Tagarchief: dood

Wat een weertje hè

De regen komt met bakken uit de lucht. De herfst is begonnen.
Over de herfst kun je, net als over het leven, heel romantisch doen; prachtige gekleurde en knisperende blaadjes rood, bruid, geel. Cocoonen op de bank met een dekentje en een kop thee, pantoffels aan, kaarsjes.. Is ook zo. Een mooie herfstdag is perfect voor een wandeling in het bos, een frisse neus of een knusse binnen-dag. Het binnen komen is extra lekker. Maar het binnen gezellig (proberen te) maken, zie ik meer als een vlucht voor de ellende. Voor de regen, wind en hagel, de onstuimigheid en de kou die je lichaam binnendringt tot op het bot en je doet verkleumen. De dagen zijn aanzienlijk korter en worden alleen maar korter, tot er nog nauwelijks een straaltje zonlicht te zien is.

Er hangt een dreigende wolk boven ons hoofd. Niet alleen staat er een guur najaar voor de deur vol angst en onzekerheid. Snotneuzen zijn in deze tijd angstaanjagend en levensbedreigend. Bovendien is ons algemeen toekomstbeeld niet bepaald rooskleurig. Heb je ook tussen neus en lippen door gehoord dat de afgelopen 50 jaar bijna 70 procent van alle diersoorten is uitgestorven (door toedoen van de mens!)?
Ik ben maar heel even opgehouden met het volgen van nieuws, want ik vind het zwaar deprimerend. Aan de ene kant ben ik ook informatie-verslaafd, maar ik vraag me ook wel eens af waar dat goed voor is. Je bent op de hoogte en kunt over zaken meepraten, maar als het binnenkomt, wordt je boos, bang en bedroefd. Machteloos ook. Op dit moment ben ik heel even op een noodgedwongen informatie-dieet. Toch zal ik altijd een onbedwingbare drang blijven hebben om (stinkende) zaakjes uit te pluizen.

Mijn gevoel van rouw, kan mijn sombere aanleg versterken. Veel aspecten in het leven zijn nou eenmaal zwaar klote. Zoals het verliezen van een dierbare en het feit dat iedereen een keer dood gaat, dus dat ons gegarandeerd nog veel pijn en verdriet te wachten staat.

Er zijn dagen dat ik me lamgeslagen voel en het allemaal even niet lukt. Dat is ook niet raar en ik leg me daarbij neer. Maar ik wil proberen meer te leven in de geest van Peet. Zij is voor mij een voorbeeld. Zij kon goed zichzelf zijn, ontspannen en genieten.
De laatste keer dat ik haar zag, zei ze:’Het enige wat ertoe doet zijn de mensen, de dieren en de planten. In die volgorde.’ en zoals Lisette zo mooi verwoordde, kunnen we haar het beste eren door te houden van de mensen, de dieren en de planten.

Ik wil meer proberen te leven in dit moment in plaats van in de toekomst of in het verleden. Minder moeten. Verbinding maken met mijn directe omgeving.

Dag lieve mensen. Een fijne regenachtige dag toegewenst.

Blokkades en de dood

Blokkades
Tobbers als ik hebben het regelmatig moeilijk met het leven en met zichzelf. Bij tegenslagen is het helemaal een uitdaging me staande te houden. Ik kom snel in een negatieve spiraal van (zelf)kritiek en voel me daarbij geremd me te uiten. Ik wil WEER proberen dit patroon te doorbreken, dat ben ik aan mezelf verschuldigd. Ik wil gewoon schrijven en voel ook de behoefte om mijn overdenkingen te delen. Zonder me teveel te laten leiden door de vraag of mijn woorden wel goed genoeg zijn, of ik wel goed genoeg ben en of mensen op mij en mijn woorden zitten te wachten. Een dagboek of blog hoeft niet altijd geen literair hoogstandje te zijn. Ik ben bang voor wat anderen wel niet zouden kunnen denken. ‘Wat een aandachtshoer’ ‘Wat een gezeik’ ‘die is niet helemaal goed’ etc etc.
Diep van binnen ben ik ervan overtuigd dat het niet belangrijk is, maar ik kom er moeilijk bij. Ik wil proberen weer regelmatig te bloggen. Een verslagje over wat mij bezighoud. Ik heb veel te vertellen. Ik heb een flink aantal inhoudelijke blogs achter de rug, over politiek, extreme rijkdom en corona-complotten. Soms mag het best persoonlijk worden. Wat de drijfveer ook moge zijn. Puur narcisme en navelstaarderij of een nobeler drijfveer die moeilijker onder woorden is te brengen. De inhoudelijke blogs kunnen mensen informeren en aan het denken zetten. Persoonlijke blogs kunnen irritatie opwekken. Of herkenning en troost.
Wat ik ook een grote uitdaging vind, is mijn chaotische geest, die associatief alle kanten opvliegt, zodat de lijn vaak kwijt raakt. Zie je,  daar heb je het al weer.

DE DOOD
Momenteel houd ik mij veel bezig met Peet die uitbehandeld is. Ze is de beste vriendin van mijn moeder sinds hun middelbare schooltijd. Ze heeft longkanker en al veel behandelingen achter de rug. Ik houd heel veel van haar en heb altijd een hechte band met haar gehad. Zelf kwam ze de laatste keren dat ik haar zag redelijk opgewekt over, wel vermoeid. Ze is ook klaar met alle stress en pijn en heeft zich er min of meer bij neergelegd. Is dankbaar voor het leven dat ze heeft gehad en zei dat ik haar leven mooier heb gemaakt en nog steeds maak. Dat ze veel mooie herinneringen heeft. Wel zou ze nog veel meer mee willen maken, ook willen weten hoe het met ons verder gaat. Ze is atheïstisch en gelooft in de natuur. In de natuur ontstaat alles en vergaat het ook weer.
Ik vind het zelf moeilijk te verkroppen dat er niks van haar over zou blijven. Ik ben ook bang voor wat haar en mij nog te wachten staat. Wat in ieder geval blijft zolang ik besta zijn de liefde, herinneringen en mijn band met haar. Ik heb wat gelezen over rouw, want ik ben een poosje geleden begonnen. Het verdriet dat ik voel is een teken dat ik veel van haar houd. Ik luisterde de podcast ‘dag voor dag’ van Liesbeth Rasker waarin zij in gesprek gaat met mensen die een dierbare hebben verloren. Een vrouw vertelde dat zij nooit ‘ergens’ in geloofde, maar toen een goede vriend overleed, zij wel wonderlijke dingen ervaarde die ze als teken opvatte.
Dit soort verhalen kunnen mij ook troost bieden.

Je hebt ook mensen die niet zo goed weten hoe troost werkt. Mensen die horen dat als je tante ziek is, worden getriggert om verhalen te delen over kennissen die ook hele nare dingen hebben meegemaakt. Misschien nog wel ergere dingen. Waar ik bijvoorbeeld een hekel aan heb is de uitspraak: ‘Het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers ophangen’.  Ik vind het leven vaak meer lijken op een tranendal. ‘en je moet zelf je tranen afvegen.’

Hier een aantal tips, hoe je kunt reageren op iemand met verdriet. Dergelijke uitspraken vind ik heel prettig. Al hebben de meeste mensen met wie ik omga, deze tips gelukkig niet nodig. Ik kies ze erop uit. In andere situaties kom ik wel ongelukkige uitspraken tegen.

– Ik zie dat het zwaar voor je is/ dat je het moeilijk hebt
– Ik snap dat je je rot voelt in deze situatie
– Het is niet gek dat je je verdrietig voelt
– Ik ben er voor je als je wilt praten
– Is er iets dat ik voor je kan doen?

Sadness Is My Favorite

Wat me ook bezighoud is het thema werk. Daarover een volgende keer meer.

Groetjes