Tagarchief: spiritualiteit

Loslaten of vastgrijpen?

Afgelopen week ben ik weer eens een beetje overprikkeld geraakt. Ik had erg veel afspraken gepland en het ging allemaal goed en de meeste dingen waren ook leuk. Balans vinden blijft echter een constante uitdaging.
Ik worstelde ondertussen met een aantal filosofische en existentiële vraagstukken, waar we wellicht nooit antwoorden op gaan vinden. Niet met het verstand althans, want als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg. En wat ik altijd heb gedaan is (over)analyseren. Hoe meer je weet, hoe meer je je realiseert hoe weinig je weet. Het leven wordt er alleen maar complexer op.
Het is een vorm van controledrang, alles willen begrijpen om er grip op te krijgen.
Ik vind het leven soms best wel verwarrend en beangstigend, zeker als ik overprikkeld en uitgeput ben geraakt en verval in slechte gewoontes als eindeloos social media scrollen en allerlei nieuwsbronnen tot me nemen waarbij je soms overladen word door negativiteit.
Ik ben veel aan het zoeken en experimenteren geweest met bijeenkomsten, ceremonies en behandelingen het afgelopen jaar en ben er nu wel een beetje uit wat mijn eindconclusie is. Soms is het heel fijn en inspirerend en soms valt iets me tegen. Ik heb kostbare activiteiten ondernomen als hypnose-sessies, een reading van een medium en een kundalini-activatie waar ik meer van had verwacht/gehoopt, zeker gezien de financiële investering. Ik had behoefte aan bijzondere ervaringen, een sprong in mijn persoonlijke ontwikkeling, nieuwe inzichten en bevestiging.

Dit weekend ga ik op een prana-retreat om 48 uur te vasten en onder begeleiding yoga, meditatie en ademsessies te doen. Als voorbereiding heb ik een sapvast-detox gedaan. Mezelf uitdagen was een beetje mijn nieuwe hobby geworden. Ik ben wel benieuwd wat dit met me doet. Het idee is om beperkende overtuigingen los te laten, dichter bij jezelf te komen en nieuwe bronnen van energie aan te boren. Ik vind het best spannend. Maar hierna ben ik er voorlopig wel even klaar mee.

Ik vroeg me af wat ik hier op aarde nou eigenlijk te doen heb en of ik, om de beste versie van mezelf te worden, heel hard moet werken aan het oplossen van karma, traumaatjes ed, of dat je juist alles moet loslaten en je overgeven aan God/het universum/moeder natuur. Misschien had ik dit al eerder in een blog gezegd (ik heb nogal veel behoefte aan herhaling bij het leren en integreren van mijn levenslessen) maar ik denk dat het gaat om een balans. Vanuit rust actie ondernemen. Ik ben goed genoeg en mag mezelf nog beter maken. Mensen in mijn omgeving vinden het soms ook maar vermoeiend om aan te zien wat ik allemaal bedenk en moet van mezelf. Het zelfverbeteringsideaal dat deze jongens hier zo mooi op de hak nemen. Terechte kritiek.  Hilarisch! Maar de beste versie van mezelf is ook iemand die voldoende rust neemt.

Ik was een beetje in de war en angstig geworden door de posts van Isabelle Chapin. Zij is ineens veel gaan delen over haar Christelijk geloof in God, waarbij ze eigenlijk mensen wil redden.
Bepaalde aspecten van wat zij zegt, spreken me heel erg aan. Ze was voorheen heel spiritueel, maar spreekt zich daar nu vrij fel tegen uit. Er is veel ‘vals licht’ en misleiding in de wereld, met name ook in het ‘Spirituele Disneyland’. Zo trap je eigenlijk in de val van maar blijven zoeken naar meer, naar bijzondere ervaringen in andere dimensies en contact met energieën, entiteiten etc. Terwijl je als mens juist hier bent om het gewone alledaagse leven te ervaren, en je bescheiden en dankbaar mag zijn voor het wonder van het alledaagse. Daar verlang ik nu eigenlijk ook heel erg naar; een gewoon en simpel leven. Niet complex. Niet zoeken, niet altijd maar meer willen.
Sommige mensen in deze wereld zijn nog altijd gefixeerd op materialisme en willen meer luxe spullen. En andere mensen willen meer en meer zichzelf ontwikkelen, afpellen, groeien. En dat laatste daar heb ik ook een beetje last van soms.
Naast mijn werk, het volgen van een cursus en het werken in de tuin (wat er nu even bij ingeschoten is) moet ik vaak zoveel van mezelf, wat ik maar moeilijk los kan laten.

Het is een positieve boodschap dat het leven minder gecompliceerd is dan je denkt, en dat je niet hoeft te streven naar groei. Maar wat me even beangstigde (naast de uitrol van een totalitair systeem waar het merendeel van de mensheid vrijwel kritiekloos in mee lijkt te gaan) was het idee dat ik het misschien niet goed doe en dat het allemaal toch anders in elkaar zit dan ik had bedacht.
En ik vind sterven en het verliezen van geliefden en naasten ook best spannend.
Ik geloof dat op een bepaald niveau onze kern, de energie, het bewustzijn, iets is wat blijft voortbestaan, maar begon daar toch even aan te twijfelen.
Ik heb ook gepassioneerd atheïsten in mijn omgeving die geloven dat de mens allerlei religies in het leven heeft geroepen omdat ze het idee van vergankelijkheid en willekeur niet kunnen accepteren. Ik heb inderdaad veel moeite met dat idee en heb een enorme drang om orde aan te brengen in de chaos. Ik sprak atheïsten die heel stoïcijns en nuchter zijn en mensen die bepaalde angsten diep lijken weg te stoppen in hun onbewuste. Sommigen zeggen: als ik dood ben, dan ben ik er niet meer en als ik er niet meer ben, dan kan ik ook geen angst meer voelen. Ik zie daarin wel overeenkomsten met de ervaring van samensmelting met de bron. Als het onderscheid tussen jou en mij, tussen donker en licht er niet meer is, kun je ook niks meer ervaren. Mike Harangi had een dergelijke ervaring door het gebruik van DMT, echt fascinerend(link). Maar dit vind ik ook doodeng en voel veel weerstand tegen het idee dat mijn ego op een gegeven moment verdwijnt, mijn menselijke ervaring, mijn identiteit, mijn persona, mijn vermogen onderscheid te maken.

Volgens de Christenen is er een strijd tussen goed en kwaad gaande en moet je de juiste keuze maken. Isabelle waarschuwt daarbij ook nog eens voor het valse licht en komen er nog meer kwaadwillende entiteiten op het strijdtoneel. Zij zien God ook als een persoon met een karakter, wij zijn immers naar zijn evenbeeld geschapen, kinderen van God.
Ik heb me nooit zo in het Bijbelverhaal verdiept, maar had het idee dat ook hierin best wel veel gecorrumpeerd en misbruikt is. Ik zie wel de deugd in van bescheidenheid. Waar bijna iedereen het wel over eens lijkt te zijn tegenwoordig is dat de mensheid er een potje van maakt hier op aarde. Dat we de hele natuur lopen te vernietigen en dieren uitbuiten. Aan de ene kant vind ik dat mensen vaak juist heel klein worden gehouden en we niet zien hoe krachtig we zijn. We durven niet te stralen. Schaamte, schuld en angst worden dagelijks aangewakkerd. Onze gedachten, emoties en acties kunnen daadwerkelijk een verschil maken op aarde. Ik geloof dat we goddelijke vonkjes zijn, een scheppende/creatieve kracht bezitten. Maar ik kan me ook vinden in de kritiek dat mensen niet moeten denken dat ze God zijn en daar misbruik van maken. Het lijkt me grootheidswaanzin om te denken dat we boven de natuur staan, alles naar onze hand kunnen zetten en manipuleren. We zouden moeder aarde met respect moeten behandelen en haar ondersteunen. Ik geloof niet dat er teveel mensen op aarde zijn; de natuur is overvloedig en geeft ons alles wat we nodig hebben. Er is alleen niet genoeg voor ieders hebzucht!

Ik was even bang dat de Christenen toch gelijk hebben en dat ik het niet goed doe. Maar het idee van een bestraffende God en offers vind ik heel vreemd. Ik ben wel benieuwd naar bijbelstudies. Ook daar vond ik  een leuk grapje van. themannii on instagram (link)
Wist je dat God ook humor heeft? Inmiddels ben ik wel een beetje gekalmeerd en ik geloof graag dat alles wat moet gebeuren gebeurt. En dat de vrije wil de belangrijkste universele wet is. Misleiding zie ik wel.

Wat ik ook interessant vind is het idee dat alles wat ik ervaar in de wereld om mij heen, een reflectie is van mijn binnenwereld. Welke filosoof had het daar ook alweer over?
Dat je dus letterlijk je eigen realiteit creëert door de overtuigingen die je hebt. Maar daarnaast kun je getroffen worden door het noodlot. Het is niet zo dat als je maar vaak genoeg hebt gemediteerd, dat de tsunami met een boogje om je heen zal gaan, zei  Karen Hamaker Zondag (link)
Maar ik wil wel graag mijn verantwoordelijkheid nemen voor mijn cirkel van invloed.

het is zeker wel de moeite waard om jezelf te trainen om je aandacht te richten op positieve energie. Alles wat je aandacht geeft, groeit. Wat wel een valkuil is voor mij is dat het een moeten wordt.
Ik krijg vaak het advies om niet te streng te zijn voor mezelf. Dat vind ik een goede om in gedachten te houden en ik weet dat dit niet alleen voor mij geldt. Veel mensen hebben die calvinistische houding van hard moeten werken om ontspanning te verdienen. Maar tegelijkertijd kan het goed zijn om jezelf uit te dagen, goede gewoontes aan te leren. Ga je voor kortetermijn genot of lange termijn geluk? Balans is het steutelwoord. Wat is goed? Dat vind ik een reuze-interessante vraag.

Nou mensen ik ga even 48 uur vasten van het weekend en daarna ga ik proberen een beetje normaal te doen! Rustig aan allemaal.

Hier wil ik het over hebben

Ik heb een mapje op mijn computer dat heet ‘Corona-interviews.’
Maar eigenlijk heeft bijna niemand het er nog over. Ik houd van terugblikken en lessen trekken, maar wil ook niet blijven hangen. Al pratend met een vriendin, dacht ik na over welke kant ik eigenlijk uit wil met die interviews. Ik ga lekker ongestructureerd te werk op mijn blog. Ik vind het prettig om aan niemand verantwoording te hoeven afleggen, om nergens aan vast te zitten en gewoon vrij te kunnen delen wat mij bezig houd. Dit is een evoluerend proces, continue aan verandering onderhevig.

In eerste instantie had ik in mijn hoofd om mensen met verschillende standpunten te vragen naar hoe zij de afgelopen 2 jaar hebben beleefd. Ik merkte namelijk dat mijn eigen ideeën over wat er gaande is, niet overeenkwamen met de beleving van mensen in mijn omgeving en dat dit soms voor wrijving zorgt. Dit frustreerde me, het riep veel vragen op en ik zocht naar een manier om elkaar beter te begrijpen. Ik merkte dat ik het heel prettig vond om mensen te spreken die mij begrijpen, met wie ik een beetje op dezelfde golflengte zit. Ik ben een aantal keer de confrontatie aangegaan met de mensen die er compleet anders in staan en krijg enerzijds het advies om bepaalde dingen te laten rusten. Anderzijds ben ik nog steeds wel benieuwd naar hun complete verhaal, maar ik voel hier wat weerstand tegen en schuif het voor me uit om dit op een rijtje te zetten. Ondertussen draait de wereld (compleet) door en komen er tal van andere issues langs.
Op een gegeven moment is het niet meer zo interessant om het over Corona te hebben, mensen zijn al ruim een jaar Corona-moe. Nu moeten we het hebben over het klimaat en over Putin, ook gezellig.

Ik probeer altijd het leven, de wereld en mijzelf te begrijpen. Vat te krijgen. Willen doorgronden, begrijpen en bevatten is denk ik een vorm van controledrang.. Het is eeuwig balanceren tussen hard werken en overgave. Maar ik kan ook erg genieten van het onderzoek, de ontdekkingen, de verbinding.
De onderwerpen die ik interessant en belangrijk vind, komen vanzelf aan bod als ik met mensen praat. We hebben het over het leven, over angst en vertrouwen, waarheid, de zin van het leven, ziekte en gezondheid, trauma, verantwoordelijkheden.
Ik probeer het leven zo bewust mogelijk te ervaren en deze ervaringen onder woorden te brengen en te delen. Ik vind het mooi als anderen zich herkennen in mijn ervaringen en wil graag anderen laten weten dat ze niet alleen zijn in deze verwarrende wereld, ik wil ervaren dat ik niet alleen ben, ik wil elkaar inspireren.

Voor mij was de corona-crisis aanleiding voor een bewustwordingsproces, big time. Het heeft me door elkaar gerammeld. Ik was altijd al (maatschappij)kritisch en geneigd tot ‘navelstaarderij’, maar eerder was ik er nooit écht aan toegekomen heel diep te duiken. Ik zocht naar zingeving binnen bepaalde bekende kaders. Was geïnteresseerd in filosofie, psychologie, sociologie, politieke theorieën. Probeerde alles te begrijpen en analyseren met het verstand. En dat doe ik nog steeds graag, maar ik combineer het nu graag met gevoel en intuïtie, met spiritualiteit.

Mijn ervaring met psychedelica in de zomer van 2021 heeft heel veel indruk op mij gemaakt en me ervan doordrongen dat er zoveel meer is in dit universum dan wat de meeste mensen kennen. Ik vind het eindeloos fascinerend en het heeft mijn zoektocht in een stroomversnelling gebracht.
Met de term spiritualiteit hebben sommige mensen in mijn omgeving helemaal niks. Ik probeerde in eerdere blogs al eens uit te leggen hoe ik dit ervaar. Ik probeer het op zo’n manier te verwoorden dat het voor anderen hopelijk zo begrijpelijk mogelijk is. Dat is soms best uitdagend omdat ik zelf ook zoekende ben. Zeker tegenover sceptici.
Ik vind het lastig een korte definitie te geven en ik denk dat deze ook telkens verandert als ik weer nieuwe ontdekkingen doe. Wat in ieder geval duidelijk is voor mij is dat ik niet mijn lichaam en mijn gedachten ben en zelfs niet mijn gevoelens, maar de observator ervan. Het bewustzijn erachter. Alles is energie. We hebben/zijn een ziel en daar probeer ik bewust mee in contact te komen/blijven. Voor mij is het niet zweverig. Het is alles bij elkaar; in contact staan met mijn lichaam, mijn geest en mijn emoties/energie en de omgeving.

Eerder had ik nogal een afkeer van de zogenaamde maakbaarheid van het leven. Sommige mensen zijn immers nou eenmaal minder bedeeld dan anderen.
Er is zeker een bepaalde moeilijkheidsgraad van ieders leven. Ik ben zelf depressief geweest en weet hoe frustrerend het is om vast te zitten in een negatieve spiraal en te horen te krijgen dat je ‘gewoon even een knop moet omzetten.’ Als ik anders had gekund, dan had ik dat wel gedaan.
Nu ben ik toch gaan geloven dat we letterlijk onze eigen realiteit creëeren door de overtuigingen die we over onszelf en de wereld hebben. Je kijkt door een bepaalde bril en mijn wereld is anders dan de jouwe. Alles wat ik in mijn wereld om me heen zie, is een reflectie van mijn binnenwereld. Zie ik veel ellende, dan heb ik nog wat innerlijk werk te verrichten. Alles is een spiegel en wat denk ik helpt is bewustwording en transformatie. Ik vind maakbaarheid nog steeds een lastige term, want ik vind het belangrijk om niet tegen de natuur in te gaan. Ik zie dat mensen hun omgeving willen controleren en manipuleren, maar wat mij betreft moeten we samenwerken met de natuur en haar ondersteunen in plaats van manipuleren.

Ik ben anders tegen heel veel dingen aan gaan kijken. Ik denk bijvoorbeeld dat gezondheid veel meer vanuit een holistisch, multidisciplinair perspectief zou moeten worden benaderd dan nu het geval is in de reguliere zorg. Ik denk zelfs dat ziekte niet is wat we denken dat het is (domme pech die te verhelpen is met een industrieel medicijn). Ik denk dat ziekte kan ontstaan door trauma en emotionele blokkades die zich vastzetten in het lichaam. Als je een goede intuïtie hebt, kun je subtiele signalen van je lichaam opvangen. Luister naar het fluisteren van je lichaam, zodat het niet hoeft te schreeuwen. Daarnaast leven we in een door hebzucht verziekte wereld waarin elke industrie gecorrumpeerd is en winstmaximalisatie letterlijk over lijken gaat. Dat systeem brengt op zijn zachts gezegd geen gezonde samenleving voort.

Zogenaamd schaduwwerk is het aankijken van je duisternis, van je trauma’s. Zowel individueel als collectief is er werk aan de winkel, want ik denk dat we te lang hebben verzaakt en er zich veel troep heeft opgehoopt. Hoewel ik tegelijkertijd geloof dat alles wat moet gebeuren, gebeurt. Ik ben in elk geval bereid en in staat om veel aan te kijken en doe dat dan ook. Tegelijkertijd train ik mezelf door dagelijks stil te staan bij waar ik dankbaar voor ben en wat ik die dag kan doen om er een geweldige dag van te maken.

Ik begon mij ook af te vragen waar de overtuigingen die ik heb eigenlijk vandaan komen. Heb ik die omdat ik zelfstandig kritisch en logisch heb nagedacht, zelf heb aangevoeld? Of omdat het ‘nou eenmaal zo is’? In veel gevallen was dat laatste het geval en ik ben dan ook alle overtuigingen gaan heroverwegen. Wat is waar? Ik kijk geen nieuws meer, omdat ik erachter ben gekomen dat de zogenaamde mainstream media in Nederland net zo goed staatspropaganda is als in landen die openlijk niet democratisch zijn. Maar ook alternatieve kanalen kunnen je meesleuren in angstzaaierij.
Dit inzicht heeft bij mij een fascinatie voor complottheorieën aangewakkerd. Daar wil ik het ook graag over hebben. Complotten zijn overduidelijk lang niet altijd fabeltjes. Er is sprake van ontzettend veel corruptie en leugens en er zijn veel dingen die wij (nog) niet weten of niet meer weten (geen actieve herinnering). Soms komen jaren na dato plotseling schandalen naar buiten en bleken die wappies toch gelijk te krijgen. Ik ben heel benieuwd wat er de komende jaren nog naar buiten komt. Ik denk hele gekke dingen.

Ik wil het graag hebben over deze zoektocht naar (zelf)kennis en met mensen hierover uitwisselen.
Hoe (bewuste) mensen tegen het leven aankijken. Hoe dealen we met het leven, met de chaos, hoe maken we er het beste van? Hoe leven we zo gezond mogelijk? Wat is waar? Dat soort vragen.
En voortbordurend op mijn politieke interviews: wat zijn onze idealen? Wat willen we? Wat vinden we belangrijk? En zo voorts.

Groetjes

Interview – The sounds of one hand clapping

Uitgebreid interview met The Sounds Of One Hand Clapping (artiestennaam), gaat door het alledaagse leven als Berend.


Hoe was de afgelopen twee jaar voor jou?

Vooral in het begin van de Coronacrisis ging het bizar slecht met mij, maar dat had niet zoveel met Corona te maken. Twee jaar daarvoor, in 2018, brak er namelijk al iets bij mij los, wat voornamelijk veel oude pijn uit mijn kindertijd was. Dit vertaalde zich naar heftige PTSS-klachten. Het verwerken van deze gevoelens terwijl ik mijn leven op de rails probeerde te houden, voelde alsof ik aan het jongleren was met veel te veel ballen. Dat ging niet. Er kwam een hoop chaos en allerlei andere moeilijkheden boven op de oude pijn, en zo kwam ik uiteindelijk op het punt dat ik eind 2019 als het ware in de afgrond stortte; het ging heel snel bergafwaarts. Ik verloor mijn vriendin en het grootste gedeelte van mijn sociale kring viel weg. Op een gegeven moment kon ik niet meer bedenken waarom mijn leven überhaupt nog nut had. Zo was ik de eerste maanden van de crisis suïcidaal.
Een aantal maanden verder, in mei 2020, ging ik naar het zuiden van Nederland om dicht bij de natuur een Ayahuasca-ceremonie te beleven. Ik vond dat doodeng, maar voor mijn gevoel had ik geen andere keus, ik zag ayahuasca als mijn laatste redmiddel. Ik dacht: als dit me niet helpt, dan weet ik het ook echt niet meer. Gelukkig was maar een enkele sessie nodig om mij te verhelpen van mijn suïcidaliteit. De tijd daarna voelde logischerwijs daarom als hemel op aarde, gezien de hel waar ik net uit was gekomen. Helaas was deze fijne periode maar van erg korte duur, want nog geen vijf weken na mijn ceremonie gebeurde er iets zeer traumatisch, iets waar ik tot op de dag van vandaag mee bezig ben om van te herstellen en een plekje te geven.

De eerste klappen van deze gebeurtenis waren zo heftig dat ik niet alleen diezelfde zomer niet kon afstuderen, maar met het starten van het nieuwe schooljaar in september twijfelde ik of een tweede kans wagen nog wel zin had. Ik trok mijn hele studie in twijfel en langzaam maar zeker mijn hele bestaan. Kortom, ik was weer terug bij af. Ik werd weer zwaar suïcidaal.

Dit alles ging samen met de avondklok. Ik kwam deze periode sowieso amper mijn deur uit, maar desalniettemin heb ik de sfeer van deze tijd goed kunnen voelen. Zo zat ik s’ avonds veel in mijn raam, depressief naar buiten te kijken, hijsend aan een sigaret. Het was heel onwerkelijk om in zo’n staat van zijn de wereld van toen mee te maken; het voelde extra eenzaam en dystopisch.

Dat het niet goed met me ging was op het eerste gezicht te zien. Ik kan namelijk best wel een emotionele eter zijn. Toen ik eind 2019 voor het eerst ernstig suïcidaal werd reageerde ik daar op door bijna helemaal te stoppen met eten. Als knul van 1.78 was het niet best dat ik uiteindelijk niet veel meer woog dan 60 kilo. Zo’n tien maanden verder, tijdens de avondklok, gebeurde het tegenovergestelde. In korte tijd kwam ik bijna twintig kilo aan, boven op mijn streefgewicht.
Maar nu komt de regenboog in dit verhaal… In diezelfde periode, in de herfst van 2020, leerde ik een meisje kennen die ik nu mijn vriendin mag noemen. Zij is wat dat betreft de doorslaggevende factor geweest dat het ondertussen velen malen beter met mij gaat, omdat zij mij ertoe heeft bewogen weer met mijzelf aan de slag te gaan. Al ging dit geleidelijk. De eerste maanden dat ik haar zag liet ik haar namelijk niets weten van mijn worstelingen, angstig dat ze gillend weg zou rennen als ze te weten zou komen wat mij allemaal bezighield en wat ik op mijn schouders droeg. Het was fijn om met haar om te gaan, maar mijzelf helemaal blootstellen kwam nog veel te dichtbij. Hoe leg je iemand uit dat je eigenlijk uit het leven wilt stappen? Dat kan bijna niet, al helemaal niet iemand die je pas net kent.

De tijd verstreek en mijn 25ste verjaardag naderde. Die verjaardag, in februari 2021, voelde als een mijlpaal die ik me altijd heel anders had voorgesteld. Heel mijn leven had ik het streven om voor mijn 25ste alles wel een beetje op een rijtje te hebben, maar toen ik mijn persoonlijke omstandigheden onder de loep nam en op mijn tijd in deze wereld terugkeek, kon ik niets anders doen dan constateren dat alles in de soep was gelopen. Alles was stuk. ‘’What the fuck doe ik hier nog?’’

Zodoende had ik ergens in mijn achterhoofd de gedachte om op mijn verjaardag er een einde aan te maken. Daar is gelukkig niets van gekomen. In plaats daarvan kwam een hele lieve dame spontaan langs om mij te feliciteren, waardoor ik in tranen uitbarstte. Die avond heb ik keihard een potje zitten janken, zonder dat ik haar kon uitleggen waarom. Dat is uiteindelijk het kantelpunt voor me geweest. Het was toen dat ik mij namelijk realiseerde dat ik dingen beter af kon kappen met haar zolang ik niet bereid was om mijn verhaal te delen. De andere optie was om mijn muil simpelweg open te trekken en te ondervinden wat de gevolgen daarvan zouden zijn. Ik koos uiteindelijk voor dat laatste. En dat heeft heel goed uitgepakt, want het gaat nu beter met me dan ooit.

Wat een heftig verhaal. En wat fijn voor je dat het nu beter met je gaat.
Wat was voor jou de impact van wat er in de wereld speelde? Of had je daar helemaal geen ruimte voor?

Alles wat ik persoonlijk meemaak mengt zich voor mijn gevoel automatisch met hoe ik de wereld om mij heen ervaar en hoe ik de wereld zie. Mijn persoonlijke gemoedstoestand dikte alles in feite dus heel erg aan. Alles wat ik zag gebeuren, dat raakte me. Ik denk dan ook dat ik niet kan zeggen dat ik geen ruimte had voor het leed wat ik om mij heen zag, zelfs als je er innerlijk geen plaats voor had moest je het wel ergens zien te parkeren; It was in your face. Zo heb ik zelf in ieder geval ook niets proberen te vermijden, ik wilde alles onder ogen komen te zien. Waar ik achter gesloten deuren mee aan het dealen was, mijn eigen lijden, ging hand in hand met wat ik op straat zag, op televisie hoorde, of op het internet las. Het voelde voor een hele lange tijd compleet hopeloos. Dat bleek uiteindelijk een cadeautje, want terwijl ik niet zo’n fan meer ben van de algemeen geaccepteerde betekenis van hoop, is er ook zoiets als de hoop die voortkomt uit de wanhoop. Die variant van hoop opende mijn ogen voor mijn directe omgeving. Daklozen die ik zittend vanuit mijn raam constant voorbij zag lopen werden bijvoorbeeld ineens mensen, zeg maar. Je weet wel, van die wezens met een ziel, enzo. Uiteindelijk zijn dit allemaal contacten van mij geworden. Mij om een euro vragen doen de meesten ondertussen niet meer––daar hebben ze er van mij genoeg van gehad lijkt het––wel vragen ze hoe mijn dag is, waarop we meestal een kort gesprek met elkaar aan gaan over hoe we ons voelen. Die kleine dingen maken mij blij.

Deze hele, verstrekkende crisis heeft zogezegd het besef bij me aangewakkerd dat het heel belangrijk is om op lokaal niveau met mensen in contact te zijn. Het maakt werkelijk uit wat je doet. Er is altijd iets wat je kunt doen, je kunt altijd voor iets of iemand wat betekenen, en het allermooiste is dan ook, zoals Anne Frank zei: je hoeft daar geen enkel moment voor te wachten, want je kunt direct beginnen. Zolang je iets doet met de intentie de wereld een stukje beter te maken, hoe klein ook, dan draag je bij aan een betere wereld. Nu heb ik niet het idee dat ik als enkel individu die daklozen moet redden, maar die ontmoetingen hebben mij wel tot diep in de vezels van mijn lijf bewust gemaakt dat we, hoe cliché het ook klinkt, allemaal mensen zijn. En dat we misschien niet met z’n allen door één deur hoeven te passen, maar dat we op z’n minst met elkaar moeten leren leven op deze aarde. De impact van deze crisis heeft mij dus vooral geleerd dat ik het beste mijn medemens kan toetreden zonder vooroordeel, opdat ik mensen daadwerkelijk mag zien zoals ze zijn.

Is er door de crisis veel veranderd in jouw leven?

Voor mijn gevoel zat ik vanaf 2018 eigenlijk al in lockdown. Ik was een soort kluizenaar, druk bezig met het verwerken van pijnlijke gebeurtenissen en oud verdriet. Dus nee, in die zin eigenlijk niet. De maatregelen hebben het slechts nog moeilijker gemaakt, de tijden werden daardoor nog eenzamer. Ik ging nog minder naar buiten en zou maar drie vingers nodig hebben gehad om mijn sociale contacten te tellen.
Mijn persoonlijke problematiek zorgde er dus voor dat de klap van Corona niet heel erg hard bij me aankwam; ik was vrij apathisch tegenover die uitbraak. Wat kan ik zeggen? Ik was suïcidaal. Ik herinner me dan ook dat ik ergens moest grinniken om het feit dat een huisgenootje waar ik destijds mee woonde al blikken bonen aan het verzamelen was, just in case. Tegelijkertijd vroeg ik mij direct af hoe zuiver de koffie eigenlijk was, het verhaal wat ons voorgeschoteld werd. Op het moment dat je niet meer wilt leven, kijk je op een hele gedesensitiseerde manier naar de wereld. Zo vond ik het in mijn suïcidale staat van zijn niet zo zeer heel schokkend, maar veel meer opmerkelijk toen ik een foto op ‘het nieuws’ voorbij zag komen van iemand in China die dood op straat lag. Die foto ging de hele wereld over. Toen dacht ik: de komende tijd gaan we heel veel meer foto’s zien van mensen die dood op straat liggen, anders geloof ik dit voor geen meter. Al jarenlang horen we dat China een heel eng land is dat schimmige spelletjes speelt en daarom niet te vertrouwen is, maar nu moest ik ineens blind vertrouwen op deze foto? Ik vond het bijzonder om te zien dat de NOS deze foto schijnbaar zonder twijfel het Nederlandse medialandschap in slingerde. Deze bevindingen plantte als het ware een zaadje in mijn hoofd en helaas heeft deze bodem sindsdien enorm veel water gekregen. Dit zaadje is dus uiteindelijk uitgegroeid in een totaal andere kijk op de wereld en dat heeft wat dat betreft alles in mijn hoofd helemaal op de kop gezet.

Maar voor de rest, voor zover mijn dagelijks leven eruitziet, heeft de crisis nauwelijks een effect gehad. Alle veranderingen in mijn leven van de afgelopen tijd komen niet door corona, maar doordat ik na jarenlange stilstand zelf weer in beweging ben gekomen. Al die veranderingen zijn dan ook verbeteringen. Zoals ik al zei, ik voel me nu beter dan ooit. Ik ben eindelijk begonnen met praten en ik heb in contact met een super goede regressietherapeut sprongen gemaakt waarvan ik niet eens wist dat dit überhaupt mogelijk was. Als ik terugkijk op mijn leven dan stuit ik op het ene ironische moment na de andere. De kers op de taart in dit alles is dat de situatie in de wereld nu echt sinds een aantal decennia op een dieptepunt lijkt te zijn, maar ironisch genoeg kan mijn eigen gemoedstoestand bijna niet beter.

Wat is er in jou veranderd?

Onwijs veel. Althans, ik heb dingen kunnen loslaten en verwerken die mij niet meer diende om bij me te dragen. Oude gedragingen, patronen, oude emotie of ideeën over de wereld of jezelf die eigenlijk niet meer op zijn plaats zijn. Daar verander je door, of beter gezegd: er blijft steeds meer van jouw eigen, echte zelf over––omdat je dingen die eigenlijk niet in jou thuishoren, loslaat. Zo ben ik steeds meer naar mijzelf toe gegroeid. Ik ben meer mijzelf geworden, meer in mijzelf verankerd. Dat heeft op de eerste plaats enorm veel rust gebracht en er ook voor gezorgd dat ik iets heb verweven wat ik in al mijn tijd hiervoor nooit had: geduld. Vroeger was ik altijd ongeduldig. Ik liep met zoveel pijn en zorgen rond dat ik onbewust zo snel mogelijk van alles af wilde zijn. Dit betekende dat als ik dacht dat ik met iets mijn traumatische bagage kon oplossen, dan wilde ik het zo snel mogelijk afhandelen. Maar het verwerken van trauma kun je niet forceren, noch kun je het haasten.

Inmiddels heb ik geleerd dat ik in dit alles daarom heel erg bij mezelf mag blijven, en bovenal mag vertragen. Want het helen van jezelf, anderen, en de wereld om je heen, is een enorm delicaat en dus kwetsbaar proces. Voor mij komt het daarom nu voornamelijk neer op vertrouwen: Dat alles loopt zoals het moet lopen. Ik mag vertrouwen hebben dat dingen zijn zoals ze moeten zijn. Als je het mij vraagt gebeurt in dit universum alles met een reden en verloopt alles op het juiste tempo, en dat geldt zodoende ook voor mij. Ik zie dat niet als een spirituele bypass, ik probeer niet te zeggen dat alles al perfect is en er daarom helemaal niets meer hoeft te gebeuren. Integendeel, ik denk dat er de komende tijd nog heel veel staat te gebeuren. Ik leef niet in de illusie dat we zo dadelijk met z’n allen rond een kampvuur vrolijk liedjes staan te zingen. Er is helaas vreselijk veel aan de hand en dus is er ook ontzettend veel te doen. Mijn punt is dat ik ondanks dit alles nu gelukkig geleerd heb om op een geduldige en bedachtzame manier voor mijzelf te zorgen. Dat is denk ik het meest belangrijke.

Wat heb je om je heen gezien aan impact van de crisis?

Toen ik suïcidaal werd zijn heel veel contacten verwaterd, verdwenen. Een hele grote groep vrienden is voor mij weggevallen. Het werd voor hen allemaal te veel. Sindsdien heb ik niet zo veel mensen meer om mij heen, bovendien ben ik enorm selectief geworden met betrekking tot wie of wat ik binnen in mijn cirkel laat komen, dus de impact van de crisis die ik heb gezien op de mensen om mij heen is vrij beperkt. Deze dagen onderhoud ik veelal alleen contact met mijn vriendin, beste vriend en therapeut. Die twee laatste dachten er vanaf het begin af aan al hetzelfde over als ik, maar mijn vriendin is wel een hevig transformatieproces door gegaan. Langzaam maar zeker begon ze ook vragen te stellen en voor ze het wist donderde ook heel haar wereld in elkaar. Zoals iedereen dat heeft, had ze het daar erg moeilijk mee. Dat was soms pijnlijk om te zien, ongeacht dat je allang weet dat iemand alleen maar sterker uit zo’n situatie kan komen.

Daarnaast kan ik wellicht wat delen over mijn familie. In ons gezin ben ik een beetje het zwarte schaap. Sinds de crisis worden er in onze familie-app artikelen of nieuwsberichten gedeeld waar ik het grootste deel van de tijd langs scroll. Echter kan ik het op sommige momenten niet laten te reageren en te zeggen wat ik vind, maar dan reageert er meestal niemand. De enkele keer dat er wel iets wordt gezegd ontstaat er veelal direct een confrontatie. Dat doet mij zeer, maar dat is wat dat betreft ook altijd wel mijn struggle geweest. Al heel mijn leven probeer ik een vredestichter te zijn, wat een interessante combinatie is met mijn rebelse neiging tot het schoppen tegen heilige huisjes. De meesten zijn tegenwoordig naar mijn weet namelijk niet echt heilig meer, maar corrupt. Ik had deze neiging van jongs af aan al als ik het idee had dat dingen niet deugde, van nature heb ik dus een antiautoritaire reflex. En daarmee heb ik in het verleden helaas wel enorm veel in mijn eigen vingers gesneden. Het duurde even, maar gelukkig heb ik daarvan geleerd. Zo heb ik uiteindelijk de dwang om mensen te willen overtuigen inmiddels losgelaten. Sowieso verspil je alleen maar je energie daarmee, want het werkt averechts.

Voor mij is het daarom nu vooral een hele interessante en fijne ontwikkeling dat ik de afgelopen paar maanden vrijwel alleen maar bezig ben met mijn afstuderen aan de kunstacademie. De wereld gaat ondertussen een beetje aan mij voorbij. En dat voelt helemaal oké want ik zie het––net als vele anderen––als mijn taak om juist een nieuwe wereld te bouwen.

Mijn kunst helpt mij daar mee, want wat dat betreft is mijn werk eigenlijk de enige plek waar ik werkelijk alles kwijt kan. Aan de hand van de dingen die ik heb meegemaakt, maar ook alles wat ik in de tussentijd daar allemaal van heb geleerd, ben ik heel erg benieuwd wat mijn werk bij mensen teweeg zal brengen. Want de dingen die ik aan wil kaarten en wil belichten met mijn kunst zijn niet mild. Zodoende ben ik zowel laaiend enthousiast over waar ik allemaal mee bezig ben, evenals dat ik mijn hart vast houd. Ik voel dat ik door simpelweg helemaal mijzelf te zijn de wereld het meeste zou kunnen bieden. En dus wil ik niets anders dan mijn ware zelf zo veel mogelijk belichamen.

Tegelijkertijd maak ik mij zorgen over de eventuele consequenties, want ik vermoed helaas dat een vredesstichter in tijden van oorlog, vooral als deze oorlog door de meeste mensen niet gezien en dus ontkend wordt, voornamelijk oogt als een onruststoker. Ik bereid mij er nu dus alvast op voor dat ik met mijn kunst als het ware een flinke portie opschep van een gerecht wat de meeste mensen niet willen eten. Ik voel alleen dat ik niet anders kan, ik heb werkelijk niets beters te doen. Ik heb 26 jaar dingen geslikt die niet goed voor mij waren en altijd mijn mond daarover gehouden. Terwijl ik ondertussen diep aan het nadenken was over hoe het anders kon, maar ik heb mij nooit eerder geuit over hoe ik werkelijk over onze wereld nadenk. Als kunstenaar zie ik het als mijn plicht om dan eindelijk mijn bevindingen met de wereld te delen.

Om concreet antwoord te geven op je vraag: Nee, eigenlijk krijg ik persoonlijk niet zo veel meer mee van de impact van deze crisis op alle mensen. Ik volg mijn eigen, betrouwbare nieuwsbronnen voor zover ik kan en voor zover dat goed voelt om een beetje op de hoogte te blijven, maar mijn focus ligt totaal niet meer op de buitenwereld. Ik ben bezig iets nieuws te bouwen en dat begint bij mijzelf. Langzaam maar zeker begin ik mijn innerlijke wereld nu naar buiten te vouwen met de intentie om deze te verweven met alles om mij heen.

Het gaat dus vooral interessant voor mij zijn om te zien hoe mijn omgeving hierop zal reageren, om niet de kunstacademie en mijn docenten te noemen. Daar heerst namelijk, vergelijkbaar met onze maatschappij in het algemeen, helaas ook een erg benauwd klimaat.

Dat klinkt spannend! Ben je niet bang voor een negatieve beoordeling?

Ja, ergens wel. Maar ik heb daar vooral in het verleden enorm veel angst voor gehad. Zo was ik eens een essay aan het schrijven en heb ik op een gegeven moment urenlang zitten janken, omdat ik niet wist wat ik met de opdracht aan moest. Als ik zou opschrijven wat ik werkelijk dacht dan voelde het alsof ik het risico moest accepteren om mogelijk van school getrapt te worden. Als ik braaf zou opschrijven wat er min of meer van mij verwacht werd voelde het alsof ik mijn ziel zou verkopen. Uiteindelijk heb ik het essay nooit afgeschreven, noch ingeleverd. Deze moet ik nog herkansen en dat gaat nu gelukkig prima lukken, want ondertussen weet ik wel waar ik over spreek.

Eerst was dat anders. Voor een lange tijd voelde het alsof ik eigenlijk niet op de kunstacademie meer thuishoorde. Tegelijkertijd had ik ook geen idee wat ik anders kon gaan doen, en dus heb ik toen onbewust als het ware maar mijn eigen studie opgezet. Wat mij heel erg heeft geholpen in mijn ontwikkeling is het bestuderen van Oosterse filosofie, vergelijkende godsdienstwetenschappen en psychologie. Die zelfstudie, gepaard met alle twijfel, angst en pijn waar ik mee rond liep heeft er mede voor gezorgd dat ik mijn studie alsmaar voor me uit heb geschoven. Dat was totdat ik zo sterk in mijn schoenen kwam te staan dat ik mij realiseerde dat het niet langer nodig was om bang te zijn voor het oordeel van mijn docenten. Ik ben daar veel te gearticuleerd voor geworden. Bovendien heb ik genoeg emotioneel verwerkt dat ik mij niet zomaar meer over mij heen laat lopen. Sindsdien ben ik binnen mijn studie vrolijk mijn eigen gang aan het gaan. Wat ik maak of doe kan men mooi, lelijk, goed of fout vinden. Dat vind ik allemaal prima. Maar kom mij niet vertellen dat ik niet weet waar ik mee bezig ben, want wat ik doe steekt helder in elkaar; Ik heb mijn huiswerk gedaan.

Zo was het laatst ook wel grappig toen ik een online beoordeling had voor een belangrijk deel van mijn studie. Na mijn presentatie zei één van de docenten in kwestie dat hij mij niet kon beoordelen omdat hij geen aansluiting had met mijn kunst. Hij hield er hele andere ideeën op na over wat kunst is en hoe dat er uit zou moeten zien. En daar bleef het gelukkig bij. In het verleden had dit waarschijnlijk uitgelopen op een conflict, maar ik zat nu rustig achter mijn laptop met een grijns op mijn gezicht, wetende dat als deze docent mij zou laten zakken voor deze beoordeling hij uiteindelijk voor lul zou komen te staan––want mijn ingeleverde document was kristalhelder. Daar bovenop bevestigde deze docent ook nog eens mijn vermoeden:

Sinds ik op de kunstacademie zit ben ik mij heel veel gaan verdiepen in alles wat met religie en spiritualiteit te maken heeft, alles wat relateert aan onze geest. Dit ben ik in mijn kunst gaan verwerken. Voor mij is spiritualiteit de essentie. Echter viel het mij gelijk op dat als ik naar het werk van mijn medestudenten keek, evenals als ik keek naar het werk van mijn docenten of wat je veelal vindt in musea voor hedendaagse kunst, spiritualiteit nergens meer te bekennen is. Dat terwijl kunst en spiritualiteit al duizenden jaren hand in hand met elkaar gaan, van architectuur tot schilderkunst tot beeldhouwen. Denk maar eens aan een kerk of een tempel, daar vind je alles in wat ik net opnoem. Maar blijkbaar was deze docent dat allemaal vergeten, of vond hij dat niet zo belangrijk. Wel was hij slim genoeg niet heel veel meer te zeggen dan dat, want anders had hij met een zwaargewicht wannabe-Boeddhist te maken gehad, en dus hield daar onze meeting op. Vervolgens werd er een afspraak gemaakt voor een nieuw beoordelingsmoment met twee andere docenten en deze zouden mij later vertellen dat ze absoluut geen reden hadden om mij te laten zakken voor dit onderdeel. Ik haalde de beoordeling met vlag en wimpel.

Het harde werken heeft dus zijn vruchten afgeworpen. Zo mag ik over een tijdje voor het eerst mijn plannen voor het afstuderen presenteren.


Merk jij veel van polarisatie in de samenleving?

Ja. Wat ik nu zie gebeuren is helaas iets wat ik heel mijn leven al heb meegemaakt; Ik weet hoe het is om verketterd te worden omdat je ergens een andere mening op nahoudt. Ik weet hoe het is om niet gehoord, niet geloofd, belachelijk gemaakt te worden. Ik weet hoe het is om twee partijen tegenover elkaar te hebben terwijl ze allebei het gevoel hebben dat ze in de woestijn aan het roepen zijn.
Als ik eruit gooi hoe ik werkelijk nadenk over wat deze Corona-situatie inhoudt en hoe ik denk dat de medische wereld, de psychiatrie en de economische wereld in elkaar steekt, vraag ik mij af of ik bij mijn familie nog welkom ben. Dit soort dingen zie je nu bij heel veel mensen gebeuren.
Zo had mijn beste vriend voor de Coronacrisis al problemen met zijn huwelijk door politieke meningsverschillen, maar dat is sindsdien––met alles wat er gaande is––helaas alleen maar erger geworden.

Voor de rest heb ik de afgelopen paar jaar, gedurende mijn kluizenaarschap, als het ware, al die tijd al een hele observerende rol op me genomen en zo voel ik intuïtief altijd wel goed aan wat er allemaal speelt. Maar terwijl ik dit zeg voel ik dat ik eigenlijk weer moet terugkomen op wat ik eerder al zei: Ik houd mij steeds minder bezig met wat er in de buitenwereld afspeelt en focus mij nu vooral wat er binnen in mij allemaal gebeurt. Dat is namelijk de beste plek waaruit je kunt werken om de wereld beter te maken. Ik begrijp ook niet helemaal waarom er zo weinig mensen zijn die deze boodschap verkondigen. Je zou denken dat vooral in de kunsten nu veel op gang zou komen. Zo vind ik het absoluut niet geruststellend dat er maar bar weinig eerlijke en transparante uitingen zijn van kunstenaars over hun visie op wat er nu allemaal speelt. Ik voel dat ik dat anders aan wil pakken. Mijn hele leven werk ik al naar het moment toe dat ik mijn bek opentrek, ik had alleen nooit verwacht dat dingen zo uit zouden pakken. Dat op het moment dat ik hier dan eindelijk klaar voor ben de wereld er zo uit zou zien. Hopelijk zal mijn werk iets goeds teweegbrengen.

Hoe dan ook, er zal een hoop gaan veranderen.

Hoe blijven we met elkaar in verbinding?

Radicale menselijkheid. Wat eigenlijk een paradox is in zichzelf; Er is naar mijn weet niks radicaals aan de essentiële menselijke natuur. De mens is van nature kalm, vergevingsgezind en tolerant. Dat mag worden ingezet. Dat klinkt misschien vreemd om te horen van iemand die vertelt dat hij zo goed als al zijn sociale contacten is verloren. Wie ben ik dan om mensen te vertellen hoe je met elkaar in verbinding kunt blijven? Laat ik zeggen dat als het hier op aankomt je wel het een en ander van mij aan kunt nemen, juist omdat ik op dit gebied in het verleden zo veel fouten heb gemaakt. Het is in mijn leven een groot probleem geweest dat ik bij moeilijke situaties altijd heel intens ben geweest, altijd extreem hard de confrontatie aan ben gegaan. Hier ben ik mij nu veel beter van bewust en dus probeer ik dit niet meer te doen. Het helpt gewoon niet.
Dat is dan ook de reden dat ik met waterige oogjes toe heb gekeken toen ik zag hoe veel mensen op social media in de strijdmodus zaten omtrent alle maatregelen en overige kwesties, langzaam maar zeker zie je mensen opbranden. Maar er is niet echt iets wat je kunt doen. Aan de ene kant voelde ik mij enigszins schuldig omdat ik zelf helemaal niets deed––gezien de toestand waar ik in verkeerde kon ik niets (ik heb het nu over de periode dat ik suïcidaal was)––en anderzijds was ik verdrietig om te zien dat men überhaupt aan het strijden was.

Deze situatie functioneerde voor mij als een spiegel. Ik zag mensen die met toestemming van hun eigen vrije wil kapot werden gemaakt, want de meesten deden bewust wat ze deden voor ‘de vrijheid’, ‘de liefde’ of ‘het algemeen belang’ en waren bereid om de consequenties te accepteren––of ze nou op het malieveld stonden in Den Haag of zich uitte op social media. Dat lijkt misschien heel nobel, en misschien heeft zo’n actie voor sommigen terecht gevoeld als een heldendaad, maar ik houd er over het algemeen gemengde gevoelens aan over. Er is naar mijns inziens niets nobels aan onnodig afgetuigd of afgebekt te worden.

‘’Criticize by creating’’, zou ik eerder willen zeggen. Die heb ik gestolen van Michelangelo. Iedereen kan met een kartonnen bordje naar buiten en schreeuwen naar de buitenwereld dat alles kut is. Dat helpt niet. In veel gevallen maak je dingen alleen maar erger. Bied in plaats daarvan een oplossing. Of nog beter: belichaam die oplossing, creëer hem zelf. Laat de wereld hoogstpersoonlijk zien dat het ook anders kan. Wees een voorbeeld.

Makkelijker gezegd dan gedaan, natuurlijk. Maar ik geloof dat iedereen dit stiekem diep van binnen eigenlijk allemaal al weet. Dat we stiekem al weten dat dit in feite het enige, het beste is wat je kunt doen. Daar vechten we alleen keihard tegen. Want het beste doen is eng, dat is namelijk het aller moeilijkst. Het is veel makkelijker om te klagen, de verantwoordelijkheid zelf niet op je te nemen, te zeggen dat de staat van de wereld vooral niet jouw schuld is maar vooral die van een ander. En zo komt het dat de wereld rustig doordraait, met een paar miljard hele boze, onrustige mensen, die tand om tand en oog om oog intens strijden voor hun gelijk.

En vergis je niet, dit zijn niet de woorden van een oude wijze man, eerder een jonge knul die keihard met zijn neus op de feiten is gedrukt. Want deze intensiteit heb ik helaas zelf ook gekend. Dit kwam naar mijn idee weliswaar altijd vanuit de behoefte om dingen oprecht goed te willen maken en in goede banen te willen leiden, maar het is een verdrietige en eenzame constatering dat dit er uiteindelijk wel voor gezorgd heeft dat ik een hoop mensen niet meer zie.
Nu ik wat meer tot rust ben gekomen weet ik dat het niet nodig is om altijd zo fanatiek te zijn, zo intens te strijden. Die intensiteit en dat fanatisme kan ik op dit moment niet anders noemen dan traumatische verkramping. Dat heb ik inmiddels vervangen met radicale menselijkheid.

Voor wat het waard is, uiteraard blijf ik erbij dat het algemeen geaccepteerde Corona-narratief niet klopt, maar ik heb er niets aan om constant mensen daarvan proberen te overtuigen, ik kan mij beter focussen op de kwaliteit van mijn eigen leven. Bovendien is het verstandig om niet te vergeten dat de mensen die het hardst terug zouden willen krijsen dat alles wel klopt en het hardst andersdenkenden de kop in zouden willen drukken, dat waarschijnlijk (onbewust) doen met een reden. Die hebben namelijk de meeste angst, denk ik, en voelen logischerwijs daarom ook zoveel weerstand. Daar mag je in reactie daarop dus ook de meeste compassie voor voelen. Maar dit is niet iets wat je iemand kunt leren te doen. Het moet echt bij iemand zelf van binnenuit komen.

Zodoende heb ik eigenlijk niet echt advies voor het creëren van meer verbinding. Er is geen techniek of methode om iemand op dat punt te brengen, of je moet het klooster in willen, maar de moderne mens heeft daar allemaal geen tijd meer voor. Het is daarom denk ik de aller moeilijkste kunst om nu, in al deze chaos, de rust in jezelf te vinden en zodanig tot acceptatie te komen (van jezelf, de ander en alle omstandigheden op deze mooie vreemde wereld), dat je van daaruit op een rustige manier met je medemens weet om te gaan.
Als ik bijvoorbeeld iemand zou treffen op straat die overal in de rondte schreeuwt dat Willem Engel voor altijd opgesloten zou moeten blijven, dan rest mij denk ik niets anders dan die persoon zo rustig mogelijk te benaderen en met een vriendelijke blik te zeggen: ‘’Er is veel aan de hand, hè? Hoe gaat het met je in deze rare tijd?’’

Op die wijze kun je mensen ontwapenen, door ze even werkelijk te ontmoeten, door dat verhaal waar iedereen constant mee dood wordt gegooid even op pauze te drukken. Zodoende denk ik ook dat we niet ‘op zoek moeten gaan naar manieren om met elkaar te verbinden.’ Klinkt voor mij een beetje als abstract gezwets. Je moet het gewoon doen. Ga dus niet op zoek naar manieren om verbinding te maken, maar maak verbinding. Daar is niet heel veel voor nodig, noch hoeven we ons zorgen te maken dat we snel verbinding moeten maken, want wij kunnen dit alleen doen door middel van de liefde. En de liefde laat zich niet haasten, want ze is er altijd.

Sven Hulleman zei ook een aantal mooie dingen over vrede, liefde en verbinding in mijn favoriete aflevering van zijn podcast ‘Een Oorlog Reeds Verloren’ (aflevering #2.14, getiteld: #Stopdemachine), daarin rookt hij een sigaar en mediteert hij op het feit dat Native Americans tabak zagen als een heilzaam kruid, onder andere om de vrede mee te stichten. En zo zegt hij:

‘’Zolang er vredespijpen gerookt kunnen worden, of een sigaar, is er nog altijd ruimte voor gesprek.’’

Ik hoop dat wat er ook nog allemaal gaat gebeuren, ongeacht welke staat wij ons in zullen bevinden, dat we nog altijd met elkaar in gesprek kunnen blijven gaan. Dat we de mens, de ander, altijd los kunnen blijven zien van alles wat er speelt in de wereld, of die ander in ieder geval op een vriendelijke manier toe kunnen treden.


Lukt het jou iedereen zo te benaderen?

Ja. Althans, dit probeer ik wel. Maar het is ook belangrijk om te onthouden dat er iets bestaat wat men psychopathie noemt. Noem me zweverig, maar als je het mij vraagt is liefde altijd het beste medicijn. Echter mag je daar wat psychopathie betreft wel een beetje mee oppassen. Liefde geven aan een psychopaat kan lijken op een soort exorcisme. Als je tegen een psychopaat zegt: ik hou van je en ik vergeef je, wellicht roept dat dan zo’n innerlijk conflict en weerstand bij die persoon op dat ‘ie jou vervolgens iets aan wil doen. Over het algemeen zou ik mensen adviseren zo vriendelijk mogelijk te zijn en de ander zo veel mogelijk ruimte te geven, maar helaas leven we in een wereld waar niet iedereen zit te wachten op je vriendelijkheid, en dat er zelfs sommige mensen op uit zijn om daar ernstig misbruik van te maken.

Ik zie de huidige situatie in de wereld daarom een beetje alsof er een doorgedraaide gek met een machinegeweer de gehele mensheid onder schot houdt. Die gek is zowel een gevaar voor zichzelf als ieder ander. In zo’n situatie kun je het beste heel rustig blijven. Maak een onverwachte beweging waar deze psychopaat bang van wordt en dus van schrikt, en hij schiet. Het is de kunst om steeds dichterbij te komen terwijl je deze persoon geruststelt. Als je vervolgens het geweer langzaam naar beneden kunt laten zakken en de acute dreiging verdwenen is dan kun je zonder al te veel risico ingrijpen. Aan de hand van dit voorbeeld denk ik dat het dan helaas wel degelijk nodig is om de persoon in kwestie in de boeien te slaan. Helaas is niet iedereen in staat om in harmonie met zijn medemens te leven. Dit feit betreurt mij, want ik zou graag iedereen mijn vriend willen noemen.

Wees dus vriendelijk, zou ik zeggen. Maar probeer zo veel mogelijk gevaarlijke situaties te vermijden.


Je zei dat strijden niet werkt, maar denk je niet dat ieder zijn rol heeft in dit leven en dat er ook mensen nodig zijn die wel strijden?

Zeker, begrijp me niet verkeerd. Ik heb zelf ook nog het een en ander te doen, voor mijn gevoel breng ik met mijn afstudeerproject over een tijdje als het ware ook een spirituele bom tot ontploffing. Het is alleen belangrijk om in alles wat je doet in de wereld zo veel mogelijk bij jezelf te blijven. En dus, tuurlijk moeten mensen strijden voor wat ze belangrijk vinden. Maar blijf wel bij jezelf peilen wat jouw eigen strijd eigenlijk is en wat die inhoudt. Misschien is die helemaal niet op Instagram, Facebook, of het malieveld. Zodoende zijn er in het verleden waarschijnlijk ook een hele boel mensen onnodig gestorven omdat ze nog niet gerealiseerd hadden dat ze deelnamen aan een oorlog die eigenlijk niet van hen was. Blijf dus voelen wat van jou is en wat niet. Ik schat de kans groot in dat het bijna niemands zielsmissie is om buiten te gaan protesteren, of te knokken op social media. Waarschijnlijk heb je iets beters te doen.

Maar, ja, tegelijkertijd lopen dingen nou eenmaal zoals ze moeten lopen. En wellicht is het daarom voor heel veel mensen de bedoeling dat ze gaan strijden zodat ze er zelf achter komen dat dat niet de bedoeling is. Lekker paradoxaal klinkt dat, maar ik ben nou eenmaal van de Zen-Boeddhistische school, wat ook vrij veel gemeen heeft met de ‘’Niet-lullen-maar-poetsen’’ filosofie van Rotterdam.

Gewoon doen wat je moet doen, dus. En leer daar vervolgens van. Volgens de Zen-traditie verander je namelijk niet zo snel in een Boeddha door een beetje heilig te gaan zitten doen, maar eerder door gewoon je aardappels te schillen. Wellicht voel je na genoeg aardappels vanzelf dat je opeens op een wolkje zweeft, of als je dan eindelijk vindt dat je jezelf genoeg pijn hebt gedaan door constant in de strijdmodus te zitten. Uit die traumatische verkramping gaan voelt namelijk als verlichting.

Zo vind ik het ook heel vet om te zien dat er een heel hoop mensen zijn die in de beginfase van de Coronacrisis zijn opgestaan, langzaam maar zeker dezelfde conclusies trekken. Noem een Jorn Luka of Isa Kriens, zij bewegen zich nu steeds meer richting het loslaten en de verzachting. Ik zie hen en vele anderen als de spirituele veteranen van deze tijd.

Zelf moet ik nog pas beginnen en dus leef ik voor mijn gevoel nu vooral toe naar mijn coming-out als rebelse kunstenaar, maar ik ben zo verschrikkelijk blij dat ik bij mensen heb mogen afkijken en nu dit allemaal mag ondernemen vanuit rust. Dat voelt heel fijn, in tegenstelling tot mijn verwachting dat er een heel hoop mensen een flinke klap van mijn werk zullen krijgen. Hopelijk zet het ze aan het denken en realiseert men dat ik wellicht nog niet zo gek ben, maar de wereld daarentegen…

Hoe dan ook, het is een zeer complexe kwestie, maar in essentie is strijden dus zeker nodig. En het is vooral nodig dat grote aantallen mensen dit doen. Een enkel individu zal ons niet uit deze crisis redden. De wereld is niet aan het wachten op een nieuwe Messias.

De recent overleden Zen-meester, Thich Nhat Hanh, zei dan ook dat onze wereld van nu veranderd zal worden in groepsverband. Niet door een enkel individu maar door mensen die massaal met elkaar samenwerken, dus.
Zodoende hoop ik dat er na deze eerste paar golven van strijders in deze spirituele oorlog er nog velen mogen komen, iedereen die uiteindelijk van dit strijdveld afkomt vangen we op. Die zijn er dan helemaal rijp voor om de vrede in zichzelf te vinden.

En tja, noem me maar een hippie, vind ik niet erg want dat ben ik ook. Peace, love and understanding is the only way out. Het is alleen wel heel erg belangrijk om je te beseffen dat vrede, liefde en begrip niet alleen gaat over regenbogen en zonnestralen. Daar komt heel veel meer bij kijken.


Heb je tot slot nog een quote, motto of wijsheid die je zou willen delen?

“Zorg voor jezelf, zorg voor de ander, en voor het geheel. In die volgorde en in de juiste onderlinge balans.” – Marcus Aurelius

Interview met Erik – We moeten zelf verantwoordelijkheid nemen

Ik sprak met Erik over hoe hij terugblikt op de afgelopen 2 jaar Corona-crisis en wat het allemaal heeft losgemaakt.
Erik schrijft voor Café Weltschmerz.

Hoe heb jij de afgelopen 2 jaar ervaren?
Als een tijd waarin ik goed wil nadenken over wat ik doe en hoe ik bij kan dragen aan een betere samenleving. Ik wil graag mijn bijdrage leveren aan het keren van het schip dat op een groot ijsblok afstevent. De coronacrisis en alles wat erbij kwam kijken, was voor mensen zoals jij en ik die gewoon een baan hebben en dat kunnen voortzetten een klein ongemak vergeleken met mensen die veel meer hebben moeten inleveren. Maar er speelt natuurlijk veel meer dan Corona; Het is een opmaat naar een controle-maatschappij en een herverdeling van geld en goederen.
Ik ben nu meer alert op wat er allemaal gaande is en ben me ervan bewust dat niet alles is wat het lijkt.

In mijn persoonlijk leven wil ik mij enerzijds nog meer dan ik al deed vooral richten op mijn gezin, op mijn eigen kleine wereld. Ik voel ook sterk de verantwoordelijk tegenover mijn vrouw en dochter en mede daarom wil ik tegelijkertijd iets bijdragen in de grote wereld. Ik wil mijn dochter iets nalaten en daarvoor is nu mijn inzet nodig. Dat doe ik onder andere door het schrijven van artikelen voor Café Weltschmerz.

Als je je gaat verdiepen in Big Farma en hun belangen, dan kom je bijvoorbeeld een hoop leipe shit tegen. Ik zou ervoor kunnen weglopen en kiezen de andere kant op te kijken, maar ik heb het gevoel dat ik me dat niet kan veroorloven. Ik wil graag elke dag afsluiten met een schoon geweten en mezelf in de spiegel aan kunnen kijken. Ik wil ook dat wat in de wereld speelt aankijken en daar op een zo goed mogelijke manier mee omgaan. Door erover te schrijven, door informatie te verspreiden.
Voor de Corona-crisis kon ik meer ongezien vanaf de zijlijn een beetje tegen de stroom inzwemmen. Ik ben nu een actievere rol gaan spelen in de maatschappij.

Wat staat er op het spel?
Onze vrijheid; van reizen, van omgang met elkaar, van expressie. Dat staat onze ontwikkeling als mens in de weg. Waar het naartoe lijkt te gaan is dat er steeds meer voor ons wordt bepaald hoe wij  moeten leven. Ik vind het beangstigend hoe makkelijk mensen hierin mee gaan en naar de overheid luisteren zonder zelf na te denken en zonder te luisteren naar mensen met een andere visie. Met kwade bedoelingen heb je zo het volk mee.
Voorheen werd Nederland gezien als het land waarin iedereen wat te zeggen had. Ik betwijfel of dit nog het geval is. Ik vraag me bijvoorbeeld af of ik straks mijn werk voor Weltschmerz nog wel kan doen zonder dat mijn rekening bevroren wordt. Je ziet het nu in Canada gebeuren; mensen die zogenaamde terroristen (aka vreedzame demonstranten) steunen mogen niet meer bij hun eigen geld. Het zal me niks verbazen als Weltschmerz straks ook wordt bestempeld als terroristische organisatie, net als Forum voor Democratie. Een sociaal krediet systeem komt er op de een of andere manier toch wel aan. Mensen met gewetensbezwaren en een kritische geest zullen zich hierin nog het meest gevangen voelen. Ik denk niet dat we veel te winnen hebben met het invoeren van een dergelijk systeem. Niet op materieel vlak, en zeker niet op spiritueel vlak.

Wat heb je in je omgeving gezien aan impact van de crisis?
Mij vielen dingen op waar ik voorheen nooit echt bij heb hoeven stilstaan. In hoeverre mensen naar autoriteiten luisteren en het geringe belang dat ze hechten aan zelfbeschikking.
Een beetje orde en duidelijkheid kan heel prettig zijn, maar inmiddels raken we verstrikt in alle regels. Dat veel mensen VVD stemmen is iets dat ik nooit heb begrepen, maar mijn beeld van de mensheid is misschien wel wat minder rooskleurig geworden. Mensen laten zich makkelijk in de luren leggen door mooie praatjes, zolang ze voetbal kunnen kijken met een borrelnootje erbij. De confrontatie met die volgzaamheid, vond ik wel schrikbarend. Het lijkt een soort massahypnose.

Wat ik lastig vind, is dat sommige mensen in een compleet andere wereld leven en niet open lijken te staan voor mijn redelijke argumenten. Het maakt mij niet uit of iemand zich wel of niet laat vaccineren, zolang we elkaars keuze respecteren. Waar ik niet tegen kan is als mensen zich agressief opstellen tegenover mij omdat ik andere ideeën heb. Gelukkig heb ik dat niet meegemaakt in mijn directe omgeving, maar het stoort me wel aan mensen die in de media verschijnen, ook ministers en burgemeesters.

Dingen gaan goed zolang je gewetensvolle leiders hebt. Als politici vooral luisteren naar het World Economic Forum en de EU en niet naar de eigen burger, dan gaat het fout.

Rutger Bregman stelt dat de meeste mensen deugen, en dat zie ik ook nog steeds wel. Hij ziet de mens als een soort puppy: lief en schattig, maar ook volgzaam en naïef. Wanneer je die verkeerd opvoedt, dan gaat het mis. Ik ben wel een beetje teleurgesteld in Bregman, omdat hij normaal gesproken weldoordachte opvattingen heeft over maatschappelijke vraagstukken en heel kritisch is, maar in het Corona-verhaal lijkt hij een uitzondering te maken en zijn ogen te sluiten voor de misstanden rondom Big Farma.

Het is nu aan ons om de checks & balances op te maken van de samenleving en deze crisis te gebruiken om er beter uit te komen.

Dat zegt Klaus Schwab toch ook?
Ja dat klopt en dat maakt zijn boodschap ook zo aantrekkelijk. Het World Economic Forum is een enorme marketingmachine met ontzettend veel tentakels in allerlei instituten en regeringen. Maar zij presenteren oplossingen voor problemen die ze zelf veroorzaakt hebben en waarvan ze zelf geprofiteerd hebben. Opnieuw komen die zogenaamde oplossingen henzelf ten goede. Daar zullen we een ander verhaal tegenover moeten stellen. Er gaan sowieso dingen veranderen, het zijn onrustige tijden. We weten niet hoe dingen gaan lopen. Er is óók ontzettend veel verzet. Er was altijd al structureel heel veel mis in de wereld en het is nu tijd om puin te ruimen. Er is zoveel rijkdom en als we dat allemaal eerlijker en transparanter zouden verdelen, kunnen mensen een hele prettige tijd hebben met elkaar.

Heb jij mensen in je omgeving die heel ziek zijn geweest door Corona of zelfs zijn overleden?
Nee. Ik ken wel mensen die Corona hebben gehad en die hadden even griep, geen ziekenhuisopnames. Het kan zijn dat dit een vervormd beeld is, want de meeste mensen die ik ken zijn jonger dan 50. Het is beter om te kijken naar de statistieken. Natuurlijk heeft het mensen flink geraakt, maar niet op zo’n manier dat het al die maatregelen rechtvaardigt. Het is totaal absurd wat er allemaal gebeurt!

Wat heeft de crisis jou gekost?
Mij persoonlijk heeft het niet direct heel veel gekost; Ik kan gelukkig gewoon blijven werken. Ik vind het vooral heel sneu voor mensen in de horeca bijvoorbeeld. Ik denk dat mensen in armere landen het meest getroffen worden; Die marktkoopman die niet meer mag werken of een huishoudelijke hulp die ontslagen werd. Miljoenen mensen wereldwijd zijn hun baan en huis kwijt, kunnen hun kinderen niet voeden. Het kost me wel veel frustratie over alle corruptie, domheid en leugens. Ik ben veel alerter geworden daarop. Veel dingen waren wat dat betreft heel intens de afgelopen 2 jaar, het dwong me uit mijn comfortzone.
Ook heel triest is dat het aantal zelfmoorden en depressies door het dak schieten. Mensen die eenzaam gestorven zijn; een man die niet bij het bed van zijn vrouw mocht zijn die stervende was. Tegenover mijn huis was een kindje geboren en opa en oma kwamen op bezoek. Ze gingen via het raam kijken en zwaaien. Terwijl nabijheid en elkaar kunnen ontmoeten heel belangrijk zijn voor ons welzijn.

Het is ook belangrijk om goed op mezelf en mijn gezin te passen. Ik heb daarom veel gemediteerd om te voorkomen dat ik gek word.

Hoe is dat proces bij jou verlopen? Was je direct al zo kritisch?
Ik was wel geschrokken van de beelden uit Italië en hield me netjes aan de 1,5 meter, ook toen ik met mijn moeder ging wandelen. In het voorjaar kreeg ik toch steeds meer vraagtekens en ben wat dingen gaan opzoeken. In de zomer heb ik een cursus gevolgd bij Karen Hamaker over Corona en de onderliggende machtsstructuren. Zij kon alles heel overzichtelijk uitleggen en ik viel van de ene verbazing in de andere. Eigenlijk zijn we gewoon slachtoffers van een verhaal dat al heel lang in voorbereiding was. Vanaf dat moment ben ik super kritisch en check ik alles wel 3 keer.

Er is ontzettend veel polarisatie. Er zijn veel mensen die hier totaal anders instaan. Hoe kunnen we elkaar weer vinden?

Maurice de Hond schreef een mooi blog over verzoening. Hij sprak over een bevrijdingsdag naar aanleiding van de versoepelingen, trapte op de rem en zei: we moeten met elkaar om de tafel.
Ik vind het bewonderenswaardig dat hij stug doorgaat met zijn verhaal, maar altijd rustig en respectvol blijft. Ik denk dat dat veel kan opleveren. Hoewel hij desondanks op veel plekken niet meer wordt uitgenodigd, is het wel goed voor hoe mensen hem zien en kan hij zo zijn boodschap blijven uitdragen.

Het is soms ontzettend lastig. Als ik iemand ontmoet die er totaal anders in staat, weet ik ook niet waar ik moet beginnen. Ik denk bij wat we gemeen hebben en bij wat we allebei willen. De termen wappies en schapen, daar moeten we vanaf. Ik heb ook jarenlang in links en rechts en goed en fout gedacht, maar nu kijk ik er totaal anders tegenaan. Het zit in de mens om in hokjes te denken, maar dat zullen we toch een beetje moeten loslaten.

En alles moet boven tafel komen. Ik heb onlangs een stukje geschreven waarin het gaat over een waarheidscommissie in Afrika, opgericht na het apartheidsregime. Zij richtten zich vooral op verzoening in plaats van op vergelding. Soms is het wel nodig dat er consequenties zitten aan doelbewuste corruptie en wreedheden, maar voorop staat: hoe nu verder?

Zelf probeer ik mijn bijdrage te leveren door te schrijven en zo hopelijk mensen meer bewust te maken. Het gaat erom dat mensen op een eerlijke manier hun rol oppakken en dan komen we wel bij een oplossing.

Hoe zie jij de toekomst voor je?
Ik schommel een beetje heen en weer tussen optimisme en zorgen.
Met name tijdens die cursus van Hamaker heb ik echt een bittere rode pil geslikt. Ik probeer me vooral nu te richten op oplossingen en ik zie ook veel mensen die daarmee bezig zijn.

Er zijn veel dingen waarvan mensen direct roepen: je bent een complotdenker. Maar die dingen zijn gewoon te vinden in officiële documenten en interviews. Er ligt een plan van het WEF voor een nieuw soort systeem/wereldorde dat enkel in het belang is van de bedenkers zelf. Maar ik zie daar ook wel barstjes in. Het zijn ook allemaal mensen met verschillende belangen. Ik hoorde dat Belinda Gates haar handen aftrekt van grote investeringen en Buffet is inmiddels opgestapt. Die mensen zijn het ook niet altijd met elkaar eens, veranderen van mening of kiezen opnieuw positie om hun eigen belangen na te streven. Er is dus niet één complot dat vast ligt. Er gebeuren altijd dingen die niet te voorspellen of te plannen zijn.

Welke rol speelt spiritualiteit in jouw leven? Is dat toegenomen als tegenwicht van deze zware kost?
20 jaar geleden was ik eigenlijk veel meer met spiritualiteit bezig dan nu. Ik probeerde van alles , maar uiteindelijk bracht me dat niet zo ver. Ik zweefde een beetje en miste wat vaste grond. Nu ben ik met meer concrete dingen bezig. Ik ontken niet het bestaan van andere dimensies, maar voor mezelf en mijn omgeving is het nu beter dat ik concreet iets kan vastpakken.

Mijn werk en mijn gezin geeft mij vervulling en een gevoel van zingeving.
Ik weet dat er ook mensen zijn die het hebben over de vijfde dimensie en Annunaki en noem het allemaal maar op. Wie weet is de aarde ook wel plat, het zal allemaal wel. Een deel van de Christenen zien vaccinaties als ‘the mark of the beast’ en vinden daar aanwijzingen voor in de Bijbel. Er zou daar een apocalyptische strijd tussen goed en kwaad worden beschreven. Zij moeten een kant kiezen en zich verweren tegen kwade krachten. Allemaal reuze interessant en als ik de tijd had zou ik het allemaal willen onderzoeken, maar ik richt me nu vooral op transparante informatievoorziening en het spreken van mijn waarheid. Ik laat veel leugens en corruptie zien, maar probeer daar ook voldoende positieve berichten tegenover te zetten. Ik wil mensen ook wat perspectief bieden. Zelf ben ik nu optimistischer en rustiger dan twee jaar geleden, omdat ik meer houvast heb. Dat geeft mensen kracht denk ik. Hoe vervelend het er allemaal ook uitziet. Wat we vooral moeten nastreven is menselijkheid.

Heb je tot slot een afsluitende boodschap?
De Coronacrisis was voor mij echt een wake-up call: We moeten vooral ook naar onszelf kijken en wat wij willen doen. En onze eigen schaduw niet vergeten. Als we goed naar onszelf kijken, kunnen we de ander ook beter zien. Mensen hebben de macht uit handen gegeven en we moeten zelf de verantwoordelijkheid nemen zodat we onszelf kunnen ontwikkelen als samenleving. Die realisatie is misschien een bittere pil, maar wel noodzakelijk.

* link naar het artikel op cafeweltschmerz.nl: link