Tagarchief: interviews

Corona-interview met Jeanny – We doen allemaal maar wat

Voor sommige mensen is Corona iets uit een vorig leven, anderen zitten er nog middenin. Een half jaar geleden sprak ik met Jeanny over hoe zij de Corona-crisis heeft ervaren. Vervolgens heb ik het interview ingeblikt en op de plank gezet. Wat mij betreft is het goed gerijpt en de boodschap nog steeds relevant. Hoe gaan we om met meningsverschillen, angst, onzekerheid en existentiële vragen?
Goede tips van Jeanny 😉

Kun je kort iets over jezelf vertellen? Wat doe je in het dagelijks leven?
Ik ben in november 65 geworden en vind dat zo’n raar idee, want ik voel me nog zo jong en fit en geëngageerd. In onze cultuur heerst soms het idee dat je er niet meer zo toe doet als je ouder wordt, maar daar identificeer ik me helemaal niet mee. Ik ben wel wat zoekende in deze tijd. Dat heeft er ook mee te maken dat ik net gestopt ben met mijn werk. Ik werkte op Schiphol als assistent voor mensen die niet zelfstandig naar de gate konden komen en had er veel plezier in. Toen werd iedereen verplicht een mondkap te dragen en dat stond me zo verschrikkelijk tegen! Ik ga niet 8 uur lang met zo’n mondkap lopen. Uiteindelijk werd er bezuinigd en ben heb ik gebruik gemaakt van de vrijwillige vertrekregeling. Ik mis het werk nog steeds.
Daarnaast assisteerde ik bij uitvaarten, maar daar ben ik ook mee gestopt vanwege de mondkapverplichting.
Verder ben ik bonusmoeder van 4 kinderen en inmiddels 9 kleinkinderen en ik vind het leuk om af en toe op te passen.

Hoe heb je de afgelopen 2 jaar ervaren?
Ik vond het best wel pittig. Het was moeilijk te bevatten dat er zo’n vette leugen de wereld in geslingerd wordt. Die ingrijpende maatregelen zijn niet te verantwoorden. Persoonlijk fiets ik er wel door heen. Gelukkig heb ik genoeg ruimte om me te bewegen, maar het geeft wel wat spanning. Ik was al langer bezig me los te maken van mensen en situaties die niet meer bij me passen, maar deze crisis heeft dit allemaal wel in een stroomversnelling gebracht. Ik wilde dat allemaal tot een goed einde brengen, zonder rancune en dat is uiteindelijk ook gelukt. Zo ben ik uit mijn boekenclub gestapt waar ik 26 jaar deel van heb uitgemaakt. Ik liep al langer rond met het gevoel dat de club niet meer passend was voor mij. Ik had andere interesses en had het gevoel dat ik me in moest houden en dat wil ik niet meer. Ik wil kunnen praten over wat me bezighoud. Ik vind het niet erg dat bepaalde mensen nu niet meer in mijn leven zijn; wat gebeurt gebeurt. Er zijn ook veel leuke nieuwe mensen op mijn pad gekomen. Ik had dat twee jaar geleden niet kunnen bedenken. Nu mensen zo uit elkaar worden gedreven en we niet naar sportclubs ed kunnen, ontstaan vanzelf nieuwe groepjes mensen. Wanneer dingen niet meer mogen, gaan mensen op zoek naar alternatieven. Mensen zijn sociale wezens. Heel intuïtief ontstaan nieuwe verbindingen.

In het contact met anderen was het wel zoeken hoe zo goed mogelijk met de situatie om te gaan. Mijn man heeft 4 kinderen met aanhang en ik heb wel nagedacht over mijn rol daarin en bemoeienis met hen. Daarin heb ik ook wat controledrang moeten loslaten.

Overviel de situatie je, was je verrast of was je al langer met dit soort thema’s bezig?
Ik was altijd al maatschappijkritisch en riep al 10 jaar dat de burger er voor de overheid niet toe doet. Dit werd voor mij wel bevestigd door het Corona-beleid. Als je als overheid oog hebt voor je mensen, neem je niet dit soort draconische maatregelen. Hugo riep na 2 weken al dat het enige dat ons uit deze crisis kan redden het vaccin is. Direct in het begin was er al veel kritiek, bijvoorbeeld van filosofe Marli Huijer, maar dit werd heel snel geparkeerd. Ik had al snel mijn bedenkingen over de proportionaliteit van de maatregelen. Virussen zijn al eeuwen onder ons en roei je niet zomaar uit. Ik was gaan wandelen met een vriendin en zij liep letterlijk op 1,5 meter afstand. Ik dacht toen: wat is dit voor idioots?!

Wat vind je van de term desinformatie en welke bronnen raadpleeg jij?
Ik las altijd de trouw, maar die heb ik inmiddels opgezegd. Ik heb gezond verstand gelezen, maar dat vond ik wel erg zware kost. We lezen nu de andere krant. Ik volg nieuwe kanalen zoals De nieuwe wereld, Café Weltschmerz, Jorn Luka, Isa Kriens en Sietske Bergsma. We kijken eigenlijk geen televisie meer, want daar werd ik vaak niet goed van. Voor mij is de NOS kampioen in het verspreiden van desinformatie. Zij nemen alles kritiekloos over van de overheid. Ik probeer ook richting het tegengeluid kritisch te blijven en neem niet zomaar alles aan.

Wat vind je omgeving van hoe jij hierin staat?
Eigenlijk zitten de meeste mensen in mijn omgeving wel op dezelfde golflengte. 2 van de kinderen hebben er niet veel interesse in, die doen hun eigen ding. Gelukkig heb ik niet te maken met school en al die ellende. Ik mijd het zoveel mogelijk om in discussie te gaan met mensen die alle maatregelen strikt opvolgen en erg bang en boos zijn.

Is het niet belangrijk om juist met elkaar in verbinding te blijven?
Ja, ik probeer daar mijn eigen weg in te vinden. We zitten nu in een verbouwing en er was laatst en elektricien bij ons. Hij was heel boos, omdat zijn schoonmoeder onlangs haar schouder verbrijzeld had en urenlang op de ambulance heeft  moeten wachten. Hij zei dat de ambulance het veel te druk had en dat als iedereen nou gewoon even meewerkt en de corona-regels handhaaft, we uit deze ellende komen. Ik ga dan niet in discussie, maar probeer het vanuit een ander perspectief te benaderen. Ik heb wel gezegd dat ik denk dat de zorg onderbezet en uitgekleed is.
Ieder bewandelt zijn eigen pad en ik ga niet mensen proberen te overtuigen. Ik leef wel op mijn eigen manier en ga zonder mondkap de winkel in. In de winkel waar ik vaak kom, werken ook mensen die er hetzelfde instaan als ik en dan glimlach ik vriendelijk naar ze.
Als mensen heel overtuigd iets zeggen, zegt mijn man wel eens: misschien zou het ook wel anders kunnen zijn.

Hoe zie je de toekomst voor je?
Ik denk dat we in een soort illusie leven, een poppenkast. Veel mensen zien ons denken als de bestaande wereld, terwijl dat eigenlijk niet zo is. Ik ben niet mijn lichaam, mijn gedachten of mijn gevoelens. Dat idee geeft mij rust. Als ik mijn hoofd leeg maak, is er eigenlijk niks aan de hand. In het ego zit je in de dualiteit, in de overtuigingen en oordelen. Daar ontstaan alle problemen. Als je die gedachten niet hebt, is de strijd er ook niet. Een groot deel van onze problemen zit tussen onze oren. Ik zie mijn gedachten nu als wielrenners en hoef niet meer op die fiets te zitten.
Ik train mijn bewustzijn door telkens mijn focus terug te brengen naar mijn ademhaling. Daarvoor hoef je niet stil op een kussentje te zitten, maar kun je altijd toepassen in het dagelijks leven.
Wanneer je het ego een beetje weet los te laten, ontstaat er ruimte voor iets nieuws.

Denk je dat we hier met een reden zijn? Hebben we iets te verliezen?
Ik weet het niet, we doen allemaal maar wat. Rutte doet maar wat, Kuipers doet maar wat.
Binnen de dualiteit hebben we iets te verliezen, maar vanuit de eenheid niet.
Ik zie het leven een beetje als een bizarre en spannende film. Ik ben me ervan bewust dat wat ik denk niet altijd waar is. Daar vind ik mijn rust en dat is hoe ik het doe. Er blijven altijd vragen waar we geen antwoord op weten. Hoe meer ik daarover oordeel, hoe meer ik in de dualiteit zit.

Hoe denk jij dat we ervoor kunnen zorgen dat wereld een betere plek wordt?
‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’, vind ik een mooie uitdrukking. Ik geloof ook dat wat gebeuren moet, gebeurt. Misschien hebben mensen als Marcel Messing en Tijn Touber gelijk, ik weet het niet. Ik probeer zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven en me bewust te zijn van wat ik de wereld in stuur, hoe ik mij verhoud tot mezelf en de wereld. Ik bestuur mijn eigen autootje en niet die van een ander.
Het lukt mij ook niet altijd om alleen maar positief te zijn, ik ben ook maar een mens, maar het is wel mijn intentie om zoveel mogelijk positiviteit de wereld in te sturen.

Als ik in rust ben, is mijn wereld in rust. Ik denk dat als we collectief 1 minuutje stilstaan en in ons lijf aanwezig zijn, er vrede en rust op aarde zal ontstaan en we uit die strijd stappen.

Wat mij heel erg helpt is om een helicopterview aan te nemen. Wanneer je in het vliegtuig zit, kijk je tijdens het opstijgen en landen van een afstand naar de aarde. Je ziet dan allemaal stipjes. Je zoomt dan even uit. Een stipje zit op de wc, een stipje is zijn nagels aan het knippen. We scharrelen maar wat rond.

Corona-interviews

Ik ben bezig met een nieuw projectje voor op mijn blog waarbij ik allerlei mensen interview over hoe zij de afgelopen 2 jaar Corona-crisis hebben ervaren. Ik wil graag de verbinding en nuance opzoeken en verschillende perspectieven belichten. Ik doe dit vooral voor mezelf omdat ik graag met mensen praat over wat het allemaal heeft aangeraakt en losgemaakt. Wie weet kom ik nog tot nieuwe inzichten. Ik hoop dat mensen in dit gepolariseerde landschap weer nader tot elkaar kunnen komen en wil daar op deze wijze mijn bescheiden steentje aan bijdragen.

Al zou je het misschien niet zeggen, ook ik voel mij soms geremd om te zeggen wat ik denk en voel.
Ondanks dat ik die terughoudendheid voel, vind ik mijn drang om te onderzoeken en delen belangrijker. Soms ben ik wel eens bang voor negatieve consequenties en ik ben zeker niet in elk gezelschap open over mijn visie. Ik vind dat wel eens lastig omdat ik mij het liefst begeef in gezelschap waar ik helemaal mijzelf kan zijn.

Ik heb verschillende mensen benaderd met de vraag of zij het leuk vinden mee te werken aan mijn interview-project en veel enthousiaste reacties gekregen. Ook waren er een paar mensen minder happig. Zij hebben geen zin meer om het over het polariserende onderwerp Corona te hebben, voelen zich niet geroepen zich publiekelijk te mengen in dit ‘debat’. Dat snap ik, maar ik vind het toch jammer omdat ik op zoek ben naar een goede balans tussen wappies en snappies, schapen en complotdenkers, covidioten en extremisten. Ik wil niet enkel voor eigen parochie prediken.

Tot nu toe heb ik hele leuke gesprekken gevoerd, maar weer eens iets teveel hooi op mijn vork genomen. Naast mijn overige bezigheden en werkzaamheden zou 1 à 2 interviews een mooie toevoeging zijn aan mijn leven. Afgelopen week had ik bijna elke dag een interview. Daar gaat vrij veel tijd en energie in zitten. Ik haal er plezier en voldoening uit en het levert mij ook echt iets op, namelijk nieuwe inhoudelijke input voor op mijn blog en mogelijke nieuwe inzichten. Maar het kost me ook wel eens wat gemoedsrust en (tijd voor) ontspanning. Altijd blijven zoeken naar een balans dus.

Tot nu toe heb ik 8 mensen geïnterviewd waarvan er 3 op mijn blog staan. De rest moet ik nog uitwerken. Ik wil wel alvast  heel kort iets zeggen over mijn bevindingen tot nu toe. Wat ik namelijk heel mooi vind is dat ik veel overeenkomsten zie tussen heel verschillende mensen met heel verschillende levensvisies en standpunten. Ik denk dat we uiteindelijk allemaal hetzelfde willen. We willen allemaal in vrijheid een goed en gezond leven leven. Alleen verschilt de manier waarop we daar denken te komen en de perceptie van de wereld om ons heen. Ik zou het zo mooi vinden als we dit ons meer realiseren en elkaars keuze en visie meer konden respecteren. Ook zijn er niet 2 kampen die tegenover elkaar staan. De werkelijkheid is oneindig genuanceerd.

Verder wilde ik nog even kwijt dat ik in mijn hoofd nog allerlei ideeën heb over grensoverschrijdend gedrag en dickpics, die ik voor de afwisseling binnenkort zal delen. Daar heb ik nu helaas geen tijd voor, want ik moet zo naar mijn werk. Groetjes!

Braindump

Ik vind het leuk om te schrijven over wat me bezighoud, dat is geen nieuws. ik vind het ook leuk om dit te delen.
Wat ik soms wel lastig vind is om te bepalen wat ik wel en niet deel en met wie. Ik schrijf in eerste instantie omdat ik dat fijn vind.
Wil ik gelezen worden, dan moet ik ook nadenken over wat andere mensen leuk en interessant vinden. Maar als ik teveel nadenk over wat mensen wel en vooral niet willen, raak ik snel geblokkeerd. Wil er iets uit mijn handen komen, dan moet ik niet teveel nadenken, maar mijn gevoel volgen. Ik ben nog niet zo zeker van mijn zaak dat ik mijn blog op LinkedIn durf te delen. Daarvoor ben ik (nog) te amateuristisch. Ik heb niet alleen behoefte inhoudelijke ‘artikelen’ te delen, maar ook persoonlijke brainfarts.

Ik heb veel ideeën en moeite met het aanbrengen van structuur en het stellen van prioriteiten. Wat dat betreft zou ik het heel fijn vinden om met iemand samen aan een project te kunnen werken, die wel orde weet aan te brengen.

Project Politieke interviews 
Zo was ik een poosje geleden begonnen met politieke interviews. In een tweede ronde, was er weinig animo (ik kreeg geen reacties op mijn mails) en mijn eigen motivatie was ook ver te zoeken. Ik heb het nog niet uit mijn hoofd gezet. Mocht je mensen kennen die lid zijn van de volgende partijen die het leuk vinden om geïnterviewd te worden over hun idealen, laat het me weten!
De volgende landelijke partijen heb ik nog niet gehad:
– CDA
– ChristenUnie
– SGP
– PVV
– Denk
– 50 plus.

Ik ga hier binnenkort even een (tussen)evaluatie over schrijven.

Mijn roman
Ik had het plan opgevat een roman te gaan schrijven, maar dit is een nog groter project waarbij het dus nog moeilijk is om structuur aan te brengen. Bovendien loop ik hier nog tegen andere moeilijkheden aan. Zo schrijf ik grotendeels autobiografisch. Ik vind het aan de ene kant makkelijker om gebeurtenissen en observaties uit  mijn eigen leven te omschrijven, dan een hele fantasiewereld te creëeren. Natuurlijk poppen er altijd associaties op om een scene wat extra drama mee te geven. Ik heb in mijn leven genoeg gekke dingen meegemaakt. Toch komen er regelmatig belemmerende twijfels op over of mijn verhaal het waard is om verteld te worden. Terwijl ik deze zin typ, zie ik wat een onzin-vraag het is. Natuurlijk is ieders levensverhaal de moeite waard. Ook al maak je geen ene donder mee, dan nog kun je hier een boeiend of ontroerend verhaal van maken.
Wat ik lastig vind is de zelfcensuur, het rekening willen houden met de gevoelens van andere mensen en met zelfbehoud. Snijd ik mezelf niet in de vingers, kan ik mensen te vriend houden en tegelijkertijd hard en scherp (over hen) schrijven?

Ook met het uiten van mijn politieke mening denk ik wel eens aan wat anderen ervan zouden kunnen vinden. (potentiële werkgevers bijvoorbeeld). Ik heb een uitgesproken mening over sociaal-maatschappelijke kwesties, maar probeer mijn mening goed te onderbouwen en genuanceerd en empathisch te zijn.
Er zijn veel onderwerpen die momenteel extra gevoelig liggen. En ik heb het idee dat door sociale media en doordat iedereen nu nog meer in zijn eigen bubbel leeft, polarisatie toeneemt.
Links tegen rechts, stad tegen platteland. Terwijl in werkelijkheid de wereld natuurlijk niet zo zwart-wit in elkaar zit.

Misschien probeer ik mijn romannetje op te knippen en stukjes te publiceren op mijn blog. Zo is het een work in process, open voor feedback en andere input en samenwerkingen!

Op dit moment houd ik me verder graag bezig met het lezen en bespreken van boeken: Charlotte’s boekenkast 3: De geluksprofessor  (link opent in nieuw scherm).

i trust, i can: December 2010

Groetjes

Oproep vrijwilligers politieke partij

We leven in roerige tijden.
Aan de ene kant gaat het met de wereld beter dan ooit: de welvaart en levensverwachting is toegenomen, er hebben verschillende emancipatie-golven plaatsgevonden, (technologische) ontwikkelingen zorgen voor grenzeloze mogelijkheden. We leven in relatieve vrede en veiligheid.

Aan de andere kant worden we dagelijks om de oren geslagen met zorgelijk nieuws over klimaatverandering en allerlei maatschappelijke misstanden, conflicten en andere bedreigingen.
Ons toekomstbeeld lijkt nogal zwartgallig. Apocalyptische films en series zijn in trek. Over dodelijke virussen en ecologische crisissen die de hele mensheid uitroeien. Ik word er (haast) pessimistisch van. Staan we aan de rand van de afgrond of is er nog hoop? Hoe ziet de toekomst er uit? Wat zijn de grootste kansen en bedreigingen van onze tijd?

De meningen over hoe een ideale samenleving eruit zou (moeten) zien en welke waarden hierin centraal staan, lijken nogal te verschillen wanneer ik gesprekken hierover volg in de media.
Ik ben benieuwd wat er buiten mijn eigen bubbel gebeurt.

Daarom zou ik graag (wanneer de Corona-storm is gaan liggen) in gesprek gaan met mensen die zich vrijwillig inzetten voor een politieke partij (bijvoorbeeld binnen werkgroepen, fracties en afdelingen).
Ik wil onderzoeken welke dromen en idealen er leven, wat de toekomstvisie en overtuigingen zijn vanuit verschillende standpunten. Staan de verschillende partijen zo lijnrecht tegenover elkaar of ligt de werkelijkheid genuanceerder?

Mijn doel is om uitgebreid verslag te leggen van mijn bevindingen. Uiteraard zal rekening gehouden worden met je privacy.

Heb je interesse of tips? Neem dan contact met mij op door hieronder een berichtje achter te laten.

Interview — Wikipédia

Onderzoek naar het moderne leven

Ik wil heel graag een boek schrijven. Dat roep ik potverdorie al mijn hele leven.
Dit weekend heb ik gebrainstormd. Ik heb veel te veel ideeën en vind het moeilijk om te structureren.
Daar ga ik de komende tijd eens met een aantal mensen over praten die met me mee kunnen denken. Mijn blog heeft een handjevol lezers (hoi papa en mama *zwaai*) en misschien een aantal spam-bots. Degene die mijn blog lezen, wil ik graag betrekken bij  mijn proces.

Mijn afstudeeronderzoek vond ik heel leuk en interessant om te doen. Terwijl ik daarmee bezig was, dacht ik al: Dit wil ik vaker doen: Het doen van interviews en het structureren van bevindingen. Ik heb toen veel steun gehad aan mijn coach Susan, die ervaren is in het doen van onderzoek. Tijdens dat onderzoek ging ik semi-wetenschappelijk te werk en heb ik veel opgestoken van het methodische werken.

Afgelopen week was ik naar een lezing van Fokke Obbema, die een boek schreef over de zin van het leven. Ik vond het onderwerp reuze interessant en wat hij vertelde over hoe hij te werk is gegaan heel aansprekend. Ik had het eigenlijk zelf willen doen. Na een hartstilstand was hij er bijna niet meer geweest en begon hij zich existentiële vragen te stellen. Iets waar hij eerder in zijn drukke leven niet echt aan toe was gekomen. Hij heeft een aantal mensen geïnterviewd over wat volgens hen de zin van het leven is. Waaronder filosoof Tim Fransen, waarvan ik onlangs nog een vermakelijk en interessant boek heb gelezen: ‘Brieven aan Koos’.

Ik wil graag een aantal mensen uitgebreid interviewen. Ik denk maximaal een stuk of 20.
Er zijn veel onderwerpen die mij aanspreken, thema’s die mij bezighouden. Waarschijnlijk is het handig hierin keuzes te maken. Hoewel er ook veel boeken verschijnen die over verschillende onderwerpen gaan, zoals ‘waarom de wereld niet naar de knoppen gaat’ van Maarten Boudry.
Hij behandelt hierin verschillende belangrijke thema’s van de 21e eeuw. Van racisme en economische ongelijkheid tot klimaatproblematiek.

Ik weet ook nog niet wie ik wil interviewen. Mensen in mijn omgeving of mensen die ik juist niet ken, en hoe zou ik daar dan aan komen?  Ik wil het wel anoniem doen, net als tijdens mijn afstudeeronderzoek. Ik breng dan de grote lijnen per thema of deelvraag in kaart. Wel wil ik waarschijnlijk wat nonchalanter omgaan met de ‘wetenschappelijke’ methode. Ik ben toch meer van de ‘zachte’ kant. Dit maakt het wat makkelijker voor mezelf.

Ik noem vast een aantal thema’s die ik in gedachten heb. Dat zal de mensen die mij kennen en lezen niet verbazen, aangezien ik vaker dit soort thema’s heb besproken op mijn blog.

Thema’s 
– Het milieu (idealisme, verantwoordelijkheid)
– Politieke standpunten (links, rechts, polarisatie, economisch, sociaal, de ideale samenleving volgens..)
– Liefde, seks en relaties (taboes, emancipatie etc)
– Psychische gezondheid (stress, openheid, kwetsbaarheid, copingmechanismen, levenskunst etc).
– Geld (inkomsten en uitgaven, prioriteiten, financiën, hoe gaan mensen met geld om, wat is de waarde van geld
– Werk (wat is de betekenis van werk, wat is je droombaan)
– Identiteit (nationaliteit, geslacht etc)

Mijn gedachten gaan dus over alles. Dat wordt een levenslang project zonder einde van minstens 100.000 pagina’s. Wie kan mij helpen structureren en plannen?
Ik houd jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.

Everything (jeu vidéo) — Wikipédia