Mooie woorden

Hallo lieve mensen,

De dagen zijn nu bijna op zijn kortst. Zo in de kou en donkerte is het soms nog moeilijker om positief te blijven. Ik ben soms best bang dat ons een gure winter te wachten staat en een nog guurdere wereld. Maar ik ben me ervan bewust dat ik al genoeg ellende op mijn blog deel.

Daarom wil ik vandaag jou als lezer een hart onder de riem steken. En je bedanken voor je aandacht.
Ik heb de afgelopen week 3 mooie verhaaltjes/wijsheden gehoord die ik graag met je wil delen.

Het eerste gaat ongeveer zo:
Een groepje mensen is samen op pad en houdt halt bij een mooie dauwdruppel waarin het zonlicht schijnt. Ze bestuderen de lichtval. ‘Het is een mooi blauwachtig licht’, zegt de een. ‘Nee, het is duidelijk goudkleurig’ zegt de ander. Ze raken een beetje geïrriteerd omdat de ander echt niet goed kijkt. Tot ze van positie veranderen en zien dat vanuit het gezichtspunt van de ander, de kleur van het licht verandert.

Het verhaal houd mijzelf een spiegel voor. Zelf kan ik wel eens gefrustreerd raken als iemand niet ziet wat ik zie, omdat ik het in mijn ogen duidelijk bij het rechte eind heb. Je verplaatsen in een ander kan een enorme uitdaging zijn. Ons niet bewust van onze vooringenomenheid en vastgeroeste overtuigingen. De splinter in de oog van de ander haarscherp waarnemen, terwijl je je eigen bord voor je kop over het hoofd ziet. In deze uitdagende tijd, waarin de verdeeldheid zo wordt gevoed, is de uitdaging om je te verplaatsen in de schoenen van een ander, groter dan ooit. Ik vind het moeilijk te accepteren als anderen niet mee lijken te werken aan het verwezenlijken van mijn idealen.
Maar eenieder leeft zijn eigen werkelijkheid. En wie ben ik eigenlijk om mijn visie aan de ander op te dringen? De visie van ieder mens op aarde samen creëert de werkelijkheid.
Wat ik helemaal fascinerend vind is de kwantumfysica (waarover later meer).

Dat brengt mij bij het tweede ‘verhaaltje’/wijsheid:
Oordelen en wrok koppelen je los van je levensenergie, van anderen en van je natuur. Het lijkt een enorme opdracht om oordelen los te laten, maar in feite kost niet oordelen minder energie dan wel oordelen. Omdat wij allemaal verbonden zijn met elkaar, als cellen in een lichaam, is het waanzin om de ander aan te vallen (in het lichaam heet dit kanker). Het is alsof je jezelf vergiftigt.
het voordeel van niet oordelen is dat het je bewustzijn ruimte geeft om zich te richten op wat er echt toe doet. Voor wie ervoor openstaat, heb ik een affirmatie *
Zeg tegen jezelf: ‘Ik vergeef mezelf voor het veroordelen en het verwijten. Ik bevrijd mezelf van al mijn oordelen en wrok, en van alle negatieve opvattingen. Met mijn ademhaling, deel ik mijn levensenergie met iedereen en keer ik terug naar vrede en evenwicht. Zo zij het.’


Als laatste wil ik de woorden delen die Alain Clark deze week sprak bij een talkshow met Johnny de Mol:

Alain Clark – gedicht

‘Na al het zwemmen in Bacardi Lemon, zou ik willen dansen in nuance.
Met ruimte, rust en aandacht in gesprek gaan.
Risico’s nemen en op ons bek gaan.
Zonder dat we bang hoeven zijn dat we voor gek staan.
Ik zou willen spelen met u alsof we 12 zijn.
Samen verdwalen in onze eigen verhalen.
Elkaar leren kennen achter de vooroordelen.
En onze complexiteit naar een liefdevolle simpelheid vertalen.
Ik zou u willen voorstellen aan mijn familie.
Uw ideeën over wat een goed leven is, wil ik bespreken.
Brood breken, vers bereid eten met u delen, terwijl we onze verschillen en onze overeenkomsten met elkaar laten spelen.
Met respect, zoals we dat vroeger deden.
Ik zou graag weer de liefde willen voelen die onder alle angsten bestaat.
Achter alle woorden, grafieken en resultaten op de voorgrond houden waar het uiteindelijk echt over gaat.
Connectie met ons diepe innerlijk bewustzijn, met elkaar.
Datgene wat ons menselijk maakt.
Ik zou weer willen horen bij één grote groep die bestaat uit verschillende groepen.
Dat is toch wat we altijd hebben geroepen, wat Nederland tot Nederland maakt.
Dat je erbij hoort ongeacht je politieke kleur, mening of smaak.
Die recalcitrantie die de grens van onbegrensdheid raakt.
Eigenwijs met een glimlach: ‘Ohja, waar staat dat dat niet mag?’
Met voetbal kan het, Max kan het, op 5 mei kan het, met koningsdag kan het: duizenden mensen met al onze mooie verschillen.
Misschien moeten we ons goed afvragen wat we eigenlijk willen.
Voor onszelf, voor elkaar, voor onze kinderen en die van hen.
‘Alain’, zei  mijn moeder, ‘misschien denk je teveel na.’
Misschien heeft ze gelijk en gaan dingen zoals ze gaan.
Maar misschien, misschien is het net die ene zin die aanzet tot bezinning.
Misschien zijn we net één goede voorzet verwijderd van die overwinning.
Één trilling van een onaangeraakte snaar, die van een simpele melodie uitgroeit tot een symfonie, een grandioos gebaar.
Wie weet.
Het zijn geen tutorials, geen handleidingen, het is niet iemand voor de klas.
Het is ons innerlijk kompas waar we op moeten vertrouwen.
Proberen te midden een zware storm en hoge golven koers te houden.
Soms zie je dingen het best met je ogen dicht:
Eerst is het donker, maar uiteindelijk is er licht.
Het is niet onze angst, niet onze boosheid of ons verdriet, maar het is liefde.
Liefde is onze gids.

Prachtig en ontroerend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *