Tagarchief: werk

Hello 2022

Wat vliegt de tijd! Het is alweer 20 januari 2022. De goede voornemens zijn al verbroken.
Ik barst weer van de ideeën en de drang om deze te delen. Wat me weerhield van het schrijven van een nieuw blog is het idee dat ik een onderwerp concreet op een rijtje moet hebben, voordat ik het kan delen en dat blokkeert de flow. Ik heb vandaag besloten dat ik niet alles op een rijtje hoef te hebben, voor mijn hersenspinsels de moeite van  het delen waard zijn.
Het enige criterium dat ertoe doet is mijn wens om te delen, en die is er. Vind iemand het interessant om te lezen, dan is dat mooi meegenomen.

terugblik
Rond de jaarwisseling word ik altijd wat melancholisch en ik ben altijd opgelucht als we het weer achter de rug hebben. Ik heb extra behoefte om terug te blikken en vooruit te kijken. Wat was 2021 voor jaar? Wat waren de hoogte- en dieptepunten en wat zijn mijn plannen en goede voornemens voor het komende jaar? Januari voelt als een nieuwe start en ik ben dan, net als vele anderen, extra gemotiveerd om eens een frisse wind te laten waaien. Om zaken aan te pakken die ik anders en beter wil.

2021 was in mijn beleving een bewogen, een enerverend jaar. De gebeurtenissen in de wereld maken veel emoties los; angst en woede of juist strijdlust. Aan de ene kant gebeurde er veel, aan de andere kant verveelden mensen zich te pletter. Ik heb in ieder geval niet stilgezeten.

Werk
In januari 2021 ben ik begonnen met mijn nieuwe baan als flexibel inzetbaar woonbegeleider in de gehandicaptenzorg en heb daar veel meegemaakt. Ook in de woongroepen gebeurde er veel met mensen en soms heel weinig (sommige bewoners zijn bijzonder moeilijk te motiveren om in beweging te komen). Ik heb kennisgemaakt met verschillende locaties en verschillende doelgroepen, ben geconfronteerd met leed en ongemak, heb er met wisselend succes het beste van gemaakt en doe dat nog steeds.

Lokale politiek
Ik heb afgelopen jaar contact gehad met lokale politieke partijen om de ambitie te verkennen zelf politiek actief te worden. Ik heb het besluit genomen om hier vanaf te zien, omdat ik me niet kan vinden in de visie van de politieke partij die toen het dichtst bij mijn eigen idealen stond. Eerlijk gezegd is mijn algehele vertrouwen in de politiek erg afgenomen. Ik geloof echt dat de meeste mensen ‘deugen’ (deugen heeft een beetje een nare bijsmaak gekregen). Dat de meeste mensen een goed hart hebben en graag van betekenis zijn. En júíst daarom zou ik meer vertrouwen hebben in een burgerpanel, willekeurig samengesteld uit alle lagen van de bevolking die met elkaar een open debat aangaan over hoe ieder van hen kan floreren in de gemeenschap. Binnen het huidige politieke systeem, wordt naar mijn mening veel te veel van bovenaf opgelegd. Ken je het programma undercover boss? De directeur van het bedrijf bepaalt alle regels, wil zo efficiënt mogelijk werken en bedenkt allerlei protocollen, terwijl hij geen flauw idee heeft hoe het er daadwerkelijk op de werkvloer aan toe gaat. Een dagje meedraaien in de praktijk opent hen vaak de ogen.

Weltschmerz
Halverwege het jaar heb ik een korte periode als vrijwilliger een aantal nieuwsberichten geschreven voor cafeweltschmerz.nl. Ik hoopte hierin mijn ei kwijt te kunnen (mijn schrijfdrang en tegelijkertijd het aankaarten van misstanden in de samenleving). Maar de manier van werken sprak me niet aan. Er werd veel productie verwacht. Continue het nieuws volgen, breekt mij een keer op. Het nieuws is vaak negatief: je wordt overspoeld met ellende. Toch wil ik wel graag weten wat er speelt en mijn eigen visie vormen. Ik heb het altijd belangrijk gevonden om ook de schaduwzijde van het leven te belichten. Van dingen ontkennen en onder het tapijt schuiven word ik uiteindelijk niet gelukkiger. Ik wil diepgang en vind waarheidsvinding belangrijker dan een (misplaatst) gevoel van comfort. Al zijn sommige mensen van mening dat ik ver ben afgedreven van de waarheid.

Corona-obsessie
Zoals je weet heb ik mij erg opgewonden over het Corona-beleid en me er kritisch over uitgesproken. Daarover is het laatste woord nog niet gezegd. Ik weet dat iedereen er doodmoe van wordt en tegelijkertijd leeft het nog steeds, gezien de trending topics en het feit dat de politiek en de samenleving na 2 jaar Covid nog steeds doormoddert.

Ik ben de konijnenhollen ingedoken van het tegengeluid en heb veel fascinerende en krankzinnige theorieën tot me genomen met een zo open mogelijke houding en dat is best spannend. Er verandert en verschuift veel in de wereld en in mij.

Soms maak ik me wel zorgen over de ontwikkelingen die ik in de wereld zie. Onzekerheid kan angst aanwakkeren. Ook heb ik gemerkt dat een verschillende visie voor conflicten kan zorgen. Maar uiteindelijk schud deze crisis in mijn ogen veel mensen wakker, trekt hen uit hun comfortzone en zet hen aan het denken over de waarden die centraal zouden moeten staan in de wereld. Alle botsingen en confrontaties zouden iets zeggen over delen van jezelf die aandacht verdienen.
De uitdaging voor mij is nu vooral om meer naar binnen te keren. Ik geloof dat binnen in jezelf het antwoord ligt verborgen waarnaar we allemaal op zoek zijn.

Hoogtepunten
Ik heb het afgelopen jaar heel hard gewerkt aan mijn idealen, voor geld en aan mezelf. Ik vond het een intens jaar, maar toen ik de foto’s in mijn telefoon bekeek, herinnerde ik me weer dat ik daarnaast veel mooie en bijzondere dingen heb gedaan en meegemaakt en dat ik veel heb om dankbaar voor te zijn.
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, een heerlijke midweek op Texel gehad samen met Thom en een aantal bijzondere ceremonies, behandelingen en retraites gedaan (oa yoga, meditatie en psychedelica) waar ik erg van heb genoten, die veel losmaakte en die nieuwe inzichten opleverde).

Goede voornemens/doelen
Een aantal van  mijn voornemens voor het nieuwe jaar:

Het nieuwe jaar ben ik begonnen met een lichte vast, veel groentesapjes, meditaties, rondjes hardlopen en online yoga-lesjes. De afgelopen 2 dagen heb ik weer iets meer gegeten, ontbeten en meer ongezonde dingen gegeten zoals geraffineerde suikers, brood en kip.
Ik ben aan het experimenteren met (sap)vasten in ieder geval veel minder eten dan ik gewend was en intermitted fasten (ontbijt overslaan), omdat dit vele gezondheidsvoordelen schijnt te hebben. In deze bizarre tijd is het extra belangrijk om je immuunsysteem goed te ondersteunen. Het verteringsstelstel kan in de periode van vasten tot rust komen van het harde werken.

Ik ga werken aan mijn eigen onderneming, waar ik later meer over zal delen wanneer er vorderingen zijn.

En ik ga vaker mensen uitnodigen om te lunchen of avondeten bij ons thuis. Het nieuwe jaar is al goed begonnen wat dat betreft.

Ik ga lekker verder met (zelf)onderzoek het het delen van mijn bevindingen en overdenkingen. Ik ben blij dat er (nog) vrijheid van meningsuiting is in Nederland. Het is een groot goed waar ik gretig gebruik van maak.

Maakbaarheid

Ik val regelmatig in herhaling, maar blijkbaar heb ik bepaalde zaken nog niet voldoende op een rijtje.
Ik ben erg bezig met het thema goed en fout.
Sorry dat ik zo’n moraalridder ben. Ik word er zelf een beetje moe van.

Vandaag voel ik me een beetje bluhh, you know what I mean?
Het is weer eens regenachtig en ik heb wat opstartproblemen en weinig motivatie om aan de slag te gaan. Beertjes op de weg, je kent het wel. Perfectionistische ideeën die verlammen. En doe ik wel genoeg mijn best? Om een goed mens te zijn en de wereld te verbeteren..           bluhh
De hoeveelheid (idealistische) ideeën overweldigt me.
Waarschijnlijk is het momenteel een soort vlucht:  Omdat ik het zo idioot spannend vind om met mijn stage te beginnen, dompel ik mij onder in ongrijpbaar grote en abstracte wereldproblematiek.

Stage
Ik begin maandag officiëel met mijn eerste stage-werkweek en vind het erg spannend.
Vanmorgen ben ik bezig om alvast wat dingen voor te bereiden voor het stageplan.
De omstandigheden zijn gunstig: het bedrijf is gevestigd in Woerden, wat goed bereikbaar is met de trein. We hebben in de overeenkomst vastgelegd dat ik 24 uur per week stage loop en dat we samen per week een planning maken voor de komende week. Mijn stagebegeleidster is enthousiast, vriendelijk en flexibel. Toch ‘schijt ik in mijn broek’. Ik voel mij zenuwachtig en gespannen. Maar dat schijnt ook wel ‘normaal’ te zijn bij het aangaan van een nieuwe uitdaging.
Ik ga beoordeeld worden en zal mezelf moeten bewijzen. Waarbij angstige gedachten regelmatig de kop op steken, zoals: ‘Straks komen ze erachter dat ik eigenlijk niks kan, dat ik ongeschikt ben als coach.’

Volwaardig meedraaien
Omdat ik mij in bepaalde periodes in mijn leven heb afgevraagd of ik uberhaupt geschikt was om volwaardig mee te draaien in de samenleving (in de vorm van betaald werk), is dit voor mij een nieuwe rol. Ik weet inmiddels wel dat ik iets te bieden heb, al blijft het soms lastig.
Ik ben trouwens van mening dat ook mensen zonder betaalde baan een waardevol leven kunnen leiden en op andere manieren iets bij kunnen dragen aan de samenleving.
Toch blijft een vorm van werk voor de meeste mensen een belangrijk aspect van het leven: Een sociaal maatschappelijke functie vervullen, erkenning krijgen, geld verdienen, sociale contacten onderhouden en een bepaalde mate van structuur hebben.

Ik wil heel graag ook andere mensen ondersteunen in deze zoektocht. Ik hoop, en verwacht ook wel dat ik hier de komende periode een positieve bijdrage aan kan leveren.

En verder: 
De maakbaarheid van het leven
Ik had weer eens wat gedachten over de volgende ingewikkelde kwestie: In hoeverre is het leven maakbaar? Is geluk maakbaar?

Er heerst, vind ik, een nogal dwingende moraal van gelukkig en succesvol moeten zijn. Alles moet leuk zijn.
Ik vind het troostrijk om los te mogen laten dat we zelf verantwoordelijkheid zijn voor ons eigen geluk. Tot op zekere hoogte natuurlijk.
Er is zoiets als eigen verantwoordelijkheid voor de invulling van je leven. Maar hoe ver reikt deze verantwoordelijkheid? Soms worden mensen behoorlijk tegengewerkt en krijgen net iets teveel tegenslagen te verduren. (ik heb het niet over mezelf)

50% eigen verantwoordelijkheid?
Uit onderzoek bleek dat het geluksniveau van mensen voor 50% genetisch is bepaald.
Mensen hebben een basisniveau waarnaar zij telkens terugkeren. Bij ingrijpende gebeurtenissen kan dit niveau tijdelijk omhoog of omlaag schieten, maar veert vervolgens terug naar het basisniveau.
Het schijnt dat het geluksniveau van mensen voor slechts 10% wordt bepaald door omstandigheden. Dit is moeilijk te geloven omdat de omgeving een grote invloed lijkt te hebben op je humeur: Je woonomstandigheden, de mensen om je heen, je werk etc.
Dan blijft er nog 40% onbepaald over, wat wordt ingevuld als eigen invloed.
Maar is dat wel zo?

Potentieel
Je komt niet ter wereld als een onbeschreven blad.
Baby’tjes worden geboren met een pakketje aan DNA-materiaal met potientiële mogelijkheden. Zij verschillen in behoefte aan prikkels, hebben een temperament. Een goede of minder goede match met de behoeften van de ouders/verzorgers. Vervolgens wordt het kind beïnvloed door de opvoeding en later door klasgenootjes etc.


Baby’tjes zijn toch niet evil?

Ik geloof wel dat de mens in essentie ‘goed’ is. Dat hufterigheid, klootzakkerij en evilness wordt aangeleerd en ontwikkeld door beschadigingen die iemand gedurende zijn leven oploopt.
Mensen kunnen hard zijn voor zichzelf en een ander.
Heb je psychische problemen ontwikkeld, dan heb je blijkbaar niet positief genoeg gedacht en heb je het er een beetje zelf naar gemaakt.

Heel leerzaam, die kanker. 
Soms gaat het zelfs zo ver dat we ernstige ziektes moeten omdenken, dankbaar moeten zijn voor alle lessen die het leven ons leert, sterker dan ooit uit de put kruipen etc.
We kunnen ons best doen, maar meer niet. En sommige dingen zijn gewoon klote en soms hebben we gewoon dikke vette pech!
En mensen die het goed voor elkaar hebben, hebben dit niet persé aan hun inzet te danken, maar hebben soms geluk of hebben hun ellebogen gebruikt.

Evilness
Soms geloven we in de evilness van anderen. Dit heeft ook te maken met een psychologisch mechanisme waarbij we bij de beoordeling van onszelf rekening houden met omstandigheden en bij anderen negatief gedrag toeschrijven aan (kut)karakter. Maar natuurlijk moet je ook niet alles goedpraten. (hij kan er niks aan doen, want hij heeft een hele moeilijke jeugd gehad). Zijn sommige mensen niet meer te redden? Is elk leven waardevol? Ook als mensen de levens van anderen (bewust) ruïneren?
Zoals met alles in het leven, is het de uitdaging om een gezonde balans te houden en overtuigingen te ontwikkelen die je verder helpen.
Het leven is niet 100% maakbaar, maar het is niet ok om in de slachtofferrol te blijven hangen.
We proberen er het beste van te maken. Maar ik denk dat het goed is om te kijken naar wat iemand wel kan, en zo veel mogelijk te kijken naar wat iemand nodig heeft om verder te komen.

Dan nog even dit
Ik wilde ook even zeggen dat ik eigenlijk even geen slecht nieuws meer wil horen. Ik vind het een beetje teveel.

Ik heb zelf een aantal verhalen verzameld van mensen die de wereld op verschillende manieren een beetje mooier maken. Die zal ik later op een rijtje zetten.


joehoe