetje het zwarte schaap. Sinds de crisis worden er in onze familie-app artikelen of nieuwsberichten gedeeld waar ik het grootste deel van de tijd langs scroll. Echter kan ik het op sommige momenten niet laten te reageren en te zeggen wat ik vind, maar dan reageert er meestal niemand. De enkele keer dat er wel iets wordt gezegd ontstaat er veelal direct een confrontatie. Dat doet mij zeer, maar dat is wat dat betreft ook altijd wel mijn struggle geweest. Al heel mijn leven probeer ik een vredestichter te zijn, wat een interessante combinatie is met mijn rebelse neiging tot het schoppen tegen heilige huisjes. De meesten zijn tegenwoordig naar mijn weet namelijk niet echt heilig meer, maar corrupt. Ik had deze neiging van jongs af aan al als ik het idee had dat dingen niet deugde, van nature heb ik dus een antiautoritaire reflex. En daarmee heb ik in het verleden helaas wel enorm veel in mijn eigen vingers gesneden. Het duurde even, maar gelukkig heb ik daarvan geleerd. Zo heb ik uiteindelijk de dwang om mensen te willen overtuigen inmiddels losgelaten. Sowieso verspil je alleen maar je energie daarmee, want het werkt averechts.

Voor mij is het daarom nu vooral een hele interessante en fijne ontwikkeling dat ik de afgelopen paar maanden vrijwel alleen maar bezig ben met mijn afstuderen aan de kunstacademie. De wereld gaat ondertussen een beetje aan mij voorbij. En dat voelt helemaal oké want ik zie het––net als vele anderen––als mijn taak om juist een nieuwe wereld te bouwen.

Mijn kunst helpt mij daar mee, want wat dat betreft is mijn werk eigenlijk de enige plek waar ik werkelijk alles kwijt kan. Aan de hand van de dingen die ik heb meegemaakt, maar ook alles wat ik in de tussentijd daar allemaal van heb geleerd, ben ik heel erg benieuwd wat mijn werk bij mensen teweeg zal brengen. Want de dingen die ik aan wil kaarten en wil belichten met mijn kunst zijn niet mild. Zodoende ben ik zowel laaiend enthousiast over waar ik allemaal mee bezig ben, evenals dat ik mijn hart vast houd. Ik voel dat ik door simpelweg helemaal mijzelf te zijn de wereld het meeste zou kunnen bieden. En dus wil ik niets anders dan mijn ware zelf zo veel mogelijk belichamen.

Tegelijkertijd maak ik mij zorgen over de eventuele consequenties, want ik vermoed helaas dat een vredesstichter in tijden van oorlog, vooral als deze oorlog door de meeste mensen niet gezien en dus ontkend wordt, voornamelijk oogt als een onruststoker. Ik bereid mij er nu dus alvast op voor dat ik met mijn kunst als het ware een flinke portie opschep van een gerecht wat de meeste mensen niet willen eten. Ik voel alleen dat ik niet anders kan, ik heb werkelijk niets beters te doen. Ik heb 26 jaar dingen geslikt die niet goed voor mij waren en altijd mijn mond daarover gehouden. Terwijl ik ondertussen diep aan het nadenken was over hoe het anders kon, maar ik heb mij nooit eerder geuit over hoe ik werkelijk over onze wereld nadenk. Als kunstenaar zie ik het als mijn plicht om dan eindelijk mijn bevindingen met de wereld te delen.

Om concreet antwoord te geven op je vraag: Nee, eigenlijk krijg ik persoonlijk niet zo veel meer mee van de impact van deze crisis op alle mensen. Ik volg mijn eigen, betrouwbare nieuwsbronnen voor zover ik kan en voor zover dat goed voelt om een beetje op de hoogte te blijven, maar mijn focus ligt totaal niet meer op de buitenwereld. Ik ben bezig iets nieuws te bouwen en dat begint bij mijzelf. Langzaam maar zeker begin ik mijn innerlijke wereld nu naar buiten te vouwen met de intentie om deze te verweven met alles om mij heen.

Het gaat dus vooral interessant voor mij zijn om te zien hoe mijn omgeving hierop zal reageren, om niet de kunstacademie en mijn docenten te noemen. Daar heerst namelijk, vergelijkbaar met onze maatschappij in het algemeen, helaas ook een erg benauwd klimaat.

Dat klinkt spannend! Ben je niet bang voor een negatieve beoordeling?

Ja, ergens wel. Maar ik heb daar vooral in het verleden enorm veel angst voor gehad. Zo was ik eens een essay aan het schrijven en heb ik op een gegeven moment urenlang zitten janken, omdat ik niet wist wat ik met de opdracht aan moest. Als ik zou opschrijven wat ik werkelijk dacht dan voelde het alsof ik het risico moest accepteren om mogelijk van school getrapt te worden. Als ik braaf zou opschrijven wat er min of meer van mij verwacht werd voelde het alsof ik mijn ziel zou verkopen. Uiteindelijk heb ik het essay nooit afgeschreven, noch ingeleverd. Deze moet ik nog herkansen en dat gaat nu gelukkig prima lukken, want ondertussen weet ik wel waar ik over spreek.

Eerst was dat anders. Voor een lange tijd voelde het alsof ik eigenlijk niet op de kunstacademie meer thuishoorde. Tegelijkertijd had ik ook geen idee wat ik anders kon gaan doen, en dus heb ik toen onbewust als het ware maar mijn eigen studie opgezet. Wat mij heel erg heeft geholpen in mijn ontwikkeling is het bestuderen van Oosterse filosofie, vergelijkende godsdienstwetenschappen en psychologie. Die zelfstudie, gepaard met alle twijfel, angst en pijn waar ik mee rond liep heeft er mede voor gezorgd dat ik mijn studie alsmaar voor me uit heb geschoven. Dat was totdat ik zo sterk in mijn schoenen kwam te staan dat ik mij realiseerde dat het niet langer nodig was om bang te zijn voor het oordeel van mijn docenten. Ik ben daar veel te gearticuleerd voor geworden. Bovendien heb ik genoeg emotioneel verwerkt dat ik mij niet zomaar meer over mij heen laat lopen. Sindsdien ben ik binnen mijn studie vrolijk mijn eigen gang aan het gaan. Wat ik maak of doe kan men mooi, lelijk, goed of fout vinden. Dat vind ik allemaal prima. Maar kom mij niet vertellen dat ik niet weet waar ik mee bezig ben, want wat ik doe steekt helder in elkaar; Ik heb mijn huiswerk gedaan.

Zo was het laatst ook wel grappig toen ik een online beoordeling had voor een belangrijk deel van mijn studie. Na mijn presentatie zei één van de docenten in kwestie dat hij mij niet kon beoordelen omdat hij geen aansluiting had met mijn kunst. Hij hield er hele andere ideeën op na over wat kunst is en hoe dat er uit zou moeten zien. En daar bleef het gelukkig bij. In het verleden had dit waarschijnlijk uitgelopen op een conflict, maar ik zat nu rustig achter mijn laptop met een grijns op mijn gezicht, wetende dat als deze docent mij zou laten zakken voor deze beoordeling hij uiteindelijk voor lul zou komen te staan––want mijn ingeleverde document was kristalhelder. Daar bovenop bevestigde deze docent ook nog eens mijn vermoeden:

Sinds ik op de kunstacademie zit ben ik mij heel veel gaan verdiepen in alles wat met religie en spiritualiteit te maken heeft, alles wat relateert aan onze geest. Dit ben ik in mijn kunst gaan verwerken. Voor mij is spiritualiteit de essentie. Echter viel het mij gelijk op dat als ik naar het werk van mijn medestudenten keek, evenals als ik keek naar het werk van mijn docenten of wat je veelal vindt in musea voor hedendaagse kunst, spiritualiteit nergens meer te bekennen is. Dat terwijl kunst en spiritualiteit al duizenden jaren hand in hand met elkaar gaan, van architectuur tot schilderkunst tot beeldhouwen. Denk maar eens aan een kerk of een tempel, daar vind je alles in wat ik net opnoem. Maar blijkbaar was deze docent dat allemaal vergeten, of vond hij dat niet zo belangrijk. Wel was hij slim genoeg niet heel veel meer te zeggen dan dat, want anders had hij met een zwaargewicht wannabe-Boeddhist te maken gehad, en dus hield daar onze meeting op. Vervolgens werd er een afspraak gemaakt voor een nieuw beoordelingsmoment met twee andere docenten en deze zouden mij later vertellen dat ze absoluut geen reden hadden om mij te laten zakken voor dit onderdeel. Ik haalde de beoordeling met vlag en wimpel.

Het harde werken heeft dus zijn vruchten afgeworpen. Zo mag ik over een tijdje voor het eerst mijn plannen voor het afstuderen presenteren.


Merk jij veel van polarisatie in de samenleving?

Ja. Wat ik nu zie gebeuren is helaas iets wat ik heel mijn leven al heb meegemaakt; Ik weet hoe het is om verketterd te worden omdat je ergens een andere mening op nahoudt. Ik weet hoe het is om niet gehoord, niet geloofd, belachelijk gemaakt te worden. Ik weet hoe het is om twee partijen tegenover elkaar te hebben terwijl ze allebei het gevoel hebben dat ze in de woestijn aan het roepen zijn.
Als ik eruit gooi hoe ik werkelijk nadenk over wat deze Corona-situatie inhoudt en hoe ik denk dat de medische wereld, de psychiatrie en de economische wereld in elkaar steekt, vraag ik mij af of ik bij mijn familie nog welkom ben. Dit soort dingen zie je nu bij heel veel mensen gebeuren.
Zo had mijn beste vriend voor de Coronacrisis al problemen met zijn huwelijk door politieke meningsverschillen, maar dat is sindsdien––met alles wat er gaande is––helaas alleen maar erger geworden.

Voor de rest heb ik de afgelopen paar jaar, gedurende mijn kluizenaarschap, als het ware, al die tijd al een hele observerende rol op me genomen en zo voel ik intuïtief altijd wel goed aan wat er allemaal speelt. Maar terwijl ik dit zeg voel ik dat ik eigenlijk weer moet terugkomen op wat ik eerder al zei: Ik houd mij steeds minder bezig met wat er in de buitenwereld afspeelt en focus mij nu vooral wat er binnen in mij allemaal gebeurt. Dat is namelijk de beste plek waaruit je kunt werken om de wereld beter te maken. Ik begrijp ook niet helemaal waarom er zo weinig mensen zijn die deze boodschap verkondigen. Je zou denken dat vooral in de kunsten nu veel op gang zou komen. Zo vind ik het absoluut niet geruststellend dat er maar bar weinig eerlijke en transparante uitingen zijn van kunstenaars over hun visie op wat er nu allemaal speelt. Ik voel dat ik dat anders aan wil pakken. Mijn hele leven werk ik al naar het moment toe dat ik mijn bek opentrek, ik had alleen nooit verwacht dat dingen zo uit zouden pakken. Dat op het moment dat ik hier dan eindelijk klaar voor ben de wereld er zo uit zou zien. Hopelijk zal mijn werk iets goeds teweegbrengen.

Hoe dan ook, er zal een hoop gaan veranderen.

Hoe blijven we met elkaar in verbinding?

Radicale menselijkheid. Wat eigenlijk een paradox is in zichzelf; Er is naar mijn weet niks radicaals aan de essentiële menselijke natuur. De mens is van nature kalm, vergevingsgezind en tolerant. Dat mag worden ingezet. Dat klinkt misschien vreemd om te horen van iemand die vertelt dat hij zo goed als al zijn sociale contacten is verloren. Wie ben ik dan om mensen te vertellen hoe je met elkaar in verbinding kunt blijven? Laat ik zeggen dat als het hier op aankomt je wel het een en ander van mij aan kunt nemen, juist omdat ik op dit gebied in het verleden zo veel fouten heb gemaakt. Het is in mijn leven een groot probleem geweest dat ik bij moeilijke situaties altijd heel intens ben geweest, altijd extreem hard de confrontatie aan ben gegaan. Hier ben ik mij nu veel beter van bewust en dus probeer ik dit niet meer te doen. Het helpt gewoon niet.
Dat is dan ook de reden dat ik met waterige oogjes toe heb gekeken toen ik zag hoe veel mensen op social media in de strijdmodus zaten omtrent alle maatregelen en overige kwesties, langzaam maar zeker zie je mensen opbranden. Maar er is niet echt iets wat je kunt doen. Aan de ene kant voelde ik mij enigszins schuldig omdat ik zelf helemaal niets deed––gezien de toestand waar ik in verkeerde kon ik niets (ik heb het nu over de periode dat ik suïcidaal was)––en anderzijds was ik verdrietig om te zien dat men überhaupt aan het strijden was.

Deze situatie functioneerde voor mij als een spiegel. Ik zag mensen die met toestemming van hun eigen vrije wil kapot werden gemaakt, want de meesten deden bewust wat ze deden voor ‘de vrijheid’, ‘de liefde’ of ‘het algemeen belang’ en waren bereid om de consequenties te accepteren––of ze nou op het malieveld stonden in Den Haag of zich uitte op social media. Dat lijkt misschien heel nobel, en misschien heeft zo’n actie voor sommigen terecht gevoeld als een heldendaad, maar ik houd er over het algemeen gemengde gevoelens aan over. Er is naar mijns inziens niets nobels aan onnodig afgetuigd of afgebekt te worden.

‘’Criticize by creating’’, zou ik eerder willen zeggen. Die heb ik gestolen van Michelangelo. Iedereen kan met een kartonnen bordje naar buiten en schreeuwen naar de buitenwereld dat alles kut is. Dat helpt niet. In veel gevallen maak je dingen alleen maar erger. Bied in plaats daarvan een oplossing. Of nog beter: belichaam die oplossing, creëer hem zelf. Laat de wereld hoogstpersoonlijk zien dat het ook anders kan. Wees een voorbeeld.

Makkelijker gezegd dan gedaan, natuurlijk. Maar ik geloof dat iedereen dit stiekem diep van binnen eigenlijk allemaal al weet. Dat we stiekem al weten dat dit in feite het enige, het beste is wat je kunt doen. Daar vechten we alleen keihard tegen. Want het beste doen is eng, dat is namelijk het aller moeilijkst. Het is veel makkelijker om te klagen, de verantwoordelijkheid zelf niet op je te nemen, te zeggen dat de staat van de wereld vooral niet jouw schuld is maar vooral die van een ander. En zo komt het dat de wereld rustig doordraait, met een paar miljard hele boze, onrustige mensen, die tand om tand en oog om oog intens strijden voor hun gelijk.

En vergis je niet, dit zijn niet de woorden van een oude wijze man, eerder een jonge knul die keihard met zijn neus op de feiten is gedrukt. Want deze intensiteit heb ik helaas zelf ook gekend. Dit kwam naar mijn idee weliswaar altijd vanuit de behoefte om dingen oprecht goed te willen maken en in goede banen te willen leiden, maar het is een verdrietige en eenzame constatering dat dit er uiteindelijk wel voor gezorgd heeft dat ik een hoop mensen niet meer zie.
Nu ik wat meer tot rust ben gekomen weet ik dat het niet nodig is om altijd zo fanatiek te zijn, zo intens te strijden. Die intensiteit en dat fanatisme kan ik op dit moment niet anders noemen dan traumatische verkramping. Dat heb ik inmiddels vervangen met radicale menselijkheid.

Voor wat het waard is, uiteraard blijf ik erbij dat het algemeen geaccepteerde Corona-narratief niet klopt, maar ik heb er niets aan om constant mensen daarvan proberen te overtuigen, ik kan mij beter focussen op de kwaliteit van mijn eigen leven. Bovendien is het verstandig om niet te vergeten dat de mensen die het hardst terug zouden willen krijsen dat alles wel klopt en het hardst andersdenkenden de kop in zouden willen drukken, dat waarschijnlijk (onbewust) doen met een reden. Die hebben namelijk de meeste angst, denk ik, en voelen logischerwijs daarom ook zoveel weerstand. Daar mag je in reactie daarop dus ook de meeste compassie voor voelen. Maar dit is niet iets wat je iemand kunt leren te doen. Het moet echt bij iemand zelf van binnenuit komen.

Zodoende heb ik eigenlijk niet echt advies voor het creëren van meer verbinding. Er is geen techniek of methode om iemand op dat punt te brengen, of je moet het klooster in willen, maar de moderne mens heeft daar allemaal geen tijd meer voor. Het is daarom denk ik de aller moeilijkste kunst om nu, in al deze chaos, de rust in jezelf te vinden en zodanig tot acceptatie te komen (van jezelf, de ander en alle omstandigheden op deze mooie vreemde wereld), dat je van daaruit op een rustige manier met je medemens weet om te gaan.
Als ik bijvoorbeeld iemand zou treffen op straat die overal in de rondte schreeuwt dat Willem Engel voor altijd opgesloten zou moeten blijven, dan rest mij denk ik niets anders dan die persoon zo rustig mogelijk te benaderen en met een vriendelijke blik te zeggen: ‘’Er is veel aan de hand, hè? Hoe gaat het met je in deze rare tijd?’’

Op die wijze kun je mensen ontwapenen, door ze even werkelijk te ontmoeten, door dat verhaal waar iedereen constant mee dood wordt gegooid even op pauze te drukken. Zodoende denk ik ook dat we niet ‘op zoek moeten gaan naar manieren om met elkaar te verbinden.’ Klinkt voor mij een beetje als abstract gezwets. Je moet het gewoon doen. Ga dus niet op zoek naar manieren om verbinding te maken, maar maak verbinding. Daar is niet heel veel voor nodig, noch hoeven we ons zorgen te maken dat we snel verbinding moeten maken, want wij kunnen dit alleen doen door middel van de liefde. En de liefde laat zich niet haasten, want ze is er altijd.

Sven Hulleman zei ook een aantal mooie dingen over vrede, liefde en verbinding in mijn favoriete aflevering van zijn podcast ‘Een Oorlog Reeds Verloren’ (aflevering #2.14, getiteld: #Stopdemachine), daarin rookt hij een sigaar en mediteert hij op het feit dat Native Americans tabak zagen als een heilzaam kruid, onder andere om de vrede mee te stichten. En zo zegt hij:

‘’Zolang er vredespijpen gerookt kunnen worden, of een sigaar, is er nog altijd ruimte voor gesprek.’’

Ik hoop dat wat er ook nog allemaal gaat gebeuren, ongeacht welke staat wij ons in zullen bevinden, dat we nog altijd met elkaar in gesprek kunnen blijven gaan. Dat we de mens, de ander, altijd los kunnen blijven zien van alles wat er speelt in de wereld, of die ander in ieder geval op een vriendelijke manier toe kunnen treden.


Lukt het jou iedereen zo te benaderen?

Ja. Althans, dit probeer ik wel. Maar het is ook belangrijk om te onthouden dat er iets bestaat wat men psychopathie noemt. Noem me zweverig, maar als je het mij vraagt is liefde altijd het beste medicijn. Echter mag je daar wat psychopathie betreft wel een beetje mee oppassen. Liefde geven aan een psychopaat kan lijken op een soort exorcisme. Als je tegen een psychopaat zegt: ik hou van je en ik vergeef je, wellicht roept dat dan zo’n innerlijk conflict en weerstand bij die persoon op dat ‘ie jou vervolgens iets aan wil doen. Over het algemeen zou ik mensen adviseren zo vriendelijk mogelijk te zijn en de ander zo veel mogelijk ruimte te geven, maar helaas leven we in een wereld waar niet iedereen zit te wachten op je vriendelijkheid, en dat er zelfs sommige mensen op uit zijn om daar ernstig misbruik van te maken.

Ik zie de huidige situatie in de wereld daarom een beetje alsof er een doorgedraaide gek met een machinegeweer de gehele mensheid onder schot houdt. Die gek is zowel een gevaar voor zichzelf als ieder ander. In zo’n situatie kun je het beste heel rustig blijven. Maak een onverwachte beweging waar deze psychopaat bang van wordt en dus van schrikt, en hij schiet. Het is de kunst om steeds dichterbij te komen terwijl je deze persoon geruststelt. Als je vervolgens het geweer langzaam naar beneden kunt laten zakken en de acute dreiging verdwenen is dan kun je zonder al te veel risico ingrijpen. Aan de hand van dit voorbeeld denk ik dat het dan helaas wel degelijk nodig is om de persoon in kwestie in de boeien te slaan. Helaas is niet iedereen in staat om in harmonie met zijn medemens te leven. Dit feit betreurt mij, want ik zou graag iedereen mijn vriend willen noemen.

Wees dus vriendelijk, zou ik zeggen. Maar probeer zo veel mogelijk gevaarlijke situaties te vermijden.


Je zei dat strijden niet werkt, maar denk je niet dat ieder zijn rol heeft in dit leven en dat er ook mensen nodig zijn die wel strijden?

Zeker, begrijp me niet verkeerd. Ik heb zelf ook nog het een en ander te doen, voor mijn gevoel breng ik met mijn afstudeerproject over een tijdje als het ware ook een spirituele bom tot ontploffing. Het is alleen belangrijk om in alles wat je doet in de wereld zo veel mogelijk bij jezelf te blijven. En dus, tuurlijk moeten mensen strijden voor wat ze belangrijk vinden. Maar blijf wel bij jezelf peilen wat jouw eigen strijd eigenlijk is en wat die inhoudt. Misschien is die helemaal niet op Instagram, Facebook, of het malieveld. Zodoende zijn er in het verleden waarschijnlijk ook een hele boel mensen onnodig gestorven omdat ze nog niet gerealiseerd hadden dat ze deelnamen aan een oorlog die eigenlijk niet van hen was. Blijf dus voelen wat van jou is en wat niet. Ik schat de kans groot in dat het bijna niemands zielsmissie is om buiten te gaan protesteren, of te knokken op social media. Waarschijnlijk heb je iets beters te doen.

Maar, ja, tegelijkertijd lopen dingen nou eenmaal zoals ze moeten lopen. En wellicht is het daarom voor heel veel mensen de bedoeling dat ze gaan strijden zodat ze er zelf achter komen dat dat niet de bedoeling is. Lekker paradoxaal klinkt dat, maar ik ben nou eenmaal van de Zen-Boeddhistische school, wat ook vrij veel gemeen heeft met de ‘’Niet-lullen-maar-poetsen’’ filosofie van Rotterdam.

Gewoon doen wat je moet doen, dus. En leer daar vervolgens van. Volgens de Zen-traditie verander je namelijk niet zo snel in een Boeddha door een beetje heilig te gaan zitten doen, maar eerder door gewoon je aardappels te schillen. Wellicht voel je na genoeg aardappels vanzelf dat je opeens op een wolkje zweeft, of als je dan eindelijk vindt dat je jezelf genoeg pijn hebt gedaan door constant in de strijdmodus te zitten. Uit die traumatische verkramping gaan voelt namelijk als verlichting.

Zo vind ik het ook heel vet om te zien dat er een heel hoop mensen zijn die in de beginfase van de Coronacrisis zijn opgestaan, langzaam maar zeker dezelfde conclusies trekken. Noem een Jorn Luka of Isa Kriens, zij bewegen zich nu steeds meer richting het loslaten en de verzachting. Ik zie hen en vele anderen als de spirituele veteranen van deze tijd.

Zelf moet ik nog pas beginnen en dus leef ik voor mijn gevoel nu vooral toe naar mijn coming-out als rebelse kunstenaar, maar ik ben zo verschrikkelijk blij dat ik bij mensen heb mogen afkijken en nu dit allemaal mag ondernemen vanuit rust. Dat voelt heel fijn, in tegenstelling tot mijn verwachting dat er een heel hoop mensen een flinke klap van mijn werk zullen krijgen. Hopelijk zet het ze aan het denken en realiseert men dat ik wellicht nog niet zo gek ben, maar de wereld daarentegen…

Hoe dan ook, het is een zeer complexe kwestie, maar in essentie is strijden dus zeker nodig. En het is vooral nodig dat grote aantallen mensen dit doen. Een enkel individu zal ons niet uit deze crisis redden. De wereld is niet aan het wachten op een nieuwe Messias.

De recent overleden Zen-meester, Thich Nhat Hanh, zei dan ook dat onze wereld van nu veranderd zal worden in groepsverband. Niet door een enkel individu maar door mensen die massaal met elkaar samenwerken, dus.
Zodoende hoop ik dat er na deze eerste paar golven van strijders in deze spirituele oorlog er nog velen mogen komen, iedereen die uiteindelijk van dit strijdveld afkomt vangen we op. Die zijn er dan helemaal rijp voor om de vrede in zichzelf te vinden.

En tja, noem me maar een hippie, vind ik niet erg want dat ben ik ook. Peace, love and understanding is the only way out. Het is alleen wel heel erg belangrijk om je te beseffen dat vrede, liefde en begrip niet alleen gaat over regenbogen en zonnestralen. Daar komt heel veel meer bij kijken.


Heb je tot slot nog een quote, motto of wijsheid die je zou willen delen?

“Zorg voor jezelf, zorg voor de ander, en voor het geheel. In die volgorde en in de juiste onderlinge balans.” – Marcus Aurelius

50% namasté, 50% go fuck yourself

Ik ben de afgelopen 2 jaar in de spirituele wereld gedoken, op zoek naar antwoorden op existentiële vragen. Vragen als ‘wat doen we hier’ en ‘wie ben ik in essentie’ zijn voor mij vragen die in deze tijd van chaos extra urgent worden. Ergens heb ik behoefte aan wat houvast, tegelijkertijd is het een beangstigend proces van loslaten. Loslaten van alle beperkende overtuigingen over wie ik ben, wie wij zijn en wat wij hier op aarde te doen hebben.

Er wordt een hoop getriggerd en een hoop gevoeld. Ik geloof dat ik niet mijn gedachten ben, niet mijn emoties en niet mijn lichaam. Ik ben de waarnemer, het bewustzijn. Robert Bridgeman zegt: we zijn een multidimensionale tijdelijke manifestatie van de bron. We zijn druppels in de oceaan en tegelijkertijd de oceaan in een druppel. Ik ben heel langzaam aan het ontdekken hoe we zelf onze eigen realiteit creëren en me bewust aan het worden waar mijn overtuigingen over hoe de wereld in elkaar zit vandaan komen.

Voor mij voelt het wel als dat alles uiteindelijk met een reden gebeurt. De natuur is intelligent. Dit geloof zorgt bij mij voor een groter gevoel van zingeving. Om de gebeurtenissen in een breder perspectief te plaatsen, een groter geheel te zien.

We leven eigenlijk in (een soort) zelf gecreëerde simulatie, een fysieke human experiënce om onszelf te ervaren en te ontwikkelen. Ik geloof dat er andere dimensies zijn op een hogere trillingsfrequentie van bewustzijn en we nu als collectief daarnaar op weg zijn.

Je ziel is onschendbaar en wat dat betreft hoef je eigenlijk nergens bang voor te zijn.
Dat er bewustzijn bestaat buiten het lichaam, daar is volgens mij overweldigend veel bewijs voor te vinden. Ik zal het eens opzoeken. En dan heb ik het niet over de kunstmatige cloud, maar over de drijvende kracht achter energie.

Ik vind de zelfgecreëerde simulatie momenteel behoorlijk uitdagend, ondanks dat ik het gevoel heb dat ik ben gegroeid de afgelopen jaren, al zeg ik het zelf. De maatschappelijke ontwikkelingen die momenteel aan de oppervlakte komen, brengen behoorlijke uitdagingen met zich mee op fysiek, emotioneel, psychisch en sociaal vlak. Ik vind het behoorlijk verwarrend en heb het idee dat ik er van alles mee moet. Problemen en karma (de wet van oorzaak en gevolg) moet oplossen, me voorbereiden op wat ons te wachten staat (vermoeiend gedoe), mezelf moet vinden, het oog van de storm moet vinden, kalm blijven, mediteren, ontgiften etc. Loslaten, toegeven of vastpakken, ontspannen en je best doen, balanceren, weerstand opzoeken of go with the flow. Ondertussen gaat het gewone leven gewoon door, wat dat dan ook moge zijn.
Aan de ene kant denk ik heel wijs dat alles oke is, wat gebeurt, gebeurt, ieder bewandelt zijn eigen pad en leert zijn eigen lessen. Maar fucking hell wat is het soms frustrerend allemaal.
50 % namaste 50% go fuck yourself.

Ik voel heel sterk de neiging om nogmaals, tot in den treure, op een rijtje te zetten wat er allemaal niet klopt in het Corona-verhaal. Ik kan er gewoon niet bij.
Ik schreef er in november een brief over aan een aantal gemeenteraadsleden in mijn woonplaats. Dit was een korte en onbevredigende uitwisseling. Ik ontving summier reactie van 1 lid en werd daarna compleet genegeerd.
Ik zie ontwikkelingen in de wereld die mij zorgen maken en ik heb sterk de indruk dat we massaal op een verkeerd spoor zitten met veel leed tot gevolg.
Tot nu toe heb ik vooral mensen geïnterviewd met vergelijkbare standpunten als de mijne. Dat is prettig; contact met gelijkgestemden, mensen die je begrijpen en je zorgen delen. Ik wil ook uitwisselen en delen hoe we hiermee om te kunnen gaan om elkaar te kunnen steunen en inspireren. Maar ik ga ook in gesprek met mensen die het anders zien, hoe uitdagend (voor beide) ook.
Ik vind het interessant te onderzoeken wat het met me doet en of we toch op de een of andere manier nader tot elkaar kunnen komen. Ik voel die drang heel sterk, maar zal ook bepaalde verwachtingen echt los moeten laten en accepteren. In principe is het hele leven een proces van loslaten. Gelukkig ervaar ik ook periodes van vrede en vreugde, maar er blijven golfjes turbulentie komen. Ik heb vanmorgen toegegeven aan mijn obsessieve neiging:

Aan het begin van de Corona-crisis zat de schrik er goed in. Gepresenteerde prognoses over R-getallen en mortaliteitscijfers zijn in de loop van de tijd telkens geluidloos naar beneden bijgesteld. De situatie bleek toch minder dramatisch dan voorspeld. De lijken hebben hier nooit op straat gelegen. Desondanks zijn veel mensen blijven hangen in de angsthypnose, die uitgebreid is gevoed.

Veel mensen in Nederland hebben inmiddels 2 of meer prikken gehad. De prikken en toegangscodes geven hen een veilig gevoel. Het ministerie voor volksgezondheid meldde in die tijd dat ruim 85% van de volwassen Nederlanders volledig is gevaccineerd. Wat is trouwens tegenwoordig de definitie van ‘volledig’? Ondanks dat werd gegarandeerd dat de prikken veilig en effectief waren en dat 70% vaccinatiegraad voldoende zou zijn om het virus onder de duim te krijgen, blijkt inmiddels dat de effectiviteit minder is dan gedacht. Er zijn boosters nodig en 70% vaccinatiegraad is niet voldoende.

Inmiddels is bekend dat we te maken hebben met een IFR van ongeveer 0,23. Dat is in dezelfde orde van grootte als de gewone griep, die al lang onder ons is en niet zomaar zal verdwijnen (al is de griep afgelopen jaar plotseling wel compleet verdwenen, heel apart). Bij een IFR van 0,23 overlijdt gemiddeld 0,23 procent van de besmette mensen. Inclusief hele oude mensen (die al met 1 been in het graf staan) en mensen met meerdere onderliggende ziektes.

Het land moest op slot om onze kwetsbare te beschermen en om de zorg te ontlasten. In plaats van te investeren in het aantrekken van extra zorgpersoneel is ervoor gekozen te investeren in het optuigen van een controlesysteem, in een corona-pas en extra BOA’s om te controleren of mensen zich wel aan de maatregelen houden. De afgelopen 10 jaar zijn is er enorm bezuinigd op de zorg.
Gommers zei dat er niets zo erg is als zorgpersoneel dat niks te doen heeft.
Het argument wordt aangehaald dat IC-verpleegkundigen niet 1-2-3 zijn opgeleid en dat we het nu te doen hebben met de capaciteit zoals die is.
Ik denk dat Corona-zorg niet complex is en extra handen aan het bed al erg zou helpen. Bovendien is zorgcapaciteit een structureel probleem (nog versterkt door de groeiende en vergrijzende populatie). Ook tijdens eerdere griepgolven was dit een probleem. Ook toen gingen er mensen dood en waren er mensen met langdurige longklachten. Nog altijd wordt de zorg niet opgeschaald.

De vaccins zitten nog in de trialfase tot 2023/2024 is te lezen in de bijsluiter van Pfizer en op de officiële website van de European Medicine Agency. In een talkshow met Twan Huys wordt door een arts benoemd dat we in trialfase 3 gaan zien wat er in real life gebeurt. Ondertussen zie ik zorgelijke berichten langskomen over ontstekingen van hartspieren, bloedproppen, trombose en verstoorde menstruatie. Dit wordt allemaal weggewuifd. Aanstellerij of puur toeval. Dit kan niks te maken hebben met de vaccins.
Producenten zijn vrijgesteld van aansprakelijkheid.
Kritische wetenschappers als Micheal Yeadon (former CEO van Pfizer), Geert vanden Bossche (viroloog), Robert Malone (biochemicus) worden doodleuk verwijderd van social media platforms onder het mom van verspreiden van desinformatie (in strijd met de richtlijnen). Maar wie bepaalt wat desinformatie is?
Ondertussen lijkt er een heksenjacht gaande op ongevaccineerden, die constant worden benoemd als de boosdoener van het moeten aanhouden van de maatregelen. Als egoïstisch. Ik vind dit uiteraard onterecht. Niemand kan mij garanderen dat het vaccin veilig en effectief is. Lichamelijke integriteit heeft niks te maken met egoïsme. Ik ben bereid alle consequenties te aanvaarden (nergens meer welkom te zijn). Ik wil niet meewerken aan een controlesysteem.
Gommers heeft gezegd dat het vaccin niet helpt tegen transmissie. Het argument dat je het voor een ander zou doen is dus van de baan.
Mensen die een prik hebben gehad worden onterecht gezien als gezond.
Er is weinig aandacht voor het belang van goede ventilatie (gezonde lucht) en een gezonde leefstijl (preventie). Met name mensen met onderliggende (welvaarts)ziekten lopen een risico op de IC te belanden (50 plus mannen met en fors postuur en vitamine D tekort). Tot hoever reikt de eigen verantwoordelijkheid van je gezondheid en kunnen mensen hier ook hulp bij krijgen? En in hoeverre wordt er gezorgd voor een gezond milieu (natuurlijke voedzame producten, schone lucht, schoon drinkwater etc). (Daar wordt niks aan gedaan, daar wijd ik later een blog aan). Weet je wat ook ontzettend ongezond is? Stress, angst en eenzaamheid.
Weet je dat knuffelen heel goed is voor je immuunsysteem?

De maatregelen waren gebaseerd op het aantal bezette IC bedden, daarna op het aantal ‘besmettingen’/ positieve PCR-tests.
De uitvinder van de PCR-test Kary Mulis, heeft gezegd dat de test niet geschikt is om aan te tonen of iemand ziek en besmettelijk is, enkel of er virusdeeltjes aanwezig zijn. Dit bevestigde ook Jaap van Dissel en Marion Koopmans. Op de verpakking van een zelftest staat dat het teststokje is gedesinfecteerd met ethyleenoxide. Deze stof is kankerverwekkend (zoals wel meer stoffen die we dagelijks binnenkrijgen) en kan genetische afwijkingen veroorzaken bij de menselijke voortplantingscellen. Ondanks dit alles worden mensen zonder klachten gepusht zich te pas en te onpas te laten testen.

Wat ik ook heel bijzonder vind is dat er in 2019 een bijeenkomst was van het Johns Hopkins Center for Health Security met World Economic Forum en de Bill en Melinda Gates foundation waarin zij bespraken hoe te handelen als er een wereldwijde pandemie zou uitbreken. Deze pandemie was dus al voorzien. Waarom is er dan alsnog zoveel onduidelijkheid en verloopt het beleid zo chaotisch?

Baudet wordt in de media weggezet als rechtsextremistische complotdenker die niet serieus genomen hoeft te worden en zelfs gevaarlijk is. Ik denk dat veel mensen hun standpunt over de politicus en zijn partij is gebaseerd op dit beeld in de media en niet op wat er daadwerkelijk is gezegd. Ik vind de speech van Baudet over Corona (uitgebreid onderbouwd met bronvermeldingen) interessant. Ook vind ik het hypocriet dat alleen mensen met de juiste mening vergelijkingen met de Tweede wereldoorlog mogen maken. Baudet wordt vergeleken met Hitler, maar er mag niet worden gewaarschuwd voor totalitaire mechanismen, waarbij paralellen te trekken zijn met de jaren 30 van de vorige eeuw. Wie of wat is hier nu precies een gevaar voor onze ‘democratie?’
Op zijn minst zijn er een hoop ongerijmdheden.

Speech Baudet (Algemene beschouwingen september 2021):

speech

“In 2009 publiceerde Ab Osterhaus een beroemd geworden artikel in het gerenommeerde, internationale vaktijdschrift ‘Vaccine’. Het was getiteld “Vaccine-induced enhancement of viral infections” – in het Nederlands: ‘Door vaccins veroorzaakte verergering van virale infecties.’ (1)  

De strekking is, dat door het snelle muteren van virussen zoals corona (2), de door vaccins opgewekte antistoffen hun beschermende werking zeer snel verliezen, en dat juist deze antistoffen vervolgens toekomstige infecties kunnen versterken.

Het proces wordt Antibody Dependent Enhancement genoemd, en vele immunologen en virologen hebben dit mechanisme sindsdien bevestigd. Begin dit jaar werd het bijvoorbeeld nog uitgebreid beschreven in het gerenommeerde wetenschappelijke tijdschrift Nature. (3)

Ik zal het mechanisme uitleggen.

Anders dan bij klassieke vaccins, die verzwakte of lamgeslagen virussen integraal in je lijf inbrengen, zodat je immuunsysteem in alle rust antistoffen kan ontwikkelen die een virus integraal de baas kunnen (4)(vergelijkbaar met het op natuurlijke wijze doormaken van een infectie), stimuleren de experimentele (5) coronavaccins je lichaam om zelf een enkel specifiek eiwit van het – vele tientallen eiwitketens lange – coronavirus te produceren.

Dat ene eiwit wordt het spike-eiwit genoemd (en dit eiwit wordt zo genoemd omdat het er uitziet als een spijker). Het opwekken van dit eiwit kan op twee manieren, via mRNA (een techniek die wordt gebruikt door Pfizer en Moderna), of via een ander, aangepast virus (het zogeheten Adenovirus, een techniek die wordt gebruikt door Janssen, Astra-Zeneca en Sputnik).

En hoe je het precies wil noemen is natuurlijk altijd onderwerp van discussie, maar Robert Malone, uitvinder van de mRNA-techniek (6), noemt het ‘op gentherapie gebaseerde vaccins’ (7) – en dat is ook de reden dat deze regering besloot om vergunningsaanvragen voor gentherapie sterk te vereenvoudigen (zoals te lezen in de Staatscourant van 30 maart 2020). (8)

Bijwerkingen
Deze mRNA vaccins maken gebruik van hele kleine deeltjes (nanodeeltjes), die als een soort vetbolletjes de werkzame vaccin-stof door het lichaam verplaatsen. Die deeltjes zijn niet ongevaarlijk en geven aanzienlijke bijwerkingen. (9)

Zij geven sterke interacties met onder andere het immuunsysteem, waardoor heftige bijwerkingen kunnen optreden. Natuurlijk is de sterkte van deze reactie per persoon verschillend, maar de bijwerkingen kunnen variëren van mild tot zeer ernstig – zo kennen we de angstwekkende beelden en verhalen van mensen die direct na de prik onwel werden, hartproblemen kregen, verlamd raakten of zelfs kort erna stierven. (10)

Ook het eiwit dat door het vaccin moet worden opgewekt kan behoorlijke bijwerkingen geven.

Het spike-eiwit heeft effect op het Angiotensine-systeem en daardoor veranderen een aantal systemen in het lichaam, zoals het bloedstollingssysteem. Wanneer het spike eiwit in het lichaam wordt gevormd, ontstaan daardoor op talloze plekken in het lijf kleine stollinkjes; bijna iedereen met een prik wordt om die reden een dag tot een week niet lekker.

En doordat de vetbolletjes dat spike-eiwit door het hele lichaam verplaatsen, komt dat overal in de organen en weefsels terecht. Hierdoor kan een zeer groot aantal, zeer uiteenlopende soorten bijwerkingen optreden. Van stolling in de kleine bloedvaten, tot aantasting van het gezichtsvermogen, tot ontregeling van de menstruatiecyclus. Van verlammingen die een oorsprong hebben in het ruggenmerg, tot hersenmist. Daarnaast kunnen allerlei ontstekingen ontstaan, bijvoorbeeld in de hartspier.

Doordat het correct diagnosticeren en registreren van deze bijwerkingen niet eenvoudig blijkt te zijn, is de ware omvang speelbal geworden van inschattingen. Maar tot nu toe hebben – gecorrigeerd voor de hogere absolute aantallen van de vaccinaties – relatief twintig keer zoveel mensen aangegeven last te hebben van bijwerkingen als bij andere vaccins het geval is. Verhoudingsgewijs zijn er zelfs zestig keer meer gemelde sterfgevallen. Nogmaals: dit is ná correctie voor het aantal gezette prikken. Schrikbarende cijfers die je niet achteloos kunt wegwuiven.

De registratie van de bijwerkingen is bovendien per definitie incompleet omdat het niet systematisch wordt bijgehouden, maar afhankelijk is van zelf-rapportage. Niettemin kunnen we veilig stellen dat het aantal gemelde bijwerkingen enorm veel hoger ligt dan in het verleden ooit het geval is geweest.

Werking van de vaccins
Niettemin is de bedoelde werking van de vaccins op zichzelf plausibel. Namelijk: de productie in het lichaam van spike-eiwitten, en omdat de Alpha- of Wuhan-variant van corona een eiwit bevat dat daar sterk op lijkt, zou het menselijk immuunsysteem in theorie door dat spike-eiwit getraind kunnen worden om zich tegen corona-infectie te weren.

Echter. Inmiddels zijn alweer vele nieuwe varianten van COVID-19 gevormd die een dergelijk eiwit niet meer hebben (12), waarmee die mutaties ontsnappen aan de werking van het huidige vaccin.

Zo is de bescherming van de vaccins tegen de huidige delta-variant reeds drie tot vijf keer minder dan tegen de Wuhan-variant (13) en is het goed mogelijk dat corona over een half jaar of een jaar vrijwel geheel ongevoelig zal zijn geworden voor de huidige generatie vaccins. (Inmiddels zijn ruim 18.000 varianten bekend.)

En zoals de reeds aangehaalde studie van Ab Osterhaus uit 2009 laat zien, is het dan helaas geen kwestie van ‘baat het niet, dan schaadt het niet.’ Want dat spike-eiwit kan een potentieel averechts effect hebben op het immuunsysteem. En afgelopen maand verscheen in The Journal of Infection een studie die lijkt uit te wijzen dat gevaccineerden nu al een versterkte reactie hebben op de huidige Delta-variant – en dus meer risico lopen om ernstig ziek te worden dan ongevaccineerden!(14) Een buitengewoon zorgwekkende bevinding die in onze ogen één van de grootste problemen vormt van het huidige vaccinatieprogramma.

Door stappen over te slaan in het reguliere onderzoeksproces zijn de coronavaccins versneld toegelaten op de medicijnmarkt.(15) De langetermijneffecten zijn dermate onbekend dat we in de gelekte Pfizer-contracten zelfs hebben kunnen lezen dat de landen die een overeenkomst aangingen met de farmaceutische reus dit ook juridisch hebben moeten erkennen. Ik citeer:

“De koper onderkent dat zowel de langetermijn-effecten als de effectiviteit van het vaccin onbekend zijn, en dat het vaccin een averechts effect kan hebben dat nu nog onbekend is.” (16)

De cijfers over corona
Maar tegen welk gevaar zou dit semi-verplichte experimentele goedje met dubieuze werking ons dan eigenlijk moeten behoeden? Laten we de feiten over corona nogmaals bekijken.

De Infection Fatality Rate – ofwel, de dodelijkheid – van corona is wereldwijd gemiddeld 0,23 procent. Voor mensen jonger dan 70 jaar is het 0,05 procent. (17) Dat is dezelfde orde van grootte als een zware griep en dermate laag, dat het de onzekerheden en risico’s van de huidige, experimentele vaccins in mijn ogen totaal niet rechtvaardigt. (18) Puur op basis van gezondheidsredenen zou ik dus iedereen onder de 70 afraden zo’n prik te nemen.

Voor mensen boven de 70 zouden de vaccins wellicht de afweging waard kunnen zijn, zij het niet dat juist de groep die de meeste sterfkans heeft -de gemiddelde leeftijd van coronadoden is 83 jaar – grotendeels onbeschermd blijkt door deze vaccins – zo onthulde een studie in Nature van afgelopen juni. (19)

Gegevens uit Israël en het Verenigd Koninkrijk lijken dat trouwens ook te bevestigen: bijna 60% van de mensen die vorige maand in Israël in het ziekenhuis lagen met corona, bleek dubbel gevaccineerd. (20)Bijna de helft van de vorige maand in Engeland opgenomen coronapatiënten was volledig gevaccineerd. (21)En in Nederland blijkt dat in de groep mensen boven de 60 jaar die positief testen op corona bijna 60% ook netjes dubbel gevaccineerd was. (22)

Jongeren
Blijft dan nog over: de jongeren. Maar zoals ziekenhuisdirecteur Maurice van den Bosch van het OLVG al scheef: ‘Vaccineren van deze leeftijdsgroep heeft (…) geen winst voor de betrokkenen (…). (23) Aan ons de taak om de farmaceutische bedrijven uit te leggen dat voor introductie binnen deze leeftijdsgroep dus geen plek is.’ (24)

Maar toch worden nu – mirabile dictu! – spuitjes voor peuters en kleuters voorbereid! Waaróm, in vredesnaam?

Onverklaarbare zaken
En waarom stemde vrijwel de hele Kamer voor de plaatsing van corona op de A-lijst van besmettelijke ziektes – de lijst van de meest dodelijke killers die er bestaan (zoals Ebola)? De verstrekkende, vrijheidsbeperkende maatregelen mogen wettelijk alleen genomen worden indien er sprake is van een heel gevaarlijk virus. Maar het is evident en onomstreden dat corona niet in die categorie thuishoort! (25)

En waarom werden goed werkende en decennia oude medicijnen zoals Ivermectine en Hydroxychloroquine ineens ‘uiterst gevaarlijk’ verklaard en zelfs verboden? (26)Is dat wellicht omdat gebruik van een experimenteel vaccin zoals dit dan überhaupt al niet zou zijn toegestaan? (27)

En vanwaar het niet toestaan van de serologische test, waarmee je via een bloedmonster kunt zien of iemand antistoffen heeft? Waarom moeten mensen die corona op natuurlijke wijze hebben doorgemaakt en die dus allang beter beschermd zijn dan mensen die zich laten vaccineren, alsnog een vaccin nemen?

En hoezo hoeven de mensen die het experimentele en beperkt werkende vaccin hebben genomen niet te testen voor toegang, terwijl de mensen die dat weigeren te nemen, wél moeten testen – hoewel we weten dat óók mensen die gevaccineerd zijn, corona gewoon kunnen krijgen en gewoon kunnen overdragen (28)(en wellicht zelfs meer kans hebben dat te doen, omdat ze vaker licht-symptomatisch zijn)?

En hoezo die mondkapjes, die gaatjes bevatten die ongeveer honderd miljoen virusdeeltjes kunnen doorlaten en dus totaal niet werken?

Waarom gaat er in de begroting die voor ons ligt 2 miljard naar testinfrastructuur, vaccins en vaccinatiestraten, maar is de IC capaciteit in de afgelopen anderhalf jaar nog altijd niet opgeschaald? We deden het toch ‘voor de zorg’? (29)

En tot slot: waarom een QR-code die centrale, digitale registratie en controle mogelijk maakt, in plaats van het uitstekend werkende, en al tientallen jaren beproefde, gele vaccinatieboekje?

Al deze zaken tarten het verstand. Er zit geen enkele logica in. Het hele verhaal klopt van geen kant. Er kan dus maar één conclusie zijn: het doel van het coronabeleid is niet de bescherming van de volksgezondheid.

Zoals het doel van de EU niet ‘handel’ is. Het doel van de immigratie niet ‘het helpen van kwetsbaren’ is. En het doel van het klimaatbeleid niet het welzijn van natuur, milieu of planeet is.

En zo zijn we terug bij af.

Het bedrog
In de afgelopen anderhalf jaar, ben ik gaan zien dat het bedrog dat wij al langer zagen in de drie Grote Projecten die onze wereld stukmaken, die onze oude wortels afsnijden en de Aanval op de Natiestaat uitvoeren – dat dit bedrog óók bestaat met betrekking tot corona.

Het dient allemaal een volkomen andere agenda. Een agenda die wordt aangeduid met termen als The Great Reset en Build Back Better. Een agenda die globalistisch wordt uitgerold en die de hele wereld in haar greep lijkt te hebben.

Het is niet moeilijk om te zien wat de volgende stappen zullen zijn. Allereerst zullen de vaccinatierondes terugkerend worden, ieder halfjaar waarschijnlijk. Vandaag kondigde Israël aan dat de vaccinatie-paspoorten slechts 6 maanden geldig zullen blijven – zelfs na de derde prik. Dat betekent dus: elk halfjaar opnieuw al die bijwerkingen, als die gentherapie. Ook Australië zal vanaf januari een derde shot verplichten voor deelname aan het sociaal-maatschappelijk leven.

Er zullen nieuwe lockdowns komen om mensen te dwingen die vaccins te nemen – kijk opnieuw naar Australië.

De vrijheid wordt definitief conditioneel, voorwaardelijk. En de economie – met name het MKB – verzwakt, wordt afhankelijk van de almachtige overheid, met een meer centrale rol voor de mainstream media en een steeds strenger gereguleerd internet.

Vorige week werd ondertussen ook bekend dat creditcard-maatschappijen aan een systeem werken om de CO2-voetafdruk van al je aankopen centraal te registreren en ook te maximeren – zodat je geen uitgaven meer kunt doen als je je CO2-tax hebt bereikt. TNO stelde iets dergelijks ook al voor – tot groot enthousiasme van RTL Nieuws. (30)

In samenhang daarmee zien we dat het contant geld wordt uitgefaseerd. Er komt een verbod op contante betalingen van meer dan 3.000 euro, en banken stimuleren winkeliers en horecagelegenheden om louter nog pinbetalingen te accepteren. (31) Nu banken vanwege steeds verder toenemende compliance-voorwaarden in feite ook alle informatie over hun klanten aan de overheid moeten geven, komt ook langs die weg een steeds grotere controlemacht bij de staat te liggen – omdat alle betalingen daardoor kenbaar, zichtbaar en traceerbaar worden (en wie weet waar je je geld aan uitgeeft, weet in feite alles over je leven).

De laatste fase – en ook dat lijkt mij toch niet zo lastig te zien, ook dat spiegelt zich al aan ons geestesoog voor wanneer we onszelf ook maar een moment toestaan, door onze wimpers naar de toekomst te kijken – die laatste fase is dan de integratie van al deze zaken (gezondheidspaspoort, CO2-voetafdruk, uitgavenpatroon, internet-zoekgeschiedenis en -gedrag) in één centrale, digitale identiteit. Even je QR-code scannen en het systeem – dat draait op supersnel 5G-internet – verbindt al je gegevens met de smart city en je smart household.

Ongetwijfeld zullen deze vervolgstappen worden gepresenteerd als handige zaken voor de burger. De afschaffing van cash geld heet een maatregel te zijn tegen georganiseerde criminaliteit. Een digitale ijskast zodat je nooit vergeet verse melk te kopen als geheugensteuntje voor als je in de supermarkt bent. Wel zo makkelijk! Of een bijtijdse waarschuwing als je over je CO2-tax heen dreigt te gaan als een gunst zodat je je weekendje weg niet hoeft te missen. Hartstikke praktisch allemaal!

Maar die QR-codes gaan dus nooit meer weg. Dié worden het nieuwe normaal, dát is waar het om ging: de QR-maatschappij, waarbij goed gedrag wordt beloond met toegang tot het sociaal-maatschappelijk leven, en slecht gedrag wordt bestraft met een rood kleurende scanner.

Het zijn de “nieuwe trekken” van het nieuwe despotisme, zoals Alexis de Tocqueville al voorzag:

“Een despotisme waarin een immense staat elk individu in zijn machtige handen [heeft] genomen, en [de samenleving] bedekt met een netwerk van kleine, ingewikkelde, minutieuze en eenvormige regels, waar de meest originele geesten en de sterkste zielen niet meer doorheen kunnen komen om de massa te overstijgen; [de staat] breekt hun wil niet, maar verzwakt, verdraait en leidt die; hij dwingt zelden tot handelen, maar verzet zich er onophoudelijk tegen dat men handelt; hij vernietigt niet, hij belemmert het ontstaan; hij tiranniseert niet, hij hindert, hij onderdrukt, hij verstoort, hij dooft uit, hij stompt af en hij reduceert uiteindelijk elke natie tot een kudde schuchtere, vlijtige dieren waarvan de staat de herder is.”

The Great Reset
Corona is het alibi, het voorwendsel, de aanleiding, om de nieuwe wereldorde te bewerkstelligen die al veel langer werd voorbereid en gewenst. Al in 2016 werd in VN-verband besloten alle mensen op aarde een ‘digitale identiteit’ te geven voor dagelijks gebruik – waarbij specifiek de integratie van rijbewijs, bankrekening, media en gezondheidsdossier werden genoemd. (32) Ook introduceerden EU en VN in dat jaar een “mondiale vaccinatiestrategie”, met als doel alle mensen in de wereld regelmatig “vaccins” te geven en dat digitaal te registreren. (33)

Daarmee is de infrastructuur van een social credit systeem inclusief mass surveillance naar Chinees model dus in feite al eerder gelegd.

Het gaat nu nog om medische gegevens, persoonsgegevens, en enkele andere basale data. Volgend jaar of het jaar daarna komt daar een CO2-tax bij, daarna worden financiële gegevens gekoppeld en word je persoonlijk IP-adres gekoppeld aan je biometrische data of je gezichtsherkenning, zodat je gehele internetverkeer kan worden gemonitord – en klapt de val écht dicht.

Zo houdt het allemaal verband met elkaar.

In 2016 leek het erop dat de populisten weleens konden gaan winnen. Het Oekraïne referendum, BREXIT, de mirakuleuze opkomst van Trump. Het globalisme – dat gestalte kreeg in de massale immigratie, de EU en het klimaatdenken – zou worden afgestraft door verkiezingsoverwinningen van mensen zoals wij.

Maar nu is er een manier gevonden om de gewenste richting alsnog door te zetten: om het globalistisch socialisme, de versmelting van het neoliberaal multinational-denken en het etatistisch verzorgingsstaat-denken te voltooien. De QR-code maatschappij. Totale overheidscontrole. Onbegrensde mogelijkheden voor een almachtige staat.

En het is dus niet zo dat corona het ‘enige’ onderwerp is voor Forum voor Democratie – integendeel. Nog steeds verzetten wij ons tegen de alsmaar verdere integratie van de Europese Unie; tegen de open grenzen; tegen de onveiligheid in onze straten; tegen de uitkleding van onze ouderenzorg; tegen de bizarre klimaatplannen van dit demissionaire kabinet.

Nog altijd staan we voor onze cultuur en manier van leven, voor onze boeren en onze bedrijven, voor directe democratie en traditionele architectuur.

Maar voordat we het zinvol over de beleidskeuzes die in deze begroting worden gemaakt kunnen hebben, moeten we dus begrijpen wat de achtergrond daarvan is: de Great Reset.

Voordat we het over geld voor de zorg kunnen hebben – over de IC-bedden die Rutte heeft wegbezuinigd de afgelopen 10 jaar – moeten we begrijpen waarom er vaccinatiecampagnes worden uitgerold en waarom men helemaal niet wil dat de druk op de zorg afneemt.

En voordat we het over de woningnood als gevolg van een verzonnen stikstofprobleem, over jaren van massale en desastreuze immigratie kunnen hebben, is het essentieel om te zien hoe men de geesten rijp aan het maken is voor stikstoflockdowns en klimaatlockdowns terwijl de sociale cohesie in onze landen wordt verzwakt en we tegen elkaar opgezet dreigen te worden – in plaats van te strijden voor onze gezamenlijke rechten en vrijheid.

Zo is Forum voor Democratie dus nog altijd de partij die het was. We staan nog altijd voor dezelfde waarden, hetzelfde land, dezelfde traditie. Maar het speelveld is veranderd want de tegenstander heeft een nieuwe aanval ingezet.

We zullen in de politiek en daarbuiten een zo breed mogelijk front moeten vormen om deze aanval voorgoed af te slaan en de ontwikkelingen ten goede te keren. Dat is de missie van FVD. Mijn missie.

Dankuwel.”

1.    Huisman, Martina, Rimmelzwaan, Gruters, Osterhaus, ‘Vaccine-induced enhancement of viral infections’, in: Vaccine (2009) 27(4) 505-12. Eerder deed Osterhaus al promotieonderzoek naar katten en stierven deze katten als gevolg van ADE.

2.    En bijvoorbeeld ook dengue.

3.    Lee, Wheatley, Kent, DeKosky, ‘Antibody-dependent enhancement and SARS-CoV-2 vaccines and therapies’, in: ‘Nature Microbiology’, 2020 Oct;5(10):1185-1191; Matteo Gentili & Nir Hacohen, ‘Surprising effects of antibodies in severe COVID’, in: ‘Nature’ (Vol 591, 4 March 2021) 37- 39.

4.    Uitzonderingen daargelaten, zo wordt bijvoorbeeld bij het Tetanusvaccin ook één enkel eiwit ingebracht (maar Tetanus is een bacteriële infectie – geen virale).

5.    FDA: “An investigational drug can also be called an experimental drug and is being studied to see if your disease or medical condition improves while taking it.” (https://www.fda.gov/patients/learn-about-expanded-access-and-other-treatment-options/understanding-investigational-drugs) – Emergency Use Authorization (fase 3 nog niet afgerond – pas in 2023): https://clinicaltrials.gov/ct2/show/NCT04368728

6.    dr. Robert Malone is de uitvinder van RNA transfectie, de techniek waarmee mRNA bij coronavaccins in cellen wordt gebracht. R W Malone, P L Felgner, I M Verma, ‘Cationic liposome-mediated RNA transfection’, in: ‘Proceedings of the National Academy of Sciences’ (1989), 86 (16) 6077-6081

7.    “So, why are these gene therapy-based vaccines? Because both of these types of vaccines employ technologies that involve transferring foreign genetic material into the cells of the person receiving the vaccine, and making those cells essentially become miniature vaccine antigen manufacturing factories – inside the body.” Zie: https://www.rwmalonemd.com/news/8hg3jglpy4m7eebyc37lxczc3nny8l.

8.    De regeling werd opgesteld door voormalig VVD-Minister van Infrastructuur en Waterstaat, Cora van Nieuwenhuizen, samen met voormalig VVD-Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Bruno Bruins. https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stcrt-2020-18941.html.

9.    Wided Najahi-Missaoui, Robert D. Arnold, and Brian S. Cummings, ‘Safe Nanoparticles: Are We There Yet?’, in: ‘International Journal of Molecular Science’ (2021) 22, 385.

10. Bijvoorbeeld de Duitse operazangeres Bettina Ranch, https://www.berliner-zeitung.de/news/nach-impfung-erkrankt-berliner-opernsaengerin-erhebt-schwere-vorwuerfe-gegen-arzt-li.183431. Haar arts weigerde opmerkelijk genoeg de bijwerkingen zelfs te melden: ‘Als ik dit allemaal zou melden, zou ik de praktijk kunnen sluiten. Ik heb daar geen tijd voor.” Of Annemiek (74), die overleed net als minstens 381 anderen in Nederland: https://www.ad.nl/binnenland/annemiek-overleed-na-haar-vaccinatie-neem-ons-verhaal-serieus-scheep-ons-niet-zomaar-af~a2766c44/.

11. https://www.gov.uk/government/publications/coronavirus-covid-19-vaccine-adverse-reactions.

12. In een uitgebreide metastudie van het tijdschrift Nature Reviews Microbiology, werden deze varianten al enkele maanden geleden stuk voor stuk in kaart gebracht. Harvey, W.T., Carabelli, A.M., Jackson, B. et al. SARS-CoV-2 variants, spike mutations and immune escape. Nat Rev Microbiol 19, 409–424 (2021).

13. Zie hierover bijvoorbeeld: Delphine PLanas, David Veyer, Olivier Schwartz, ‘Reduced sensitivity of SARS-CoV-2 variant Delta to antibody neutralization’, in: Nature (8 july 2021). Harvey et al, ‘SARS-CoV-2 variants, spike mutations and immune escape’in: National Review of Microbiology (2021) Jul;19(7):409-424.

14. Nouara Yahi, Henri Chahinian, Jacques Fantini, Infection-enhancing anti-SARS-CoV-2 antibodies recognize both the original Wuhan/D614G strain and Delta variants. A potential risk for mass vaccination?, in: Journal of Infection (2021)

15. EMA recommends first COVID-19 vaccine for authorisation in the EU (21 december 2020)
EMA has recommended granting a conditional marketing authorisation for the vaccine Comirnaty, developed by BioNTech and Pfizer, to prevent coronavirus disease 2019 (COVID-19) in people from 16 years of age. EMA’s scientific opinion paves the way for the first marketing authorisation of a COVID-19 vaccine in the EU by the European Commission, with all the safeguards, controls and obligations this entails.
EMA’s human medicines committee (CHMP) has completed its rigorous evaluation of Comirnaty, concluding by consensus that sufficiently robust data on the quality, safety and efficacy of the vaccine are now available to recommend a formal conditional marketing authorisation. This will provide a controlled and robust framework to underpin EU-wide vaccination campaigns and protect EU citizens.
https://www.ema.europa.eu/en/news/ema-recommends-first-covid-19-vaccine-authorisation-eu

Conditional marketing authorisation
The approval of a medicine that addresses unmet medical needs of patients on the basis of less comprehensive data than normally required. The available data must indicate that the medicine’s benefits outweigh its risks and the applicant should be in a position to provide the comprehensive clinical data in the future.
https://www.ema.europa.eu/en/glossary/conditional-marketing-authorisation

16. Volledig citaat artikel 5.5: “Purchaser acknowledges that the Vaccine and materials related to the Vaccine, and their components and constituent materials are being rapidly developed due to the emergency circumstances of the COVID-19 pandemic and will continue to be studied after provision of the Vaccine to Purchaser under this Agreement. Purchaser further acknowledges that long-term effects and efficacy of the Vaccine are not currently known and that there may be adverse effects of the Vaccine that are not currently known. Further, to the extent applicable, Purchaser acknowledges that the Product shall not be serialized.”

17. De wereldwijde Infection Fatality Rate van corona is gemiddeld 0.23%, maar waarschijnlijk 0.15-0.20%. Voor mensen jonger dan 70 jaar is dit zelfs 0.00-0.31% en gemiddeld 0.05%. Zie: Ioannidis, John P A. “Infection fatality rate of COVID-19 inferred from seroprevalence data.” in: Bulletin of the World Health Organization vol. 99,1 (2021): 19-33F

18. Volgens – nota bene – de Wereldgezondheidsorganisatie zélf, is de Infection Fatality Rate (oftewel: de mortaliteit) van Corona laag. Rond de 0.23% voor alle leeftijden en voor mensen ónder de 70 jaar is die 0.05% (zie bovenstaande voetnoot). Dit zijn bepaald geen imponerende getallen en al honderden jaren hebben we een vergelijkbaar corona-seizoen, zonder dat men in paniek raakte of een wereldwijde ‘pandemie’ uitriep.

19. Collier, D.A., Ferreira, I.A.T.M., Kotagiri, P. et al. Age-related immune response heterogeneity to SARS-CoV-2 vaccine BNT162b2. Nature 596, 417–422 (2021).

20. Het vaccinatiepercentage in Israël bedraagt zo’n 78% vanaf 12 jaar. Nederland zit nu op 79% boven de 12 jaar, volgens het RIVM: https://www.beckershospitalreview.com/public-health/nearly-60-of-hospitalized-covid-19-patients-in-israel-fully-vaccinated-study-finds.html.

21. https://www.thetimes.co.uk/article/half-of-covid-hospital-cases-fully-vaccinated-zcppw7jrp.

22. https://www.rivm.nl/coronavirus-covid-19/grafieken.

23. Nature 597, 166-168 (2021) Kids and COVID: why young immune systems are still on top. Smriti Mallapaty

24. https://www.linkedin.com/posts/mauricevandenbosch_tijd-om-op-te-komen-voor-het-belang-van-kinderen-activity-6845787741322518528-4asg

25. Zie hierover bijvoorbeeld: https://www.youtube.com/watch?v=KlenTcm0Tm4.

26. Asiya Kamber Zaidi & Puya Dehgani-Mobaraki, ‘The mechanisms of action of Ivermectin against SARS-CoV-2: An evidence-based clinical review article’, in: The Journal of Antibiotics (15 June 2021).

27. Experimentele vaccins moeten namelijk een onvervulde medische vervullen (“the medicine fulfils an unmet medical need”): zie https://www.ema.europa.eu/en/human-regulatory/marketing-authorisation/conditional-marketing-authorisation.

28. Uitgelekt document van CDC (Center for Disease Control and Prevention, Amerikaanse RIVM) waaruit blijkt dat gevaccineerden de deltavariant even makkelijk kunnen verspreiden als ongevaccineerden: https://context-cdn.washingtonpost.com/notes/prod/default/documents/54f57708-a529-4a33-9a44-b66d719070d9/note/7335c3ab-06ee-4121-aaff-a11904e68462.#page=1 (dia 17)

29. https://www.nporadio1.nl/nieuws/podcast/ea20e6d1-2a0b-46e2-8421-f5947b66c6fc/gommers-gefrustreerd-we-zijn-1-jaar-verder-en-er-is-geen-ic-bed-extra-geregeld

https://www.parool.nl/nederland/ziekenhuizen-afgesproken-aantal-ic-bedden-lijkt-onhaalbaar~be0fecfe/.

30. https://www.rtlnieuws.nl/economie/life/artikel/5237985/co2-budget-duurzaam-vliegen-vlees-emissiehandelssysteem-tno.

31. https://ondernemersplein.kvk.nl/verbod-op-contante-betalingen-boven-3000-euro/.

32. “On Friday, 20 May 2016, ID2020 – a strategic, global initiative launched in response to the Sustainable Development Goal 16.9: “provide legal identity to all, including birth registration, by 2030”, in collaboration with the United Nations Office for Partnerships, hosted the “ID2020 Summit – Harnessing Digital Identity for the Global Community” at the United Nations Headquarters in New York.” https://www.un.org/partnerships/news/id2020-summit-2016

De ID2020 Alliance heeft 5 founding partners: Gavi The Vaccine Alliance, Microsoft, De Rockefeller Foundation, Accenture en Ideo.org. Enkele andere interessante partners zijn Mastercard en Facebook. Zie: https://id2020.org/alliance

33. http://iprove-roadmap.eu/wp-content/uploads/2016/06/IPROVE-ROADMAP_JUNE2016_WEB.pdfhttps://www.gpmb.org/annual-reports/overview/item/2019-a-world-at-risk

 

 

 

 

 

 

 

Anoniem Interview – Er kan niets nieuws worden opgebouwd, voordat het oude wordt afgebroken.

Anoniem interview over de impact van de Corona-crisis.

Hoe is de afgelopen 2 jaar voor jou geweest?
Ik vond het best een lastige tijd, tumultueus, onrustig, onwerkelijk. Het voelt een beetje alsof we in een film leven.
Mijn vrouw werkt in de zorg en zat in het begin in een coronateam dat speciaal was samengesteld. Zij heeft een periode in een speciaal pak covidpatiënten geholpen.
De crisis raakte direct aan alle levensaspecten en op ons werk werden we geconfronteerd met grote veranderingen en veel stress.
Ik was direct in het begin al heel kritisch. Wat ik bijvoorbeeld heel vreemd vond is dat de wetgeving rondom medische apparatuur enorm streng is. Nieuwe apparatuur moet vóór marktintroductie oeverloos getest worden door keuringsinstanties, terwijl dit bij medicijnen en de vaccins blijkbaar minder nauw luistert.

Jij hebt je niet laten vaccineren?
Nee, ik heb daar geen goed gevoel over. De vaccins zijn zo snel uitontwikkeld. Ik behoor niet tot de risicogroep en daarnaast ervaar ik een enorme dwang en drang die me ontzettend tegenstaat.
Er is te weinig bekend over mogelijke bijwerkingen op de lange termijn en inmiddels is bekend dat het anderen niet beschermt, dus voor een ander hoef ik het niet te doen. Ik vind dat als iemand bang is om ziek te worden, dat hij zichzelf mag beschermen.

Hoe staan mensen in je omgeving hierin?
Op het werk hebben we gelukkig een management dat er vrij liberaal mee omgaat. Er is een klein deel van de mensen niet gevaccineerd, maar dat wordt gewoon gerespecteerd. Voor een van mijn kinderen is het heel lastig. Iedereen in zijn vriendengroep is gevaccineerd en hij valt soms wel buiten de boot daardoor; hij mag bijvoorbeeld niet in de kleedkamer en in de kantine van de voetbalclub. Hij is nu in een fase in zijn leven dat je onbezorgd zou moeten kunnen zijn, maar dat kan allemaal niet. Ikzelf red me wel; ik leef mijn eigen leven en trek me iets meer terug in huis. Voor de jeugd is dat nu heel moeilijk. Een collega van me denkt 180 graden anders dan ik. We weten van elkaar hoe we er in staan en dat is oké. We respecteren elkaar en kunnen door 1 deur. Waar ik het meest moeite mee heb is dat ik niet meer binnen mag komen in het clubgebouw van de vereniging. Ik ben er nog niet over uit of als straks alles weer mag, ik nog wel zin heb om terug te komen. Ik heb de afgelopen periode veel nieuwe vrienden gemaakt via sociale media, demonstraties en lokale verbindingsgroepen. Ik ben gelukkig niet alleen komen te zitten.

Heb je ook mensen in je omgeving die erg ziek zijn geworden of zijn overleden?
Ik ken niemand die is overleden aan Corona. Er zijn wel mensen die ziek zijn geworden in mijn directe omgeving. Een collega werd, vlak voordat de Crisis werd ingeluid, erg ziek en was lang uit de roulatie. Dat voorval heeft voor veel angst gezorgd binnen ons bedrijf. Niemand wilde hetzelfde krijgen als hij. Ik heb het idee dat er in de beginfase ook echt wel wat aan de hand was, maar dat is na een paar maanden ook weer afgevlakt. Zelf ben ik vorig jaar positief getest. Ik heb toen 1,5 week koorts gehad en was erg moe. Ik heb er niks aan overgehouden.

Wat heeft eraan bijgedragen dat jouw scepsis is gegroeid?
Tijdens de eerste persconferentie nam ik het allemaal heel serieus. Ik had natuurlijk al een voorbeeld op het werk gehad. Ook de beelden uit Italië maakte indruk. Ik vond dat Rutte ons goed informeerde en een helder verhaal had.
Toen zag ik een reportage van Nico Sloot, die mij erg aan het denken zette en een collega van mij, die wat dieper in de materie zat, tipte mij over Reiner Fuellmich: een Duitse advocaat die fel tegenstander is van het beleid en bezig was met rechtszaken hiertegen. Ik kende Fuellmich van het Volkswagenschandaal en als zo iemand iets zegt, dan maakt dat wel indruk. Dat ben ik in de gaten gaan houden.

Wat ik verder zie, is dat statistische modellen als glazen bol worden gebruikt, terwijl een model volgens mij bedoeld is om te analyseren en niet om voorspellingen te doen. Extrapoleren is heel lastig, omdat een model altijd een vereenvoudiging is van de werkelijkheid.
Verder zie ik dat wij ons al twee jaar lang laten leiden door dezelfde mensen in het OMT en de specialisten niet worden gerouleerd. Wetenschappers en artsen met andere inzichten en expertise zijn nauwelijks gehoord. In de wetenschap zoals ik die ken, wordt er na het schrijven van een publicatie commentaar geleverd door andere wetenschappers. Die discussie wordt nu helemaal niet gevoerd en de publicatie over de PCR-test verscheen binnen 48 uur gereviewd en gecorrigeerd.

Daarnaast heb ik gesproken met mensen die werkzaam zijn in ziekenhuizen en ik hoorde van hen dat het helemaal niet zo druk was op de IC op momenten dat dit beeld wel werd geschetst in de media.
Het corona-team waarvan mijn vrouw deel uitmaakte, werd al snel ontbonden omdat er geen patiënten waren. Sinds de vaccinaties zien zij en vele andere verpleegkundigen wel veel meer oedeem en blauwe plekken.

Heb je het idee dat dit door de vaccinaties komt?
Dat weet ik niet, maar het is wel opvallend. Tijdens mijn studie heb ik een college gehad over virussen. Wat mij ervan bijstaat is dat een virus een stukje DNA is met een eiwitmembraan. Dat dringt je cel binnen, hecht zich aan je DNA, doet mee met de deling en verlaat vervolgens de cel weer. Zo vermeerdert het zich. Ik vraag mij af hoe het eigenlijk kan dat een virus de cel weer kan verlaten met de spike-eiwitten in tact. In deze theorie zitten voor mij veel witte vlekken, ongerijmdheden en onduidelijkheden. Wanneer het vaccin in de bloedbaan terecht komt en de cellen worden aangezet tot het aanmaken van spike-eiwitten aan de buitenkant van de cellen, wanneer stopt dan dat mechanisme? Het lichaam wordt geprogrammeerd om gedrag te vertonen dat het normaal gesproken niet doet. In theorie kan daardoor schade ontstaan. Wanneer dit wordt ingespoten, waar in het lichaam gebeurt dit dan? Wanneer het zich in de bloedbaan bevindt, kan het overal in het lichaam gaan zitten. Ik vind het idee van genetische manipulatie ook heel eng. Ik vind dat we niet voor god moeten gaan spelen.

Wat staat er op het spel in jouw strijd?
Dat een totalitaire macht het voor het zeggen krijgt, mogen we niet laten gebeuren. In mijn ogen gaat het wel die kant op. De Corona-crisis werd uitgeroepen precies op het moment dat 75 jaar vrijheid werd gevierd, maar ik had het gevoel: die vrijheid hebben we nu niet meer. Ik wil later niet hoeven zeggen dat ik heb toegekeken en niks heb gedaan. Ik kan absoluut niet tegen onrecht en wat er nu gebeurt appelleert daar heel erg aan.
Ik vind het heel erg dat er een pasje in het leven word geroepen dat overal bepaalt of je wel of niet naar binnen mag. Zo wordt een grote groep mensen gewoon buitengesloten.

Welke bronnen raadpleeg jij om je te informeren?
Ik lees al jaren de krant niet meer en kijk ook geen praatprogramma’s op televisie. Wat me erin tegenstaat is dat het eenzijdig is en je niks kan terugzeggen. Ik houd ervan kritische vragen te stellen en mezelf kritisch te laten bevragen. Nederlandse mediabedrijven vallen grotendeels onder het ANP. Daar komt alles binnen en zij nemen enkel berichten aan die ze kunnen doorverkopen aan meerdere kranten. Een kritisch geluid komt veel te weinig aan bod. Ik zoek veel informatie zelf op internet en gebruik de voor mij bekende databases voor wetenschappelijke artikelen.
Ik zit ook op sociale media, waar ik mensen volg die ik interessant vind. Ik ben me bewust van het risico in een bubbel terecht te komen. Als ik iets lees, kijk ik vaak of ik de bron kan achterhalen en of ik dezelfde informatie kan vinden. Is dat niet het geval, dan neem ik de informatie met een korreltje zout. Af en toe neem ik er even wat afstand van.

Ben jij veranderd de afgelopen 2 jaar?
Ik zie nu meer mogelijkheden en ben minder materialistisch geworden, sta losser in het leven.
Ik heb mezelf beter leren kennen en heb ontdekt dat ik sterker en onafhankelijker ben dan ik had gedacht. Twee jaar geleden deed ik veel zoals het hoort en was ik veel bezig met wat een ander vindt. Nu doe ik meer wat ik zelf wil en wat ik zelf goed vind. Ik geloof dat de wereld wordt hoe je het zelf maakt. De systemen laten 1 voor 1 los en je komt daardoor meer tot de kern van jezelf. Ik heb nu veel meer diepe gesprekken. Het leven gaat nu meer om wie ik ben dan om wat ik doe. In die zin is mijn leven rijker geworden. Wij leven ons leven op de manier hoe wij denken dat goed is en aan sommige dingen doe ik niet meer mee. Zolang ik mijn vrouw en kinderen heb is het goed. Natuurlijk zijn er ook periodiek wel sombere momenten, maar gelukkig kom ik er telkens wel weer uit.

Ik ben door deze crisis meer gaan nadenken over de zin van het leven. Hoe is dat voor jou? Ben je gelovig?
Wij zijn Protestants Christelijk, maar hebben nu wel ons kerklidmaatschap opgezegd. Na de versoepelingen zijn gewone kerkgangers welkom in het gebouw, maar als je in het koor zit moet je een QR-code hebben. Dat de kerk meegaat in deze kromme regels en daardoor meedoet met uitsluiting, gaat mij te ver en ik sta hier niet achter. Het lijkt erop dat alles wat georganiseerd wordt, eindigt met een groep die zichzelf macht toe-eigent en alles bepaalt voor de rest. Dat wil ik niet meer. Er is geen ruimte voor andersdenkenden en dat is voor mij strijdig met het geloof, dat erop is gebaseerd dat iedereen gelijk en welkom is. Een godsdienst is een geloof en geen wetenschap, het is geen weten en gaat niet om bewijs. Dat betekent dat een ander ook iets anders mag geloven. Ik ben de bijbel op een andere manier gaan bekijken en ben het ook niet met alles eens. De rode draad is liefde en elkaar in waarde laten. Ik geloof niet dat we aan de hemelpoort komen en niet naar binnen mogen omdat we het verkeerde geloof aanhingen.

Geloof jij dat we hier met een reden zijn of geloof je meer in toeval?
Ik heb nog niet uitgevogeld waarom ik op aarde ben, daar zal ik waarschijnlijk de rest van mijn leven over doen. Ik geloof wel dat dingen met een reden gebeuren. Ik heb ervaren dat ik in het verleden hele nare dingen heb meegemaakt en daarvan heb geleerd. Nu heb ik daar baat bij en kan ik anderen daarmee helpen. Het belangrijkste in het leven is denk ik dat we er voor elkaar moeten zijn. We hebben een verantwoordelijkheid naar elkaar en naar de aarde. Ik probeer wat ik tegenkom goed op te pakken en het goede te doen. Dit is een tijd is waarin alles blootkomt. Misschien moet alles juist helemaal escaleren, zodat alle rottigheid naar boven komt. Er kan niet iets nieuws worden opgebouwd, wanneer niet eerst het oude compleet wordt afgebroken.

Hoe zie je de toekomst voor je?
Als ik over de toekomst nadenk, kan ik wel eens heel somber worden. Ten opzichte van twee jaar geleden ben ik wel minder bang geworden om dingen kwijt te raken. Waar ik wel eens bang voor ben is dat straks de maatregelen wel afgeschaft worden, maar dat het werkelijke probleem blijft zitten. De spoedwet is nog niet afgeschaft, dus het kan zijn dat in de herfst alles weer wordt uitgerold. Ook blijven bepaalde mensen die wanbeleid voeren gewoon op dezelfde plek zitten.

Wat ik wel mooi vind om te zien is, dat de demonstraties zo massaal bezocht worden. In maart 2021 ging ik voor het eerst naar een demonstratie. Op het museumplein kwam ik erachter dat we bij lange na niet de enige waren.Wat ik zou willen zien is dat de samenleving minder individualistisch wordt en dat we meer oog hebben voor elkaar. Zorg moet voor iedereen toegankelijk zijn en niet gedicteerd worden door de zorgverzekeraars. Je kunt je tegenwoordig heel specifiek verzekeren voor de zorg die jij nodig denkt te hebben. Veel zaken worden uitbesteed en geautomatiseerd. Mensen willen geen moeite doen, maar willen wel altijd meer. We proberen het klimaat te redden door technologie en willen blijven over-consumeren en alles moet direct beschikbaar zijn. We mogen weer meer zelf gaan doen. Wat mij betreft zou dit systeem meer gericht mogen zijn op solidariteit en op tevredenheid. Ik zou graag terug willen naar het eten van groenten uit het seizoen, het liefst uit eigen tuin.

Er wordt wel gezegd dat alles wat je aandacht geeft groeit, Is het tijd om te stoppen met strijden en je vooral richten op wat je wel wil?
Het is altijd zoeken naar een balans en ik denk dat het ook goed is om misstanden aan de kaak te blijven stellen. Ik hoor wel eens iets over een parallelle samenleving, maar ik heb geen idee hoe ik dat voor me moet zien. Ik denk dat ook niet alles in onze huidige wereld slecht is. Heel veel dingen zou ik graag anders zien, maar ik denk dat je altijd krijgt dat een klein groepje mensen ergens de dienst gaat uitmaken. Zelfs in een vereniging van 30 man, gaat het bestuur uiteindelijk beslissingen nemen zonder alle leden te raadplegen. Veel mensen vinden het wel prima als er voor hen wordt gedacht. Mensen moeten het ook willen om mee te beslissen, om zelf moeite te doen en zelf na te denken. Ik zou wel graag in een omgeving willen zijn met meer gelijkgestemden om me heen en niet teveel regels, alleen voor de excessen.

Wat ik een positieve ontwikkeling vind, is dat er steeds meer mensen aandacht besteden aan het geestelijke. Het ego en materialistisch denken mag wijken en plaats maken voor iets nieuws. Aan het interview met Doutzen Kroes en de belangstelling daarvoor merk je dat er een grootschalige paradigmaverschuiving gaande is.

Heb je nog een boodschap ter afsluiting?
Alles gaat een keer over. Hoe meer mensen gaan snakken naar liefde, hoe groter de kans dat we samen iets liefdevols gaan creëeren. Er gebeurt heel veel in de wereld waar je je druk om kunt maken. Het is heel onwerkelijk allemaal. Maar het is ook belangrijk om gewoon leuke dingen te blijven doen, de verbinding op te zoeken, samen te wandelen etc. Eigenlijk heb ik vaak pas last van Corona als ik mijn telefoon aan zet en erover ga lezen.

 

Vertrouw op de wetenschap

RunwithGrace deelde op Instagram een verhaal over de wetenschap dat ik de moeite waard vind om te delen. Het is namelijk niet zo dat mensen zoals ik, met het stempel complotdenker (altijd) anti-wetenschap zijn.

1. Nagenoeg alle wetenschappelijke onderzoeken zijn eigenlijk gebaseerd op de bevooroordeelde ideeën, gevoelens, gedachten en verwachtingen van de wetenschapper. Dat is het hele wezen van een hypothese.

2. Het onderzoek zelf heeft te maken met een bijna oneindig aantal mogelijkheden aan sterk verschillende invloeden en eenvoudige menselijke vergissingen. Dit kan de uitkomst op verschillende, onvoorspelbare manieren veranderen.

3. Het huidige wetenschappelijke onderzoek wordt gefinancierd of gecontroleerd door organisaties die er een bepaalde agenda op nahouden.

Het onderzoek zit hierdoor vaak vol  met bedrieglijke praktijken om bepaalde bevindingen zo te manipuleren dat het in het voordeel werkt van bijvoorbeeld farmaceutische conglomeraten.

4. Veel foutief wetenschappelijk onderzoek staat niet op zichzelf. In vele gevallen worden twijfelachtige onderzoeken gebruikt om nieuw onderzoek te ondersteunen. Dus dat onderzoek is op zijn beurt ook weer foutief. Zo ontstaat er een keten van wetenschappelijk bedrog.

Een voorbeeld is de Mayo Clinic die onthulde dat niet alleen belangrijk onderzoek naar kanker uit 2009 volledig gefabriceerd was, maar dat die ontdekking ook tientallen jaren van ander onderzoek waardeloos maakte. En dus daarmee ook de zorg hadden beïnvloed die artsen aan hun patiënten gaven.

Zelfs wanneer dit soort fraude aan het licht wordt gebracht en farmaceutische bedrijven beboet worden voor het manipuleren van onderzoeken of het niet bekend maken van ernstige bijwerkingen, dan nog blijft alles min of meer bij het oude.

Een voorbeeld is het toevoegen van asbest aan talkpoeder voor baby’s door farmaceut Johnson & Johnson. Ondanks dit soort krankzinnige claims, blijven ministers doodleuk andere producten van dit bedrijf aanprijzen. ‘Dansen met Jansen’ is daar een pijnlijk voorbeeld van.

Grote beursgenoteerde farmaceutische bedrijven als Merck of Pfizer zijn gewoon ‘too big to fail.’
Ze kunnen niet ten onder gaan. Zelfs niet als ze schuldig worden bevonden aan het aanzetten tot enorme medische fraude. Dit gebeurt aan de lopende band. Dit zijn bedrijven die wereldwijd de overgrote meerderheid van medische onderzoeken financieren.

5. Hoewel er nog steeds onderzoekers zijn die geen financiële, carrière- of prestigematige drijfveren hebben in specifieke uitkomsten van hun wetenschappelijk onderzoek, ontdekt de moderne wetenschap weinig wat men  al niet had verwacht te zullen vinden of bevestigen.

Onderzoekers hebben nou eenmaal fondsen en subsidies nodig om onderzoek te kunnen uitvoeren. Om hiervoor in aanmerking te komen en om in het eigen levensonderhoud te kunnen blijven voorzien, doen deze onderzoekers een hoop concessies om de financiële hulp van hun sponsoren en investeerders te bevorderen.
Deze sponsoren en investeerders verwachten natuurlijk wel een goed rendement op hun investering.

Wetenschap heeft veel dogma’s en conclusies worden toegevoegd of weggeschoven aan ‘de waarheid.’
Ook de media staan voor een groot deel in dienst van grote financiële partijen met bepaalde agenda’s. Ze fungeren eerder als spreekbuis dan dat er daadwerkelijk onafhankelijk nieuws wordt gebracht. (niet bijten in de hand die jou voedt).

Wat in elk geval altijd goed is om je af te vragen bij wetenschap:

  • Wie is de onderzoeker?
  • Wat heeft hij in het verleden gedaan? Waar aan heeft deze persoon gewerkt? Welke link heeft deze persoon met mensen uit de Big Farma wereld? En wat zou zijn belang kunnen zijn?
  • Door wie wordt het onderzoek gefinancierd? Welke grootmachten zitten er achter de sponsoring van het onderzoek? Hoe onafhankelijk is dit onderzoek?

 

Blijf altijd vragen stellen.

Veel intellectuelen moeten niks hebben van complottheorieën. Nee, zij hechten meer waarde aan de wetenschap, aan het ‘verstand’ en niet aan de ‘verzinsels’ en ‘onderbuikgevoelens’ van dansleraren en pseudo-wetenschappers.
Daar wil ik nogmaals twee argumenten tegenin brengen.

Allereerst ben ik ook groot voorstander van gebruik maken van het verstand. Echter zijn wij mensen helemaal niet zulke redelijke wezens als we onszelf voorhouden. We zijn lui en gemakzuchtig en maken beslissingen grotendeels onbewust, op de automatische piloot en op basis van vooroordelen. Of we geven het denkwerk zelfs volledig uit handen. De argumenten voor mijn wantrouwen tegenover allerhande autoriteiten heb ik vrij uitgebreid onderbouwd in mijn eerdere blogs met bronverwijzingen naar uiteenlopende wetenschappers met verschillende expertises. Het gaat hier, nogmaals niet om verwijzingen naar feestboek-post van wappies, maar om bijvoorbeeld ex-ceo van Pfizer, cardiologen, virologen, maar ook filosofen, psychologen en onafhankelijke onderzoeksjournalisten. Daarnaast heb ik er gewoon moeite mee als iemand mij vertelt wat ik moet denken, vinden, voelen en doen.

Daarnaast vind ik het gevoel niet onderdoen voor het verstand. Er wordt in onze cultuur wat neerbuigend gedaan over gevoelens. Maar mijn hersenen zijn niet meer waard dan mijn hart. En niet alles is te bewijzen in cijfers en grafieken (die ook gemanipuleerd worden: how to lie with statistics).
Hoe verklaar je bijvoorbeeld liefde wetenschappelijk? Mag je daar ook belang aan hechten en op vertrouwen? Ik zie mijn hersenen als instrument en idealiter niet als stuurman van mijn leven.
In het ideale geval werken hoofd, hart en handen in harmonie samen.

Tips voor het voeren van een open gesprek

Artsen Collectief maakte een white-paper over verbinding en nuance met tips en tools voor het voeren van een open gesprek.
Best een uitdaging in deze tijd. In ben in elk geval van goede wil. 🤓

Hierin is onder andere een anti-polarisatie top 10 te vinden die ik graag wil delen en toepassen.
Ik constateerde toen ik het interview met mijn vriendin Jania uitwerkte dat ik niet heel erg de diepte in ben gegaan. Misschien zijn we beiden wat conflict-vermijdend geweest, omdat we op de eerste plaats vooral een gezellige dag hadden samen. Ik heb achteraf nog wel een aantal kritische vragen in mijn hoofd die ik bij een ander misschien wel zou willen stellen. Maar soms is het natuurlijk ook prima om het even over iets luchtigs of iets anders te hebben. Voortplanting bijvoorbeeld. 😉😜
Ik vermijd het onderwerp ook regelmatig of houd het een beetje aan de oppervlakte. In mijn persoonlijk blog daarentegen ga ik helemaal los!

  1. Agree to disagree
    Van mening verschillen betekent niet dat je aartsvijanden bent. Verschil van mening mag er zijn. Spreek dat ook uit.
  2. Wees bewust
    Hoe ga je het gesprek in? Ben je gespannen? Word je bewust van je houding en geef vervolgens de beste versie van jezelf.
  3. Goede intenties
    De meeste mensen bedoelen het niet slecht. Begin een gesprek met het vertrouwen in elkaars goede intenties.
  4. Luister om te begrijpen
    Luister bewust en aandachtig en probeer wat de ander zegt niet meteen te ontkrachten.
  5. Zie je een 6 of een 9?
    De positie van waaruit de ander kijkt, kan een heel andere visie geven, ook al kijk je naar hetzelfde.
    Zou het kunnen dat je allebei een punt hebt? Is er één waarheid? Of ziet de één de slurf van de olifant en de ander het staartje?
  6. Wees nieuwsgierig
    Ouderwets nieuwsgierig zijn naar de ander creëert een sfeer van welwillendheid. Elk gesprek gedijt daarbij.
  7. Wees lief
    Zet de toon door te beginnen met een compliment aan de ander. Zeker weten dat je verbinding creëert.
  8. Lachen mag
    Humor relativeert en verbindt. Aarzel niet om grapjes te maken. Zelfspot werkt ook goed.
  9. Zet de tv uit
    Een media-dieet helpt om afstand te nemen van alle negativiteit die onbewust je houding kan bepalen.
  10. Pak je nachtrust
    Een vermoeid mens raakt sneller geïrriteerd en kan zijn emoties minder goed reguleren. Zorg dus dat je goed slaapt en ga uitgerust het gesprek aan.
    Het beeld ‘LOVE’ van de Oekraïense kunstenaar Alexander Milov  laat zien hoe we aan de buitenkant met de ruggen naar elkaar toe zitten, maar aan de binnenkant eigenlijk verlangen naar verbinding. Heel mooi.