Tagarchief: milieu

Wat ik denk over Corona-vaccinaties en waarom ik (bijna) niet heb gestemd

Vandaag zijn de Tweede Kamerverkiezingen. Vorig jaar was ik begonnen met het interviewen van mensen die betrokken zijn bij verschillende politieke partijen met het idee om alle grote partijen te behandelen vóór de verkiezingen.  Dit is niet gelukt. Het was enerzijds een turbulent jaar, voor anderen een heel saai lockdownjaar. In mijn persoonlijk leven gebeurde er veel, waardoor de politieke interviews op de achtergrond verdwenen. Toen was het ineens de dag van de Tweede Kamerverkiezingen.

De afgelopen weken laaide mijn hang naar waarheidsvinding op en ontwikkelde ik (opnieuw) een obsessie voor de proportionaliteit van de maatregelen en het nut van Corona-vaccins. Omdat het voelt alsof er veel op het spel staat (onze vrijheid) voel ik de behoefte een en ander grondig uit te pluizen en met onderbouwde kritiek te komen op het huidige beleid. Ik voelde wat terughoudendheid, uit angst weg te worden gezet als complotwappie. Eerder op mijn blog flirtte ik al voorzichtig met dit thema door het nut van een kritische houding te benoemen. In mijn omgeving stuit mijn kritische houding soms op weerstand en conflicten zijn ook zo ongezellig. Maar ik ben niet meer zo bang om voor gek te worden uitgemaakt. Ik weet van mezelf dat ik een weldenkend mens ben. Hoewel echt nadenken niet altijd makkelijk is en veel energie kost, heb ik toch het idee dat het me voldoende oplevert. Ik vind het erger als mensen denken dat ik egoïstisch ben, omdat ik solidariteit juist enorm hoog in het vaandel heb. Ik zie mijzelf als een gevoelig en empathisch persoon met een groot hart dat het beste wil voor iedereen.

Vaccinatie-oproep
Ik heb een oproep gekregen om mij te laten vaccineren met AstraZeneca. Ik heb hier (nog) geen gehoor aan gegeven en heb er eerlijk gezegd ernstige twijfels over of ik dit wil doen. Ik wil graag uitleggen waarom ik weerstand voel en ook waarom ik alle begrip heb voor mensen die hierin terughoudend zijn, ondanks dat ik hiermee waarschijnlijk mensen tegen de borst stuit. Ondanks dat ik een enorme sociale en maatschappelijke druk ervaar, mag ik nog steeds mijn mening, mijn gedachten en gevoelens delen. Ik heb het idee dat ik anderen ervan moet overtuigen dat ik een goed mens ben. Dat ik kritisch ben op de maatregelen en op de overheid en farmaceutische industrie, betekent nadrukkelijk niet dat ik overal schijt aan heb en geen rekening houd met (de wensen van) andere mensen. Ik heb een aantal intimi die ik af en toe zie en (stiekem) een knuffel geef. Er zijn mensen die dit echt niet vinden kunnen. Zelfs op iets menselijks en liefdevols als een omhelzing ligt tegenwoordig een taboe. Dit taboe geeft mij soms veel stress. Ik vind het persoonlijk een enorme inbreuk op mijn privé-leven en ik vind dat ik zelf een risico-inschatting mag maken. In mijn werk als woonbegeleider in de gehandicaptenzorg ontkom ik er niet aan dat ik binnen de 1,5 meter (met mondkap, gewassen handen en voor sommige handelingen met handschoenen) van mensen moet komen en ze zelfs moet aanraken. Als je iemand helpt onder de douche is dit vanzelfsprekend. Maar emotionele ondersteuning vind ik net zo belangrijk. Dit kan grotendeels met woorden, maar een aai over de rug of schouderklopje is soms hard nodig. Dat dit illegaal of gevaarlijk zou zijn gaat tegen mijn gevoel van menselijkheid in.

De Corona-cijfers
Allereerst vroeg ik mij af of de maatregelen die nu getroffen zijn proportioneel zijn.
Daarvoor heb ik een aantal cijfers op een rijtje gezet. Ten eerste de sterftekans op Corona.
Jaap van Dissel heeft zelf gezegd dat het sterftepercentage in dezelfde orde van grote ligt als de bekende seizoensgriep (hier is beeldmateriaal van). Veel mensen zijn heel bang voor Corona en voelen zich verantwoordelijk voor de gezondheid van anderen (met name kwetsbare groepen en ouderen, vaders, moeders, opa’s en oma’s. We moeten alles doen wat nodig is om hen te beschermen. Er wordt een beroep gedaan op onze solidariteit en onze verantwoordelijkheid voor de volksgezondheid. Af en toe zag ik een kritisch geluid langskomen in Volkskrant en NRC. De vraag werd gesteld of de gelede schade door steeds ingrijpender maatregelen wel proportioneel was voor het bespaarde leed. Toch bleef de algehele tendens, de publieke opinie, dat we alles op alles moeten zetten om onze kwetsbaren te beschermen.

Het probleem was volgens mij vooral dat de zorg het aantal mensen dat ernstig ziek wordt en hulp nodig heeft, niet aan kan. Ik vind het vreemd dat er het afgelopen jaar niks aan lijkt te zijn gedaan om te investeren in de zorg. Het enige wat de zorg kreeg, was applaus en een eenmalige bonus van €1000,-  De afgelopen jaren is er onder kabinet Rutte enorm op de gezondheidszorg bezuinigd. (CDA, D66 en ChristenUnie waren ook onderdeel van dit kabinet). Ik weet er het fijne (nog) niet precies van, maar volgens mij wil de VVD alles zoveel mogelijk overlaten aan de vrije markt. Ziekte als verdienmodel. Er zijn ziekenhuizen failliet gegaan en het aantal beschikbare bedden en beschikbaar geschoold personeel is drastisch afgenomen. In 2015 waren er nog 2200 IC-bedden, in 2020 waren dat er 1200. In 2009 waren er 49.000 ziekenhuisbedden, in 2020 ongeveer 37.000. Toen Gommers werd gevraagd of er moest worden opgeschaald, zei hij: ‘Er is niks zo erg als zorgmedewerkers die zich vervelen.’  Ik snap dit niet.

Ik hoor griezelige verhalen over dat Corona ook jonge gezonde mensen zwaar kan treffen en kan zorgen voor blijvende kwalen als chronische vermoeidheid en blijvend geur- en reukverlies. Toch is deze kans procentueel gezien heel erg klein. Ik heb de indruk dat de angst voor Corona is aangewakkerd om de draagkracht van de maatregelen te vergroten. Natuurlijk gaan er mensen dood en dat is verschrikkelijk, maar de dood hoort ook (een beetje) bij het leven. Waarom hebben mensen het recht om 90 te worden als dat betekent dat kinderen niet naar school mogen, de economie instort en ondernemers failliet gaan?
En wat voor leven heb je als je in je woonzorgcentrum niet of heel beperkt bezoek mag ontvangen? Als je je kinderen en kleinkinderen niet mag knuffelen? Ik vind al dit emotionele, sociale en financiële leed minstens zo schrijnend als de mensen die aan de beademing in het ziekenhuis liggen en sterven. Ook voor de gemiddelde mens die zijn natje en droogje voor elkaar heeft, kan deze periode heel zwaar zijn. Eenzaamheid is iets wat mij erg aan het hart gaat.

Van alle patiënten onder de 70 jaar die overleden, had meer dan 70% een onderliggend probleem; vooral hart- en vaatziekten, hoge bloeddruk, diabetes en chronische longaandoeningen. Ook mensen met een chronische nierziekte, kanker, een chronische zenuw- of spierziekte of ernstige obesitas bleken kwetsbaar (Bron: NRC).

In augustus rapporteerde de WHO een mortaliteitspercentage van tussen de 0,5 en 1% zonder lockdowns. Voor Nederland hanteert het RIVM een percentage van 1%. Deze schatting is echter gebaseerd op onderzoeken uit het begin van de pandemie (maart-juni 2020). Dat was een andere situatie dan nu, omdat mensen toen nog niet over antistoffen beschikten. Volgens schattingen van het RIVM en bloedbank Sanquin hebben inmiddels tussen de 2- en 3 miljoen mensen (exclusief de ongeveer miljoen gevaccineerden) dergelijke antistoffen (Bron: NRC).

Artsen Covid collectief vermeldt met bronvermelding op hun website:
‘Een infectie is voor 98% van de bevolking ongevaarlijk.[1] Dat wil zeggen dat er geen of slechts milde klachten optreden. Mensen worden in sommige gevallen ziek maar herstellen daarvan zonder ziekenhuis opname. De ziekte treft vooral ouderen met onderliggende aandoeningen en een verzwakt afweersysteem. De overlevingskans van de ziekte  voor mensen onder de 70 jaar ligt boven de 99,5%’.[2]

[1] RIVM Tweede Kamer briefing dd 29 september 2020

[2] COVID-19 Pandemic Planning Scenarios | CDC

Lees hier verder: Artsen Collectief – Artsen Covid Collectief


Vaccins als uitweg uit deze situatie?

Het vaccineren van de wereldbevolking wordt gepresenteerd als de enige uitweg uit deze pandemie. Ook wordt er enorme druk uitgeoefend om allemaal dat vaccin te nemen. Zo komt er waarschijnlijk een Corona-paspoort; een app waarmee je kunt bewijzen dat je bent gevaccineerd om op openbare plekken naar binnen te mogen. Ik vind dit voor mij persoonlijk vele malen griezeliger dan de dreiging van een griepvirus. De overheid krijgt steeds meer macht door allerlei noodwetten en bevoegdheden die moeilijk terug te draaien zijn. Tegelijkertijd is er een aanpassing gedaan in de wet openbaarheid van bestuur, waardoor geen inzicht kan worden gegeven in bijvoorbeeld de modellen van RIVM. Als ik de peilingen bekijk, lijken veel mensen het dikke prima te vinden dat er zoiets als een vaccinatiepaspoort komt. De vaccins zijn ten slotte goedgekeurd door de autoriteiten en zullen ons beschermen tegen dit levensgevaarlijke virus. Zo krijg je de garantie dat er in jouw restaurant geen besmettelijke mensen aanwezig zijn. Maar is dat eigenlijk wel zo?

Ik begrijp niet zo goed waar dit vertrouwen vandaan komt dat degenen die ons besturen weten wat het beste voor ons is en hier ook naar handelen. Dit kabinet heeft zoveel fouten gemaakt en zoveel mensen in de steek gelaten. Bijvoorbeeld de bezuinigingen in de zorg en de toeslagenaffaire. De ongelijkheid en het aantal mensen dat in armoede leeft, zijn alleen maar groter geworden.

Er zijn van meerdere kanten kritische geluiden te horen, ook van artsen. Maar ik heb het idee dat het tegengeluid in het nieuws te weinig aandacht krijgt.

Twijfels over de Vaccins
Op artsencovidcollectief las ik over het Pfizer vaccin:

Het Pfizer/BioNTech-vaccin is gebaseerd op een techniek die niet eerder voor vaccins is gebruikt. Het is een mRNA-vaccin. Een stukje van de genetische code van het virus wordt na injectie opgenomen door de lichaamscellen, zodat deze cellen geprogrammeerd worden om zelf viruseiwitten aan te maken. Het afweersysteem herkent deze eiwitten als “indringer” en leert zo ook het virus herkennen.

Het vaccin is op momenteel in de onderzoeksfase; het onderzoek van Pfizer is nog niet afgerond en loopt nog twee jaar. Het Europese Geneesmiddelenbureau (European Medicines Agency oftewel EMA) heeft al wel een tijdelijke, voorwaardelijke toestemming verleend om het vaccin te gebruiken. [3] Dit betekent dat mensen die zich laten vaccineren, een middel  krijgen dat nog in onderzoek is.’

[3] EMA recommends first COVID-19 vaccine for authorisation in the EU | European Medicines Agency (europa.eu)

Ook schrijven zij dat er nog niet bekend is of het vaccin ook beschermt tegen besmetting. Daarom adviseert het RIVM om ook na vaccinatie de maatregelen te blijven handhaven.

Voor de duidelijkheid: ik ben geen antivaxxer. Ik heb in mijn leven een aantal vaccinaties gehad en ik geloof dat er dankzij de medische wetenschap een aantal ziektes zijn uitgeroeid of onder controle zijn gebracht. Tegelijkertijd is het een industrie waarin miljarden omgaan en waar dus enorme financiële belangen meespelen. Het nemen van dit nieuwe Corona-vaccin vind ik op dit moment een (onnodig?) risico voor mezelf. Omdat de vaccins nog in een testfase zitten tot 2023/2024 is heel veel gewoon nog niet bekend. Als dit vaccin al effectief en betrouwbaar en nodig zal zijn, is het symptoombestrijding. Ik denk dat de manier waarop wij leven (de rijkste 1% voorop) de aarde en haar hulpbronnen uitput, waardoor nieuwe virussen op de loer liggen. Een andere crisis is daarnaast de obesitascrisis. Veel te veel mensen leven ongezond  en zijn te dik, omdat wij moeilijk kunnen omgaan met alle overvloed en verleidingen en er veelal een passieve levensstijl op nahouden.
Ook ziet het er niet naar uit dat we (op korte termijn) onze vrijheden gaan terugkrijgen zoals het was. Ik las dat een griepvirus nooit helemaal is uit te roeien vanwege de vele mutaties. Het zal dus elk griepseizoen terug oplaaien. Blijven we dan elk jaar griepvaccins toedienen aan de hele bevolking?

Kritiek op het beleid
Onder andere filosoof Ad Verbrugge uit kritiek op het huidige beleid. Hij werd geïnterviewd voor NRC, maar in het stuk zijn grote delen weggelaten vanwege gebrek aan wetenschappelijke onderbouwing, ondanks dat Verbrugge wetenschappelijke bronnen heeft nagezonden. Is hier sprake van censuur? En wat is de reden van het gebrek aan openheid?  Verbrugge schrijft in een artikel op linkedin oa:

‘Mijn bedenkingen met betrekking tot onze huidige omgang met COVID-19 zijn mede gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek. Overheden hebben bij elkaar zo’n 93 miljard geïnvesteerd om zo snel mogelijk vaccins te laten ontwikkelen door farmaceutische bedrijven en die ter beschikking te stellen aan de bevolking. Die reusachtige snelheid heeft echter ook een prijs; er kleven nog wel enige risico’s aan deze vaccins. Mede daarom is in de contracten met farmaceutische bedrijven vastgelegd dat zij maar een zeer beperkte aansprakelijkheid dragen voor de eventuele bijwerkingen; wat weer samenhangt met het feit dat deze vaccins nog steeds in een experimentele fase (III) zitten. Het lijkt me zeer belangrijk dat we daar als bevolking van op de hoogte zijn en begrijpen wat dat betekent. Getuige de opgestelde voorwaarden rond deze contracten begrijpen de farmaceuten dat in ieder geval maar al te goed. De wetenschappelijke onzekerheid rond bijvoorbeeld de lange termijneffecten of het gebruik ervan bij kwetsbare groepen – die een belangrijke reden vormt voor de vrijwaring van de farmaceuten – is wel bijzonder relevant voor een open maatschappelijk en politiek gesprek daarover. In mijn ogen valt dan moeilijk te verantwoorden dat we grote groepen mensen die nauwelijks enig risico lopen bij een COVID-19-besmetting (zoals het merendeel van de adolescenten en volwassenen tot 50 jaar) nu massaal willen vaccineren; en dat daartoe bovendien allerlei pressiemiddelen worden aangewend! En het geeft dan helemaal geen pas dat politici nu schermen met zoiets als een ‘coronapaspoort’. Zolang we nog met te veel onzekerheden kampen rond de vaccins is deze behandeling van burgers grondwettelijk uit den boze.
Zaterdag 6 maart publiceerde Trouw een interview van Joep Engels met Irene Schipper van Somo, waarin de kwestie van de financiering en de uitgeklede aansprakelijkheid van de farmaceutische bedrijven helder uiteen wordt gezet.
Ik ben inderdaad geen medisch expert, maar zoals de meeste wetenschappers en filosofen neem ik wel kennis van onderzoek uit andere disciplines. Dat geldt zeker ook voor onderzoek rond COVID-19.
De vooruitgang van wetenschap valt of staat met het beproeven van theorieën en dus ook met het toelaten van dissidente geluiden. Mijn terughoudendheid wat betreft een massaal vaccinatieprogramma grijpt terug op onderzoek binnen de medische wetenschap zelf. Het lijkt me verstandig om dergelijk onderzoek serieus te nemen, teneinde ook de wetenschap en de democratie te beschermen tegen de technocratische neiging om kritische geluiden vooral als ‘obstakel’ uit de weg te willen ruimen met dogmatische waarheden. Ikzelf ben niet degene die dit inhoudelijk debat zou moeten voeren, maar dat betekent niet dat ik er niet naar zou mogen verwijzen.’

Het hele artikel lees je hier:
Het NRC-Handelsblad interview: de geschrapte passages deel II | LinkedIn

Forum voor Democratie
Wat betreft de Kamerverkiezingen: Ik merk bij mezelf dat ik dit elke keer heel spannend vind. Dit keer was ik in de war geraakt door me te verdiepen in verschillende bronnen. Ik zag een interessant interview  met Fajah Lourens en Thierry Baudet die zowaar sympathiek overkwam. Ik vind het eigenlijk raar dat ik terughoudendheid voel om hiervoor uit te komen: de mogelijkheid dat Baudet misschien wel zinnige dingen te zeggen heeft. Maar bij nadere overweging, vind ik dat ik mij niet hoef te schamen voor mijn nieuwsgierigheid en open houding. Ze hadden het over beeldvorming in de media, wat mij erg aan het denken zette in een andere richting. FvD is de enige bekende partij die Nederland weer volledig wil openen. Groot bezwaar zijn alle racistische uitspraken en schandalen. Baudet kon een aantal beschuldigingen van racisme weerleggen/uitleggen. Wel denk dat er echt iets niet goed zit. Hier heb ik ook een ex-lid over gesproken. Ik herinner me uitspraken over homeopathische verdunning, het IQ van ‘negers’ en de term boreaal die ook gebruikt werd in het Nazisme, waar de partij regelmatig mee lijkt te flirten.
Bekijk het interview hier:
(2) HET FORUM – Met Fajah Lourens – YouTube

D66
Sigrid Kaag van D66 wordt nu naar voren geschoven als een duurzaam en sociaal vrouwelijk leider, maar wat politici beloven en wat zij doen, zijn vaak twee totaal verschillende dingen. Het kan interessant zijn om te kijken welke moties Kamerleden hebben ingediend en hoe zij hierop hebben gestemd, al is er altijd sprake van compromissen en mist soms de context, maar sommigen maken het wel heel bont. Dit zijn een aantal van de beloften die D66 verbroken heeft:
– alleen vrijwillige vaccinatie
– geen mondkapjesplicht
– onderzoeken welke corona-maatregelen wel en niet werken
– stoppen met het beleid van afbouw van ziekenhuiscapaciteit
– salarissen vaan zorgmedewerkers in alle zorgsectoren fors verhogen
– de horeca en winkels die moeten sluiten voor 100% van de kosten compenseren
– horecaondernemers die zich aan de regels houden uitsluiten van de lockdown.
– Bij gemeenten aandringen op kwijtschelding van lokale heffingen voor ondernemers
– kinderen uitzonderen van de test- en quarantainemaatregelen.

Partij voor de dieren, SP, PvdA
Ik ben nu lid van 3 politieke partijen: Partij voor de Dieren, SP en PvdA.
De partij voor de dieren trekt mij aan vanuit mijn idealisme en zorgen over het milieu. De SP had vooral mijn sympathie vanwege hun inzet voor gelijke kansen. Beide partijen zijn kritisch op de EU. Dat ben ik, ondanks mijn gebrek aan kennis hieromtrent, ook. Ik denk dat het een goede zaak is om de macht van de EU en bureaucratie te verkleinen. FvD is hierop ook heel kritisch.
Ik ben lid geworden van de PvdA vanwege mijn interesse in de gemeentepolitiek. In mijn gemeente was de PvdA de partij die het meest in de buurt kwam van mijn idealen. Via de partij heb ik mij aangemeld voor een cursus om politiek actief te worden.
Door een aantal nieuwe inzichten/observaties is mijn wereldbeeld aan het verschuiven.
Partij voor de Dieren is bijvoorbeeld wel voorstander van een test en quarantainebeleid voor kinderen. Ik vind dat kinderen vooral kind  moeten kunnen zijn en niet bang gemaakt.
(4) De kinderpersconferentie met Mark Rutte en Hugo de Jonge – YouTube

Ook de term klimaatbeleid is iets waaraan ik begin te twijfelen. Ik zag namelijk een artikel langskomen waarin genoemd werd dat een lockdown ook een geweldig middel is om de klimaatcrisis tegen te gaan. De klimaatcrisis moet geen excuus worden om ieders vrijheid af te nemen. We moeten toch niet willen dat de staat alle macht krijgt (is eigenlijk al het geval) om om de haverklap een lockdown in te voeren? China is geen mooi voorbeeld om te volgen wat betreft jezelf opofferen voor het collectief/de leiders en al je stappen te laten volgen.
Dat neemt niet weg dat we goed met ons milieu/omgeving/de natuur en de dieren moeten omgaan waarvan wij afhankelijk zijn en niet meer van de aarde moeten nemen dan zij te geven heeft.

Niet stemmen? 
Ik overwoog even om maar helemaal niet te gaan stemmen, omdat ik het allemaal niet meer wist. Ondanks dat er een hele heisa van wordt gemaakt, een soort theatrale poppenkast met populistische uitspraken van welbespraakte lijsttrekkers en beloften die nooit worden waargemaakt. Het schijnt nogal belangrijk te zijn om je stem uit te brengen. Niet stemmen is ook een taboe. Er wordt vaak gezegd dat als je niet stemt, je geen kritiek mag hebben op de politiek. Onzin! Persoonlijk denk ik dat er veel andere dingen zijn die je kunt doen in je dagelijks leven die een vele malen grotere impact hebben op je omgeving. Om een zetel in de kamer te krijgen, zijn immers bijna 70.000 stemmen nodig.
Uiteindelijk heb ik onder grote hilariteit toch gestemd op een hele kleine partij (ongeveer 2000 volgers op instagram) waar ik eigenlijk niks van weet……..

De Piratenpartij! Ik weet alleen dat ze voorstander zijn van openheid van de staat en bescherming van de privacy van de burgers.
Piratenpartij – Piratenpartij

Ik ben benieuwd naar de uitslagen van de verkiezingen, maar eigenlijk ook weer niet. Waarschijnlijk wordt VVD wederom de grootste. Onbegrijpelijk vind ik dat. Het is voor mijn gevoel op dit moment allemaal 1 pot nat. In het verleden is gebleken dat er in de praktijk vaak niet bijster veel verandert. Het lijkt alsof de agenda al bij voorbaat vast ligt. De richting al bepaald.

Ik wissel graag hierover van gedachten. Mijn overdenkingen gaan voort en ik houd je graag op de hoogte. Ik hoop dat we elkaar en onze afwijkende meningen zoveel mogelijk kunnen respecteren.
Peace!

De bronafbeelding bekijken
Wat betekent vrijheid voor jou?

Groetjes!

 

Worstelingen van een klimaat-gekkie

Hoe ik omga met mijn klimaat-depressie

Gisteravond zag ik op youtube een kort fragment van yung dwdd over klimaatdepressie.
Zelf herken ik mij hier wel in: Ik maak me ook grote zorgen over klimaatverandering, het milieu en het toekomstbeeld wat ons boven het hoofd hangt. Het maakt me angstig, moedeloos en wanhopig.
Er zijn ook mensen die dit gek vinden of er zelfs kwaad van worden, lees ik bijvoorbeeld in de comments.

Waanzin
Ik snap aan de ene kant het sentiment van: wat een gezeur! Dat het woord duurzaamheid je de strot uitkomt, omdat je geen zin hebt om je verantwoordelijk te voelen, na te moeten denken over keuzes en misschien te veranderen. Ik snap dat je daar geen behoefte aan hebt. Sommigen mensen, zoals Peter, Ruben en Bob, gaan nog een stapje verder en hebben het over ‘linkse propaganda’, belastinggeld, gejank en grotere problemen. Alsof het allemaal ‘fake news’ is. Dan zou het om één gigantisch groot complot gaan. Dat je zo in het ootje wordt genomen is wel heel triest inderdaad. Maar daar trappen Peter, Ruben en Bob natuurlijk niet in! Zij weten wel beter. Eigenlijk zijn we allemaal een beetje zielig. De klimaat-gekkies zoals ik, omdat ze depressief worden vanwege klimaatverandering en de complotdenkers, omdat ze gefrustreerd raken doordat ze zien hoe een groot deel van de mensheid mee gaat in de klimaat-waanzin.

Wel denk ik dat het goed is om kritisch te blijven en zo min mogelijk taboes te hebben als het gaat om haalbare oplossingen.

Bewustwording
Zoals ik eerder schreef, ben ik mij de afgelopen 10 jaar steeds meer betrokken gaan voelen met de wereld om mij heen. Dit is in mijn ogen een proces van volwassenwording, maar ook gevolg van de globalisering en beschikbare informatie. Er lijkt aan de ene kant een soort collectief bewustwordingsproces gaande van het belang van duurzaamheid en dat alle keuzes die je maakt, gevolgen hebben voor anderen, groot en klein.
Ik ga er voor het gemak even vanuit dat ik niet in het ootje wordt genomen en dat de media die ik hoog heb zitten, beogen betrouwbare informatie boven tafel te krijgen. Ik heb vele bronnen geraadpleegd zoals de Correspondent, die uitgebreide onderzoeksjournalistiek bedrijven met bronvermeldingen. Ik kan concluderen dat tussen de 90 en 100% van de wetenschappers het erover eens is dat er sprake is van een zeer onwenselijke klimaatverandering en dat de mens daar invloed op heeft. Na de industriële revolutie is een plotselinge en enorme stijging van onder andere CO2 te meten. De gevolgen hiervan zijn catastrofaal en zijn nu al merkbaar op veel plekken. Een aantal feiten over concrete gevolgen zet ik later nog eens op een rijtje. Ik kan natuurlijk begrijpen dat dit geen leuk nieuws is en dat het voor je eigen gemoedsrust fijn is om ongunstige bevindingen in twijfel te trekken. Maar het valt eigenlijk niet meer te ontkennen.
Ik heb me wel eens afgevraagd waarom het me zo raakt, waarom het anderen minder lijkt te raken. Psychologisch is dit onder andere te verklaren doordat veranderingen op veel weerstand stuiten.

Waarom is het belangrijk
Persoonlijke omstandigheden spelen een grote rol in hoe je de wereld om je heen ervaart.
Nu is het in mijn geval zo dat ik net ben afgestudeerd (alleen nog ‘even’ het eindgesprek), ineens veel meer tijd heb om na te denken over de zin van het leven en in een onzekere nieuwe fase van mijn leven zit waarin een hoop gaat veranderen. Daarnaast heeft het thema van mijn onderzoek (eenzaamheid) een hoop bij me naar boven gehaald en als klap op de vuurpijl is het van de een op de andere dag herfst. Dit alles zorgde voor een lichte mate van existentiële crisis. Wanneer ik niet helemaal zeker ben over de zin van mijn leven, vraag ik mij ook weleens af wat eigenlijk de zin is van het leven in het algemeen.
Eerder schreef ik wel eens dat het mij pijn doet om te zien dat hetgeen waar ik om geef, geweld wordt aangedaan. Blijkbaar geef ik ergens om. Wat is dat iets precies? Mijn leven? Het leven op aarde? De aarde? Toekomstige generaties?
En wat is het dat het leven de moeite waard maakt? Dat zijn toch de mensen om je heen. De connectie. De mens is een sociaal dier.

Eenzaamheid 
Met mijn zorgen over het klimaat, voel ik mij weleens eenzaam, omdat ik het idee heb dat mensen er geen zin in hebben, er moe van worden en geïrriteerd of ze begrijpen het niet zo goed. Ik wil eigenlijk niet negatief zijn en de sfeer verpesten door al te zware onderwerpen aan te snijden. Mensen willen het niet horen, denken dat het wel los zal lopen, dat het waarschijnlijk overdreven is, dat technologische ontwikkelingen alles wel zullen oplossen. Dat het niet aan hen is, of dat het geen zin heeft. Ik wil mensen niet tot last zijn. maar het opkroppen werkt ook niet. Het moet er gewoon uit, anders ontplof of implodeer ik. Het sijpelt dan ook regelmatig naar buiten: waar het hart van vol is, loopt de mond van over.
Ik ben nou eenmaal een (irritante) moraalridder, linkse gütmench-hippie van de groene kerk en ik wil mijzelf accepteren zoals ik ben. Idealisme en betrokkenheid zijn geen slechte eigenschappen.

Verantwoordelijkheid
Aan de ene kant ben ik sceptisch over het nut van individuele gedragsverandering. Er wordt in mijn ogen wel buitensporig veel aandacht besteed aan individuele verantwoordelijkheid, wat gepaard gaat met destructieve schuldgevoelens. En de grootste vervuilers lijken het positieve effect van je moeite dubbel en dwars teniet te doen. (Uitbreiding van luchtvaart, investeringen in olieboringen etc.)
In je eentje verantwoordelijkheid dragen is grootheidswaan, waanzin als druppeltjes sprenkelen op een gloeiende plaat. Maar toch wil of moet ik iets doen. Ik wil me niet machteloos voelen. Actie ondernemen geeft mijn leven zin. Ik wil graag geloven dat alle actie zin heeft, omdat alle kleine beetjes meer zijn dan niets en veel kleine beetjes gezamenlijk de noodzakelijke verandering in gang kunnen zetten.

Wat een uitdaging blijft, is positief blijven of in ieder geval constructief te zijn en in oplossingen te denken. Ik weet dat het bijzonder weinig zin heeft om te blijven hangen in depressieve gevoelens.

Klimaatgesprekken
Ik heb in 2019 een workshopreeks gevolgd ‘klimaatgesprekken’ waarbij we met elkaar voornamelijk praatte over mogelijke acties op verschillende levensgebieden als wonen, reizen, voeding, spullen etc. gericht op het verkleinen van je ecologische voetafdruk. Het waren in totaal 6 bijeenkomsten, maar ik ben 2 keer niet geweest, omdat het me even teveel was. Een van de bijeenkomsten die ik heb gemist, ging over eten. Daar zag ik zo tegenop, omdat ik vond dat ik zo had geslackt op dat gebied. Ik voel me dan schuldig en geneer me voor mijn niet duurzame voedingskeuzes.
Terwijl mijn mede-cursisten en gespreksleiders hele aardige mensen zijn en er veel ruimte was om negatieve emoties, kritiek, twijfels en worstelingen te bespreken.

Ook na afloop van de cursus heb ik in de groeps-app mijn zorgen gedeeld. Ik zei dat ik veel last had van somberheid over klimaatverandering, de leefbaarheid op aarde, de toekomst van de mensheid en ander leven op aarde. Anderen herkenden deze gevoelens wel, dat is heel fijn om te merken dat je er niet alleen in staat. Dat geeft toch veel steun. Iemand zei: ‘wat mij altijd helpt is uitzoomen. De mens is een zeer adaptief dier dat voor allerlei problemen zoveel oplossingen kan bedenken. Vliegen is inderdaad vervuilend, maar zorgt ook voor verrijking, globalisering, contact met andere culturen.. dat vliegtuig heeft diezelfde mens bedacht. Logisch dat we niet zo snel stoppen met vliegen, het is namelijk te gek! De transitie waar we nu inzitten, komt met horten en stoten vooruit. Uitzoomen helpt, omdat je dan kan focussen op de grote (trend)lijnen. Westerlingen eten steeds minder vlees en worden zich steeds bewuster van hun rol op hun leefomgeving. Vorig jaar liepen 8.000 mensen mee bij een klimaatprotest, dit jaar waren het er 40.000 in de stromende regen. De jeugd is zich meer bewust dan ooit (klimaatspijbelaars). Ja, het gaat langzaam, maar ik kies er bewust voor om te focussen op de positieve trends. En begrip te hebben voor de tegenbeweging (zoals FvD-stemmers). Lukt me overigens niet altijd, en dan kan ik me ook intens rot voelen 😉 Dan is het fijn om te kunnen delen met anderen.’
Een ander zei: ‘Ik denk dat mooie voorbeelden andere mensen toch helpen. Bewust of onbewust.’

Morgen begint nu 
In het boek ‘Morgen begint nu’ staat ook  iets moois over omgaan met gevoelens van wanhoop:
‘Als je intensief bezig bent met klimaatverandering, komt het onderwerp hoop vaak bovendrijven. Hoe zorg je dat je de moed niet verliest? Hoe wapen je je tegen wanhoop?  Hoop moet realistisch zijn, want met vals optimisme schiet niemand iets op. Tijdens de strijd tegen het fascisme in de jaren 20, muntte de Italiaanse socialist Antonio Gramsci de beroemde zinsnede ‘pessimisme van het verstand en optimisme van de wil’. De zin stond bovenaan zijn krant l’Ordine Nuovo. Hij bedoelde daarmee dat je altijd de harde waarheid onder ogen moest zien, weg moest blijven van illusies en desondanks de vastberadenheid moest zien te vinden om te vechten voor wat je rechtvaardig en goed vindt. De activist Shaun Chamberlin gebruikt de term ‘dark optimism’ voor zijn gemoedstoestand. Hij beschrijft dat als volgt:

‘..naar het leven kijken zonder angst voor de waarheid – ook als die waarheid onaangenaam of onverteerbaar is. Door het onbekende te onderzoeken zien we het zoals het is, niet zoals het er in onze nachtmerries uitziet. Ons wapen tegen duisternis is een onverslaanbaar geloof in de mogelijkheden van de mensheid.’

De boeddhistische schrijvers Joanna Macy en Chris Johnstone gaven hun boek als titel Active Hope om te laten zien dat volgens hen hoop eerder een handeling of actie is, dan een geloof of een gemoedstoestand. Wat je mening daar ook over is, je zult hoe dan ook een manier moeten vinden om de uitdagingen die voor ons liggen onder ogen te zien en tegelijk een realistische mate van hoop te houden. Mensen doen dat op verschillende manieren.’

Daaronder staan een aantal voorbeelden die in de groeps-app ook werden genoemd:Je kan er niet constant mee bezig zijn. Zoek afleiding, troost, gelijkgestemden, praat erover, onderneem actie, ga sporten, wandelen etc.

In een volgend blog ga ik in op de meest zinvolle acties die je zelf kunt ondernemen om een verschil te maken.

 

Bronnen: 
website klimaatgesprekken

Morgen begint nu. klimaatvriendelijke keuzes, het nieuwe normaal.

 

 

 

Pijnlijk bewuste keuzes

Afgelopen tijd werd ik weer erg opgezogen door kwesties rondom het klimaat.
Er zijn mij vele berichten ter oren en ogen gekomen die mij grote zorgen baren.
Ik zoek deze informatie bewust op, omdat ik een drang heb om deze zaken uit te pluizen. Ik wil weten hoe het zit. Maar met de groeiende kennis en het groeiende bewustzijn, komt een gevoel van (misplaatste?) verantwoordelijkheid. ‘verbeter de wereld, begin bij jezelf’ is een mooie slogan, maar voor mij persoonlijk is het nogal een complexe zoektocht. Een WORSTeling soms.
Met een neiging naar moreel perfectionisme en over-analyseren is het makkelijk mezelf te verliezen in de veelheid beschikbare informatie. Hypocrisie is mens-eigen. Ik ben een vat vol tegenstrijdigheden. Het blijkt moeilijk keuzes te maken die overeenkomen met mijn principes.
Wanneer ik geconfronteerd word met dierenleed en de invloed van de bio-industrie op het leefklimaat, raakt dit mij diep en voel ik weerzin. Ik wil hier niet aan bijdragen.
Ik zou dan veganistisch moeten gaan leven, maar deze grote verandering vind ik (te?) moeilijk.
Er is een groeiend bewustzijn, dat zie ik ook in mijn omgeving. Ik eet véél minder vlees en andere dierlijke producten dan een aantal jaar geleden, wat ik zie als een verbetering. Het liefst zo min mogelijk.

Schuldgevoel
Wanneer mensen mij vertelden dat ze veganistisch waren gaan eten, voelde ik mij schuldig omdat ik nog wel regelmatig vlees en zuivel eet/at. Ik voelde mij zelfs een beetje veroordeeld. Ik denk dat dit komt omdat ik het bij mezelf afkeur. En eerlijk: ik keur het bij anderen ook af.
Ik had 1,5 week bijna volledig plantaardig gegeten en merkte een vleesverlangen bij mezelf op. Ik had heel erg zin in iets van vlees. Ik denk dat dit meer psychologisch is dan lichamelijk. Wellicht zou een pilletje vitamine B12 wonderen doen. Maar ik liep in de supermarkt en zag daar een pakje vlees op een grote aanbiedings-stapel liggen. Ik legde het in mijn mandje en voelde allerlei gevoelens. Ik voelde mij schuldig omdat ik het niet OK vind hoe dit product tot stand is gekomen. Hoeveel leed erachter schuilt en hoeveel schade het aanbrengt. Tegelijkertijd had ik een soort zelfmedelijden omdat ik mezelf dingen onthield die ik lekker vind. Ik word er een beetje chagrijnig van als ik dingen niet mag. Woede en verdriet. Om de wereld. Om de dieren.

Ik heb mijn kop in het zand gestoken omdat ik de realiteit niet onder ogen kon zien. Ik heb gehuild om de wereld, maar het weer weggestopt om een beetje ‘lekker’ te kunnen leven. Wat is wijsheid?

Druppel op gloeiende plaat
Zo veel mogelijk plantaardig eten, milieubewust leven is aan de ene kant een keuze die je voor jezelf maakt omdat je je er prettig bij voelt. Toch vind ik het vervelend dat als ik ergens moeite voor doe, dit teniet wordt gedaan door andere mensen. Ik wil wel dat als ik geen vlees eet, anderen dit ook niet doen. Ik voel een verantwoordelijkheid of een idealistische drang om de problemen op te lossen en het frustreert als mensen daaraan niet meewerken.

Wel heb ik het gevoel dat we (ik) in een soort overgangsfase zit(ten) qua bewustzijn en mogelijkheden, waardoor de bewuste keuze steeds makkelijker wordt. En wat in mij gebeurt, gebeurt collectief en andersom?

Vlees en zuivel is natuurlijk maar een stukje van een groter probleem. Maar significant.
Ik voel soms een drang om niet alleen de complexe wereldproblemen te begrijpen, maar ook te willen oplossen. Aan de ene kant is dat interessant, constructief en oplossingsgericht.
Regelmatig ga ik er te ver in. Ik kan me erin verliezen en moedeloos worden, overweldigd en gedeprimeerd.

Verantwoordelijkheid
Ik zag een filmpje van de correspondent met een min of meer positieve boodschap.
filmpje
Ik kon mij meer vinden in de ‘negatieve’ reacties. Het lijkt me niet zozeer negatief als-wel realistisch. De realiteit. Ik ben, net als een hele hoop andere mensen zeer welwillend om mijn steentje bij te dragen. Velen zitten vol goede intenties en groene bedoelingen. Er zijn vele prachtige initiatieven en ontwikkelingen. Er is meer vraag naar vleesvervangers en andere plantaardige alternatieven en duurzame producten. Maar de verantwoordelijkheid kan niet alleen maar bij de consument worden neergelegd. Er zijn nog veel te veel klimaatontkenners en onverschilligen.
De gemiddelde mens is, ben ik bang, niet in staat of niet bereid om die verantwoordelijkheid te nemen.

Moedeloos
Ik heb wel eens last van gedachten als: We zijn gedoemd, we staan aan de rand van de afgrond. Een mooie vergelijking in de reacties op het filmpje die tot mijn verbeelding sprak, was: ‘Het is alsof we op een zinkend schip zitten en er wordt gezegd: als iedereen een emmertje pakt, komt het wel goed.’ Maar zijn er genoeg emmertjes? En heeft het zin? Wat doe je op een zinkend schip? Jezelf verdoven? Ik ben erg sceptisch, al doe ik mijn uiterste best om niet cynisch te worden. Ik wil gelukkig zijn. Hoopvol en liefdevol.

Acceptatie
In de yoga-filosofie zeggen ze dat elke keuze die je in je leven hebt gemaakt, op dat moment het beste was wat je kon. Ben je niet tevreden met je keuze, maak dan de volgende keer een andere keuze. Alles wat er nu is, is zoals het moet zijn. Acceptatie.
Het is wat het is.

Het leven is onzeker, maar we zijn er nu (eenmaal).
We moeten er het beste van maken.

Houd mij maar op de hoogte van constructieve ideeën en initiatieven.

die mensheid van tegenwoordig

Ik ben supergaar van het studeren. Vandaag heb ik in de bibliotheek gewerkt aan mijn beroepsopdracht diagnostisch onderzoek. Over het beoordelen van psychometrische instrumenten. Ik moet daarvoor een Engelstalig wetenschappelijk artikel analyseren. Taai hoor.

alvast wat notities
Aan de ene kant heb ik nu behoefte om heel passief te gaan liggen Netflixen. Maar ik voel tegelijkertijd een drang om een tekstueel overzichtje te maken van alle dingen die mij de afgelopen tijd hebben beziggehouden. Dat is namelijk nogal een hoop. Het zal weer eens niet.

Niet loslaten..
Er zijn wel periodes dat ik meer in mezelf gekeerd ben of meer bezig met mijn eigen leventje dan anders. Luchtiger periodes of onder een steen- periodes. Een korte periode van we zien wel.
En na zo’n korte periode van relatieve rust, komt mijn pitbull-achtige neiging om mij vast te bijten in de vragen des levens weer om de hoek kijken.

Wat een ellende 
Ik heb veel gelezen en bekeken en probeer er een samenhangend geheel van te maken. En een positief verhaal moet het worden. De wereld heeft meer positiviteit en liefde nodig, zo lijkt het.
Veel vervelende en nare dingen waren erbij, bij de berichten die mij ter oren kwamen.
Er zijn gewelddadige optochten geweest in Amerika met allerlei extremisten. Noord Korea showt trots kernwapens. Een hoop mensen op de wereld tonen zich onverdraagzaam, gekrenkt, gefrustreerd, gestresst en agressief. Waarbij zij zich zorgen maken over de economie en over terroristische dreiging.

De verziekte planeet
Mijn grootste zorg blijft het milieu. Hoe zat dat ook alweer met die plek op aarde waar een groot natuurgebied in rap tempo wordt gekapt? De longen van de aarde.

Had ik al eens gezegd dat volgens Stephen Hawkin de mensheid nog ongeveer 100 jaar op aarde zal kunnen leven? Al zijn voorspellingen moeilijk te doen, omdat alles constant verandert. Ook worden er weleens interessante ontdekkingen gedaan die de kijk op zaken verandert. De natuur past zich aan en hervindt telkens op de een of andere manier een nieuw evenwicht.

Oké Doei!
Ik ken mensen die alles als vanaf de maan van een afstandje lijken te bekijken. ‘Goh, interessant wat daar allemaal gebeurt. Mensen maken zichzelf veel te belangrijk. Wat nou, de aarde redden?! De aarde heeft ons niet nodig. Blijkbaar is de mensheid te dom om zichzelf in stand te houden. So be it.’ De mensheid gedraagt zich als een plaag, een parasiet, een virus.

Stom zeg 
Ik heb geen oplossing op dit moment, in constateer alleen even een probleem.
Ondertussen probeer ik het beste van mijn leventje te maken. Ik wilde met iets positiefs komen, maar ik heb het idee dat dit niet helemaal lukt vandaag als het om de wereld gaat.
Ik streef altijd naar iets constructiefs met het overdenken van dergelijke kwesties. Ik wil mezelf en anderen geruststellen op de een of andere manier. Of hoop geven. Vertrouwen herstellen.
Ik heb later nog wel een paar positieve dingetjes te melden over vrede, duurzaamheid, praktisch idealisme en mooie initiatieven en ontwikkelingen. Maar nu ben ik echt te moe.

Even tussendoor
Met mijzelf privé gaat het trouwens wel goed de afgelopen tijd. Ik voel veel liefde voor mijn naasten, ik heb plezier, geniet, doe veel leuke dingen. Ik heb een stageplek gevonden bij een loopbaanadvies-bureau in Woerden en heb een aantal schoolvakken afgerond. Het enige is dat mijn motivatie om te koken en huis te houden ver te zoeken is. Ik eet een beetje raar. Ik probeer wel groente en fruit te eten, maar maak geen ‘echte maaltijden’. Broccolli met tosti bijvoorbeeld.
En het huis is een beetje vies. Maandagavond komt een vriendin eten, dus dan moet het gebeuren, want anders schaam ik me.

Series kijken
Ik ga lekker op de bank naar mijn nieuwe dystopische serie ‘3%’ kijken. Het gaat over een wereld waarin de bevolking wordt opgedeeld in armen die in krottenwijken leven en een klein clubje (3%) die tot de elite behoort. Jongeren worden op hun 20ste uitgenodigd om deel te nemen aan een programma dat test of zij geschikt zijn om zich bij de ‘utopische’ wereld van de rijken te voegen.

Lekker dramatisch
Je zou denken: kijk dan toch iets luchtigs en positiefs. Maar de schaduwkant fascineert me zo!
Later heb ik ook nog een dingetje over de mooie dingen die ik de afgelopen tijd heb gezien en gehoord.

Weltruste alvast