Tagarchief: Wanbeleid

Come together

Al ruim 13 maanden leven we inmiddels in een permanente staat van crisis. Er is een noodsituatie uitgeroepen vanwege een wereldwijde pandemie. De lijken waren niet af te voeren in Bergamot en ook in India en Brazilië vallen de mensen bij bosjes dood neer.
In Nederland loopt het zorgpersoneel op hun tandvlees en worden er belangrijke operaties en andere behandelingen uitgesteld.

Toch maak ik mij steeds meer zorgen om de andere kant van het verhaal. Ik wil mijn overdenkingen over wat er in de wereld speelt blijven ordenen, analyseren en delen. Wie weet leidt het ergens toe.

Na meer dan een jaar leven in deze pandemie concludeer ik voorzichtig dat ik het risico voor mijn gezondheid en dat van vele anderen klein inschat, en dat ik bereid ben dit risico te nemen. Dit op basis van mijn ervaringen in de praktijk en de informatie die ik tot mij heb genomen.

Het gaat vaak over de IFR (Infection Fatility Rate): Dit is het percentage mensen dat is overleden na een besmetting. Dit cijfer is sinds het begin van de crisis (na voortschrijdend inzicht?) telkens naar beneden bijgesteld. De angst zat er goed in. Als we ons niet met zijn allen aan de maatregelen houden, zou ons hetzelfde lot te wachten staan als Bergamot, Brazilië of India. Maar klopt dat wel?

De IFR lijkt wereldwijd tussen de 0,1 en 0,5% te liggen. Wel zijn er hele grote verschillen naar leeftijdsklasse. Bij personen onder de 35 jaar is de IFR kleiner dan 0,0025% (1 op 25.000). Bij personen boven de 90 is dat cijfer groter dan 15%.
Voor ruim 98 procent van de bevolking is het virus niet gevaarlijk. Dat wil zeggen dat iemand geen noemenswaardige klachten ervaart. Veel mensen krijgen zelfs niet of nauwelijks klachten, dankzij ons ingenieuze immuunsysteem dat in staat is dergelijke infecties succesvol de deur uit te werken.

Ik had al snel mijn bedenkingen bij de maatregelen die diep in de privé-sfeer ingrijpen. De overheid bepaalt vanaf maart 2020 min of meer waar jij wanneer mag zijn, met wie en wie je wel en niet aan mag raken. Veel mensen gingen hier makkelijk in mee. ‘Nog even volhouden’ ‘We doen het voor onze ouderen’, of ‘we doen het om de zorg te ontlasten’ werd er gezegd. ‘Als iedereen zich netjes aan de maatregelen houdt, dan kunnen we snel weer terug naar het oude normaal.’

Ik heb in 2020 in een woonzorgcentrum gewerkt waar ouderen veelal op hun eigen appartementje zaten en beperkt bezoek mochten ontvangen onder strikte voorwaarden. Mensen zeggen ‘het is niet anders, dit is helaas nou eenmaal nodig om het virus eronder te krijgen.’ What happened eigenlijk to groepsimmuniteit?
Ook ik was geschrokken en bang om per ongeluk indirect een moord op mijn geweten te hebben als ik iets te dicht bij iemand kwam of iets had aangeraakt dat mogelijk besmet was. Maar al gauw kwam bij mij de noodzaak tot menselijk contact meer op de voorgrond te liggen. Ook vroeg ik mij af wie er precies beter werd van deze maatregelen. Niet de ouderen in het woonzorgcentrum. Niet ik. De zorgmedewerkers misschien? Nabijheid en aanraking is zó belangrijk! Een gebrek eraan zorgt voor veel stress, angst en ernstige eenzaamheid. Stel je voor dat iemand in zijn laatste levensfase zit en wordt opgesloten in een kamertje. Nauwelijks bezoek, of alleen op afstand. Wat is dan de kwaliteit van leven? Liefde is hetgeen dat het meest waardevol is en die mag nu maar beperkt tot uiting worden gebracht. Knuffelen en handen schudden is not done. Thuiswerken de norm. Stel je voor dat je komt te overlijden zonder je kleinkind te hebben geknuffeld!

Ik vind het ethisch onverantwoord om de verantwoordelijkheid voor de ‘volksgezondheid’ op de schouders van individuen te leggen. Je kunt van jonge mensen niet vragen om hun leven voor onbepaalde tijd op pauze te zetten. Van de horecaondernemers en de mensen met een ‘niet essentiële’ winkel die hun ziel en zaligheid hebben gelegd in het opzetten van hun eigen zaak.  Deze jaren worden hen afgenomen en zijn niet meer in te halen. Kinderen zijn nog flexibel van geest en buigen mee, maar ook deze twijgjes kunnen, als de druk maar groot genoeg is en lang genoeg aanhoudt, op een gegeven moment breken. De impact van deze maatregelen is denk ik enorm, ook op de lange termijn.

Dit beleid is doorgevoerd op advies van een groepje virologen. Maar de wereld bestaat uit zoveel meer dan virussen. Over de overwegingen en de voors en tegens wordt nauwelijks openheid gegeven. Het is wat het is, en we hebben het maar de accepteren.  Een open debat over de proportionaliteit is eigenlijk niet echt mogelijk. Tegengeluid krijgt in de reguliere media weinig aandacht of wordt geridiculiseerd. Volgens de Jonge ‘zijn de wappies tegenwoordig zelfs in de Tweede kamer te vinden.’ Aka mensen die kritische vragen stellen. Mensen die kritische vragen stellen, schijnen zelfs een gevaar voor de volksgezondheid te zijn, omdat ze de vaccinatiebereidheid wel eens omlaag zouden kunnen brengen. En het vaccin is de enige uitweg uit deze vreselijke pandemie.
Of het vaccin daadwerkelijk de uitweg is uit deze situatie en of we hiermee onze vrijheden weer terug krijgen, is nog maar zeer de vraag. Viroloog Ab Osterhaus benadrukt dat er nog geen uitsluitsel is over de besmettelijkheid na vaccinatie. Het RIVM adviseert ook na vaccinatie afstand te houden, mondkapjes te dragen en te testen bij klachten.

Een gedachte die ik heb: Gezondheid is toch zoveel meer dan de afwezigheid van Covid-19?
Ik begrijp de hysterie niet goed in verhouding tot andere gezondheidsproblemen en doodsoorzaken.
Als de volksgezondheid zo vanzelfsprekend prioriteit heeft, waarom is er dan zo weinig aandacht voor een gezonde leefstijl? Ik weet niet hoe het nu is gesteld met de fitheid van de gemiddelde Nederlander, maar een poosje geleden had meer dan 50% van de mensen in Nederland overgewicht. Een probleem dat gepaard kan gaan met allerhande leefstijl gerelateerde klachten als hart- en vaatziekten. Dagelijks worden we blootgesteld aan allerhande schadelijke stoffen. Daarbij is de geestelijke gezondheid ook onderdeel van gezondheid en welzijn. Iets dat voor veel mensen in deze tijd zwaar onder druk komt te staan. Is het ook niet gek dat bijvoorbeeld de McDonalds en de snackbar open zijn en de sportscholen gesloten?

Waarom moet je in deze samenleving straks bewijzen dat je ‘gezond’ bent en geen gevaar vormt voor anderen, door middel van een vaccinatiepaspoort of testbewijs? Je bent ziek en bedreigend totdat het tegendeel bewezen is. Lijkt me heel ongezond. Ik hoop dat voldoende mensen niet bereid zijn hieraan mee te werken. Dan werkt de testsamenleving namelijk niet.

Wat ik ook héél vreemd vind is dat er de afgelopen 10 jaar enorm is bezuinigd op de zorg.
Op dit moment zijn er ongeveer 37.000 ziekenhuisbedden in Nederland. In 2009 waren dat er een stuk meer: 49.000. Ook het aantal IC-bedden in Nederland is afgenomen: van 2200 in 2015, naar 1200 in 2020. Kabinet Rutte heeft flink bezuinigd op de zorg, terwijl er sprake is van bevolkingsgroei en vergrijzing. Er zijn dus steeds meer mensen die zorg nodig hebben.

Het aantal ic-bedden in Nederland is één van de laagste van heel Europa. Duitsland heeft er 4x zoveel per 100.000 inwoners. Wanneer er te weinig personeel beschikbaar is, zullen deze (terug) moeten worden aangetrokken en zal hierin moeten worden geïnvesteerd. IC-verpleegkundigen leidt je inderdaad niet zomaar even op, maar specifiek Corona-zorg is niet complex. Bovendien is de zorgcapaciteit niet enkel een crisis die nu speelt, maar is een langduriger probleem. Het afgelopen jaar is er niks gedaan om dit chronische probleem aan te pakken.

Het afgelopen jaar zijn er wel degelijk ingrijpende vrijheidsbeperkende maatregelen ingevoerd en wetswijzigingen doorgevoerd onder het  mom van een noodtoestand. Waarmee de overheid zich steeds meer macht toe-eigent en een flinke inbreuk op de privacy geoorloofd schijnt (bijvoorbeeld niet goed beveiligd bron- en contact onderzoek). Of we uberhaupt nog privacy hadden, kun je je ook afvragen. Deze besluiten worden allemaal van bovenop opgelegd. Veel mensen zeggen nog steeds dat Wappies niet zo moeten zeuren. We leven in Nederland ten slotte in een vrij land, in een democratie, mogen en kunnen nog steeds van alles. Hebben het hier goed. Maar ik signaleer wel een ondemocratisch beleid. En een beleid dat veel schade toebrengt.
Je zorgen maken over vrijheden vind ik niet egoïstisch. (Keuze)vrijheid en zelfbeschikkingsrecht voor iedereen zijn voor mij belangrijke waarden. De sociaal maatschappelijke druk om je te laten vaccineren is enorm. Echt onafhankelijke informatievoorziening, informed consent ontbreekt vaak.

Wat mij tevens zorgen baart is de polarisatie die steeds verder lijkt toe te nemen. De hele crisis gaat gepaard met veel negatieve emoties. Mensen die ervan overtuigd zijn dat het vaccin de uitweg is, kunnen erg boos worden op mensen die zich niet willen laten vaccineren en noemen hen vaak egoïstisch. Verschillende sterke standpunten en overtuigingen kunnen lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Dit kan voor (onoverkomelijke) conflicten zorgen.
Maar dat wil ik niet laten gebeuren.

Ik wil graag een klein oproepje doen aan eenieder die dit leest:
Wees lief, begripvol en geduldig tegenover jezelf en anderen. Verspreid zoveel mogelijk liefde en zo min mogelijk boosheid en haat. Zorg goed voor jezelf en elkaar. We hebben elkaar nodig in dit leven. Luister naar elkaar en toon begrip voor de angsten van de ander.
Welke verlangens en idealen liggen er achter de ideeën waar je het niet mee eens bent?

Heel veel LOVE en Peace!

Epitome: Powered in God’s Peace