Tagarchief: polarisatie

Interview met Jania: Ik wil niet in een kamp worden geplaatst

Ik spreek met Jania over hoe zij de afgelopen 2 jaar Coronacrisis heeft beleefd en hoe zij om gaat met alle veranderingen en onzekerheden.

Hoe waren de afgelopen 2 jaar voor jou?
Mijn leven is eigenlijk gewoon doorgegaan. Natuurlijk spelen er actualiteiten die impact hebben op mijn leven, maar voor mij persoonlijk viel het gelukkig reuze mee. Er waren geen veranderingen waar ik erg onder geleden heb. Ik ben me heel erg bewust geworden van het feit dat ik voorzien ben in al mijn basisbehoeften en daar ben ik heel dankbaar voor. Ik heb bizar veel geluk gehad en alles kwam voor mij precies op het juiste moment de afgelopen 2 jaar. Ik had tijdens de eerste lockdown een horeca-baan die ik zat was. Ik hoefde toen niet te werken en ik kreeg wel gewoon doorbetaald; ideaal! 😃
De wereld werd even een halt toegeroepen en dat gaf mij ook een goed excuus om lekker thuis te blijven. Voorheen had ik nog wel eens last van fomo (fear of missing out).
In de zomer van 2020 heb ik nog even in de horeca gewerkt en daarna kon ik starten met een nieuwe baan in het onderwijs waar ik op dat moment fysiek heen kon gaan. Ik vond het fijn dat ik mijn collega’s en studenten face-to-face kon ontmoeten en dat ik niet alles digitaal hoefde te doen. Uiteindelijk bleek ik toch niet helemaal op mijn plek te zitten op die werkplek.
De volgende strenge lockdown kwam me eigenlijk ook weer heel goed uit, want ik was best wel overprikkeld. Ik ben nu met een baan in de ggz begonnen en kan dus ook weer gewoon fysiek aanwezig zijn. Dat vind ik heel fijn, want ik zou er echt niet goed van worden om elke dag thuis te werken achter de computer. Ik merk aan de mensen om mij heen die wel thuiswerken dat het voor hen echt een feestje is als ze ergens heen mogen en dat ze er ook weer een beetje aan moesten wennen. Ik heb zelf gelukkig veel interactie en gezelligheid om me heen.
Ik ben me er heel erg van bewust dat mijn wereldbeeld is gebaseerd op mijn positie in de wereld; ik ben erg geprivilegieerd en dat stemt met wel nederig.

Wat heb je gemerkt van de impact van de crisis?
Wat ik vooral moeilijk vind is de polarisatie die erdoor ontstaat. In het begin kreeg ik een heel unheimisch gevoel. Alles kwam tot stilstand en ondanks dat ik wel geloof in de ernst van de situatie, kwam wel de gedachte in me op: alles kan nu ineens wel en alles moet wijken, terwijl voor andere belangen een dergelijke inspanning niet mogelijk is. Het gaf me in eerste instantie ook wel hoop op positieve verandering, maar ik heb ook gemerkt dat alles weer een beetje doormoddert zoals het was. Toen ik weer uit eten kon na een hele tijd, keek ik er heel erg naar uit; het was wel echt iets feestelijks en ik geniet daar met volle teugen van, maar ik mistte het ook weer niet zó erg. Ik mistte vooral het zorgeloze, maar dat is eigenlijk een illusie en geromantiseerd idee van hoe het vroeger was.
ik ben me nu nog meer bewust van het feit dat de bronnen op aarde niet onuitputtelijk zijn, hoe alles met elkaar verbonden is in onze geglobaliseerde samenleving en hoe wij in de westerse wereld op veel te grote voet leven.
Wat ik uitdagend vind is dat het hele gebeuren veel zaken op scherp heeft gezet; het roept veel vragen op. Wat is kennis en wat is waarheid en wie en wat kun je vertrouwen? Het is veel wat er allemaal op ons afkomt.

Hoe gaan mensen in je omgeving hiermee om?
Zowel van het virus zelf als van de maatrelgelen zie ik de consequenties. Ik zie dat mensen die zich niet hebben laten vaccineren buitengesloten worden en daarmee hebben geworsteld. Ik zag veel strijd en verzet, maar ik zie ook dat veel van hen die fase nu achter zich laten en hun eigen weg vinden om hun leven te leven. Dat vind ik wel dapper.

De broer van een vriendin is ziek geweest tijdens de eerste golf en dat heeft er bij hem behoorlijk ingehakt. Nog steeds kan hij geen kwartier achter elkaar bewegen.
Een vriendin van mij heeft long covid en moest daardoor minder gaan werken. Ze had net een nieuwe baan en had veel moeite met het thuiswerken. Zij is overspannen geraakt.
Ik ken ook iemand met een langeafstand relatie die heel lang haar partner niet kon zien.
Ik zie veel angst en isolatie. Veel activiteiten konden niet doorgaan en ik heb het idee dat veel mensen daardoor meer in hun schulp zijn gekropen.

De partner van een vriendin was kok en werkte daarnaast in de muziek. Beide werkzaamheden vielen weg. Hij heeft zich snel kunnen aanpassen en is in de zorg gaan werken. Maar die flexibiliteit is misschien niet voor iedereen haalbaar.

Aan de ene kant heb je mensen die heel angstig zijn om ziek te worden, dood te gaan of anderen te besmetten. Aan de andere kant zijn er mensen angstig voor de vaccins en voor verlies van vrijheid. Sommige mensen slaan misschien een beetje door in niet goed doordachte complottheorieën. Maar ik begrijp wel dat er wantrouwen ontstaat wanneer maatregelen niet wetenschappelijk worden onderbouwd en er weinig openheid wordt gegeven over de overwegingen.

Heb jij je laten vaccineren en wat waren daarbij je afwegingen?
Ja. Ik was niet echt bang om ziek te worden en had niet het idee dat het noodzakelijk was om mezelf te beschermen. Ik had allereerst een pragmatisch motief; Ik had kaartjes voor een festival waar het nodig zou zijn en ik voorzag dat het ook op andere plekken nodig zou zijn. Daarnaast zie ik het ook wel als oplossing om uit de crisis te komen. Ik denk dat het wel helpt om besmettingen te voorkomen en om te voorkomen dat mensen ernstig ziek worden. Persoonlijk zie ik weinig bezwaren tegen de vaccinatie. Ik ben niet bang om er ziek van te worden.

Staan mensen in je omgeving er hetzelfde in als jij?
Ik kom in mijn omgeving mensen tegen met hele diverse standpunten. Ik merk dat ik de neiging heb me een beetje aan te passen aan mijn gesprekspartner. Ik tast een beetje af wat ik wel en niet kan zeggen, omdat het soms heel gevoelig ligt en mensen heel fel kunnen reageren. Zelf sta ik er vrij genuanceerd in. Ik wil wel gewoon eerlijk kunnen zijn, zeker tegenover mensen die dicht bij me staan. Een vriendin van mij is manager in een winkel en die klaagt over klanten die geen 1,5 meter afstand houden. Zelf ben ik daar helemaal niet zo mee bezig. Zij spreekt zich negatief uit over ‘wappies’. Ik ga daar niet op in en wil zelf ook niet in een kamp worden geplaatst. Ik vind het lastig als mensen erg stellig zijn en hun mening als de waarheid zien. Je kunt een goed gesprek met elkaar hebben als je beiden openstaat voor kritische vragen.
Toen ik net met mijn nieuwe baan was begonnen zag ik een aanmeldformulier voor de prik op de balie liggen. Toen dacht ik: ik moet nu echt een keuze gaan maken. Ik heb toen eerlijk gezegd dat ik nog twijfelde en daar werd gelukkig heel goed op gereageerd. Op het werk is iedereen heel open en wordt ieders keuze gerespecteerd.
Met mijn moeder heb ik wel wat pittige discussies gehad, maar we respecteren nu elkaars mening en gaan het onderwerp een beetje uit de weg.

Ben jij veranderd de afgelopen 2 jaar?
Er was wel meer ruimte voor introspectie. Voorheen had ik het idee dat als ik De Groene Amsterdammer las dat ik dan sociaal betrokken was. Ik wil graag mijn bijdrage leveren aan een betere wereld door om te kijken naar mijn medemens. Dat doe ik ook wel in mijn werk als begeleider en door hierin mee te denken over het beleid. Verder had ik het idee dat ik meer tijd zou hebben om mijn to do-lijst uit te voeren, maar dat gebeurde eigenlijk niet. Mijn leven gaat ook weer gewoon door zoals altijd.

Wat zijn jouw ideeën over wat er gebeurt in het kader van zingeving? Gebeurt dit alles met een reden of is het toeval?
Ik geloof niet dat alles met een reden gebeurt, maar je moet het een reden geven. Alles wat er nu gebeurt bevat wel lessen over hoe we met de wereld en onze omgeving moeten omgaan.
Mijn levensbeschouwing zou ik omschrijven als humanistisch. Op de website van het humanistisch verbond staan bijvoorbeeld artikelen over hoe je deze tijd zinvol kunt invullen. Ook gaat het over filosofische thema’s als vrijheid, gezondheid en rechtvaardigheid. Ik ben zelf ook erg geïnteresseerd in die hele aardse vragen over hoe je een goed leven kunt leiden.
Het is een unieke tijd in de geschiedenis waar we nu in leven.

Hoe kijk jij aan tegen de toekomst?
Er zullen vast meer pandemieën komen. Wat ik wel heel deprimerend vind, is dat de oorzaak van de pandemie niet kan worden achterhaald, waardoor het moeilijk kan worden voorkomen in de toekomst. Er zijn verschillende theorieën, maar China geeft geen inzicht in belangrijke documenten.
Ik sta best wel positief in het leven, maar ik merk dat ik het toch lastig vind, zo’n vraag over de toekomst. Ik geloof wel dat liefde alles overwint. We moet het samen doen en blijven openstaan voor elkaar. Je mag kritisch zijn naar beide kanten, maar het is ook belangrijk elkaar te steunen.
Zelf heb ik in mijn leven ervaren dat ik nu terug kan kijken op dingen als zijnde onbenulligheden, waar die eerst onoverkomelijk leken. Ik denk dat mensen over het algemeen heel weerbaar zijn en de samenleving heel weerbaar is. Hoewel ik dat direct wil nuanceren. Ik wil niet mensen hun leed bagatelliseren. Ik weet ook niet wat de impact op de wereld precies is, hoe we er nu en over een paar jaar voorstaan. Maar ik vind het belangrijk om altijd vertrouwen te blijven hebben. Uiteindelijk komen we er bovenop. Ik zou zeggen: hou vol, jongens!

 

Interview met Erik – We moeten zelf verantwoordelijkheid nemen

Ik sprak met Erik over hoe hij terugblikt op de afgelopen 2 jaar Corona-crisis en wat het allemaal heeft losgemaakt.
Erik schrijft voor Café Weltschmerz.

Hoe heb jij de afgelopen 2 jaar ervaren?
Als een tijd waarin ik goed wil nadenken over wat ik doe en hoe ik bij kan dragen aan een betere samenleving. Ik wil graag mijn bijdrage leveren aan het keren van het schip dat op een groot ijsblok afstevent. De coronacrisis en alles wat erbij kwam kijken, was voor mensen zoals jij en ik die gewoon een baan hebben en dat kunnen voortzetten een klein ongemak vergeleken met mensen die veel meer hebben moeten inleveren. Maar er speelt natuurlijk veel meer dan Corona; Het is een opmaat naar een controle-maatschappij en een herverdeling van geld en goederen.
Ik ben nu meer alert op wat er allemaal gaande is en ben me ervan bewust dat niet alles is wat het lijkt.

In mijn persoonlijk leven wil ik mij enerzijds nog meer dan ik al deed vooral richten op mijn gezin, op mijn eigen kleine wereld. Ik voel ook sterk de verantwoordelijk tegenover mijn vrouw en dochter en mede daarom wil ik tegelijkertijd iets bijdragen in de grote wereld. Ik wil mijn dochter iets nalaten en daarvoor is nu mijn inzet nodig. Dat doe ik onder andere door het schrijven van artikelen voor Café Weltschmerz.

Als je je gaat verdiepen in Big Farma en hun belangen, dan kom je bijvoorbeeld een hoop leipe shit tegen. Ik zou ervoor kunnen weglopen en kiezen de andere kant op te kijken, maar ik heb het gevoel dat ik me dat niet kan veroorloven. Ik wil graag elke dag afsluiten met een schoon geweten en mezelf in de spiegel aan kunnen kijken. Ik wil ook dat wat in de wereld speelt aankijken en daar op een zo goed mogelijke manier mee omgaan. Door erover te schrijven, door informatie te verspreiden.
Voor de Corona-crisis kon ik meer ongezien vanaf de zijlijn een beetje tegen de stroom inzwemmen. Ik ben nu een actievere rol gaan spelen in de maatschappij.

Wat staat er op het spel?
Onze vrijheid; van reizen, van omgang met elkaar, van expressie. Dat staat onze ontwikkeling als mens in de weg. Waar het naartoe lijkt te gaan is dat er steeds meer voor ons wordt bepaald hoe wij  moeten leven. Ik vind het beangstigend hoe makkelijk mensen hierin mee gaan en naar de overheid luisteren zonder zelf na te denken en zonder te luisteren naar mensen met een andere visie. Met kwade bedoelingen heb je zo het volk mee.
Voorheen werd Nederland gezien als het land waarin iedereen wat te zeggen had. Ik betwijfel of dit nog het geval is. Ik vraag me bijvoorbeeld af of ik straks mijn werk voor Weltschmerz nog wel kan doen zonder dat mijn rekening bevroren wordt. Je ziet het nu in Canada gebeuren; mensen die zogenaamde terroristen (aka vreedzame demonstranten) steunen mogen niet meer bij hun eigen geld. Het zal me niks verbazen als Weltschmerz straks ook wordt bestempeld als terroristische organisatie, net als Forum voor Democratie. Een sociaal krediet systeem komt er op de een of andere manier toch wel aan. Mensen met gewetensbezwaren en een kritische geest zullen zich hierin nog het meest gevangen voelen. Ik denk niet dat we veel te winnen hebben met het invoeren van een dergelijk systeem. Niet op materieel vlak, en zeker niet op spiritueel vlak.

Wat heb je in je omgeving gezien aan impact van de crisis?
Mij vielen dingen op waar ik voorheen nooit echt bij heb hoeven stilstaan. In hoeverre mensen naar autoriteiten luisteren en het geringe belang dat ze hechten aan zelfbeschikking.
Een beetje orde en duidelijkheid kan heel prettig zijn, maar inmiddels raken we verstrikt in alle regels. Dat veel mensen VVD stemmen is iets dat ik nooit heb begrepen, maar mijn beeld van de mensheid is misschien wel wat minder rooskleurig geworden. Mensen laten zich makkelijk in de luren leggen door mooie praatjes, zolang ze voetbal kunnen kijken met een borrelnootje erbij. De confrontatie met die volgzaamheid, vond ik wel schrikbarend. Het lijkt een soort massahypnose.

Wat ik lastig vind, is dat sommige mensen in een compleet andere wereld leven en niet open lijken te staan voor mijn redelijke argumenten. Het maakt mij niet uit of iemand zich wel of niet laat vaccineren, zolang we elkaars keuze respecteren. Waar ik niet tegen kan is als mensen zich agressief opstellen tegenover mij omdat ik andere ideeën heb. Gelukkig heb ik dat niet meegemaakt in mijn directe omgeving, maar het stoort me wel aan mensen die in de media verschijnen, ook ministers en burgemeesters.

Dingen gaan goed zolang je gewetensvolle leiders hebt. Als politici vooral luisteren naar het World Economic Forum en de EU en niet naar de eigen burger, dan gaat het fout.

Rutger Bregman stelt dat de meeste mensen deugen, en dat zie ik ook nog steeds wel. Hij ziet de mens als een soort puppy: lief en schattig, maar ook volgzaam en naïef. Wanneer je die verkeerd opvoedt, dan gaat het mis. Ik ben wel een beetje teleurgesteld in Bregman, omdat hij normaal gesproken weldoordachte opvattingen heeft over maatschappelijke vraagstukken en heel kritisch is, maar in het Corona-verhaal lijkt hij een uitzondering te maken en zijn ogen te sluiten voor de misstanden rondom Big Farma.

Het is nu aan ons om de checks & balances op te maken van de samenleving en deze crisis te gebruiken om er beter uit te komen.

Dat zegt Klaus Schwab toch ook?
Ja dat klopt en dat maakt zijn boodschap ook zo aantrekkelijk. Het World Economic Forum is een enorme marketingmachine met ontzettend veel tentakels in allerlei instituten en regeringen. Maar zij presenteren oplossingen voor problemen die ze zelf veroorzaakt hebben en waarvan ze zelf geprofiteerd hebben. Opnieuw komen die zogenaamde oplossingen henzelf ten goede. Daar zullen we een ander verhaal tegenover moeten stellen. Er gaan sowieso dingen veranderen, het zijn onrustige tijden. We weten niet hoe dingen gaan lopen. Er is óók ontzettend veel verzet. Er was altijd al structureel heel veel mis in de wereld en het is nu tijd om puin te ruimen. Er is zoveel rijkdom en als we dat allemaal eerlijker en transparanter zouden verdelen, kunnen mensen een hele prettige tijd hebben met elkaar.

Heb jij mensen in je omgeving die heel ziek zijn geweest door Corona of zelfs zijn overleden?
Nee. Ik ken wel mensen die Corona hebben gehad en die hadden even griep, geen ziekenhuisopnames. Het kan zijn dat dit een vervormd beeld is, want de meeste mensen die ik ken zijn jonger dan 50. Het is beter om te kijken naar de statistieken. Natuurlijk heeft het mensen flink geraakt, maar niet op zo’n manier dat het al die maatregelen rechtvaardigt. Het is totaal absurd wat er allemaal gebeurt!

Wat heeft de crisis jou gekost?
Mij persoonlijk heeft het niet direct heel veel gekost; Ik kan gelukkig gewoon blijven werken. Ik vind het vooral heel sneu voor mensen in de horeca bijvoorbeeld. Ik denk dat mensen in armere landen het meest getroffen worden; Die marktkoopman die niet meer mag werken of een huishoudelijke hulp die ontslagen werd. Miljoenen mensen wereldwijd zijn hun baan en huis kwijt, kunnen hun kinderen niet voeden. Het kost me wel veel frustratie over alle corruptie, domheid en leugens. Ik ben veel alerter geworden daarop. Veel dingen waren wat dat betreft heel intens de afgelopen 2 jaar, het dwong me uit mijn comfortzone.
Ook heel triest is dat het aantal zelfmoorden en depressies door het dak schieten. Mensen die eenzaam gestorven zijn; een man die niet bij het bed van zijn vrouw mocht zijn die stervende was. Tegenover mijn huis was een kindje geboren en opa en oma kwamen op bezoek. Ze gingen via het raam kijken en zwaaien. Terwijl nabijheid en elkaar kunnen ontmoeten heel belangrijk zijn voor ons welzijn.

Het is ook belangrijk om goed op mezelf en mijn gezin te passen. Ik heb daarom veel gemediteerd om te voorkomen dat ik gek word.

Hoe is dat proces bij jou verlopen? Was je direct al zo kritisch?
Ik was wel geschrokken van de beelden uit Italië en hield me netjes aan de 1,5 meter, ook toen ik met mijn moeder ging wandelen. In het voorjaar kreeg ik toch steeds meer vraagtekens en ben wat dingen gaan opzoeken. In de zomer heb ik een cursus gevolgd bij Karen Hamaker over Corona en de onderliggende machtsstructuren. Zij kon alles heel overzichtelijk uitleggen en ik viel van de ene verbazing in de andere. Eigenlijk zijn we gewoon slachtoffers van een verhaal dat al heel lang in voorbereiding was. Vanaf dat moment ben ik super kritisch en check ik alles wel 3 keer.

Er is ontzettend veel polarisatie. Er zijn veel mensen die hier totaal anders instaan. Hoe kunnen we elkaar weer vinden?

Maurice de Hond schreef een mooi blog over verzoening. Hij sprak over een bevrijdingsdag naar aanleiding van de versoepelingen, trapte op de rem en zei: we moeten met elkaar om de tafel.
Ik vind het bewonderenswaardig dat hij stug doorgaat met zijn verhaal, maar altijd rustig en respectvol blijft. Ik denk dat dat veel kan opleveren. Hoewel hij desondanks op veel plekken niet meer wordt uitgenodigd, is het wel goed voor hoe mensen hem zien en kan hij zo zijn boodschap blijven uitdragen.

Het is soms ontzettend lastig. Als ik iemand ontmoet die er totaal anders in staat, weet ik ook niet waar ik moet beginnen. Ik denk bij wat we gemeen hebben en bij wat we allebei willen. De termen wappies en schapen, daar moeten we vanaf. Ik heb ook jarenlang in links en rechts en goed en fout gedacht, maar nu kijk ik er totaal anders tegenaan. Het zit in de mens om in hokjes te denken, maar dat zullen we toch een beetje moeten loslaten.

En alles moet boven tafel komen. Ik heb onlangs een stukje geschreven waarin het gaat over een waarheidscommissie in Afrika, opgericht na het apartheidsregime. Zij richtten zich vooral op verzoening in plaats van op vergelding. Soms is het wel nodig dat er consequenties zitten aan doelbewuste corruptie en wreedheden, maar voorop staat: hoe nu verder?

Zelf probeer ik mijn bijdrage te leveren door te schrijven en zo hopelijk mensen meer bewust te maken. Het gaat erom dat mensen op een eerlijke manier hun rol oppakken en dan komen we wel bij een oplossing.

Hoe zie jij de toekomst voor je?
Ik schommel een beetje heen en weer tussen optimisme en zorgen.
Met name tijdens die cursus van Hamaker heb ik echt een bittere rode pil geslikt. Ik probeer me vooral nu te richten op oplossingen en ik zie ook veel mensen die daarmee bezig zijn.

Er zijn veel dingen waarvan mensen direct roepen: je bent een complotdenker. Maar die dingen zijn gewoon te vinden in officiële documenten en interviews. Er ligt een plan van het WEF voor een nieuw soort systeem/wereldorde dat enkel in het belang is van de bedenkers zelf. Maar ik zie daar ook wel barstjes in. Het zijn ook allemaal mensen met verschillende belangen. Ik hoorde dat Belinda Gates haar handen aftrekt van grote investeringen en Buffet is inmiddels opgestapt. Die mensen zijn het ook niet altijd met elkaar eens, veranderen van mening of kiezen opnieuw positie om hun eigen belangen na te streven. Er is dus niet één complot dat vast ligt. Er gebeuren altijd dingen die niet te voorspellen of te plannen zijn.

Welke rol speelt spiritualiteit in jouw leven? Is dat toegenomen als tegenwicht van deze zware kost?
20 jaar geleden was ik eigenlijk veel meer met spiritualiteit bezig dan nu. Ik probeerde van alles , maar uiteindelijk bracht me dat niet zo ver. Ik zweefde een beetje en miste wat vaste grond. Nu ben ik met meer concrete dingen bezig. Ik ontken niet het bestaan van andere dimensies, maar voor mezelf en mijn omgeving is het nu beter dat ik concreet iets kan vastpakken.

Mijn werk en mijn gezin geeft mij vervulling en een gevoel van zingeving.
Ik weet dat er ook mensen zijn die het hebben over de vijfde dimensie en Annunaki en noem het allemaal maar op. Wie weet is de aarde ook wel plat, het zal allemaal wel. Een deel van de Christenen zien vaccinaties als ‘the mark of the beast’ en vinden daar aanwijzingen voor in de Bijbel. Er zou daar een apocalyptische strijd tussen goed en kwaad worden beschreven. Zij moeten een kant kiezen en zich verweren tegen kwade krachten. Allemaal reuze interessant en als ik de tijd had zou ik het allemaal willen onderzoeken, maar ik richt me nu vooral op transparante informatievoorziening en het spreken van mijn waarheid. Ik laat veel leugens en corruptie zien, maar probeer daar ook voldoende positieve berichten tegenover te zetten. Ik wil mensen ook wat perspectief bieden. Zelf ben ik nu optimistischer en rustiger dan twee jaar geleden, omdat ik meer houvast heb. Dat geeft mensen kracht denk ik. Hoe vervelend het er allemaal ook uitziet. Wat we vooral moeten nastreven is menselijkheid.

Heb je tot slot een afsluitende boodschap?
De Coronacrisis was voor mij echt een wake-up call: We moeten vooral ook naar onszelf kijken en wat wij willen doen. En onze eigen schaduw niet vergeten. Als we goed naar onszelf kijken, kunnen we de ander ook beter zien. Mensen hebben de macht uit handen gegeven en we moeten zelf de verantwoordelijkheid nemen zodat we onszelf kunnen ontwikkelen als samenleving. Die realisatie is misschien een bittere pil, maar wel noodzakelijk.

* link naar het artikel op cafeweltschmerz.nl: link

 

Interview met Wiebeke – Volg je hart, want dat klopt altijd!

Ik ontmoette Wiebeke via een cursus. We raakte aan de praat en hadden direct een klik. Beiden waren we heel kritisch op het Corona-beleid en we besloten telefoonnummers uit te wisselen. We zijn ook een keer samen naar een vrouwen voor vrijheid manifestatie geweest. Ik praat met haar over hoe zij terugblikt op de afgelopen 2 jaar en hoe ze vooruitkijkt naar de toekomst.


Hoe heb jij de afgelopen 2 jaar ervaren?

Ik vond het heel intens. Het was een rollercoaster. Ik werkte bij KLM en werd ontzettend geconfronteerd met alle maatregelen. Ik moest werken met een mondkapje en soms zelfs in een speciaal pak en we moesten regelmatig op een hotelkamer verblijven, gevangen in quarantaine. Dat alles voelde voor mij helemaal niet goed. In het begin zei Rutte dat we groepsimmuniteit moesten opbouwen en dat vond ik heel aannemelijk klinken. Hij kwam daar snel op terug en zei toen dat massale vaccinatie de enige uitweg was. Dat hij zo plotseling omsloeg en van tactiek veranderde, triggerde iets bij mij. Waarom beschermden we niet gewoon de ouderen en zwakkeren?

Ik had al snel het gevoel dat er veel meer aan de hand was. Ik ben me toen heel veel gaan inlezen via kritische stukken en deelde hierover op sociale media. Ik las van alles; wetenschappelijke rapporten op pub med, documenten van WEF, Maurice de Hond en ook alternatieve media zoals Cafe Weltschmerz en de Andere krant. Ik kreeg toen veel shit over me heen en ik merkte dat veel mensen heel bang waren. Het idee overheerste dat als je Corona krijgt, dat je dan heel ziek zou worden en zelfs kon doodgaan en ingrijpende maatregelen proportioneel waren. Ik heb heel veel gelezen en me verdiept in de materie. Op een gegeven moment is dat wel klaar, ik heb het idee dat ik nu wel een beeld heb van wat er allemaal speelt. Ik probeer me nu meer te gaan richten op het bouwen aan de toekomst. Ik heb veel mensen om me heen verzameld in de buurt en ben ook lid van een groep die zich richt op het vormgeven van een parallelle samenleving. Wanneer de shit hits the fan is het een fijn idee om mensen om je heen te hebben waarmee je kunt samenwerken.
Er gebeurt zo veel en het leven wordt er niet makkelijker op. Het is een uitdaging om in het oog van de storm te blijven staan. Ik wil me niet te veel laten beïnvloeden door omstandigheden. Ik heb alle fases van verwerking wel doorlopen; boosheid, verdriet, teleurstelling.. Ik merk nu dat sommige mensen die zich nu gaan realiseren wat er aan de hand is, in een andere fase zitten dan ik.
Ik ben uiteindelijk mijn baan kwijtgeraakt en ben met een nieuwe baan begonnen. Ik zag wel dat dit gebeuren heel lang zou gaan duren. Ik ben ook vrienden kwijtgeraakt, maar er zijn ook veel mooie en bijzondere dingen die gebeuren. Ik heb veel mensen leren kennen die ik anders nooit was tegengekomen.

Wat is er aan de hand?
Zonder dat ik te veel ga uitweiden gaan we steeds meer toe naar een centrale wereldregering. Grote bedrijven hebben een enorme invloed op de politiek. Professor dr. Bob de Wit beschrijft dit in zijn boek society 4.0. Bob de Wit zegt dat we door meerdere industriële revoluties gaan. Momenteel zitten we midden in een vierde revolutie, die gepaard gaat met een hoop chaos. Deze crisis die de wereld in haar greep houdt, komt behoorlijk goed uit voor bedrijven die wat in de melk te brokkelen hebben. De superrijken zien de crisis als een kans om een nieuwe wereldorde te creëren. Er zal een Europees digitaal paspoort worden ingevoerd dat gekoppeld wordt aan je CO2-foodprint en je medische status. Loop je netjes in de lijn, dan krijg je je groene vinkje en anders niet. Er zijn nog steeds mensen die zeggen dat dit niet gaat gebeuren, maar mark my words.

Ben je een complotdenker?
Ik vind dat zo’n flauw etiket. Ik noem mijzelf ook geen wappie. Ik ben een compleetdenker. Ik vind het jammer dat mensen direct dat stempel krijgen en dan zijn we uitgeluld en hoeven we niet meer serieus genomen te worden. Er is nooit echt een dialoog is geweest. Er zijn al van begin af aan kritische wetenschappers, artsen en andere mensen die gestudeerd hebben en inhoudelijke kritiek hebben op dit beleid, maar zij werden nauwelijks gehoord. In het OMT hoor je continue dezelfde mensen. Al twee jaar lang hoor je van Dissel en Koopmans zeggen dat het vaccin onze enige uitweg is. Het vaccin was onze uitweg en kijk waar we nu in zitten. Men dacht dat als je twee keer geprikt bent, je beschermd zou zijn en we onze vrijheid terug zouden krijgen. Nu moet je je laten boosteren, want anders ben je je groene vinkje kwijt. Ik vraag me af hoe lang dit nog doorgaat. Ik zou mezelf achter de oren krabben. Ik adviseer mensen te kijken naar monopoly van Tim Gielen. Hij vertelt in deze film over de geld- en machtsstructuren in de wereld. Ook raad ik mensen aan zich af te vragen waar hun grens ligt. Ga je je kind, waarvoor Corona geen bedreiging is, laten inspuiten met iets waarvan je niet weet wat het is en wat het op de lange termijn doet? Ik zou er wel 10 keer over nadenken. Volgens mij gebeurt dit ook wel meer, want de kindervaccinaties lopen niet zo’n storm.

Wat staat er op het spel?
Onze menselijkheid. Wat ik heel eng vind is het ideaal van transhumanisme en dat we steeds meer gestuurd worden; we worden meer samengesmolten met technologie, alles wordt gedigitaliseerd en geautomatiseerd. Mensen leven in hun telefoon. Ik wil niet dat mensen een soort robots worden die alles doen wat ze wordt opgedragen zonder zelf te denken en zelf te voelen. Mijn man staat er iets luchtiger in dan ik en zei tegen me: misschien moeten we het maar gewoon laten gebeuren. Veel mensen maken zich niet druk over bijvoorbeeld de komst van zo’n digitaal paspoort en zeggen: ik heb niks te verbergen. Maar we hebben allemaal iets te verbergen. Wanneer er een Co-2 budget wordt ingesteld en je niet meer op vakantie mag omdat je gister biefstuk hebt gegeten, dan heb je geen vrije keuze meer. En hoe zit het met al die data-centra die nu worden gebouwd in Nederland? Alsof dat goed is voor het milieu.

Ben jij veranderd?
Ja behoorlijk. Ik was altijd een kind van de wind, heel blijmoedig en ik had weinig zorgen. Ik nam het leven licht en luchtig op. De afgelopen 2 jaar had ik het idee dat mijn leven 1 grote leugen is geweest. Ik vond dat heel shockerend. Mijn vertrouwen is wel minder geworden, maar ik probeer er wel voor te waken dat ik niet te wantrouwend wordt. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat ieder mens in wezen goed is, maar ben wel kritischer geworden. Ik slik niet zo snel meer iets voor zoete koek.
Ik was altijd heel netjes en braaf, gedroeg me zoals het hoort en luisterde naar de autoriteiten. Nu ben ik veel meer mijn eigen gevoel gaan volgen.

Vriendschappen zijn verwaterd omdat ik het gevoel had dat we niet meer op dezelfde golflengte zaten en het contact verliep erg moeizaam. Ik vroeg me af: wat hebben wij nog met elkaar gemeen? Ik heb veel heftige discussies gehad. Mijn neef verweet mij bijvoorbeeld dat ik de artsen en wetenschappers niet serieus nam. Maar wetenschap betekent toch dat je vragen mag stellen en moet blijven onderzoeken? Wetenschap houdt nooit op. Wat ik bijvoorbeeld frappant vond was dat Rob Elens zei dat hij een middel gebruikte dat goed werkte (Ivermectine), maar nooit heeft iemand zich hierin verdiept. Het werd direct belachelijk gemaakt, terwijl het middel in India al jarenlang met succes gebruikt wordt.

Hoe kunnen we toch zoveel mogelijk met elkaar in verbinding blijven?
Ik zie polarisatie van beide kanten en bestrijd dit altijd. Als iemand in mijn appgroepen het heeft over schapen, dan spreek ik diegene daar ook op aan. Uiteindelijk denk ik dat de verbinding vanzelf weer tot stand komt als mensen gaan beseffen dat dit niet de weg is. Toen ik afscheid nam van twee vriendinnen, zeiden ze met tranen in hun ogen: ‘we laten hierdoor onze vriendschap toch niet stukgaan?’ Ik zag in hun ogen dat ze ergens ook een gevoel hebben dat er iets niet klopt.

We zullen het gesprek moeten gaan voeren over hoe nu verder. Je hoort nu steeds meer kritische geluiden. Hoewel ik mijn twijfels heb over Mona Keyzer, met haar initiatief onverdeeld open, omdat zij ons mede in deze ellende heeft gebracht. Maar wie weet is ze tot inzicht gekomen en iedereen verdient een tweede kans. Ik heb besloten haar een mail te sturen met een aantal kritische vragen. Nederlandse journalisten schieten hierin echt te kort; er worden veel te weinig kritische vragen gesteld.

Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde, namelijk uit deze shit komen. Veel mensen denken dat ze met de QR-app hun vrijheid terugkrijgen, maar dat is niet zo. Het is een opmaat naar een controlesysteem en heeft niks met gezondheid te maken. Ik zou graag zien dat mensen massaal die app verwijderen.

Hoe zie jij de toekomst voor je?
Ik denk dat we het heel zwaar gaan krijgen de komende tijd. We krijgen nu hyperinflatie; alles zal heel duur worden. Je merkt het nu al aan de energieprijzen en boodschappen. De banken hebben al geld uitgetrokken voor mensen die hun hypotheek niet meer kunnen opbrengen. Ze bereiden zich erop voor dat mensen hun huis uitgezet worden. Ik heb er wel vertrouwen in dat we tot het besef zullen komen dat dit niet de uitweg is en dat we keihard met elkaar moeten knokken om de draad op te pakken en een mooiere wereld te creëren, hoe moeilijk het ook wordt. Ik zou graag zien dat we meer toegaan naar lokale gemeenschappen, meer de verbinding opzoeken met elkaar, met de kleine ondernemers, de bakker op de hoek.

Wat is jouw levensbeschouwelijke visie? Geloof jij dat dingen met een reden gebeuren?
Sommige mensen zeggen dat dit met een reden gebeurt, dat we dit over onszelf afroepen en in stand houden. Ik vraag me ook wel eens af of ik nog wel moet gaan demonstreren, want alles wat je aandacht geeft, groeit. Maar ik voel een hele sterke drive en niks doen is voor mij geen optie.
Ik denk wel dat alles met een reden gebeurt en geloof ook dat er meer is en dat het belangrijk is om met elkaar in verbinding te staan en we vertrouwen moeten blijven houden dat we hier samen uitkomen. Ik ben in deze tijd wel veel meer open gaan staan voor het spirituele.
Het is een tijd van grote transformatie en ontwikkeling. Ik geloof dat we deze tijd hebben uitgekozen om hier nu te zijn. Hoe mooi is het dat we dit mogen meemaken en invloed kunnen hebben op de uitkomst?

Heb je nog een quote ter afsluiting?
Volg je hart, want dat klopt altijd!

 

Come together

Al ruim 13 maanden leven we inmiddels in een permanente staat van crisis. Er is een noodsituatie uitgeroepen vanwege een wereldwijde pandemie. De lijken waren niet af te voeren in Bergamot en ook in India en Brazilië vallen de mensen bij bosjes dood neer.
In Nederland loopt het zorgpersoneel op hun tandvlees en worden er belangrijke operaties en andere behandelingen uitgesteld.

Toch maak ik mij steeds meer zorgen om de andere kant van het verhaal. Ik wil mijn overdenkingen over wat er in de wereld speelt blijven ordenen, analyseren en delen. Wie weet leidt het ergens toe.

Na meer dan een jaar leven in deze pandemie concludeer ik voorzichtig dat ik het risico voor mijn gezondheid en dat van vele anderen klein inschat, en dat ik bereid ben dit risico te nemen. Dit op basis van mijn ervaringen in de praktijk en de informatie die ik tot mij heb genomen.

Het gaat vaak over de IFR (Infection Fatility Rate): Dit is het percentage mensen dat is overleden na een besmetting. Dit cijfer is sinds het begin van de crisis (na voortschrijdend inzicht?) telkens naar beneden bijgesteld. De angst zat er goed in. Als we ons niet met zijn allen aan de maatregelen houden, zou ons hetzelfde lot te wachten staan als Bergamot, Brazilië of India. Maar klopt dat wel?

De IFR lijkt wereldwijd tussen de 0,1 en 0,5% te liggen. Wel zijn er hele grote verschillen naar leeftijdsklasse. Bij personen onder de 35 jaar is de IFR kleiner dan 0,0025% (1 op 25.000). Bij personen boven de 90 is dat cijfer groter dan 15%.
Voor ruim 98 procent van de bevolking is het virus niet gevaarlijk. Dat wil zeggen dat iemand geen noemenswaardige klachten ervaart. Veel mensen krijgen zelfs niet of nauwelijks klachten, dankzij ons ingenieuze immuunsysteem dat in staat is dergelijke infecties succesvol de deur uit te werken.

Ik had al snel mijn bedenkingen bij de maatregelen die diep in de privé-sfeer ingrijpen. De overheid bepaalt vanaf maart 2020 min of meer waar jij wanneer mag zijn, met wie en wie je wel en niet aan mag raken. Veel mensen gingen hier makkelijk in mee. ‘Nog even volhouden’ ‘We doen het voor onze ouderen’, of ‘we doen het om de zorg te ontlasten’ werd er gezegd. ‘Als iedereen zich netjes aan de maatregelen houdt, dan kunnen we snel weer terug naar het oude normaal.’

Ik heb in 2020 in een woonzorgcentrum gewerkt waar ouderen veelal op hun eigen appartementje zaten en beperkt bezoek mochten ontvangen onder strikte voorwaarden. Mensen zeggen ‘het is niet anders, dit is helaas nou eenmaal nodig om het virus eronder te krijgen.’ What happened eigenlijk to groepsimmuniteit?
Ook ik was geschrokken en bang om per ongeluk indirect een moord op mijn geweten te hebben als ik iets te dicht bij iemand kwam of iets had aangeraakt dat mogelijk besmet was. Maar al gauw kwam bij mij de noodzaak tot menselijk contact meer op de voorgrond te liggen. Ook vroeg ik mij af wie er precies beter werd van deze maatregelen. Niet de ouderen in het woonzorgcentrum. Niet ik. De zorgmedewerkers misschien? Nabijheid en aanraking is zó belangrijk! Een gebrek eraan zorgt voor veel stress, angst en ernstige eenzaamheid. Stel je voor dat iemand in zijn laatste levensfase zit en wordt opgesloten in een kamertje. Nauwelijks bezoek, of alleen op afstand. Wat is dan de kwaliteit van leven? Liefde is hetgeen dat het meest waardevol is en die mag nu maar beperkt tot uiting worden gebracht. Knuffelen en handen schudden is not done. Thuiswerken de norm. Stel je voor dat je komt te overlijden zonder je kleinkind te hebben geknuffeld!

Ik vind het ethisch onverantwoord om de verantwoordelijkheid voor de ‘volksgezondheid’ op de schouders van individuen te leggen. Je kunt van jonge mensen niet vragen om hun leven voor onbepaalde tijd op pauze te zetten. Van de horecaondernemers en de mensen met een ‘niet essentiële’ winkel die hun ziel en zaligheid hebben gelegd in het opzetten van hun eigen zaak.  Deze jaren worden hen afgenomen en zijn niet meer in te halen. Kinderen zijn nog flexibel van geest en buigen mee, maar ook deze twijgjes kunnen, als de druk maar groot genoeg is en lang genoeg aanhoudt, op een gegeven moment breken. De impact van deze maatregelen is denk ik enorm, ook op de lange termijn.

Dit beleid is doorgevoerd op advies van een groepje virologen. Maar de wereld bestaat uit zoveel meer dan virussen. Over de overwegingen en de voors en tegens wordt nauwelijks openheid gegeven. Het is wat het is, en we hebben het maar de accepteren.  Een open debat over de proportionaliteit is eigenlijk niet echt mogelijk. Tegengeluid krijgt in de reguliere media weinig aandacht of wordt geridiculiseerd. Volgens de Jonge ‘zijn de wappies tegenwoordig zelfs in de Tweede kamer te vinden.’ Aka mensen die kritische vragen stellen. Mensen die kritische vragen stellen, schijnen zelfs een gevaar voor de volksgezondheid te zijn, omdat ze de vaccinatiebereidheid wel eens omlaag zouden kunnen brengen. En het vaccin is de enige uitweg uit deze vreselijke pandemie.
Of het vaccin daadwerkelijk de uitweg is uit deze situatie en of we hiermee onze vrijheden weer terug krijgen, is nog maar zeer de vraag. Viroloog Ab Osterhaus benadrukt dat er nog geen uitsluitsel is over de besmettelijkheid na vaccinatie. Het RIVM adviseert ook na vaccinatie afstand te houden, mondkapjes te dragen en te testen bij klachten.

Een gedachte die ik heb: Gezondheid is toch zoveel meer dan de afwezigheid van Covid-19?
Ik begrijp de hysterie niet goed in verhouding tot andere gezondheidsproblemen en doodsoorzaken.
Als de volksgezondheid zo vanzelfsprekend prioriteit heeft, waarom is er dan zo weinig aandacht voor een gezonde leefstijl? Ik weet niet hoe het nu is gesteld met de fitheid van de gemiddelde Nederlander, maar een poosje geleden had meer dan 50% van de mensen in Nederland overgewicht. Een probleem dat gepaard kan gaan met allerhande leefstijl gerelateerde klachten als hart- en vaatziekten. Dagelijks worden we blootgesteld aan allerhande schadelijke stoffen. Daarbij is de geestelijke gezondheid ook onderdeel van gezondheid en welzijn. Iets dat voor veel mensen in deze tijd zwaar onder druk komt te staan. Is het ook niet gek dat bijvoorbeeld de McDonalds en de snackbar open zijn en de sportscholen gesloten?

Waarom moet je in deze samenleving straks bewijzen dat je ‘gezond’ bent en geen gevaar vormt voor anderen, door middel van een vaccinatiepaspoort of testbewijs? Je bent ziek en bedreigend totdat het tegendeel bewezen is. Lijkt me heel ongezond. Ik hoop dat voldoende mensen niet bereid zijn hieraan mee te werken. Dan werkt de testsamenleving namelijk niet.

Wat ik ook héél vreemd vind is dat er de afgelopen 10 jaar enorm is bezuinigd op de zorg.
Op dit moment zijn er ongeveer 37.000 ziekenhuisbedden in Nederland. In 2009 waren dat er een stuk meer: 49.000. Ook het aantal IC-bedden in Nederland is afgenomen: van 2200 in 2015, naar 1200 in 2020. Kabinet Rutte heeft flink bezuinigd op de zorg, terwijl er sprake is van bevolkingsgroei en vergrijzing. Er zijn dus steeds meer mensen die zorg nodig hebben.

Het aantal ic-bedden in Nederland is één van de laagste van heel Europa. Duitsland heeft er 4x zoveel per 100.000 inwoners. Wanneer er te weinig personeel beschikbaar is, zullen deze (terug) moeten worden aangetrokken en zal hierin moeten worden geïnvesteerd. IC-verpleegkundigen leidt je inderdaad niet zomaar even op, maar specifiek Corona-zorg is niet complex. Bovendien is de zorgcapaciteit niet enkel een crisis die nu speelt, maar is een langduriger probleem. Het afgelopen jaar is er niks gedaan om dit chronische probleem aan te pakken.

Het afgelopen jaar zijn er wel degelijk ingrijpende vrijheidsbeperkende maatregelen ingevoerd en wetswijzigingen doorgevoerd onder het  mom van een noodtoestand. Waarmee de overheid zich steeds meer macht toe-eigent en een flinke inbreuk op de privacy geoorloofd schijnt (bijvoorbeeld niet goed beveiligd bron- en contact onderzoek). Of we uberhaupt nog privacy hadden, kun je je ook afvragen. Deze besluiten worden allemaal van bovenop opgelegd. Veel mensen zeggen nog steeds dat Wappies niet zo moeten zeuren. We leven in Nederland ten slotte in een vrij land, in een democratie, mogen en kunnen nog steeds van alles. Hebben het hier goed. Maar ik signaleer wel een ondemocratisch beleid. En een beleid dat veel schade toebrengt.
Je zorgen maken over vrijheden vind ik niet egoïstisch. (Keuze)vrijheid en zelfbeschikkingsrecht voor iedereen zijn voor mij belangrijke waarden. De sociaal maatschappelijke druk om je te laten vaccineren is enorm. Echt onafhankelijke informatievoorziening, informed consent ontbreekt vaak.

Wat mij tevens zorgen baart is de polarisatie die steeds verder lijkt toe te nemen. De hele crisis gaat gepaard met veel negatieve emoties. Mensen die ervan overtuigd zijn dat het vaccin de uitweg is, kunnen erg boos worden op mensen die zich niet willen laten vaccineren en noemen hen vaak egoïstisch. Verschillende sterke standpunten en overtuigingen kunnen lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Dit kan voor (onoverkomelijke) conflicten zorgen.
Maar dat wil ik niet laten gebeuren.

Ik wil graag een klein oproepje doen aan eenieder die dit leest:
Wees lief, begripvol en geduldig tegenover jezelf en anderen. Verspreid zoveel mogelijk liefde en zo min mogelijk boosheid en haat. Zorg goed voor jezelf en elkaar. We hebben elkaar nodig in dit leven. Luister naar elkaar en toon begrip voor de angsten van de ander.
Welke verlangens en idealen liggen er achter de ideeën waar je het niet mee eens bent?

Heel veel LOVE en Peace!

Epitome: Powered in God’s Peace