Tagarchief: zingeving

Loslaten of vastgrijpen?

Afgelopen week ben ik weer eens een beetje overprikkeld geraakt. Ik had erg veel afspraken gepland en het ging allemaal goed en de meeste dingen waren ook leuk. Balans vinden blijft echter een constante uitdaging.
Ik worstelde ondertussen met een aantal filosofische en existentiële vraagstukken, waar we wellicht nooit antwoorden op gaan vinden. Niet met het verstand althans, want als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg. En wat ik altijd heb gedaan is (over)analyseren. Hoe meer je weet, hoe meer je je realiseert hoe weinig je weet. Het leven wordt er alleen maar complexer op.
Het is een vorm van controledrang, alles willen begrijpen om er grip op te krijgen.
Ik vind het leven soms best wel verwarrend en beangstigend, zeker als ik overprikkeld en uitgeput ben geraakt en verval in slechte gewoontes als eindeloos social media scrollen en allerlei nieuwsbronnen tot me nemen waarbij je soms overladen word door negativiteit.
Ik ben veel aan het zoeken en experimenteren geweest met bijeenkomsten, ceremonies en behandelingen het afgelopen jaar en ben er nu wel een beetje uit wat mijn eindconclusie is. Soms is het heel fijn en inspirerend en soms valt iets me tegen. Ik heb kostbare activiteiten ondernomen als hypnose-sessies, een reading van een medium en een kundalini-activatie waar ik meer van had verwacht/gehoopt, zeker gezien de financiële investering. Ik had behoefte aan bijzondere ervaringen, een sprong in mijn persoonlijke ontwikkeling, nieuwe inzichten en bevestiging.

Dit weekend ga ik op een prana-retreat om 48 uur te vasten en onder begeleiding yoga, meditatie en ademsessies te doen. Als voorbereiding heb ik een sapvast-detox gedaan. Mezelf uitdagen was een beetje mijn nieuwe hobby geworden. Ik ben wel benieuwd wat dit met me doet. Het idee is om beperkende overtuigingen los te laten, dichter bij jezelf te komen en nieuwe bronnen van energie aan te boren. Ik vind het best spannend. Maar hierna ben ik er voorlopig wel even klaar mee.

Ik vroeg me af wat ik hier op aarde nou eigenlijk te doen heb en of ik, om de beste versie van mezelf te worden, heel hard moet werken aan het oplossen van karma, traumaatjes ed, of dat je juist alles moet loslaten en je overgeven aan God/het universum/moeder natuur. Misschien had ik dit al eerder in een blog gezegd (ik heb nogal veel behoefte aan herhaling bij het leren en integreren van mijn levenslessen) maar ik denk dat het gaat om een balans. Vanuit rust actie ondernemen. Ik ben goed genoeg en mag mezelf nog beter maken. Mensen in mijn omgeving vinden het soms ook maar vermoeiend om aan te zien wat ik allemaal bedenk en moet van mezelf. Het zelfverbeteringsideaal dat deze jongens hier zo mooi op de hak nemen. Terechte kritiek.  Hilarisch! Maar de beste versie van mezelf is ook iemand die voldoende rust neemt.

Ik was een beetje in de war en angstig geworden door de posts van Isabelle Chapin. Zij is ineens veel gaan delen over haar Christelijk geloof in God, waarbij ze eigenlijk mensen wil redden.
Bepaalde aspecten van wat zij zegt, spreken me heel erg aan. Ze was voorheen heel spiritueel, maar spreekt zich daar nu vrij fel tegen uit. Er is veel ‘vals licht’ en misleiding in de wereld, met name ook in het ‘Spirituele Disneyland’. Zo trap je eigenlijk in de val van maar blijven zoeken naar meer, naar bijzondere ervaringen in andere dimensies en contact met energieën, entiteiten etc. Terwijl je als mens juist hier bent om het gewone alledaagse leven te ervaren, en je bescheiden en dankbaar mag zijn voor het wonder van het alledaagse. Daar verlang ik nu eigenlijk ook heel erg naar; een gewoon en simpel leven. Niet complex. Niet zoeken, niet altijd maar meer willen.
Sommige mensen in deze wereld zijn nog altijd gefixeerd op materialisme en willen meer luxe spullen. En andere mensen willen meer en meer zichzelf ontwikkelen, afpellen, groeien. En dat laatste daar heb ik ook een beetje last van soms.
Naast mijn werk, het volgen van een cursus en het werken in de tuin (wat er nu even bij ingeschoten is) moet ik vaak zoveel van mezelf, wat ik maar moeilijk los kan laten.

Het is een positieve boodschap dat het leven minder gecompliceerd is dan je denkt, en dat je niet hoeft te streven naar groei. Maar wat me even beangstigde (naast de uitrol van een totalitair systeem waar het merendeel van de mensheid vrijwel kritiekloos in mee lijkt te gaan) was het idee dat ik het misschien niet goed doe en dat het allemaal toch anders in elkaar zit dan ik had bedacht.
En ik vind sterven en het verliezen van geliefden en naasten ook best spannend.
Ik geloof dat op een bepaald niveau onze kern, de energie, het bewustzijn, iets is wat blijft voortbestaan, maar begon daar toch even aan te twijfelen.
Ik heb ook gepassioneerd atheïsten in mijn omgeving die geloven dat de mens allerlei religies in het leven heeft geroepen omdat ze het idee van vergankelijkheid en willekeur niet kunnen accepteren. Ik heb inderdaad veel moeite met dat idee en heb een enorme drang om orde aan te brengen in de chaos. Ik sprak atheïsten die heel stoïcijns en nuchter zijn en mensen die bepaalde angsten diep lijken weg te stoppen in hun onbewuste. Sommigen zeggen: als ik dood ben, dan ben ik er niet meer en als ik er niet meer ben, dan kan ik ook geen angst meer voelen. Ik zie daarin wel overeenkomsten met de ervaring van samensmelting met de bron. Als het onderscheid tussen jou en mij, tussen donker en licht er niet meer is, kun je ook niks meer ervaren. Mike Harangi had een dergelijke ervaring door het gebruik van DMT, echt fascinerend(link). Maar dit vind ik ook doodeng en voel veel weerstand tegen het idee dat mijn ego op een gegeven moment verdwijnt, mijn menselijke ervaring, mijn identiteit, mijn persona, mijn vermogen onderscheid te maken.

Volgens de Christenen is er een strijd tussen goed en kwaad gaande en moet je de juiste keuze maken. Isabelle waarschuwt daarbij ook nog eens voor het valse licht en komen er nog meer kwaadwillende entiteiten op het strijdtoneel. Zij zien God ook als een persoon met een karakter, wij zijn immers naar zijn evenbeeld geschapen, kinderen van God.
Ik heb me nooit zo in het Bijbelverhaal verdiept, maar had het idee dat ook hierin best wel veel gecorrumpeerd en misbruikt is. Ik zie wel de deugd in van bescheidenheid. Waar bijna iedereen het wel over eens lijkt te zijn tegenwoordig is dat de mensheid er een potje van maakt hier op aarde. Dat we de hele natuur lopen te vernietigen en dieren uitbuiten. Aan de ene kant vind ik dat mensen vaak juist heel klein worden gehouden en we niet zien hoe krachtig we zijn. We durven niet te stralen. Schaamte, schuld en angst worden dagelijks aangewakkerd. Onze gedachten, emoties en acties kunnen daadwerkelijk een verschil maken op aarde. Ik geloof dat we goddelijke vonkjes zijn, een scheppende/creatieve kracht bezitten. Maar ik kan me ook vinden in de kritiek dat mensen niet moeten denken dat ze God zijn en daar misbruik van maken. Het lijkt me grootheidswaanzin om te denken dat we boven de natuur staan, alles naar onze hand kunnen zetten en manipuleren. We zouden moeder aarde met respect moeten behandelen en haar ondersteunen. Ik geloof niet dat er teveel mensen op aarde zijn; de natuur is overvloedig en geeft ons alles wat we nodig hebben. Er is alleen niet genoeg voor ieders hebzucht!

Ik was even bang dat de Christenen toch gelijk hebben en dat ik het niet goed doe. Maar het idee van een bestraffende God en offers vind ik heel vreemd. Ik ben wel benieuwd naar bijbelstudies. Ook daar vond ik  een leuk grapje van. themannii on instagram (link)
Wist je dat God ook humor heeft? Inmiddels ben ik wel een beetje gekalmeerd en ik geloof graag dat alles wat moet gebeuren gebeurt. En dat de vrije wil de belangrijkste universele wet is. Misleiding zie ik wel.

Wat ik ook interessant vind is het idee dat alles wat ik ervaar in de wereld om mij heen, een reflectie is van mijn binnenwereld. Welke filosoof had het daar ook alweer over?
Dat je dus letterlijk je eigen realiteit creëert door de overtuigingen die je hebt. Maar daarnaast kun je getroffen worden door het noodlot. Het is niet zo dat als je maar vaak genoeg hebt gemediteerd, dat de tsunami met een boogje om je heen zal gaan, zei  Karen Hamaker Zondag (link)
Maar ik wil wel graag mijn verantwoordelijkheid nemen voor mijn cirkel van invloed.

het is zeker wel de moeite waard om jezelf te trainen om je aandacht te richten op positieve energie. Alles wat je aandacht geeft, groeit. Wat wel een valkuil is voor mij is dat het een moeten wordt.
Ik krijg vaak het advies om niet te streng te zijn voor mezelf. Dat vind ik een goede om in gedachten te houden en ik weet dat dit niet alleen voor mij geldt. Veel mensen hebben die calvinistische houding van hard moeten werken om ontspanning te verdienen. Maar tegelijkertijd kan het goed zijn om jezelf uit te dagen, goede gewoontes aan te leren. Ga je voor kortetermijn genot of lange termijn geluk? Balans is het steutelwoord. Wat is goed? Dat vind ik een reuze-interessante vraag.

Nou mensen ik ga even 48 uur vasten van het weekend en daarna ga ik proberen een beetje normaal te doen! Rustig aan allemaal.

Hier wil ik het over hebben

Ik heb een mapje op mijn computer dat heet ‘Corona-interviews.’
Maar eigenlijk heeft bijna niemand het er nog over. Ik houd van terugblikken en lessen trekken, maar wil ook niet blijven hangen. Al pratend met een vriendin, dacht ik na over welke kant ik eigenlijk uit wil met die interviews. Ik ga lekker ongestructureerd te werk op mijn blog. Ik vind het prettig om aan niemand verantwoording te hoeven afleggen, om nergens aan vast te zitten en gewoon vrij te kunnen delen wat mij bezig houd. Dit is een evoluerend proces, continue aan verandering onderhevig.

In eerste instantie had ik in mijn hoofd om mensen met verschillende standpunten te vragen naar hoe zij de afgelopen 2 jaar hebben beleefd. Ik merkte namelijk dat mijn eigen ideeën over wat er gaande is, niet overeenkwamen met de beleving van mensen in mijn omgeving en dat dit soms voor wrijving zorgt. Dit frustreerde me, het riep veel vragen op en ik zocht naar een manier om elkaar beter te begrijpen. Ik merkte dat ik het heel prettig vond om mensen te spreken die mij begrijpen, met wie ik een beetje op dezelfde golflengte zit. Ik ben een aantal keer de confrontatie aangegaan met de mensen die er compleet anders in staan en krijg enerzijds het advies om bepaalde dingen te laten rusten. Anderzijds ben ik nog steeds wel benieuwd naar hun complete verhaal, maar ik voel hier wat weerstand tegen en schuif het voor me uit om dit op een rijtje te zetten. Ondertussen draait de wereld (compleet) door en komen er tal van andere issues langs.
Op een gegeven moment is het niet meer zo interessant om het over Corona te hebben, mensen zijn al ruim een jaar Corona-moe. Nu moeten we het hebben over het klimaat en over Putin, ook gezellig.

Ik probeer altijd het leven, de wereld en mijzelf te begrijpen. Vat te krijgen. Willen doorgronden, begrijpen en bevatten is denk ik een vorm van controledrang.. Het is eeuwig balanceren tussen hard werken en overgave. Maar ik kan ook erg genieten van het onderzoek, de ontdekkingen, de verbinding.
De onderwerpen die ik interessant en belangrijk vind, komen vanzelf aan bod als ik met mensen praat. We hebben het over het leven, over angst en vertrouwen, waarheid, de zin van het leven, ziekte en gezondheid, trauma, verantwoordelijkheden.
Ik probeer het leven zo bewust mogelijk te ervaren en deze ervaringen onder woorden te brengen en te delen. Ik vind het mooi als anderen zich herkennen in mijn ervaringen en wil graag anderen laten weten dat ze niet alleen zijn in deze verwarrende wereld, ik wil ervaren dat ik niet alleen ben, ik wil elkaar inspireren.

Voor mij was de corona-crisis aanleiding voor een bewustwordingsproces, big time. Het heeft me door elkaar gerammeld. Ik was altijd al (maatschappij)kritisch en geneigd tot ‘navelstaarderij’, maar eerder was ik er nooit écht aan toegekomen heel diep te duiken. Ik zocht naar zingeving binnen bepaalde bekende kaders. Was geïnteresseerd in filosofie, psychologie, sociologie, politieke theorieën. Probeerde alles te begrijpen en analyseren met het verstand. En dat doe ik nog steeds graag, maar ik combineer het nu graag met gevoel en intuïtie, met spiritualiteit.

Mijn ervaring met psychedelica in de zomer van 2021 heeft heel veel indruk op mij gemaakt en me ervan doordrongen dat er zoveel meer is in dit universum dan wat de meeste mensen kennen. Ik vind het eindeloos fascinerend en het heeft mijn zoektocht in een stroomversnelling gebracht.
Met de term spiritualiteit hebben sommige mensen in mijn omgeving helemaal niks. Ik probeerde in eerdere blogs al eens uit te leggen hoe ik dit ervaar. Ik probeer het op zo’n manier te verwoorden dat het voor anderen hopelijk zo begrijpelijk mogelijk is. Dat is soms best uitdagend omdat ik zelf ook zoekende ben. Zeker tegenover sceptici.
Ik vind het lastig een korte definitie te geven en ik denk dat deze ook telkens verandert als ik weer nieuwe ontdekkingen doe. Wat in ieder geval duidelijk is voor mij is dat ik niet mijn lichaam en mijn gedachten ben en zelfs niet mijn gevoelens, maar de observator ervan. Het bewustzijn erachter. Alles is energie. We hebben/zijn een ziel en daar probeer ik bewust mee in contact te komen/blijven. Voor mij is het niet zweverig. Het is alles bij elkaar; in contact staan met mijn lichaam, mijn geest en mijn emoties/energie en de omgeving.

Eerder had ik nogal een afkeer van de zogenaamde maakbaarheid van het leven. Sommige mensen zijn immers nou eenmaal minder bedeeld dan anderen.
Er is zeker een bepaalde moeilijkheidsgraad van ieders leven. Ik ben zelf depressief geweest en weet hoe frustrerend het is om vast te zitten in een negatieve spiraal en te horen te krijgen dat je ‘gewoon even een knop moet omzetten.’ Als ik anders had gekund, dan had ik dat wel gedaan.
Nu ben ik toch gaan geloven dat we letterlijk onze eigen realiteit creëeren door de overtuigingen die we over onszelf en de wereld hebben. Je kijkt door een bepaalde bril en mijn wereld is anders dan de jouwe. Alles wat ik in mijn wereld om me heen zie, is een reflectie van mijn binnenwereld. Zie ik veel ellende, dan heb ik nog wat innerlijk werk te verrichten. Alles is een spiegel en wat denk ik helpt is bewustwording en transformatie. Ik vind maakbaarheid nog steeds een lastige term, want ik vind het belangrijk om niet tegen de natuur in te gaan. Ik zie dat mensen hun omgeving willen controleren en manipuleren, maar wat mij betreft moeten we samenwerken met de natuur en haar ondersteunen in plaats van manipuleren.

Ik ben anders tegen heel veel dingen aan gaan kijken. Ik denk bijvoorbeeld dat gezondheid veel meer vanuit een holistisch, multidisciplinair perspectief zou moeten worden benaderd dan nu het geval is in de reguliere zorg. Ik denk zelfs dat ziekte niet is wat we denken dat het is (domme pech die te verhelpen is met een industrieel medicijn). Ik denk dat ziekte kan ontstaan door trauma en emotionele blokkades die zich vastzetten in het lichaam. Als je een goede intuïtie hebt, kun je subtiele signalen van je lichaam opvangen. Luister naar het fluisteren van je lichaam, zodat het niet hoeft te schreeuwen. Daarnaast leven we in een door hebzucht verziekte wereld waarin elke industrie gecorrumpeerd is en winstmaximalisatie letterlijk over lijken gaat. Dat systeem brengt op zijn zachts gezegd geen gezonde samenleving voort.

Zogenaamd schaduwwerk is het aankijken van je duisternis, van je trauma’s. Zowel individueel als collectief is er werk aan de winkel, want ik denk dat we te lang hebben verzaakt en er zich veel troep heeft opgehoopt. Hoewel ik tegelijkertijd geloof dat alles wat moet gebeuren, gebeurt. Ik ben in elk geval bereid en in staat om veel aan te kijken en doe dat dan ook. Tegelijkertijd train ik mezelf door dagelijks stil te staan bij waar ik dankbaar voor ben en wat ik die dag kan doen om er een geweldige dag van te maken.

Ik begon mij ook af te vragen waar de overtuigingen die ik heb eigenlijk vandaan komen. Heb ik die omdat ik zelfstandig kritisch en logisch heb nagedacht, zelf heb aangevoeld? Of omdat het ‘nou eenmaal zo is’? In veel gevallen was dat laatste het geval en ik ben dan ook alle overtuigingen gaan heroverwegen. Wat is waar? Ik kijk geen nieuws meer, omdat ik erachter ben gekomen dat de zogenaamde mainstream media in Nederland net zo goed staatspropaganda is als in landen die openlijk niet democratisch zijn. Maar ook alternatieve kanalen kunnen je meesleuren in angstzaaierij.
Dit inzicht heeft bij mij een fascinatie voor complottheorieën aangewakkerd. Daar wil ik het ook graag over hebben. Complotten zijn overduidelijk lang niet altijd fabeltjes. Er is sprake van ontzettend veel corruptie en leugens en er zijn veel dingen die wij (nog) niet weten of niet meer weten (geen actieve herinnering). Soms komen jaren na dato plotseling schandalen naar buiten en bleken die wappies toch gelijk te krijgen. Ik ben heel benieuwd wat er de komende jaren nog naar buiten komt. Ik denk hele gekke dingen.

Ik wil het graag hebben over deze zoektocht naar (zelf)kennis en met mensen hierover uitwisselen.
Hoe (bewuste) mensen tegen het leven aankijken. Hoe dealen we met het leven, met de chaos, hoe maken we er het beste van? Hoe leven we zo gezond mogelijk? Wat is waar? Dat soort vragen.
En voortbordurend op mijn politieke interviews: wat zijn onze idealen? Wat willen we? Wat vinden we belangrijk? En zo voorts.

Groetjes

Anoniem interview – Dit druist in tegen alles wat ik normaal en acceptabel vind.

Ik had een gesprek met iemand die graag anoniem wil blijven.

Hoe is de afgelopen 2 jaar voor jou geweest?
Het was ergens komisch, surrealistisch. Ik herinner me nog dat ik met mijn dochter naar het nieuws keek in januari 2020. Het ging over een virus in Wuhan. We keken er vanaf een afstand naar en dachten: wat een gedoe bij die gekke Chinezen. Toen zag je die tentenkampen en werd duidelijk dat het toch wel heel serieus was.
Toen het oversloeg naar Nederland had ik in het begin het idee dat het allemaal vlot weer achter de rug zou zijn. Al snel daarna raakte in mijn ogen de balans zoek tussen de maatregelen en het probleem. Er brak paniek uit en vanuit die paniek volgden allerlei acties. Die beelden van overspoelde ziekenhuizen en tragische verhalen op de IC zijn natuurlijk erg ingrijpend en ik begrijp dat als het je naaste treft je er anders in staat. Het is verschrikkelijk voor de mensen die het treft. Maar als je naar de statistieken kijkt, dan denk ik echt dat de ingrijpende maatregelen buitenproportioneel zijn en meer schade aanbrengen dan dat het veel winst oplevert. Vergeleken met de Spaanse griep is Corona echt peanuts, om in de woorden van Gommers te spreken.

Is er in jouw leven veel veranderd?
Persoonlijk heb ik er relatief weinig last van gehad; Mijn werk en dagelijks leven kon wel redelijk makkelijk doorgaan. Mijn dochter vindt het heerlijk om thuis te zijn en met de komst van de baby zitten we een beetje in onze eigen cocon. Het is wel jammer dat je niet uit eten kan of naar de film. Voor veel mensen wereldwijd hebben met name de maatregelen een enorme impact. In armere gebieden in de wereld veroorzaken de maatregelen extreem veel leed. Iemand die in India geen bananen meer mag verkopen op straat, verliest gewoon zijn complete inkomen met alle gevolgen van dien.

Heb je iets gemerkt van de impact van het virus zelf?
Ik heb in mijn omgeving geen mensen die erg ziek zijn geworden. Ik heb het zelf gehad en was een paar dagen niet lekker.

Heb je je laten vaccineren en wat waren daarbij je afwegingen?
Nee ik heb me niet laten vaccineren. Ik behoor niet tot de risicogroep. Als je kijkt naar het aantal besmettingen, hoeveel mensen daarvan ernstig ziek worden en doodgaan, gaat het bijna zonder uitzondering om oude en obese mensen met gezondheidsproblemen. Ik voel me niet geroepen.
Ook dat het er zo snel doorheen wordt gedrukt, staat me tegen. Ik ben ook niet bang voor de vaccins, maar ik vind het gewoon flauwekul. Ik vind het wel verstandig dat mensen op leeftijd het vaccin nemen, dat is een risicoafweging.

Is het een principekwestie?
Dat is een beetje een gewetensvraag. Het wordt gewoon erg opgedrongen vanuit de overheid en dat druist in tegen wat ik normaal en acceptabel vind. Ik ben geen complotdenker en denk niet dat Bill Gates ons probeert in te spuiten met een chip ofzo. Maar ik voel wel wat wantrouwen/scepsis. Het is een nieuw type vaccin dat pas kort op de markt is. Ik geloof dat het wel meevalt qua risico’s, maar het is niet 100% zonder risico. Ik vind het beleid waanzin en sta er niet achter, maar ben ook pragmatisch. In Oostenrijk krijg je nu boetes als je je niet laat vaccineren of kun je je baan verliezen. Dat zou ik er niet voor over hebben om maar bij mijn principes te blijven. Ik heb nu recht op een QR-code omdat ik ziek ben geweest, maar heb hem nog niet gebruikt. Het voelt een beetje alsof ik dan medeplichtig ben aan het invoeren van dit systeem.

Hoe staat je omgeving hierin?
Gemixt. Ik vind het soms wel grappig, maar soms ook schrijnend hoe het relaties onder druk kan zetten. Dat vind ik nog het meest bizarre van alles: hoe snel het polariseert, ook binnen families, vriendenkring en op de werkvloer. Het is een zwaar onderwerp dat tussen mensen komt te staan en er ontstaan veel gevoeligheden, ook tussen mensen die voorheen heel close waren. Een collega op mijn werk heeft gezegd: ‘Als jij er zo in staat, dan neem ik jou als mens niet meer serieus.’ Dat vind ik echt heftig.

Hoe kunnen we daar zo goed mogelijk mee omgaan?
Ik weet het niet, soms vrees ik dat dit pas het begin is. Het speelt op meerdere vlakken, het gaat niet alleen om Corona. We leven in een rare tijd met sociale media en allerlei verschillende informatiebronnen. Ik ben bang dat dit een heel lastig punt gaat zijn. Het gaat ook over thema’s als diversiteit en klimaat bijvoorbeeld. Thema’s waarbij mensen furieus hun standpunten verdedigen. Ik heb het idee dat dit heftiger is geworden, er is veel frictie.

Heeft de crisis jou ook wat opgeleverd?
Ik ben veel meer thuis bij mijn gezin. Ik vind het fijn om die tijd met hen door te brengen. Dat is eigenlijk het voornaamste.

Het gaat tegenwoordig veel over desinformatie. Wat vind je van die term?
Je hebt daar allerlei gradaties in. Vorige week is er een rapport gepubliceerd van de Johns Hopkins universiteit over het effect van de lockdowns. * Verschillende landen zijn met elkaar vergeleken. De conclusie was dat de lockdowns eigenlijk weinig effect hebben gehad als het gaat om het voorkomen van verspreiding van het virus. Hier is heel weinig aandacht voor in het nieuws. Het is natuurlijk verschrikkelijk tragisch dat het weinig effect heeft gehad. Mensen willen dat niet horen.

Ik heb wel moeite met die modelwetenschap. In de wetenschap zou een bewering moeten worden onderbouwd, getoetst en gestaafd. Tegenwoordig zit de wetenschap anders in elkaar en worden er aan de hand van modellen voorspellingen gedaan over de toekomst. Daarbij worden variabelen gebruikt die de wetenschappers relevant vinden. Ik denk dat er daarbij veel te veel vooringenomenheid komt kijken. De uitkomst kan gestuurd worden en er spelen ook (politieke) belangen mee. Dat is gevaarlijk. Het gemak waarmee geselecteerde data in een model worden gegoten en als waarheid worden gepresenteerd. De term wetenschap wordt zo gedegradeerd en het vertrouwen in de wetenschap is dan ook flink afgenomen. Datzelfde geldt voor de politiek: er worden allerlei beloftes de wereld in geslingerd die keer op keer niet worden nagekomen. Dat ondermijnt het vertrouwen. De politiek zou veel voorzichtiger moeten zijn met beweringen en het toepassen van drang en dwang.

Hoe kijk je aan tegen de toekomst?
Als het gaat om Covid, dan sta ik daar wel positief tegenover. Je ziet een verschuiving waarbij steeds meer mensen zoiets hebben van: laten we er maar mee stoppen, met die maatregelen. Er lijkt een wat realistischer kijk te ontstaan. Soms kan ik wel wat somber zijn over waar het heen gaat met de wereld als ik denk aan de toekomst. Er wordt echt met geld gesmeten naar dingen waarvan ik denk dat het weinig zin heeft. Maar als je kijkt naar de geschiedenis, zijn er altijd kapitale blunders geweest. Eigenlijk doen we allemaal maar wat en hoe erg is dat? Je kant het toch niet sturen dus moet je er misschien maar niet teveel over nadenken. Aan de ene kant ben ik wel gefocust op globale ontwikkelingen, omdat ik het ook erg interessant vind. Maar er wordt ook vaak gezegd: focus je op dat waar je wel invloed op hebt.

Je zei net dat je geen complotdenker bent en je vind het lastig dat mensen heftig reageren op je standpunt. Ben je huiverig voor die labels?
Ik noem mezelf voor de grap wel eens wappie, omdat ik erg kritisch ben op het beleid en ik merkte dat de meeste mensen om mij heen daar heel anders in stonden. Ik ben kritisch, maar geloof wel in goede intenties. Mensen zijn onhandige wezens en worden soms geleid door angst. Ik denk dat veel mensen daarmee worstelen. Misschien staan politici als Rutte zelf ook wel niet achter het beleid, maar maken zij keuzes omwille van hun positie en loopbaan. Ze krijgen veel kritiek en zullen het ook niet snel goed doen. De internationale druk is hoog. In Zweden had een vooraanstaande viroloog een hele andere benadering. Die werd eerst geprezen en vervolgens verguisd tot doodsbedreigingen en rechtszaken aan toe.

Ik associeer mijzelf niet met het beeld dat in de media wordt geschetst van een kleine radicale groep demonstranten. Misschien is dat beeld onterecht, maar ik voel me niet geroepen om aan demonstraties deel te nemen. Een praktisch argument om daar niet aan mee te doen is ook dat ik er gewoon weinig tijd voor heb.
Wat ik wel heel eng vind is de toon waarop over ongevaccineerden wordt gesproken.  De Canadese president Trudeau noemt mensen die zich niet laten vaccineren gewoon letterlijk beesten en moordenaars. Dat vind ik echt angstaanjagend, onbegrijpelijk en krankzinnig. Wat ik ook een enge ontwikkeling vind is dat mensen aan alle kanten gecanceld worden. Zelfs een Mona Keijzer wordt zo uit de regering geknikkerd. Ik snap dat er een bepaald beleid gevoerd moet worden, maar ik vond dat wel heel opmerkelijk.
Ook iemand als Maurice de Hond werd van LinkedIn geknikkerd en als crimineel behandeld omdat hij kritisch was op het beleid; waanzin. De Hond had het vanaf het begin al over het belang van ventilatie en daar werd toen niks mee gedaan. Nu zie je dat ze bezig zijn met het aanpassen van ventilatie op scholen en er is niemand die zijn fouten toegeeft of excuses aanbiedt.
Aan de andere kant is Willem Engel ook niet mijn cup of tea. Zijn strijd is niet de mijne. Hij denkt echt dat er sprake is van kwade opzet en een groot complot. Ik vind wel dat iedereen vrij is om zijn eigen mening te vormen.

Heb jij nog vertrouwen in de politiek?
Ik denk dat mensen dit vooral zichzelf aandoen. Er is een groep  mensen bang om ziek te worden of anderen te besmetten en die daarom de prik neemt, maar er is ook een grote groep die praktisch denkt en de prik neemt omdat ze op vakantie willen. Het lijkt wel alsof wanneer mensen eenmaal dat offer hebben gebracht, ze vinden dat anderen het ook moeten doen omdat ze misschien toch een beetje bang zijn voor de mogelijke bijwerkingen, met het idee: gedeelde smart, is halve smart. Dat vind ik wel een enge dynamiek.
Ik zie geen beter alternatief qua politiek systeem. De democratie is niet ideaal, maar ik denk dat we het ermee zullen moeten doen. Op dit moment heb ik niet het idee dat de dingen die ik belangrijk vind voldoende worden behartigd. Het beste voor mij is natuurlijk dat ik dictator ben in mijn eigen land, maar dat gaat helaas niet.

Wat hebben we te verliezen?
Dat ligt aan het perspectief. Ik wil graag dat mijn kinderen comfortabel en in vrijheid opgroeien. Daar wil ik wel voor strijden, maar niet ten koste van alles. Iemand als Geert Wilders heeft veel opgeofferd voor iets waar hij in gelooft en kan niet meer zonder beveiliging door het leven. Ik ben het niet met zijn standpunten eens, maar die gedrevenheid is bewonderenswaardig. Als mij het leven onmogelijk zou worden gemaakt, dan laat ik op een gegeven moment wel mijn principes liggen. Bepaalde keuzes kunnen grote consequenties hebben, en ik blijf wel afwegen wat ik het waard vind. Ik zou niet alles opgeven. Ik heb ook geen zin om telkens de strijd aan te gaan en conformeer me deels. Ik heb lange tijd wel een mondkapje gedragen ondanks dat ik het onzin vind, omdat ik geen zin had in gedoe. Nu laat ik die wel steeds vaker thuis.

Mij heeft het hele gebeuren meer doen nadenken over zingevingsvraagstukken. Hoe is dat voor jou? Denk je dat dingen met een reden gebeuren of geloof je meer in toeval?
Dat weet ik niet. Ik denk dat mensen graag willen dat dingen zinvol zijn en daarom een betekenis geven aan gebeurtenissen. Men heeft behoefte aan het duiden van onverklaarbare dingen. Ergens is het wel droevig als alles enkel een samenloop van toevalligheden is, maar ik geloof wel meer in toeval en kan dat ook wel dragen. Ik snap wel het concept van religie en hoe dit mensen kan helpen. Het lijkt me heerlijk om te geloven in een God, maar dat lukt mij niet. Ik streef altijd naar waarheid.
Ik ervaar mijn leven als zinvol, maar of de mensheid enige relevantie heeft, vraag ik me af. Ik denk niet dat het erg is als de mensheid zou verdwijnen. De oneindigheid van het heelal zet onze wereld wel in perspectief.

* https://sites.krieger.jhu.edu/iae/files/2022/01/A-Literature-Review-and-Meta-Analysis-of-the-Effects-of-Lockdowns-on-COVID-19-Mortality.pdf?fbclid=IwAR2EixJnk1iVfVrYjNV6OaTFyqirZfqabHHovMQ7Xcw4iqbACxDjryN8nC0

Heeft het leven nog zin zonder het virus?

Professor klinische psychologie Mattias Desmet stelt dat de publieke opinie in de ban is van absurde oordelen. Hij zet in een kritisch opiniestuk in Knack uiteen hoe het komt dat niet-kloppende verhalen voet aan de grond krijgen en nauwelijks zijn uit te roeien. Ook deelt hij welke gevaren er aan deze psychologische fenomenen zijn verbonden en hoe wij hier als samenleving het best mee om kunnen gaan.

Een doel om voor te strijden
Gedurende de Corona-crisis, bleken prognoses over besmettingsgraad, reproductiegetal en aantal Corona-doden keer op keer onrealistisch. Toch blijft de alarmerende boodschap hangen bij het publiek. Dit is deels te verklaren doordat we in een tijd leven waarin veel mensen te kampen hebben met onbestemde gevoelens van angst, depressie en gebrek aan zingeving. Het virus maakt de angst concreet en vormt een gemeenschappelijke vijand. Het samen strijden tegen deze vijand zorgt voor een vorm van zingeving en groepsgevoel. Op veel plekken wordt vandaag de dag bij collega’s, vrienden en familie geïnformeerd of zij ‘het prikje al hebben gehad’. Velen zijn na hun prik opgelucht, dankbaar en trots dat zij hun steentje bijdragen in deze strijd en daarmee onderdeel zijn van de oplossing. Ben je een andere mening toegedaan, dan kan dit voor serieuze conflicten zorgen.

Het gevaar van deze extreme focus op het virus is dat het bewustzijnsveld vernauwt. Hierdoor raken zaken als economische- en psychologische schade van de maatregelen en de schending van privacy en democratische grondrechten onderbelicht. Dit geldt voor het publiek, maar nog meer voor de brenger van de boodschap: De viroloog ziet overal virussen. Ook zal het clubje virologen dat nu een supersterren-status kreeg, niet snel van hun podium afstappen.
Op sociale media zie ik berichten langskomen van mensen die in jubelstemming hun bepleisterde arm tonen en tientallen felicitaties in ontvangst nemen. Er worden grappen gemaakt over ‘wappies’, chips, 5G en Bill Gates. Daarmee wordt eenieder die zijn bedenkingen heeft bij de effectiviteit en veiligheid van de vaccins afgeschilderd als gestoorde complotdenker. ‘Wij vertrouwen op de wetenschap’ wordt gezegd. Ik zie ook mensen die zich oprecht heel kwaad maken over het feit dat er mensen zo egoïstisch zijn om zich niet te laten vaccineren. ‘Je doet het ten slotte voor een ander!’ Persoonlijk heb ik het idee dat voorstanders deze zaken vooral delen op social media om bevestiging te zoeken voor hun standpunten.

De focus op het virus is zo sterk, zegt Desmet, dat het maatschappelijk verhaal immuun is geworden voor kritiek en zichzelf bevestigt. Zo zijn de gevolgen van de maatregelen een argument geworden voor het verscherpen van die maatregelen. Dit kan gebeuren doordat slachtoffers van de maatregelen worden opgeteld bij het aantal corona-doden. Hoe strenger de maatregelen, des te meer slachtoffers (door eenzaamheid, depressie, gemiste behandelingen, armoede). Zo raken we in een vicieuze cirkel die, in combinatie met het totalitaire regeringsbeleid, kunnen leiden tot nog extremere maatregelen die nu nog als disproportioneel worden gezien.

De kunst is nu om het leven zin te geven zonder dat we daar een virus voor nodig hebben.

Why Our Purpose Is Evolutionary - Enlivening Edge

Bron:
https://www.knack.be/nieuws/wetenschap/in-de-coronacrisis-is-de-publieke-opinie-in-de-greep-van-absurde-oordelen/article-opinion-1634377.html?cookie_check=1626426658