Tagarchief: verantwoordelijkheid

Wat een tyfuswereld is het vandaag.

Morgen kan het zomaar weer anders zijn natuurlijk. Er is nogal veel aan de hand in de wereld en als je niet uitkijkt wordt je dagelijks doodgegooid met ellendig nieuws. Oorlog, hyperinflatie, dood en verderf..

Vandaag ben ik niet begonnen met het opschrijven van minimaal drie dingen waar ik dankbaar voor ben en/of een ontspannende meditatie. Dat zijn alsnog opties voor straks. Maar eerst moet me iets van het hart.
Ik ben erg chagrijnig, om verschillende redenen waarvan ik er een aantal zal uitlichten. Hormonen spelen een rol, bepaalde confrontaties en patronen, worstelingen en frustraties. Onrustige dromen.
Ik wil graag alles goed doen en liefdevol zijn, maar ben ook een mens met uitdagingen, net als (bijna?) ieder ander. Soms dan baal ik ervan als het niet lukt. Als ik allerlei emoties voel die minder aangenaam zijn zoals angst, verdriet en boosheid. En ik weet dat ik in valkuilen stap. Gelukkig is er nu wel een deel van mij dat ook deze worstelingen op waarde kan schatten en waarderen als onderdeel van het leven. De boosheid/agressie vind ik soms nog wel lekker, die energie kan weer omgezet worden in  motivatie. Vandaag heb ik zo’n dag dat ik denk: wat een tyfuswereld leven we in! Alles staat in de fik en er het lijkt er niet makkelijker op te worden in de nabije toekomst. Ik probeer compassie op te brengen, maar het frustreert me als mensen zich voor mij en mijn ideeën afsluiten omdat het niet in hun straatje past en voor het gemak mij diskwalificeren als weldenkend gesprekspartner. Ik ben immers van het padje af en mijn argumenten hoeven niet meer serieus genomen te worden, want ik ben geen expert en haal mijn informatie van onbetrouwbare bronnen.
Zo hoef je geen enkele overtuiging te heroverwegen en kun je zo lang mogelijk in je vertrouwde wereld blijven leven. Hoe lang het nog comfortabel zal blijven is de vraag. Ergens moet er toch iets gaan knagen. Of ben ik echt gek geworden? Wie zal het zeggen. De tijd? Er is in mijn ogen toch zo overweldigend veel bewijs voor het feit dat de overheid en allerlei andere instanties niet eerlijk en transparant zijn. In mijn ogen worden we zelfs ronduit onvoorstelbaar hard genaaid met zijn allen.
Of doen we het toch echt zelf?

Zonnebrandcrème Hetze
Afgelopen week was er een landelijke discussie over zonnebrandcrème, zag ik op social media. Er waren nieuwsberichten met koppen als ‘wappies boren nieuwe bron van waanzin aan: van zonnebrand krijg je kanker’.  Waarop massaal werd gereageerd met tegengeluid. Tegengeluid waar ik  me als wappie zijnde uiteraard goed ik kan vinden. Voor de duidelijkheid: verbranden is niet goed. Zeker voor mij als roodharige is het verstandig een aantal zonnestralen met beleid op te vangen voor een beetje vitamine D en dopamine. Ik vind het opvallend dat de media zo met een gestrekt been in de ring springt om mensen zo ongenuanceerd weg te zetten. Een hoop mensen gaan er nog in mee ook, op vrij agressieve wijze. De angst voor de zon is blijkbaar groot. Mensen die liever geen toxische chemicaliën op hun huid smeren, zijn de nieuwe ongevaccineerden. Ronduit asociaal zijn ze, en achterlijk. jE sMeErT tEnSlOtTe VoOr EeN aNdEr. Een aantal jaar geleden stond nog in het AD dat veel zonnebrandcrèmes kankerverwekkende stoffen bevatten en er bovendien voor zorgt dat het zeeleven naar de haaien gaat.
Wat ik bijzonder vind, is dat sinds de jaren 70 het aantal gevallen van (huid)kanker enorm schijnt te zijn toegenomen, terwijl mensen meer dan ooit binnen zitten achter hun schermpje. En zelf verantwoordelijkheid nemen voor je eigen gezondheid, ho maar. Ik zeg niet dat ik een heilig boontje ben, qua leefstijl en ik zeg niet dat ik geen kanker zou kunnen krijgen als ik gezond leef. Maar je kunt ten minste je best doen. Slachtofferschap maakt ons ziek (quote Isa Kriens).  En wat zou de volgende Hetze zijn?

Ik kan bijvoorbeeld ook niet begrijpen dat mensen bang zijn voor een longziekte (covid), vrolijk door blijven paffen en ongevaccineerde mensen verantwoordelijk houden als ze ziek worden. Sorry ik weet dat je moe bent ervan, maar ‘Corona is nog niet klaar met ons’.
Wat is tegenwoordig eigenlijk de definitie van ongevaccineerd? En kan iemand mij uitleggen hoe die prikken veilig en effectief zijn, als er na maanden toch allerlei problemen ontstaan en je na gevaccineerd te zijn toch ziek kunt worden en dood kunt gaan, als er boosters nodig zijn en een derde, vierde, vijfde prik. Hoe lang gaat dit nog door en waar ligt voor mensen de grens? Doen wat de overheid zegt dat goed is, is in de geschiedenis van de mensheid meestal niet het juiste gebleken..

Ik zie berichten langskomen over de invoering van nieuwe wetten en dat onze volksvertegenwoordigers straks niks meer te zeggen hebben over de invoering van maatregelen, omdat het allemaal gecentraliseerd word. Een nieuwe wereldregering. Daar zijn we mooi klaar mee.
Soms denk ik dat het beter voor mij is om al die berichtgeving niet te volgen, (en me er niet over op te winden) maar ik kan het toch niet laten. Het is een beetje mijn ding om overal iets van te vinden. En regelmatig moet ik even goed bijkomen ervan.

Ook denk ik niet dat het door Poetin en de oorlog in Oekraïne komt dat we nu te maken hebben met hyperinflatie. Het zou ook iets te maken kunnen hebben met het bijdrukken van, smijten met – en kwijtmaken van miljarden euro’s.
Misschien ga ik later nog wel een aantal maatschappijkritische documentaires en artikelen van mijn lijstje bekijken en bespreken om allerlei misstanden aan de kaak te stellen, hoewel ik me soms afvraag waarom. Ik heb nog aardig wat onderwerpen op de plank liggen om uit te werken. Maar vandaag even niet.

Nou fijne dag allemaal, maak er wat van.

Leefschaamte

Sla deze blog maar over als het gezeik over duurzaamheid je ook de neus uitkomt.

Mijn ideeën over de groene kerk houden me nog altijd bezig:
Ik worstel met mijn verworven kennis die ik misschien toch liever niet had gehad, over de opwarming van de aarde, massa-extinctië etc etc

Verantwoordelijkheid 
Ik dicht mezelf allerlei positieve eigenschappen toe: Mijn gevoeligheid, openheid (in de zin van open staan) idealisme en betrokkenheid zorgen ervoor dat ik mij allerlei leed en onrecht bijzonder aantrek en mijn grote verantwoordelijkheidsgevoel maakt dat ik deze problemen wil oplossen.
Ik heb het idee dat er steeds meer mensen zijn die dit herkennen: een groeiend bewustzijn en de wil en plichtsgevoel om dingen ten goede te veranderen. Al wees een geïrriteerde vriendin me erop dat het in haar kringen helemaal niet zo leefde en uitte een donkerbruin vermoeden dat ik wellicht ‘gelijkgestemden’ opzocht.  Ik denk beide.
Mensen moeten zich op een bepaalde manier verhouden tot de vele berichten hieromtrent die hen ter oren komen (klimaatstakingen, halvering van de vee-stapel, van het gas af..) De vriendin vertelde me bozig dat ze totaal geen last heeft van vliegschaamte, vleesschaamte of welke (ecologische) schaamte dan ook en zich dat weigert aan te laten praten. Ook vroeg zij zich af wat er erg aan is, mocht de mensheid uitsterven.

Waarom is uitsterven erg?
Ik vind dat op zich een interessant filosofisch vraagstuk. Veel groene kerkgangers hebben het over het redden van de aarde, wat niet aan de orde lijkt. De aarde zal het hoogstwaarschijnlijk een worst wezen en redt zichzelf wel. Het gaat, denk ik, meer om het voortbestaan van de mensheid, waar een deel van de mensheid, waaronder ik, zich druk om kan maken.  Waarom zou ik het erg vinden als de mensheid zou vergaan? Waarom vind ik sterven en verliezen erg?
Ondanks dat ik de zin van het bestaan (nog) niet doorgrond 😜 en ik een hoop mensen waardeloos vind,  hecht ik toch veel waarde aan het leven. Ik vind het verdrietig om te zien hoe geruïneerd wordt wat voor mij van waarde is en word er blij van als goed wordt omgegaan met alles wat kwetsbaar is (elkaar, natuur, milieu en dieren). En ik vind doodgaan en anderen verliezen gewoon echt doodeng.
Ondanks het verstandelijke idee dat ‘de dood er niet is als jij er bent en jij er niet bent als de dood er niet is.’ Vertrouwde dingen die veranderen, onzekerheid en leed, brr.

Dino's - Lesmateriaal - Wikiwijs

Hypocriet?
Ik spreek mezelf misschien tegen. Dat komt omdat ik, net als bijna alle andere mensen, een vat vol tegenstrijdigheden ben, een hypocriet wezen met conflicterende waarden en ideeën.
In mijn vorige blog over de groene kerk, viel ik de leden van de partij voor de dieren, en alle andere wijzende vingertjes aan, omdat ik me aangevallen voelde. Omdat ik worstel met en oordeel over mijn eigen verantwoordelijkheid en morele gedrag en ik wordt mega-geïrriteerd van dat mega-ongemakkelijke gevoel en confrontaties. Ik vind het ook heel oneerlijk als ik het gevoel heb dat er naar mij gewezen wordt omdat ik niet perfect ben, omdat ik (nog) niet bereid ben dierlijke producten op te geven. Het gaat vooral om het eten, een van de dingen in het leven die veel impact hebben.
Dit voelt heel oneerlijk, omdat ik bijzonder veel last heb van vliegschaamte, terwijl de meeste mensen in mijn omgeving bij de vleet de hele wereld overvliegen. Het voelt alsof ik mezelf beperk, ondanks dat ik geen reislustig typ ben. Ik verlang in de wintermaanden intens naar wat zon. Ondertussen lijkt het erop dat de mensheid zichzelf het leven op aarde onmogelijk loopt te maken. 1 van  ongeveer 8 miljard mensen ben ik (8.000.000.000). En Nederland is zeker niet een van de braafste jongetjes van de klas. Wanneer iedereen op de wereld zou leven als een gemiddelde Nederlander, zouden we bijna vier wereldbollen nodig hebben om in alle behoeften te voorzien. Onhoudbaar dus.
Ook mijn bezwaren tegen voortplanting voelen als oneerlijk, ondanks dat ik nooit een sterke voortplantingsdrift heb gevoeld om verschillende (persoonlijke) redenen, waarover meer in een later blog. Onder andere vraag ik me af  op wat voor wereld ik mijn kind zou zetten: Is het een veilige wereld, een wereld waarin het een mooie toekomst te wachten staat? Ik heb er mijn ernstige twijfels over. En dat zie ik zelf niet als pessimistisch.

NEW SAVANNA: Elephant Regression: On the Couch with Dumbo

Vliegen, vlees eten en spullen kopen
Verschillende wetenschappers, onderzoekers en verslaggevers
zeggen verschillende dingen over wat het meest impact maakt.  In een stuk van de correspondent las ik bijvoorbeeld dat een retourvlucht Amsterdam- New York qua CO2 uitstoot gelijkstaat aan 1000 big macs per persoon. En iedereen weet inmiddels toch wel dat het hele vlees-proces ontzettend milieuvervuilend is?!
Ik vond dat shockerend en maak me sindsdien extra druk om luchtvaart. Babette Porcelijn benadrukt de impact van ‘spullen’, met name de verborgen impact die wij niet zien in Nederland.

Tegen consumenten-activisme
Ik las een stuk in het vrij Nederland van Roxane van Iperen, wat ik goed hout vond snijden en heel mooi aansloot bij mijn ideeën die ik omschreef in het groene kerk-stuk. Dat het wijzende vingertje naar elkaar misplaatst is en afleidt van de mensen/organisaties en bedrijven die echt het verschil kunnen maken en dus ook die verantwoordelijkheid zouden moeten dragen. Wat niet betekent dat je niet je best moet doen. Maar reken niet de verkeerde mensen af.

PROFESSORES LUSOS: Assumam as vossas decisões.

Beroep op geweten
Ik bevind mij inderdaad bijzonder vaak onder mensen die zich persoonlijk verantwoordelijk voelen voor de staat van klimaat, milieu en dierenwelzijn en hun leven willen ‘beteren’. Ook heb ik sterk de indruk dat zij het liefst hebben dat anderen ook zo leven als zij (vegan, verantwoord, zero-waste etc). Ik trek mij dit beroep op  mijn geweten zo aan, omdat ik zelf ergens ook de overtuiging heb dat het mijn plicht is verantwoordelijkheid te dragen en mijn uiterste best te doen, wat betekent dat ik niet mijn leven kan leiden op de manier waarop ik dat altijd heb gedaan. En in zekere zin doe ik dat ook niet. Ik vraag mij tegelijkertijd af hoe constructief  of misplaatst dit schuldgevoel is en vind het moeilijk het vertrouwen te hebben dat mijn best doen zin heeft. Of dat degenen die echt het verschil kunnen maken echt hun verantwoordelijkheid gaan nemen.

Bronnen:
https://www.vn.nl/pleidooi-tegen-consumentenactivisme/

https://decorrespondent.nl/8368/toen-ik-deze-cijfers-onder-ogen-zag-besloot-ik-veel-minder-te-vliegen-en-jij-misschien-ook/922228912-0226280f

https://maatschapwij.nu/videoportret/babette-porcelijn/

Worstelingen van een klimaat-gekkie

Hoe ik omga met mijn klimaat-depressie

Gisteravond zag ik op youtube een kort fragment van yung dwdd over klimaatdepressie.
Zelf herken ik mij hier wel in: Ik maak me ook grote zorgen over klimaatverandering, het milieu en het toekomstbeeld wat ons boven het hoofd hangt. Het maakt me angstig, moedeloos en wanhopig.
Er zijn ook mensen die dit gek vinden of er zelfs kwaad van worden, lees ik bijvoorbeeld in de comments.

Waanzin
Ik snap aan de ene kant het sentiment van: wat een gezeur! Dat het woord duurzaamheid je de strot uitkomt, omdat je geen zin hebt om je verantwoordelijk te voelen, na te moeten denken over keuzes en misschien te veranderen. Ik snap dat je daar geen behoefte aan hebt. Sommigen mensen, zoals Peter, Ruben en Bob, gaan nog een stapje verder en hebben het over ‘linkse propaganda’, belastinggeld, gejank en grotere problemen. Alsof het allemaal ‘fake news’ is. Dan zou het om één gigantisch groot complot gaan. Dat je zo in het ootje wordt genomen is wel heel triest inderdaad. Maar daar trappen Peter, Ruben en Bob natuurlijk niet in! Zij weten wel beter. Eigenlijk zijn we allemaal een beetje zielig. De klimaat-gekkies zoals ik, omdat ze depressief worden vanwege klimaatverandering en de complotdenkers, omdat ze gefrustreerd raken doordat ze zien hoe een groot deel van de mensheid mee gaat in de klimaat-waanzin.

Wel denk ik dat het goed is om kritisch te blijven en zo min mogelijk taboes te hebben als het gaat om haalbare oplossingen.

Bewustwording
Zoals ik eerder schreef, ben ik mij de afgelopen 10 jaar steeds meer betrokken gaan voelen met de wereld om mij heen. Dit is in mijn ogen een proces van volwassenwording, maar ook gevolg van de globalisering en beschikbare informatie. Er lijkt aan de ene kant een soort collectief bewustwordingsproces gaande van het belang van duurzaamheid en dat alle keuzes die je maakt, gevolgen hebben voor anderen, groot en klein.
Ik ga er voor het gemak even vanuit dat ik niet in het ootje wordt genomen en dat de media die ik hoog heb zitten, beogen betrouwbare informatie boven tafel te krijgen. Ik heb vele bronnen geraadpleegd zoals de Correspondent, die uitgebreide onderzoeksjournalistiek bedrijven met bronvermeldingen. Ik kan concluderen dat tussen de 90 en 100% van de wetenschappers het erover eens is dat er sprake is van een zeer onwenselijke klimaatverandering en dat de mens daar invloed op heeft. Na de industriële revolutie is een plotselinge en enorme stijging van onder andere CO2 te meten. De gevolgen hiervan zijn catastrofaal en zijn nu al merkbaar op veel plekken. Een aantal feiten over concrete gevolgen zet ik later nog eens op een rijtje. Ik kan natuurlijk begrijpen dat dit geen leuk nieuws is en dat het voor je eigen gemoedsrust fijn is om ongunstige bevindingen in twijfel te trekken. Maar het valt eigenlijk niet meer te ontkennen.
Ik heb me wel eens afgevraagd waarom het me zo raakt, waarom het anderen minder lijkt te raken. Psychologisch is dit onder andere te verklaren doordat veranderingen op veel weerstand stuiten.

Waarom is het belangrijk
Persoonlijke omstandigheden spelen een grote rol in hoe je de wereld om je heen ervaart.
Nu is het in mijn geval zo dat ik net ben afgestudeerd (alleen nog ‘even’ het eindgesprek), ineens veel meer tijd heb om na te denken over de zin van het leven en in een onzekere nieuwe fase van mijn leven zit waarin een hoop gaat veranderen. Daarnaast heeft het thema van mijn onderzoek (eenzaamheid) een hoop bij me naar boven gehaald en als klap op de vuurpijl is het van de een op de andere dag herfst. Dit alles zorgde voor een lichte mate van existentiële crisis. Wanneer ik niet helemaal zeker ben over de zin van mijn leven, vraag ik mij ook weleens af wat eigenlijk de zin is van het leven in het algemeen.
Eerder schreef ik wel eens dat het mij pijn doet om te zien dat hetgeen waar ik om geef, geweld wordt aangedaan. Blijkbaar geef ik ergens om. Wat is dat iets precies? Mijn leven? Het leven op aarde? De aarde? Toekomstige generaties?
En wat is het dat het leven de moeite waard maakt? Dat zijn toch de mensen om je heen. De connectie. De mens is een sociaal dier.

Eenzaamheid 
Met mijn zorgen over het klimaat, voel ik mij weleens eenzaam, omdat ik het idee heb dat mensen er geen zin in hebben, er moe van worden en geïrriteerd of ze begrijpen het niet zo goed. Ik wil eigenlijk niet negatief zijn en de sfeer verpesten door al te zware onderwerpen aan te snijden. Mensen willen het niet horen, denken dat het wel los zal lopen, dat het waarschijnlijk overdreven is, dat technologische ontwikkelingen alles wel zullen oplossen. Dat het niet aan hen is, of dat het geen zin heeft. Ik wil mensen niet tot last zijn. maar het opkroppen werkt ook niet. Het moet er gewoon uit, anders ontplof of implodeer ik. Het sijpelt dan ook regelmatig naar buiten: waar het hart van vol is, loopt de mond van over.
Ik ben nou eenmaal een (irritante) moraalridder, linkse gütmench-hippie van de groene kerk en ik wil mijzelf accepteren zoals ik ben. Idealisme en betrokkenheid zijn geen slechte eigenschappen.

Verantwoordelijkheid
Aan de ene kant ben ik sceptisch over het nut van individuele gedragsverandering. Er wordt in mijn ogen wel buitensporig veel aandacht besteed aan individuele verantwoordelijkheid, wat gepaard gaat met destructieve schuldgevoelens. En de grootste vervuilers lijken het positieve effect van je moeite dubbel en dwars teniet te doen. (Uitbreiding van luchtvaart, investeringen in olieboringen etc.)
In je eentje verantwoordelijkheid dragen is grootheidswaan, waanzin als druppeltjes sprenkelen op een gloeiende plaat. Maar toch wil of moet ik iets doen. Ik wil me niet machteloos voelen. Actie ondernemen geeft mijn leven zin. Ik wil graag geloven dat alle actie zin heeft, omdat alle kleine beetjes meer zijn dan niets en veel kleine beetjes gezamenlijk de noodzakelijke verandering in gang kunnen zetten.

Wat een uitdaging blijft, is positief blijven of in ieder geval constructief te zijn en in oplossingen te denken. Ik weet dat het bijzonder weinig zin heeft om te blijven hangen in depressieve gevoelens.

Klimaatgesprekken
Ik heb in 2019 een workshopreeks gevolgd ‘klimaatgesprekken’ waarbij we met elkaar voornamelijk praatte over mogelijke acties op verschillende levensgebieden als wonen, reizen, voeding, spullen etc. gericht op het verkleinen van je ecologische voetafdruk. Het waren in totaal 6 bijeenkomsten, maar ik ben 2 keer niet geweest, omdat het me even teveel was. Een van de bijeenkomsten die ik heb gemist, ging over eten. Daar zag ik zo tegenop, omdat ik vond dat ik zo had geslackt op dat gebied. Ik voel me dan schuldig en geneer me voor mijn niet duurzame voedingskeuzes.
Terwijl mijn mede-cursisten en gespreksleiders hele aardige mensen zijn en er veel ruimte was om negatieve emoties, kritiek, twijfels en worstelingen te bespreken.

Ook na afloop van de cursus heb ik in de groeps-app mijn zorgen gedeeld. Ik zei dat ik veel last had van somberheid over klimaatverandering, de leefbaarheid op aarde, de toekomst van de mensheid en ander leven op aarde. Anderen herkenden deze gevoelens wel, dat is heel fijn om te merken dat je er niet alleen in staat. Dat geeft toch veel steun. Iemand zei: ‘wat mij altijd helpt is uitzoomen. De mens is een zeer adaptief dier dat voor allerlei problemen zoveel oplossingen kan bedenken. Vliegen is inderdaad vervuilend, maar zorgt ook voor verrijking, globalisering, contact met andere culturen.. dat vliegtuig heeft diezelfde mens bedacht. Logisch dat we niet zo snel stoppen met vliegen, het is namelijk te gek! De transitie waar we nu inzitten, komt met horten en stoten vooruit. Uitzoomen helpt, omdat je dan kan focussen op de grote (trend)lijnen. Westerlingen eten steeds minder vlees en worden zich steeds bewuster van hun rol op hun leefomgeving. Vorig jaar liepen 8.000 mensen mee bij een klimaatprotest, dit jaar waren het er 40.000 in de stromende regen. De jeugd is zich meer bewust dan ooit (klimaatspijbelaars). Ja, het gaat langzaam, maar ik kies er bewust voor om te focussen op de positieve trends. En begrip te hebben voor de tegenbeweging (zoals FvD-stemmers). Lukt me overigens niet altijd, en dan kan ik me ook intens rot voelen 😉 Dan is het fijn om te kunnen delen met anderen.’
Een ander zei: ‘Ik denk dat mooie voorbeelden andere mensen toch helpen. Bewust of onbewust.’

Morgen begint nu 
In het boek ‘Morgen begint nu’ staat ook  iets moois over omgaan met gevoelens van wanhoop:
‘Als je intensief bezig bent met klimaatverandering, komt het onderwerp hoop vaak bovendrijven. Hoe zorg je dat je de moed niet verliest? Hoe wapen je je tegen wanhoop?  Hoop moet realistisch zijn, want met vals optimisme schiet niemand iets op. Tijdens de strijd tegen het fascisme in de jaren 20, muntte de Italiaanse socialist Antonio Gramsci de beroemde zinsnede ‘pessimisme van het verstand en optimisme van de wil’. De zin stond bovenaan zijn krant l’Ordine Nuovo. Hij bedoelde daarmee dat je altijd de harde waarheid onder ogen moest zien, weg moest blijven van illusies en desondanks de vastberadenheid moest zien te vinden om te vechten voor wat je rechtvaardig en goed vindt. De activist Shaun Chamberlin gebruikt de term ‘dark optimism’ voor zijn gemoedstoestand. Hij beschrijft dat als volgt:

‘..naar het leven kijken zonder angst voor de waarheid – ook als die waarheid onaangenaam of onverteerbaar is. Door het onbekende te onderzoeken zien we het zoals het is, niet zoals het er in onze nachtmerries uitziet. Ons wapen tegen duisternis is een onverslaanbaar geloof in de mogelijkheden van de mensheid.’

De boeddhistische schrijvers Joanna Macy en Chris Johnstone gaven hun boek als titel Active Hope om te laten zien dat volgens hen hoop eerder een handeling of actie is, dan een geloof of een gemoedstoestand. Wat je mening daar ook over is, je zult hoe dan ook een manier moeten vinden om de uitdagingen die voor ons liggen onder ogen te zien en tegelijk een realistische mate van hoop te houden. Mensen doen dat op verschillende manieren.’

Daaronder staan een aantal voorbeelden die in de groeps-app ook werden genoemd:Je kan er niet constant mee bezig zijn. Zoek afleiding, troost, gelijkgestemden, praat erover, onderneem actie, ga sporten, wandelen etc.

In een volgend blog ga ik in op de meest zinvolle acties die je zelf kunt ondernemen om een verschil te maken.

 

Bronnen: 
website klimaatgesprekken

Morgen begint nu. klimaatvriendelijke keuzes, het nieuwe normaal.