Corona-interview met Jeanny – We doen allemaal maar wat

Voor sommige mensen is Corona iets uit een vorig leven, anderen zitten er nog middenin. Een half jaar geleden sprak ik met Jeanny over hoe zij de Corona-crisis heeft ervaren. Vervolgens heb ik het interview ingeblikt en op de plank gezet. Wat mij betreft is het goed gerijpt en de boodschap nog steeds relevant. Hoe gaan we om met meningsverschillen, angst, onzekerheid en existentiële vragen?
Goede tips van Jeanny 😉

Kun je kort iets over jezelf vertellen? Wat doe je in het dagelijks leven?
Ik ben in november 65 geworden en vind dat zo’n raar idee, want ik voel me nog zo jong en fit en geëngageerd. In onze cultuur heerst soms het idee dat je er niet meer zo toe doet als je ouder wordt, maar daar identificeer ik me helemaal niet mee. Ik ben wel wat zoekende in deze tijd. Dat heeft er ook mee te maken dat ik net gestopt ben met mijn werk. Ik werkte op Schiphol als assistent voor mensen die niet zelfstandig naar de gate konden komen en had er veel plezier in. Toen werd iedereen verplicht een mondkap te dragen en dat stond me zo verschrikkelijk tegen! Ik ga niet 8 uur lang met zo’n mondkap lopen. Uiteindelijk werd er bezuinigd en ben heb ik gebruik gemaakt van de vrijwillige vertrekregeling. Ik mis het werk nog steeds.
Daarnaast assisteerde ik bij uitvaarten, maar daar ben ik ook mee gestopt vanwege de mondkapverplichting.
Verder ben ik bonusmoeder van 4 kinderen en inmiddels 9 kleinkinderen en ik vind het leuk om af en toe op te passen.

Hoe heb je de afgelopen 2 jaar ervaren?
Ik vond het best wel pittig. Het was moeilijk te bevatten dat er zo’n vette leugen de wereld in geslingerd wordt. Die ingrijpende maatregelen zijn niet te verantwoorden. Persoonlijk fiets ik er wel door heen. Gelukkig heb ik genoeg ruimte om me te bewegen, maar het geeft wel wat spanning. Ik was al langer bezig me los te maken van mensen en situaties die niet meer bij me passen, maar deze crisis heeft dit allemaal wel in een stroomversnelling gebracht. Ik wilde dat allemaal tot een goed einde brengen, zonder rancune en dat is uiteindelijk ook gelukt. Zo ben ik uit mijn boekenclub gestapt waar ik 26 jaar deel van heb uitgemaakt. Ik liep al langer rond met het gevoel dat de club niet meer passend was voor mij. Ik had andere interesses en had het gevoel dat ik me in moest houden en dat wil ik niet meer. Ik wil kunnen praten over wat me bezighoud. Ik vind het niet erg dat bepaalde mensen nu niet meer in mijn leven zijn; wat gebeurt gebeurt. Er zijn ook veel leuke nieuwe mensen op mijn pad gekomen. Ik had dat twee jaar geleden niet kunnen bedenken. Nu mensen zo uit elkaar worden gedreven en we niet naar sportclubs ed kunnen, ontstaan vanzelf nieuwe groepjes mensen. Wanneer dingen niet meer mogen, gaan mensen op zoek naar alternatieven. Mensen zijn sociale wezens. Heel intuïtief ontstaan nieuwe verbindingen.

In het contact met anderen was het wel zoeken hoe zo goed mogelijk met de situatie om te gaan. Mijn man heeft 4 kinderen met aanhang en ik heb wel nagedacht over mijn rol daarin en bemoeienis met hen. Daarin heb ik ook wat controledrang moeten loslaten.

Overviel de situatie je, was je verrast of was je al langer met dit soort thema’s bezig?
Ik was altijd al maatschappijkritisch en riep al 10 jaar dat de burger er voor de overheid niet toe doet. Dit werd voor mij wel bevestigd door het Corona-beleid. Als je als overheid oog hebt voor je mensen, neem je niet dit soort draconische maatregelen. Hugo riep na 2 weken al dat het enige dat ons uit deze crisis kan redden het vaccin is. Direct in het begin was er al veel kritiek, bijvoorbeeld van filosofe Marli Huijer, maar dit werd heel snel geparkeerd. Ik had al snel mijn bedenkingen over de proportionaliteit van de maatregelen. Virussen zijn al eeuwen onder ons en roei je niet zomaar uit. Ik was gaan wandelen met een vriendin en zij liep letterlijk op 1,5 meter afstand. Ik dacht toen: wat is dit voor idioots?!

Wat vind je van de term desinformatie en welke bronnen raadpleeg jij?
Ik las altijd de trouw, maar die heb ik inmiddels opgezegd. Ik heb gezond verstand gelezen, maar dat vond ik wel erg zware kost. We lezen nu de andere krant. Ik volg nieuwe kanalen zoals De nieuwe wereld, Café Weltschmerz, Jorn Luka, Isa Kriens en Sietske Bergsma. We kijken eigenlijk geen televisie meer, want daar werd ik vaak niet goed van. Voor mij is de NOS kampioen in het verspreiden van desinformatie. Zij nemen alles kritiekloos over van de overheid. Ik probeer ook richting het tegengeluid kritisch te blijven en neem niet zomaar alles aan.

Wat vind je omgeving van hoe jij hierin staat?
Eigenlijk zitten de meeste mensen in mijn omgeving wel op dezelfde golflengte. 2 van de kinderen hebben er niet veel interesse in, die doen hun eigen ding. Gelukkig heb ik niet te maken met school en al die ellende. Ik mijd het zoveel mogelijk om in discussie te gaan met mensen die alle maatregelen strikt opvolgen en erg bang en boos zijn.

Is het niet belangrijk om juist met elkaar in verbinding te blijven?
Ja, ik probeer daar mijn eigen weg in te vinden. We zitten nu in een verbouwing en er was laatst en elektricien bij ons. Hij was heel boos, omdat zijn schoonmoeder onlangs haar schouder verbrijzeld had en urenlang op de ambulance heeft  moeten wachten. Hij zei dat de ambulance het veel te druk had en dat als iedereen nou gewoon even meewerkt en de corona-regels handhaaft, we uit deze ellende komen. Ik ga dan niet in discussie, maar probeer het vanuit een ander perspectief te benaderen. Ik heb wel gezegd dat ik denk dat de zorg onderbezet en uitgekleed is.
Ieder bewandelt zijn eigen pad en ik ga niet mensen proberen te overtuigen. Ik leef wel op mijn eigen manier en ga zonder mondkap de winkel in. In de winkel waar ik vaak kom, werken ook mensen die er hetzelfde instaan als ik en dan glimlach ik vriendelijk naar ze.
Als mensen heel overtuigd iets zeggen, zegt mijn man wel eens: misschien zou het ook wel anders kunnen zijn.

Hoe zie je de toekomst voor je?
Ik denk dat we in een soort illusie leven, een poppenkast. Veel mensen zien ons denken als de bestaande wereld, terwijl dat eigenlijk niet zo is. Ik ben niet mijn lichaam, mijn gedachten of mijn gevoelens. Dat idee geeft mij rust. Als ik mijn hoofd leeg maak, is er eigenlijk niks aan de hand. In het ego zit je in de dualiteit, in de overtuigingen en oordelen. Daar ontstaan alle problemen. Als je die gedachten niet hebt, is de strijd er ook niet. Een groot deel van onze problemen zit tussen onze oren. Ik zie mijn gedachten nu als wielrenners en hoef niet meer op die fiets te zitten.
Ik train mijn bewustzijn door telkens mijn focus terug te brengen naar mijn ademhaling. Daarvoor hoef je niet stil op een kussentje te zitten, maar kun je altijd toepassen in het dagelijks leven.
Wanneer je het ego een beetje weet los te laten, ontstaat er ruimte voor iets nieuws.

Denk je dat we hier met een reden zijn? Hebben we iets te verliezen?
Ik weet het niet, we doen allemaal maar wat. Rutte doet maar wat, Kuipers doet maar wat.
Binnen de dualiteit hebben we iets te verliezen, maar vanuit de eenheid niet.
Ik zie het leven een beetje als een bizarre en spannende film. Ik ben me ervan bewust dat wat ik denk niet altijd waar is. Daar vind ik mijn rust en dat is hoe ik het doe. Er blijven altijd vragen waar we geen antwoord op weten. Hoe meer ik daarover oordeel, hoe meer ik in de dualiteit zit.

Hoe denk jij dat we ervoor kunnen zorgen dat wereld een betere plek wordt?
‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’, vind ik een mooie uitdrukking. Ik geloof ook dat wat gebeuren moet, gebeurt. Misschien hebben mensen als Marcel Messing en Tijn Touber gelijk, ik weet het niet. Ik probeer zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven en me bewust te zijn van wat ik de wereld in stuur, hoe ik mij verhoud tot mezelf en de wereld. Ik bestuur mijn eigen autootje en niet die van een ander.
Het lukt mij ook niet altijd om alleen maar positief te zijn, ik ben ook maar een mens, maar het is wel mijn intentie om zoveel mogelijk positiviteit de wereld in te sturen.

Als ik in rust ben, is mijn wereld in rust. Ik denk dat als we collectief 1 minuutje stilstaan en in ons lijf aanwezig zijn, er vrede en rust op aarde zal ontstaan en we uit die strijd stappen.

Wat mij heel erg helpt is om een helicopterview aan te nemen. Wanneer je in het vliegtuig zit, kijk je tijdens het opstijgen en landen van een afstand naar de aarde. Je ziet dan allemaal stipjes. Je zoomt dan even uit. Een stipje zit op de wc, een stipje is zijn nagels aan het knippen. We scharrelen maar wat rond.

2 gedachten over “Corona-interview met Jeanny – We doen allemaal maar wat”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *