Boekrecensie: toen ik je zag – Isa Hoes (2013)

Isa beschrijft in dit boek haar leven met Antonie. Antonie leed aan manisch depressiviteit en maakte op 6 oktober 2010 een einde aan zijn leven. Samen kregen zij twee kinderen.

 

toen-ik-je-zag-660x400

Ik vond het een erg mooi, aangrijpend en goed leesbaar boek. Isa schrijft openhartig en vlot. Ondanks het heftige onderwerp, is het toch ook een heel mooi en liefdevol verhaal, dat bij mij nog dagen nadat ik het boek uit heb, blijft hangen. Isa omschrijft naast de depressieve periodes van Antonie ook uitgebreid alle leuke en mooie dingen die ze samen hebben meegemaakt. Wanneer Antonie niet leed aan depressie, was hij de ideale man. Hij was succesvol acteur, liefdevolle vader en echtgenoot. In de beginperiode van hun relatie leefden zij op een roze wolk.  Door alle hectiek en onzekerheid van het acteursbestaan had Antonie last van stemmingswisselingen en sombere buien, die steeds vaker voorkwamen en langer duurden. Hij doet elke keer heel erg zijn best om hier weer uit te komen. Samen gaan ze regelmatig op vakantie na een drukke periode. Ook doet Antonie veel aan reiki, yoga en massages bij wijze van alternatieve therapie. Hij weigert te praten over wat er echt in hem omgaat. En hij wil zeker niet in therapie. Telkens komt hij weer uit zijn depressies en overtuigt Isa ervan dat het allemaal wel meevalt. Zelfs na zijn eerste zelfmoordpoging. Het is een hele extraverte en charismatische man die van binnen verscheurt wordt door onzekerheid en perfectionisme. Een combinatie van zichzelf veel te serieus nemen en zichzelf helemaal niet serieus nemen.

Op een gegeven moment komt Antonie uit een depressie, maar slaat enorm door in een manie.
Hij schreeuwt uit dat het geweldig met hem gaat en heeft ineens belachelijk veel energie. Hij is veel de hort op en slaapt nauwelijks. Ook is hij enorm prikkelbaar en  krijgen ze constant ruzie.

Er komt steeds meer afstand tussen hem en Isa, omdat hij niet met haar kan delen wat hij echt denkt.
Zij kan dit ook niet begrijpen ‘waarom zet hij niet gewoon die knop om?!’ Toch heeft zij heel veel geduld met hem. Zoekt zij toenadering en verbinding met hem, maar geeft hem ook de ruimte om zich te focussen op zijn werk of om te rusten.
Iemand die dit niet zelf heeft meegemaakt, kan het ook niet begrijpen. En voor Isa is het ontzettend frustrerend en het drijft haar tot wanhoop, omdat ze hem niet kan helpen. Hij laat zich ook niet helpen.

Na zijn eerste zelfmoordpoging dringt Isa er toch op aan om professionele hulp te zoeken.
De psychiater heeft het over manisch depressiviteit en verkapt narcisme.

De herinneringen en dagboekfragmenten worden afgewisseld met stukjes ‘achteraf gezien’ waarin Isa met de kennis van nu terugblikt op wat er in die situaties gaande was en of zij bepaalde signalen over het hoofd heeft gezien.  Gelukkig verwijt ze zichzelf niks, want ze heeft alles gedaan wat ze kon. En Antonie ook.

Het ergste vind ik eigenlijk hoe lang zij hier mee rondgelopen hebben zonder hulp te zoeken. En hoe zwaar dit moet zijn geweest. Dit boek geeft troost en herkenning aan mensen die zelf te maken hebben met deze ziekte.

onderstaand een kort fragment uit een interview met Antonie in 2007. Ik vind dat hij hier behoorlijk manisch overkomt.

Isa in Late Night:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *